ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Α῎Ανδρά μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰπλάγχϑη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεϑρον ἔπερσε·πολλῶν δ' ἀνϑρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,πολλὰ δ' ὅ γ' ἐν πόντῳ πάϑεν ἄλγεα ὃν κατὰ ϑυμόν,ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.ἀλλ' οὐδ' ὧς ἑτάρους ἐρρύσατο ἱέμενός περ·αὐτῶν γὰρ σϕετέρῃσιν ἀτασϑαλίῃσιν ὄλοντο,νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς ῾Υπερίονος ᾽Ηελίοιοἤσϑιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀϕείλετο νόστιμον ἦμαρ.τῶν ἁμόϑεν γε, ϑεά, ϑύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.ἔνϑ' ἄλλοι μὲν πάντες, ὅσοι ϕύγον αἰπὺν ὄλεϑρον,οἴκοι ἔσαν, πόλεμόν τε πεϕευγότες ἠδὲ ϑάλασσαν·τὸν δ' οἶον, νόστου κεχρημένον ἠδὲ γυναικός,Νύμϕη πότνι' ἔρυκε Καλυψώ, δῖα ϑεάων,ἐν σπέσσι γλαϕυροῖσι, λιλαιομένη πόσιν εἶναι.ἀλλ' ὅτε δὴ ἔτος ἦλϑε περιπλομένων ἐνιαυτῶν,τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο ϑεοὶ οἶκον δὲ νέεσϑαιεἰς ᾽Ιϑάκην, οὐδ' ἔνϑα πεϕυγμένος ἦεν ἀέϑλων,καὶ μετὰ οἷσι ϕίλοισι. ϑεοὶ δ' ἐλέαιρον ἅπαντεςνόσϕι Ποσειδάωνος· ὁ δ' ἀσπερχὲς μενέαινενἀντιϑέῳ ᾽Οδυσῆι πάρος ἣν γαῖαν ἱκέσϑαι.ἀλλ' ὁ μὲν Αἰϑίοπας μετεκίαϑε τηλόϑ' ἐόντας -Αἰϑίοπας, τοὶ διχϑὰ δεδαίαται, ἔσχατοι ἀνδρῶν,οἱ μὲν δυσομένου ῾Υπερίονος, οἱ δ' ἀνιόντος, -ἀντιόων ταύρων τε καὶ ἀρνειῶν ἑκατόμβης.ἔνϑ' ὅ γε τέρπετο δαιτὶ παρήμενος: οἱ δὲ δὴ ἄλλοιΖηνὸς ἐνὶ μεγάροισιν ᾽Ολυμπίου ἁϑρόοι ἦσαν.τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε ϑεῶν τε·μνήσατο γὰρ κατὰ ϑυμὸν ἀμύμονος Αἰγίσϑοιο,τόν ῥ' ᾽Αγαμεμνονίδης τηλεκλυτὸς ἔκταν' ᾽Ορέστης:τοῦ ὅ γ' ἐπιμνησϑεὶς ἔπε' ἀϑανάτοισι μετηύδα·"ὢ πόποι, οἷον δή νυ ϑεοὺς βροτοὶ αἰτιόωνται·ἐξ ἡμέων γάρ ϕασι κάκ' ἔμμεναι· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶσϕῇσιν ἀτασϑαλίῃσιν ὑπέρμορον ἄλγε' ἔχουσιν·ὡς καὶ νῦν Αἴγισϑος ὑπέρμορον ᾽Ατρείδαογῆμ' ἄλοχον μνηστήν, τὸν δ' ἔκτανε νοστήσαντα,εἰδὼς αἰπὺν ὄλεϑρον, ἐπεὶ πρό οἱ εἴπομεν ἡμεῖς,῾Ερμείαν πέμψαντες, ἐύσκοπον ᾽Αργειϕόντην,μήτ' αὐτὸν κτείνειν μήτε μνάασϑαι ἄκοιτιν·ἐκ γὰρ ᾽Ορέσταο τίσις ἔσσεται ᾽Ατρείδαο,ὁππότ' ἂν ἡβήσῃ τε καὶ ἧς ἱμείρεται αἴης.ὣς ἔϕαϑ' ῾Ερμείας, ἀλλ' οὐ ϕρένας Αἰγίσϑοιοπεῖϑ' ἀγαϑὰ ϕρονέων· νῦν δ' ἁϑρόα πάντ' ἀπέτισε."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων,καὶ λίην κεῖνός γε ἐοικότι κεῖται ὀλέϑρῳ·ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι.ἀλλά μοι ἀμϕ' ᾽Οδυσῆιὴ δαί:ϕρονι δαίεται ἦτορ,δυσμόρῳ, ὃς δὴ δηϑὰ ϕίλων ἄπο πήματα πάσχεινήσῳ ἐν ἀμϕιρύτῃ, ὅϑι τ' ὀμϕαλός ἐστι ϑαλάσσης,νῆσος δενδρήεσσα, ϑεὰ δ' ἐν δώματα ναίει,῎Ατλαντος ϑυγάτηρ ὀλοόϕρονος, ὅς τε ϑαλάσσηςπάσης βένϑεα οἶδεν, ἔχει δέ τε κίονας αὐτὸςμακράς, αἳ γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἀμϕὶς ἔχουσι.τοῦ ϑυγάτηρ δύστηνον ὀδυρόμενον κατερύκει,αἰεὶ δὲ μαλακοῖσι καὶ αἱμυλίοισι λόγοισιϑέλγει, ὅπως ᾽Ιϑάκης ἐπιλήσεται· αὐτὰρ ᾽Οδυσσεύς,ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποϑρῴσκοντα νοῆσαιἧς γαίης, ϑανέειν ἱμείρεται. οὐ δέ νυ σοί περἐντρέπεται ϕίλον ἦτορ, ᾽Ολύμπιε. οὔ νύ τ' ᾽Οδυσσεὺς᾽Αργείων παρὰ νηυσὶ χαρίζετο ἱερὰ ῥέζωνΤροίῃ ἐν εὐρείῃ; τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο, Ζεῦ;"τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη νεϕεληγερέτα Ζεύς:"τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος ϕύγεν ἕρκος ὀδόντων.πῶς ἂν ἔπειτ' ᾽Οδυσῆος ἐγὼ ϑείοιο λαϑοίμην;ὃς περὶ μὲν νόον ἐστὶ βροτῶν, περὶ δ' ἱρὰ ϑεοῖσινἀϑανάτοισιν ἔδωκε, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν.ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἀσκελὲς αἰεὶΚύκλωπος κεχόλωται, ὃν ὀϕϑαλμοῦ ἀλάωσεν,ἀντίϑεον Πολύϕημον, ὅου κράτος ἔσκε μέγιστονπᾶσιν Κυκλώπεσσι· Θόωσα δέ μιν τέκε Νύμϕη,Φόρκυνος ϑυγάτηρ, ἁλὸς ἀτρυγέτοιο μέδοντος,ἐν σπέσσι γλαϕυροῖσι Ποσειδάωνι μιγεῖσα.ἐκ τοῦ δὴ ᾽Οδυσῆα Ποσειδάων ἐνοσίχϑωνοὔ τι κατακτείνει, πλάζει δ' ἀπὸ πατρίδος αἴης.ἀλλ' ἄγεϑ' ἡμεῖς οἷδε περιϕραζώμεϑα πάντεςνόστον, ὅπως ἔλϑῃσι. Ποσειδάων δὲ μεϑήσειὃν χόλον· οὐ μὲν γάρ τι δυνήσεται ἀντία πάντωνἀϑανάτων ἀέκητι ϑεῶν ἐριδαινέμεν οἶος."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων,εἰ μὲν δὴ νῦν τοῦτο ϕίλον μακάρεσσι ϑεοῖσι,νοστῆσαι ᾽Οδυσῆα πολύϕρονα ὅν δε δόμον δέ,῾Ερμείαν μὲν ἔπειτα, διάκτορον ᾽Αργειϕόντην,νῆσον ἐς ᾽Ωγυγίην ὀτρύνομεν, ὄϕρα τάχισταΝύμϕῃ ἐυπλοκάμῳ εἴπῃ νημερτέα βουλήν,νόστον ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος, ὥς κε νέηται.αὐτὰρ ἐγὼν ᾽Ιϑάκην δ' ἐσελεύσομαι, ὄϕρά οἱ υἱὸνμᾶλλον ἐποτρύνω, καί οἱ μένος ἐν ϕρεσὶ ϑείω,εἰς ἀγορὴν καλέσαντα καρηκομόωντας ᾽Αχαιοὺςπᾶσι μνηστήρεσσιν ἀπειπέμεν, οἵ τέ οἱ αἰεὶμῆλ' ἁδινὰ σϕάζουσι καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς.πέμψω δ' ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαϑόεντανόστον πευσόμενον πατρὸς ϕίλου, ἤν που ἀκούσῃ,ἠδ' ἵνα μιν κλέος ἐσϑλὸν ἐν ἀνϑρώποισιν ἔχῃσιν."ὣς εἰποῦσ' ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,ἀμβρόσια, χρύσεια, τά μιν ϕέρον ἠμὲν ἐϕ' ὑγρὴνἠδ' ἐπ' ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο.εἵλετο δ' ἄλκιμον ἔγχος, ἀκαχμένον ὀξέι χαλκῷ,βριϑὺ, μέγα, στιβαρόν, τῷ δάμνῃσι στίχας ἀνδρῶνἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.βῆ δὲ κατ' Οὐλύμποιο καρήνων ἀίξασα,στῆ δ' ᾽Ιϑάκης ἐνὶ δήμῳ ἐπὶ προϑύροις ᾽Οδυσῆος,οὐδοῦ ἐπ' αὐλείου, παλάμῃ δ' ἔχε χάλκεον ἔγχος,εἰδομένη ξείνῳ, Ταϕίων ἡγήτορι, Μέντῃ.εὗρε δ' ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας. οἱ μὲν ἔπειταπεσσοῖσι προπάροιϑε ϑυράων ϑυμὸν ἔτερπον,ἥμενοι ἐν ῥινοῖσι βοῶν, ουἠς ἔκτανον αὐτοί.κήρυκες δ' αὐτοῖσι καὶ ὀτρηροὶ ϑεράποντεςοἱ μὲν ἄρ' οἶνον ἔμισγον ἐνὶ κρητῆρσι καὶ ὕδωρ,οἱ δ' αὖτε σπόγγοισι πολυτρήτοισι τραπέζαςνίζον καὶ πρότιϑεν, τοὶ δὲ κρέα πολλὰ δατεῦντο.τὴν δὲ πολὺ πρῶτος ἴδε Τηλέμαχος ϑεοειδής:ἧστο γὰρ ἐν μνηστῆρσι ϕίλον τετιημένος ἦτορ,ὀσσόμενος πατέρ' ἐσϑλὸν ἐνὶ ϕρεσίν, εἴ ποϑεν ἐλϑὼνμνηστήρων τῶν μὲν σκέδασιν κατὰ δώματα ϑείη,τιμὴν δ' αὐτὸς ἔχοι καὶ κτήμασιν οἷσιν ἀνάσσοι·τὰ ϕρονέων, μνηστῆρσι μεϑήμενος, εἴσιδ' ᾽Αϑήνην.βῆ δ' ἰϑὺς προϑύροιο, νεμεσσήϑη δ' ἐνὶ ϑυμῷξεῖνον δηϑὰ ϑύρῃσιν ἐϕεστάμεν· ἐγγύϑι δὲ στὰςχεῖρ' ἕλε δεξιτερὴν καὶ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"χαῖρε, ξεῖνε· παρ' ἄμμι ϕιλήσεαι· αὐτὰρ ἔπειταδείπνου πασσάμενος μυϑήσεαι ὅττεό σε χρή."ὣς εἰπὼν ἡγεῖϑ', ἡ δ' ἕσπετο Παλλὰς ᾽Αϑήνη.οἱ δ' ὅτε δή ῥ' ἔντοσϑεν ἔσαν δόμου ὑψηλοῖο,ἔγχος μέν ῥ' ἔστησε ϕέρων πρὸς κίονα μακρὴνδουροδόκης ἔντοσϑεν ἐυξόου, ἔνϑά περ ἄλλαἔγχε' ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος ἵστατο πολλά,αὐτὴν δ' ἐς ϑρόνον εἷσεν ἄγων, ὑπὸ λῖτα πετάσσαςκαλὸν, δαιδάλεον· ὑπὸ δὲ ϑρῆνυς ποσὶν ἦεν.πὰρ δ' αὐτὸς κλισμὸν ϑέτο ποικίλον, ἔκτοϑεν ἄλλωνμνηστήρων, μὴ ξεῖνος ἀνιηϑεὶς ὀρυμαγδῷδείπνῳ ἀδήσειεν, ὑπερϕιάλοισι μετελϑών,ἠδ' ἵνα μιν περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο.χέρνιβα δ' ἀμϕίπολος προχόῳ ἐπέχευε ϕέρουσακαλῇ, χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,νίψασϑαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.σῖτον δ' αἰδοίη ταμίη παρέϑηκε ϕέρουσα,εἴδατα πόλλ' ἐπιϑεῖσα, χαριζομένη παρεόντων·δαιτρὸς δὲ κρειῶν πίνακας παρέϑηκεν ἀείραςπαντοίων, παρὰ δέ σϕι τίϑει χρύσεια κύπελλα·κῆρυξ δ' αὐτοῖσιν ϑάμ' ἐπῴχετο οἰνοχοεύων.ἐς δ' ἦλϑον μνηστῆρες ἀγήνορες. οἱ μὲν ἔπειταἑξείης ἕζοντο κατὰ κλισμούς τε ϑρόνους τε,τοῖσι δὲ κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν,σῖτον δὲ δμῳαὶ παρενήνεον ἐν κανέοισι,κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντομνηστῆρες, τοῖσιν μὲν ἐνὶ ϕρεσὶν ἄλλα μεμήλει,μολπή τ' ὀρχηστύς τε· τὰ γάρ τ' ἀναϑήματα δαιτός.κῆρυξ δ' ἐν χερσὶν κίϑαριν περικαλλέα ϑῆκεΦημίῳ, ὅς ῥ' ἤειδε παρὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ.ἤτοι ὁ ϕορμίζων ἀνεβάλλετο καλὸν ἀείδειν,αὐτὰρ Τηλέμαχος προσέϕη γλαυκῶπιν ᾽Αϑήνην,ἄγχι σχὼν κεϕαλήν, ἵνα μὴ πευϑοίαϑ' οἱ ἄλλοι·"ξεῖνε ϕίλ', ἦ καί μοι νεμεσήσεαι ὅττί κεν εἴπω;τούτοισιν μὲν ταῦτα μέλει, κίϑαρις καὶ ἀοιδή,ῥεῖ', ἐπεὶ ἀλλότριον βίοτον νήποινον ἔδουσιν,ἀνέρος, οὗ δή που λεύκ' ὀστέα πύϑεται ὄμβρῳκείμεν' ἐπ' ἠπείρου, ἢ εἰν ἁλὶ κῦμα κυλίνδει.εἰ κεῖνόν γ' ᾽Ιϑάκην δὲ ἰδοίατο νοστήσαντα,πάντές κ' ἀρησαίατ' ἐλαϕρότεροι πόδας εἶναιἢ ἀϕνειότεροι χρυσοῖό τε ἐσϑῆτός τε.νῦν δ' ὁ μὲν ὣς ἀπόλωλε κακὸν μόρον, οὐ δέ τις ἥμινϑαλπωρή, εἴ πέρ τις ἐπιχϑονίων ἀνϑρώπωνϕῇσιν ἐλεύσεσϑαι· τοῦ δ' ὤλετο νόστιμον ἦμαρ.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·τίς, πόϑεν εἰς ἀνδρῶν; πόϑι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες...ὁπποίης τ' ἐπὶ νηὸς ἀϕίκεο· πῶς δέ σε ναῦταιἤγαγον εἰς ᾽Ιϑάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀίομαι ἐνϑάδ' ἱκέσϑαι.καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄϕρ' ἔυ εἰδῶ,ἠὲ νέον μεϑέπεις ἦ καὶ πατρώιός ἐσσιξεῖνος, ἐπεὶ πολλοὶ ἴσαν ἀνέρες ἡμέτερον δῶἄλλοι, ἐπεὶ καὶ κεῖνος ἐπίστροϕος ἦν ἀνϑρώπων."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.Μέντης ᾽Αγχιάλοιο δαί:ϕρονος εὔχομαι εἶναιυἱός, ἀτὰρ Ταϕίοισι ϕιληρέτμοισιν ἀνάσσω.νῦν δ' ὧδε ξὺν νηὶ κατήλυϑον ἠδ' ἑτάροισι,πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ' ἀλλοϑρόους ἀνϑρώπους,ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν, ἄγω δ' αἴϑωνα σίδηρον.νηῦς δέ μοι ἧδ' ἕστηκεν ἐπ' ἀγροῦ νόσϕι πόληος,ἐν λιμένι ῾Ρείϑρῳ, ὑπὸ Νηίῳ ὑλήεντι.ξεῖνοι δ' ἀλλήλων πατρώιοι εὐχόμεϑ' εἶναιἐξ ἀρχῆς, εἴ πέρ τε γέροντ' εἴρηαι ἐπελϑὼνΛαέρτην ἥρωα, τὸν οὐκέτι ϕασὶ πόλιν δὲἔρχεσϑ', ἀλλ' ἀπάνευϑεν ἐπ' ἀγροῦ πήματα πάσχεινγρηὶ σὺν ἀμϕιπόλῳ, ἥ οἱ βρῶσίν τε πόσιν τεπαρτιϑεῖ, εὖτ' ἄν μιν κάματος κατὰ γυῖα λάβῃσινἑρπύζοντ' ἀνὰ γουνὸν ἀλωῆς οἰνοπέδοιο.νῦν δ' ἦλϑον· δὴ γάρ μιν ἔϕαντ' ἐπιδήμιον εἶναι,σὸν πατέρ'· ἀλλά νυ τόν γε ϑεοὶ βλάπτουσι κελεύϑου.οὐ γάρ πω τέϑνηκεν ἐπὶ χϑονὶ δῖος ᾽Οδυσσεύς,ἀλλ' ἔτι που ζωὸς κατερύκεται εὐρέι πόντῳνήσῳ ἐν ἀμϕιρύτῃ, χαλεποὶ δέ μιν ἄνδρες ἔχουσιν,ἄγριοι, οἵ που κεῖνον ἐρυκανόωσ' ἀέκοντα.αὐτὰρ νῦν τοι ἐγὼ μαντεύσομαι, ὡς ἐνὶ ϑυμῷἀϑάνατοι βάλλουσι καὶ ὡς τελέεσϑαι ὀίω,οὔτέ τι μάντις ἐὼν οὔτ' οἰωνῶν σάϕα εἰδώς.οὔ τοι ἔτι δηρόν γε ϕίλης ἀπὸ πατρίδος αἴηςἔσσεται, οὐδ' εἴ πέρ τε σιδήρεα δέσματ' ἔχῃσι·ϕράσσεται ὥς κε νέηται, ἐπεὶ πολυμήχανός ἐστιν.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,εἰ δὴ ἐξ αὐτοῖο τόσος παῖς εἰς ᾽Οδυσῆος.αἰνῶς μὲν κεϕαλήν τε καὶ ὄμματα καλὰ ἔοικαςκείνῳ, ἐπεὶ ϑαμὰ τοῖον ἐμισγόμεϑ' ἀλλήλοισι,πρίν γε τὸν ἐς Τροίην ἀναβήμεναι, ἔνϑά περ ἄλλοι᾽Αργείων οἱ ἄριστοι ἔβαν κοίλῃς ἐνὶ νηυσίν·ἐκ τοῦ δ' οὔτ' ᾽Οδυσῆα ἐγὼν ἴδον οὔτ' ἐμὲ κεῖνος."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.μήτηρ μέν τέ μέ ϕησι τοῦ ἔμμεναι, αὐτὰρ ἔγωγεοὐκ οἶδ'· οὐ γάρ πώ τις ἑὸν γόνον αὐτὸς ἀνέγνω.ὡς δὴ ἔγωγ' ὄϕελον μάκαρός νύ τευ ἔμμεναι υἱὸςἀνέρος, ὃν κτεάτεσσιν ἑοῖς ἐπὶ γῆρας ἔτετμε.νῦν δ', ὃς ἀποτμότατος γένετο ϑνητῶν ἀνϑρώπων,τοῦ μ' ἔκ ϕασι γενέσϑαι, ἐπεὶ σύ με τοῦτ' ἐρεείνεις."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"οὐ μέν τοι γενεήν γε ϑεοὶ νώνυμνον ὀπίσσωϑῆκαν, ἐπεὶ σέγε τοῖον ἐγείνατο Πηνελόπεια.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·τίς δαίς, τίς δαὶ ὅμιλος ὅδ' ἔπλετο; τίπτε δέ σε χρεώ;εἰλαπίνη ἦε γάμος... ἐπεὶ οὐκ ἔρανος τάδε γ' ἐστίν.ὥς τέ μοι ὑβρίζοντες ὑπερϕιάλως δοκέουσιδαίνυσϑαι κατὰ δῶμα. νεμεσσήσαιτό κεν ἀνὴραἴσχεα πόλλ' ὁρόων, ὅς τις πινυτός γε μετέλϑοι."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ξεῖν', ἐπεὶ ἂρ δὴ ταῦτά μ' ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς,μέλλεν μέν ποτε οἶκος ὅδ' ἀϕνειὸς καὶ ἀμύμωνἔμμεναι, ὄϕρ' ἔτι κεῖνος ἀνὴρ ἐπιδήμιος ἦεν·νῦν δ' ἑτέρως ἐβόλοντο ϑεοὶ κακὰ μητιόωντες,οἳ κεῖνον μὲν ἄιστον ἐποίησαν περὶ πάντωνἀνϑρώπων, ἐπεὶ οὔ κε ϑανόντί περ ὧδ' ἀκαχοίμην,εἰ μετὰ οἷς ἑτάροισι δάμη Τρώων ἐνὶ δήμῳἠὲ ϕίλων ἐν χερσίν, ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσε.τῶ κέν οἱ τύμβον μὲν ἐποίησαν Παναχαιοί,ἠδέ κε καὶ ᾧ παιδὶ μέγα κλέος ἤρατ' ὀπίσσω.νῦν δέ μιν ἀκλειῶς ῞Αρπυιαι ἀνηρείψαντο·οἴχετ' ἄιστος, ἄπυστος, ἐμοὶ δ' ὀδύνας τε γόους τεκάλλιπεν. οὐδέ τι κεῖνον ὀδυρόμενος στεναχίζωοἶον, ἐπεί νύ μοι ἄλλα ϑεοὶ κακὰ κήδε' ἔτευξαν·ὅσσοι γὰρ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι,Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνϑῳ,ἠδ' ὅσσοι κραναὴν ᾽Ιϑάκην κάτα κοιρανέουσι,τόσσοι μητέρ' ἐμὴν μνῶνται, τρύχουσι δὲ οἶκον.ἡ δ' οὔτ' ἀρνεῖται στυγερὸν γάμον οὔτε τελευτὴνποιῆσαι δύναται· τοὶ δὲ ϕϑινύϑουσιν ἔδοντεςοἶκον ἐμόν· τάχα δή με διαραίσουσι καὶ αὐτόν."τὸν δ' ἐπαλαστήσασα προσηύδα Παλλὰς ᾽Αϑήνη·"ὢ πόποι, ἦ δὴ πολλὸν ἀποιχομένου ᾽Οδυσῆοςδεύῃ, ὅ κε μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐϕείη.εἰ γὰρ νῦν ἐλϑὼν δόμου ἐν πρώτῃσι ϑύρῃσισταίη, ἔχων πήληκα καὶ ἀσπίδα καὶ δύο δοῦρε,τοῖος ἐὼν οἷόν μιν ἐγὼ τὰ πρῶτ' ἐνόησαοἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ πίνοντά τε τερπόμενόν τε,ἐξ ᾽Εϕύρης ἀνιόντα παρ' ῎Ιλου Μερμερίδαο ήᾤχετο γὰρ καὶ κεῖσε ϑοῆς ἐπὶ νηὸς ᾽Οδυσσεὺςϕάρμακον ἀνδροϕόνον διζήμενος, ὄϕρά οἱ εἴηἰοὺς χρίεσϑαι χαλκήρεας: ἀλλ' ὁ μὲν οὔ οἱδῶκεν, ἐπεί ῥα ϑεοὺς νεμεσίζετο αἰὲν ἐόντας,ἀλλὰ πατήρ οἱ δῶκεν ἐμός: ϕιλέεσκε γὰρ αἰνῶς ή·τοῖος ἐὼν μνηστῆρσιν ὁμιλήσειεν ᾽Οδυσσεύς:πάντες κ' ὠκύμοροί τε γενοίατο πικρόγαμοί τε.ἀλλ' ἤτοι μὲν ταῦτα ϑεῶν ἐν γούνασι κεῖται,ἤ κεν νοστήσας ἀποτίσεται, ἦε καὶ οὐκί,οἷσιν ἐνὶ μεγάροισι· σὲ δὲ ϕράζεσϑαι ἄνωγα,ὅππως κε μνηστῆρας ἀπώσεαι ἐκ μεγάροιο.εἰ δ' ἄγε νῦν ξυνίει καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύϑων·αὔριον εἰς ἀγορὴν καλέσας ἥρωας ᾽Αχαιοὺςμῦϑον πέϕραδε πᾶσι, ϑεοὶ δ' ἐπὶ μάρτυροι ἔστων.μνηστῆρας μὲν ἐπὶ σϕέτερα σκίδνασϑαι ἄνωχϑι,μητέρα δ', εἴ οἱ ϑυμὸς ἐϕορμᾶται γαμέεσϑαι,ἂψ ἴτω ἐς μέγαρον πατρὸς μέγα δυναμένοιο·οἱ δὲ γάμον τεύξουσι καὶ ἀρτυνέουσιν ἔεδναπολλὰ μάλ', ὅσσα ἔοικε ϕίλης ἐπὶ παιδὸς ἕπεσϑαι.σοὶ δ' αὐτῷ πυκινῶς ὑποϑήσομαι, αἴ κε πίϑηαι·νῆ' ἄρσας ἐρέτῃσιν ἐείκοσιν, ἥ τις ἀρίστη,ἔρχεο πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο,ἤν τίς τοι εἴπῃσι βροτῶν, ἢ ὄσσαν ἀκούσῃςἐκ Διός, ἥ τε μάλιστα ϕέρει κλέος ἀνϑρώποισι.πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλϑὲ καὶ εἴρεο Νέστορα δῖον,κεῖϑεν δὲ Σπάρτην δὲ παρὰ ξανϑὸν Μενέλαον·ὃς γὰρ δεύτατος ἦλϑεν ᾽Αχαιῶν χαλκοχιτώνων.εἰ μέν κεν πατρὸς βίοτον καὶ νόστον ἀκούσῃς,ἦ τ' ἂν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίης ἐνιαυτόν·εἰ δέ κε τεϑνηῶτος ἀκούσῃς μηδ' ἔτ' ἐόντος,νοστήσας δὴ ἔπειτα ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖανσῆμά τέ οἱ χεῦαι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεί:ξαιπολλὰ μάλ', ὅσσα ἔοικε, καὶ ἀνέρι μητέρα δοῦναι.αὐτὰρ ἐπὴν δὴ ταῦτα τελευτήσῃς τε καὶ ἕρξῃς,ϕράζεσϑαι δὴ ἔπειτα κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν,ὅππως κε μνηστῆρας ἐνὶ μεγάροισι τεοῖσικτείνῃς ἠὲ δόλῳ ἢ ἀμϕαδόν. οὐδέ τί σε χρὴνηπιάας ὀχέειν, ἐπεὶ οὐκέτι τηλίκος ἐσσί.ἦ οὐκ ἀίεις οἷον κλέος ἔλλαβε δῖος ᾽Ορέστηςπάντας ἐπ' ἀνϑρώπους, ἐπεὶ ἔκτανε πατροϕονῆα,Αἴγισϑον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα;καὶ σύ, ϕίλος, - μάλα γάρ σ' ὁρόω καλόν τε μέγαν τε-ἄλκιμος ἔσσ', ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων ἔυ εἴπῃ.αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆα ϑοὴν κατελεύσομαι ἤδηἠδ' ἑτάρους, οἵ που με μάλ' ἀσχαλόωσι μένοντες:σοὶ δ' αὐτῷ μελέτω, καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύϑων."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ξεῖν', ἤτοι μὲν ταῦτα ϕίλα ϕρονέων ἀγορεύεις,ὥς τε πατὴρ ᾧ παιδί, καὶ οὔ ποτε λήσομαι αὐτῶν.ἀλλ' ἄγε νῦν ἐπίμεινον ἐπειγόμενός περ ὁδοῖο,ὄϕρα λοεσσάμενός τε τεταρπόμενός τε ϕίλον κῆρ,δῶρον ἔχων ἐπὶ νῆα κίῃς, χαίρων ἐνὶ ϑυμῷ,τιμῆεν, μάλα καλόν, ὅ τοι κειμήλιον ἔσταιἐξ ἐμεῦ, οἷα ϕίλοι ξεῖνοι ξείνοισι διδοῦσι."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"μή μ' ἔτι νῦν κατέρυκε λιλαιόμενόν περ ὁδοῖο.δῶρον δ' ὅττί κέ μοι δοῦναι ϕίλον ἦτορ ἀνώγῃ,αὖτις ἀνερχομένῳ δόμεναι οἶκον δὲ ϕέρεσϑαι,καὶ μάλα καλὸν ἑλών· σοὶ δ' ἄξιον ἔσται ἀμοιβῆς."ἡ μὲν ἄρ' ὣς εἰποῦσ' ἀπέβη γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη,ὄρνις δ' ὣς ἀνόπαια διέπτατο· τῷ δ' ἐνὶ ϑυμῷϑῆκε μένος καὶ ϑάρσος, ὑπέμνησέν τέ ἑ πατρὸςμᾶλλον ἔτ' ἢ τὸ πάροιϑεν. ὁ δὲ ϕρεσὶν ᾗσι νοήσαςϑάμβησεν κατὰ ϑυμόν· ὀίσατο γὰρ ϑεὸν εἶναι.αὐτίκα δὲ μνηστῆρας ἐπῴχετο ἰσόϑεος ϕώς.τοῖσι δ' ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός, οἱ δὲ σιωπῇεἵατ' ἀκούοντες. ὁ δ' ᾽Αχαιῶν νόστον ἄειδελυγρόν, ὃν ἐκ Τροίης ἐπετείλατο Παλλὰς ᾽Αϑήνη.τοῦ δ' ὑπερωιόϑεν ϕρεσὶ σύνϑετο ϑέσπιν ἀοιδὴνκούρη ᾽Ικαρίοιο, περίϕρων Πηνελόπεια·κλίμακα δ' ὑψηλὴν κατεβήσετο οἷο δόμοιο,οὐκ οἴη, ἅμα τῇ γε καὶ ἀμϕίπολοι δύ' ἕποντο.ἡ δ' ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀϕίκετο δῖα γυναικῶν,στῆ ῥα παρὰ σταϑμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα·ἀμϕίπολος δ' ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερϑε παρέστη.δακρύσασα δ' ἔπειτα προσηύδα ϑεῖον ἀοιδόν·"Φήμιε, πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν ϑελκτήρια οἶδας,ἔργ' ἀνδρῶν τε ϑεῶν τε, τά τε κλείουσιν ἀοιδοί·τῶν ἕν γέ σϕιν ἄειδε παρήμενος, οἱ δὲ σιωπῇοἶνον πινόντων· ταύτης δ' ἀποπαύε' ἀοιδῆςλυγρῆς, ἥ τέ μοι αἰὲν ἐνὶ στήϑεσσι ϕίλον κῆρτείρει, ἐπεί με μάλιστα καϑίκετο πένϑος ἄλαστον·τοίην γὰρ κεϕαλὴν ποϑέω μεμνημένη αἰεὶἀνδρός, τοῦ κλέος εὐρὺ καϑ' ῾Ελλάδα καὶ μέσον ῎Αργος."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"μῆτερ ἐμή, τί τ' ἄρα ϕϑονέεις ἐρίηρον ἀοιδὸντέρπειν ὅππῃ οἱ νόος ὄρνυται; οὔ νύ τ' ἀοιδοὶαἴτιοι, ἀλλά ποϑι Ζεὺς αἴτιος, ὅς τε δίδωσινἀνδράσιν ἀλϕηστῇσιν, ὅπως ἐϑέλῃσιν, ἑκάστῳ.τούτῳ δ' οὐ νέμεσις Δαναῶν κακὸν οἶτον ἀείδειν·τὴν γὰρ ἀοιδὴν μᾶλλον ἐπικλείουσ' ἄνϑρωποι,ἥ τις ἀκουόντεσσι νεωτάτη ἀμϕιπέληται.σοὶ δ' ἐπιτολμάτω κραδίη καὶ ϑυμὸς ἀκούειν·οὐ γὰρ ᾽Οδυσσεὺς οἶος ἀπώλεσε νόστιμον ἦμαρἐν Τροίῃ, πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι ϕῶτες ὄλοντο.ἀλλ' εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ' αὐτῆς ἔργα κόμιζε,ἱστόν τ' ἠλακάτην τε, καὶ ἀμϕιπόλοισι κέλευεἔργον ἐποίχεσϑαι. μῦϑος δ' ἄνδρεσσι μελήσειπᾶσι, μάλιστα δ' ἐμοί· τοῦ γὰρ κράτος ἔστ' ἐνὶ οἴκῳ."ἡ μὲν ϑαμβήσασα πάλιν οἶκον δὲ βεβήκει·παιδὸς γὰρ μῦϑον πεπνυμένον ἔνϑετο ϑυμῷ.ἐς δ' ὑπερῷ' ἀναβᾶσα σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξὶκλαῖεν ἔπειτ' ᾽Οδυσῆα, ϕίλον πόσιν, ὄϕρά οἱ ὕπνονἡδὺν ἐπὶ βλεϕάροισι βάλε γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.μνηστῆρες δ' ὁμάδησαν ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα·πάντες δ' ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιϑῆναι.τοῖσι δὲ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἤρχετο μύϑων·"μητρὸς ἐμῆς μνηστῆρες ὑπέρβιον ὕβριν ἔχοντες,νῦν μὲν δαινύμενοι τερπώμεϑα, μὴ δὲ βοητὺςἔστω, ἐπεὶ τό γε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦτοιοῦδ', οἷος ὅδ' ἐστί, ϑεοῖς ἐναλίγκιος αὐδήν.ἠῶϑεν δ' ἀγορὴν δὲ καϑεζώμεσϑα κιόντεςπάντες, ἵν' ὕμιν μῦϑον ἀπηλεγέως ἀποείπω,ἐξιέναι μεγάρων· ἄλλας δ' ἀλεγύνετε δαῖταςὑμὰ κτήματ' ἔδοντες, ἀμειβόμενοι κατὰ οἴκους.εἰ δ' ὕμιν δοκέει τόδε λωίτερον καὶ ἄμεινονἔμμεναι, ἀνδρὸς ἑνὸς βίοτον νήποινον ὀλέσϑαι,κείρετ'· ἐγὼ δὲ ϑεοὺς ἐπιβώσομαι αἰὲν ἐόντας,αἴ κέ ποϑι Ζεὺς δῷσι παλίντιτα ἔργα γενέσϑαι.νήποινοί κεν ἔπειτα δόμων ἔντοσϑεν ὄλοισϑε."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ὀδὰξ ἐν χείλεσι ϕύντεςΤηλέμαχον ϑαύμαζον, ὃ ϑαρσαλέως ἀγόρευε.τὸν δ' αὖτ' ᾽Αντίνοος προσέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"Τηλέμαχ', ἦ μάλα δή σε διδάσκουσιν ϑεοὶ αὐτοὶὑψαγόρην τ' ἔμεναι καὶ ϑαρσαλέως ἀγορεύειν.μὴ σέγ' ἐν ἀμϕιάλῳ ᾽Ιϑάκῃ βασιλῆα Κρονίωνποιήσειεν, ὅ τοι γενεῇ πατρώιόν ἐστι."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"᾽Αντίνο', εἴ πέρ μοι καὶ ἀγάσσεαι ὅττί κεν εἴπω,καί κεν τοῦτ' ἐϑέλοιμι Διός γε διδόντος ἀρέσϑαι.ἦ ϕῂς τοῦτο κάκιστον ἐν ἀνϑρώποισι τετύχϑαι;οὐ μὲν γάρ τι κακὸν βασιλευέμεν· αἶψά τέ οἱ δῶἀϕνειὸν πέλεται καὶ τιμηέστερος αὐτός.ἀλλ' ἤτοι βασιλῆες ᾽Αχαιῶν εἰσι καὶ ἄλλοιπολλοὶ ἐν ἀμϕιάλῳ ᾽Ιϑάκῃ, νέοι ἠδὲ παλαιοί,τῶν κέν τις τόδ' ἔχῃσιν, ἐπεὶ ϑάνε δῖος ᾽Οδυσσεύς:αὐτὰρ ἐγὼν οἴκοιο ἄναξ ἔσομ' ἡμετέροιοκαὶ δμώων, οὕς μοι ληίσσατο δῖος ᾽Οδυσσεύς."τὸν δ' αὖτ' Εὐρύμαχος, Πολύβου παῖς, ἀντίον ηὔδα·"Τηλέμαχ', ἤτοι ταῦτα ϑεῶν ἐν γούνασι κεῖται,ὅς τις ἐν ἀμϕιάλῳ ᾽Ιϑάκῃ βασιλεύσει ᾽Αχαιῶν·κτήματα δ' αὐτὸς ἔχοις καὶ δώμασι σοῖσιν ἀνάσσοις.μὴ γὰρ ὅ γ' ἔλϑοι ἀνήρ ὅς τίς σ' ἀέκοντα βίηϕικτήματ' ἀπορραίσει, ᾽Ιϑάκης ἔτι ναιετοώσης.ἀλλ' ἐϑέλω σε, ϕέριστε, περὶ ξείνοιο ἐρέσϑαι,ὁππόϑεν οὗτος ἀνήρ, ποίης δ' ἐξ εὔχεται εἶναιγαίης... ποῦ δέ νύ οἱ γενεὴ καὶ πατρὶς ἄρουρα;ἠέ τιν' ἀγγελίην πατρὸς ϕέρει ἐρχομένοιο,ἦ ἑὸν αὐτοῦ χρεῖος ἐελδόμενος τόδ' ἱκάνει;οἷον ἀναί:ξας ἄϕαρ οἴχεται, οὐδ' ὑπέμεινεγνώμεναι· οὐ μὲν γάρ τι κακῷ εἰς ὦπα ἐῴκει."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"Εὐρύμαχ', ἤτοι νόστος ἀπώλετο πατρὸς ἐμοῖο·οὔτ' οὖν ἀγγελίῃς ἔτι πείϑομαι, εἴ ποϑεν ἔλϑοι,οὔτε ϑεοπροπίης ἐμπάζομαι, ἥν τινα μήτηρἐς μέγαρον καλέσασα ϑεοπρόπον ἐξερέηται.ξεῖνος δ' οὗτος ἐμὸς πατρώιος ἐκ Τάϕου ἐστί,Μέντης δ' ᾽Αγχιάλοιο δαί:ϕρονος εὔχεται εἶναιυἱός, ἀτὰρ Ταϕίοισι ϕιληρέτμοισιν ἀνάσσει."ὣς ϕάτο Τηλέμαχος, ϕρεσὶ δ' ἀϑανάτην ϑεὸν ἔγνω.οἱ δ' εἰς ὀρχηστύν τε καὶ ἱμερόεσσαν ἀοιδὴντρεψάμενοι τέρποντο, μένον δ' ἐπὶ ἕσπερον ἐλϑεῖν.τοῖσι δὲ τερπομένοισι μέλας ἐπὶ ἕσπερος ἦλϑε·δὴ τότε κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος.Τηλέμαχος δ', ὅϑι οἱ ϑάλαμος περικαλλέος αὐλῆςὑψηλὸς δέδμητο, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ,ἔνϑ' ἔβη εἰς εὐνὴν πολλὰ ϕρεσὶ μερμηρίζων.τῷ δ' ἄρ' ἅμ' αἰϑομένας δαί:δας ϕέρε κέδν' εἰδυῖαΕὐρύκλει', ῎Ωπος ϑυγάτηρ Πεισηνορίδαο,τήν ποτε Λαέρτης πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσιπρωϑήβην ἔτ' ἐοῦσαν, ἐεικοσάβοια δ' ἔδωκεν·ἶσα δέ μιν κεδνῇ ἀλόχῳ τίεν ἐν μεγάροισιν,εὐνῇ δ' οὔ ποτ' ἔμικτο, χόλον δ' ἀλέεινε γυναικός:ἥ οἱ ἅμ' αἰϑομένας δαί:δας ϕέρε, καί ἑ μάλισταδμῳάων ϕιλέεσκε, καὶ ἔτρεϕε τυτϑὸν ἐόντα.ὤιξεν δὲ ϑύρας ϑαλάμου πύκα ποιητοῖο,ἕζετο δ' ἐν λέκτρῳ, μαλακὸν δ' ἔκδυνε χιτῶνα·καὶ τὸν μὲν γραίης πυκιμηδέος ἔμβαλε χερσίν.ἡ μὲν τὸν πτύξασα καὶ ἀσκήσασα χιτῶνα,πασσάλῳ ἀγκρεμάσασα παρὰ τρητοῖσι λέχεσσι,βῆ ῥ' ἴμεν ἐκ ϑαλάμοιο, ϑύρην δ' ἐπέρυσσε κορώῃἀργυρέῃ, ἐπὶ δὲ κληῖδ' ἐτάνυσσεν ἱμάντι.ἔνϑ' ὅ γε παννύχιος, κεκαλυμμένος οἰὸς ἀώτῳ,βούλευε ϕρεσὶν ᾗσιν ὁδόν τὴν πέϕραδ' ᾽Αϑήνη.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Β῎Ημος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,ὤρνυτ' ἄρ' ἐξ εὐνῆϕιν ᾽Οδυσσῆος ϕίλος υἱὸςεἵματα ἑσσάμενος, περὶ δὲ ξίϕος ὀξὺ ϑέτ' ὤμῳ,ποσσὶ δ' ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,βῆ δ' ἴμεν ἐκ ϑαλάμοιο ϑεῷ ἐναλίγκιος ἄντην.αἶψα δὲ κηρύκεσσι λιγυϕϑόγγοισι κέλευσεκηρύσσειν ἀγορὴν δὲ καρηκομόωντας ᾽Αχαιούς.οἱ μὲν ἐκήρυσσον, τοὶ δ' ἠγείροντο μάλ' ὦκα.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἤγερϑεν ὁμηγερέες τ' ἐγένοντο,βῆ ῥ' ἴμεν εἰς ἀγορήν, παλάμῃ δ' ἔχε χάλκεον ἔγχος,οὐκ οἶος: ἅμα τῷ γε δύω κύνες ἀργοὶ ἕποντο.ϑεσπεσίην δ' ἄρα τῷ γε χάριν κατέχευεν ᾽Αϑήνη·τὸν δ' ἄρα πάντες λαοὶ ἐπερχόμενον ϑηεῦντο.ἕζετο δ' ἐν πατρὸς ϑώκῳ, εἶξαν δὲ γέροντες.τοῖσι δ' ἔπειϑ' ἥρως Αἰγύπτιος ἦρχ' ἀγορεύειν,ὃς δὴ γήραιὴ κυϕὸς ἔην καὶ μυρία ᾔδη.καὶ γὰρ τοῦ ϕίλος υἱὸς ἅμ' ἀντιϑέῳ ᾽Οδυσῆι῎Ιλιον εἰς εὔπωλον ἔβη κοίλῃς ἐνὶ νηυσίν,῎Αντιϕος αἰχμητής: τὸν δ' ἄγριος ἔκτανε Κύκλωψἐν σπῆι γλαϕυρῷ, πύματον δ' ὡπλίσσατο δόρπον.τρεῖς δέ οἱ ἄλλοι ἔσαν, καὶ ὁ μὲν μνηστῆρσιν ὁμίλει,Εὐρύνομος, δύο δ' αἰὲν ἔχον πατρώια ἔργα·ἀλλ' οὐδ' ὧς τοῦ λήϑετ' ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύων.τοῦ ὅ γε δάκρυ χέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·"κέκλυτε δὴ νῦν μευ, ᾽Ιϑακήσιοι, ὅττί κεν εἴπω.οὔτέ ποϑ' ἡμετέρη ἀγορὴ γένετ' οὔτε ϑόωκος,ἐξ οὗ ᾽Οδυσσεὺς δῖος ἔβη κοίλῃς ἐνὶ νηυσί.νῦν δὲ τίς ὧδ' ἤγειρε; τίνα χρειὼ τόσον ἵκειἠὲ νέων ἀνδρῶν ἢ οἳ προγενέστεροί εἰσιν;ἠέ τιν' ἀγγελίην στρατοῦ ἔκλυεν ἐρχομένοιο,ἥν χ' ἥμιν σάϕα εἴποι, ὅτε πρότερός γε πύϑοιτο;ἦέ τι δήμιον ἄλλο πιϕαύσκεται ἠδ' ἀγορεύει;ἐσϑλός μοι δοκεῖ εἶναι, ὀνήμενος. εἴϑέ οἱ αὐτῷΖεὺς ἀγαϑὸν τελέσειεν, ὅ τι ϕρεσὶν ᾗσι μενοινᾷ."ὣς ϕάτο, χαῖρε δὲ ϕήμῃ ᾽Οδυσσῆος ϕίλος υἱός.οὐδ' ἄρ' ἔτι δὴν ἧστο, μενοίνησεν δ' ἀγορεύειν,στῆ δὲ μέσῃ ἀγορῇ· σκῆπτρον δέ οἱ ἔμβαλε χειρὶκῆρυξ Πεισήνωρ, πεπνυμένα μήδεα εἰδώς.πρῶτον ἔπειτα γέροντα καϑαπτόμενος προσέειπεν·"ὦ γέρον, οὐχ ἑκὰς οὗτος ἀνήρ - τάχα δ' εἴσεαι αὐτός -ὃς λαὸν ἤγειρα· μάλιστα δέ μ' ἄλγος ἱκάνει.οὔτέ τιν' ἀγγελίην στρατοῦ ἔκλυον ἐρχομένοιο,ἥν χ' ὕμιν σάϕα εἴπω, ὅτε πρότερός γε πυϑοίμην,οὔτέ τι δήμιον ἄλλο πιϕαύσκομαι οὐδ' ἀγορεύω,ἀλλ' ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖος, ὅ μοι κακὸν ἔμπεσεν οἴκῳ,δοιά· τὸ μὲν πατέρ' ἐσϑλὸν ἀπώλεσα, ὅς ποτ' ἐν ὑμῖντοίσδεσσιν βασίλευε, πατὴρ δ' ὣς ἤπιος ἦεν·νῦν δ' αὖ καὶ πολὺ μεῖζον, ὃ δὴ τάχα οἶκον ἅπανταπάγχυ διαραίσει, βίοτον δ' ἀπὸ πάμπαν ὀλέσσει.μητέρι μοι μνηστῆρες ἐπέχραον οὐκ ἐϑελούσῃ,τῶν ἀνδρῶν ϕίλοι υἷες οἳ ἐνϑάδε γ' εἰσὶν ἄριστοι,οἳ πατρὸς μὲν ἐς οἶκον ἀπερρίγασι νέεσϑαι᾽Ικαρίου, ὥς κ' αὐτὸς ἐεδνώσαιτο ϑύγατρα,δοίη δ' ᾧ κ' ἐϑέλῃ καί οἱ κεχαρισμένος ἔλϑῃ.οἱ δ' εἰς ἡμετέρου πωλεύμενοι ἤματα πάντα,βοῦς ἱερεύοντες καὶ ὄις καὶ πίονας αἶγας,εἰλαπινάζουσιν πίνουσί τε αἴϑοπα οἶνονμαψιδίως: τὰ δὲ πολλὰ κατάνεται. οὐ γὰρ ἔπ' ἀνήρ,οἷος ᾽Οδυσσεὺς ἔσκεν, ἀρὴν ἀπὸ οἴκου ἀμῦναι.ἡμεῖς δ' οὔ νύ τι τοῖοι ἀμυνέμεν· ἦ καὶ ἔπειταλευγαλέοι τ' ἐσόμεσϑα καὶ οὐ δεδαηκότες ἀλκήν.ἦ τ' ἂν ἀμυναίμην, εἴ μοι δύναμίς γε παρείη.οὐ γὰρ ἔτ' ἀνσχετὰ ἔργα τετεύχαται, οὐδέ τι καλῶςοἶκος ἐμὸς διόλωλε. νεμεσσήϑητε καὶ αὐτοί,ἄλλους τ' αἰδέσϑητε περικτίονας ἀνϑρώπους,οἳ περιναιετάουσι· ϑεῶν δ' ὑποδείσατε μῆνιν,μή τι μεταστρέψωσιν ἀγασσάμενοι κακὰ ἔργα.λίσσομαι ἠμὲν Ζηνὸς ᾽Ολυμπίου ἠδὲ Θέμιστος,ἥ τ' ἀνδρῶν ἀγορὰς ἠμὲν λύει ἠδὲ καϑίζει·σχέσϑε, ϕίλοι, καί μ' οἶον ἐάσατε πένϑειὴ λυγρῷτείρεσϑ', εἰ μή που τι πατὴρ ἐμὸς, ἐσϑλὸς ᾽Οδυσσεὺς,δυσμενέων κάκ' ἔρεξεν ἐυκνήμιδας ᾽Αχαιούς,τῶν μ' ἀποτινύμενοι κακὰ ῥέζετε δυσμενέοντες,τούτους ὀτρύνοντες. ἐμοὶ δέ κε κέρδιον εἴηὑμέας ἐσϑέμεναι κειμήλιά τε πρόβασίν τε·εἴ χ' ὑμεῖς γε ϕάγοιτε, τάχ' ἄν ποτε καὶ τίσις εἴη·τόϕρα γὰρ ἂν κατὰ ἄστυ ποτιπτυσσοίμεϑα μύϑῳχρήματ' ἀπαιτίζοντες, ἕως κ' ἀπὸ πάντα δοϑείη.νῦν δέ μοι ἀπρήκτους ὀδύνας ἐμβάλλετε ϑυμῷ."ὣς ϕάτο χωόμενος, ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε γαίῃδάκρυ' ἀναπρήσας: οἶκτος δ' ἕλε λαὸν ἅπαντα.ἔνϑ' ἄλλοι μὲν πάντες ἀκὴν ἔσαν, οὐδέ τις ἔτληΤηλέμαχον μύϑοισιν ἀμείψασϑαι χαλεποῖσιν·᾽Αντίνοος δέ μιν οἶος ἀμειβόμενος προσέειπε·"Τηλέμαχ' ὑψαγόρη, μένος ἄσχετε, ποῖον ἔειπεςἡμέας αἰσχύνων, ἐϑέλοις δέ κε μῶμον ἀνάψαι.σοὶ δ' οὔ τι μνηστῆρες ᾽Αχαιῶν αἴτιοί εἰσιν,ἀλλὰ ϕίλη μήτηρ, ἥ τοι περὶ κέρδεα οἶδεν.ἤδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτος, τάχα δ' εἶσι τέταρτον,ἐξ οὗ ἀτέμβει ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσιν ᾽Αχαιῶν.πάντας μέν ῥ' ἔλπει, καὶ ὑπίσχεται ἀνδρὶ ἑκάστῳ,ἀγγελίας προιὴεῖσα, νόος δέ οἱ ἄλλα μενοινᾷ.ἡ δὲ δόλον τόνδ' ἄλλον ἐνὶ ϕρεσὶ μερμήριξε·στησαμένη μέγαν ἱστὸν ἐνὶ μεγάροισιν ὕϕαινε,λεπτὸν καὶ περίμετρον· ἄϕαρ δ' ἡμῖν μετέειπε·κοῦροι, ἐμοὶ μνηστῆρες, ἐπεὶ ϑάνε δῖος ᾽Οδυσσεύς,μίμνετ' ἐπειγόμενοι τὸν ἐμὸν γάμον, εἰς ὅ κε ϕᾶροςἐκτελέσω - μή μοι μεταμώνια νήματ' ὄληται -Λαέρτῃ ἥρωι ταϕήιον, εἰς ὅτε κέν μινμοῖρ' ὀλοὴ καϑέλῃσι τανηλεγέος ϑανάτοιο,μή τίς μοι κατὰ δῆμον ᾽Αχαιιάδων νεμεσήσῃ,αἴ κεν ἄτερ σπείρου κεῖται πολλὰ κτεατίσσας. 'ὣς ἔϕαϑ', ἡμῖν δ' αὖτ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ.ἔνϑα καὶ ἠματίη μὲν ὑϕαίνεσκεν μέγαν ἱστόν,νύκτας δ' ἀλλύεσκεν, ἐπὴν δαί:δας παραϑεῖτο.ὣς τρίετες μὲν ἔληϑε δόλῳ καὶ ἔπειϑεν ᾽Αχαιούς:ἀλλ' ὅτε τέτρατον ἦλϑεν ἔτος καὶ ἐπήλυϑον ὧραι,καὶ τότε δή τις ἔειπε γυναικῶν, ἣ σάϕα ᾔδη,καὶ τήν γ' ἀλλύουσαν ἐϕεύρομεν ἀγλαὸν ἱστόν.ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσε καὶ οὐκ ἐϑέλουσ', ὑπ' ἀνάγκης.σοὶ δ' ὧδε μνηστῆρες ὑποκρίνονται, ἵν' εἰδῇςαὐτὸς σῷ ϑυμῷ, εἰδῶσι δὲ πάντες ᾽Αχαιοί·μητέρα σὴν ἀπόπεμψον, ἄνωχϑι δέ μιν γαμέεσϑαιτῷ ὅτεῴ τε πατὴρ κέλεται καὶ ἁνδάνει αὐτῇ.εἰ δ' ἔτ' ἀνιήσει γε πολὺν χρόνον υἷας ᾽Αχαιῶν,τὰ ϕρονέουσ' ἀνὰ ϑυμόν ἅ οἱ πέρι δῶκεν ᾽Αϑήνη,ἔργά τ' ἐπίστασϑαι περικαλλέα καὶ ϕρένας ἐσϑλὰςκέρδεά ϑ', οἷ' οὔ πώ τιν' ἀκούομεν οὐδὲ παλαιῶν,τάων αἳ πάρος ἦσαν ἐυπλοκαμῖδες ᾽Αχαιαί,Τυρώ τ' ᾽Αλκμήνη τε ἐυστέϕανός τε Μυκήνη·τάων οὔ τις ὁμοῖα νοήματα Πηνελοπείῃᾔδη· ἀτὰρ μὲν τοῦτό γ' ἐναίσιμον οὐκ ἐνόησε.τόϕρα γὰρ οὖν βίοτόν τε τεὸν καὶ κτήματ' ἔδονται,ὄϕρά κε κείνη τοῦτον ἔχῃ νόον, ὅν τινά οἱ νῦνἐν στήϑεσσι τιϑεῖσι ϑεοί. μέγα μὲν κλέος αὐτῇποιεῖτ', αὐτὰρ σοίγε ποϑὴ πολέος βιότοιο.ἡμεῖς δ' οὔτ' ἐπὶ ἔργα πάρος γ' ἴμεν οὔτέ πῃ ἄλλῃ,πρίν γ' αὐτὴν γήμασϑαι ᾽Αχαιῶν ᾧ κ' ἐϑέλῃσι."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"᾽Αντίνο', οὔ πως ἐστι δόμων ἀέκουσαν ἀπῶσαιἥ μ' ἔτεχ', ἥ μ' ἔϑρεψε· πατὴρ δ' ἐμὸς ἄλλοϑι γαίης,ζώει ὅ γ' ἦ τέϑνηκε· κακὸν δέ με πόλλ' ἀποτίνειν᾽Ικαρίῳ, αἴ κ' αὐτὸς ἑκὼν ἀπὸ μητέρα πέμψω.ἐκ γὰρ τοῦ πατρὸς κακὰ πείσομαι, ἄλλα δὲ δαίμωνδώσει, ἐπεὶ μήτηρ στυγερὰς ἀρήσετ' 'Ερινῦςοἴκου ἀπερχομένη· νέμεσις δέ μοι ἐξ ἀνϑρώπωνἔσσεται· ὣς οὐ τοῦτον ἐγώ ποτε μῦϑον ἐνίψω.ὑμέτερος δ' εἰ μὲν ϑυμὸς νεμεσίζεται αὐτῶν,ἔξιτέ μοι μεγάρων, ἄλλας δ' ἀλεγύνετε δαῖταςὑμὰ κτήματ' ἔδοντες, ἀμειβόμενοι κατὰ οἴκους.εἰ δ' ὕμιν δοκέει τόδε λωίτερον καὶ ἄμεινονἔμμεναι, ἀνδρὸς ἑνὸς βίοτον νήποινον ὀλέσϑαι,κείρετ'· ἐγὼ δὲ ϑεοὺς ἐπιβώσομαι αἰὲν ἐόντας,αἴ κέ ποϑι Ζεὺς δῷσι παλίντιτα ἔργα γενέσϑαι.νήποινοί κεν ἔπειτα δόμων ἔντοσϑεν ὄλοισϑε."ὣς ϕάτο Τηλέμαχος: τῷ δ' αἰετὼ εὐρύοπα Ζεὺςὑψόϑεν ἐκ κορυϕῆς ὄρεος προέηκε πέτεσϑαι.τὼ δ' ἕως μέν ῥ' ἐπέτοντο μετὰ πνοιῇς ἀνέμοιο,πλησίω ἀλλήλοισι τιταινομένω πτερύγεσσιν·ἀλλ' ὅτε δὴ μέσσην ἀγορὴν πολύϕημον ἱκέσϑην,ἔνϑ' ἐπιδινηϑέντε τιναξάσϑην πτερὰ πυκνά,ἐς δ' ἰδέτην πάντων κεϕαλάς, ὄσσοντο δ' ὄλεϑρον,δρυψαμένω δ' ὀνύχεσσι παρειὰς ἀμϕί τε δειρὰςδεξιὼ ἤιξαν διά τ' οἰκία καὶ πόλιν αὐτῶν.ϑάμβησαν δ' ὄρνιϑας, ἐπεὶ ἴδον ὀϕϑαλμοῖσιν·ὥρμηναν δ' ἀνὰ ϑυμὸν ἅ περ τελέεσϑαι ἔμελλον.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε γέρων ἥρως ῾ΑλιϑέρσηςΜαστορίδης: ὁ γὰρ οἶος ὁμηλικίην ἐκέκαστοὄρνιϑας γνῶναι καὶ ἐναίσιμα μυϑήσασϑαι·ὅ σϕιν ἐυϕρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·"κέκλυτε δὴ νῦν μευ, ᾽Ιϑακήσιοι, ὅττί κεν εἴπω.μνηστῆρσιν δὲ μάλιστα πιϕαυσκόμενος τάδε εἴρω·τοῖσιν γὰρ μέγα πῆμα κυλίνδεται· οὐ γὰρ ᾽Οδυσσεὺςδὴν ἀπάνευϑε ϕίλων ὧν ἔσσεται, ἀλλά που ἤδηἐγγὺς ἐὼν τοίσδεσσι ϕόνον καὶ κῆρα ϕυτεύειπάντεσσιν. πολέσιν δὲ καὶ ἄλλοισιν κακὸν ἔσται,οἳ νεμόμεσϑ' ᾽Ιϑάκην εὐδείελον. ἀλλὰ πολὺ πρὶνϕραζώμεσϑ' ὥς κεν καταπαύσομεν· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶπαυέσϑων· καὶ γάρ σϕιν ἄϕαρ τόδε λώιόν ἐστιν.οὐ γὰρ ἀπείρητος μαντεύομαι, ἀλλ' ἔυ εἰδώς:καὶ γὰρ κείνῳ ϕημὶ τελευτηϑῆναι ἅπανταὥς οἱ ἐμυϑεόμην, ὅτε ῎Ιλιον εἰσανέβαινον᾽Αργεῖοι, μετὰ δέ σϕιν ἔβη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς.ϕῆν κακὰ πολλὰ παϑόντ', ὀλέσαντ' ἄπο πάντας ἑταίρους,ἄγνωστον πάντεσσιν ἐεικοστῷ ἐνιαυτῷοἴκαδ' ἐλεύσεσϑαι· τάδε δὴ νῦν πάντα τελεῖται."τὸν δ' αὖτ' Εὐρύμαχος, Πολύβου παῖς, ἀντίον ηὔδα·"ὦ γέρον, εἰ δ' ἄγε δὴ μαντεύεο σοῖσι τέκεσσινοἴκαδ' ἰών, μή που τι κακὸν πάσχωσιν ὀπίσσω·ταῦτα δ' ἐγὼ σέο πολλὸν ἀμείνων μαντεύεσϑαι.ὄρνιϑες δέ τε πολλοὶ ὑπ' αὐγὰς ἠελίοιοϕοιτῶσ', οὐ δέ τε πάντες ἐναίσιμοι· αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςὤλετο τῆλ', ὡς καὶ σὺ καταϕϑίσϑαι σὺν ἐκείνῳὤϕελες. οὐκ ἂν τόσσα ϑεοπροπέων ἀγόρευες,οὐδέ κε Τηλέμαχον κεχολωμένον ὧδ' ἀνιείης,σῷ οἴκῳ δῶρον ποτιδέγμενος, αἴ κε πόρῃσιν.ἀλλ' ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·αἴ κε νεώτερον ἄνδρα παλαιά τε πολλά τε εἰδὼςπαρϕάμενος ἐπέεσσιν ἐποτρύνῃς χαλεπαίνειν,αὐτῷ μέν οἱ πρῶτον ἀνιηρέστερον ἔσται,σοὶ δέ, γέρον, ϑῳὴν ἐπιϑήσομεν, ἥν κ' ἐνὶ ϑυμῷτίνων ἀσχάλλῃς: χαλεπὸν δέ τοι ἔσσεται ἄλγος.Τηλεμάχῳ δ' ἐν πᾶσιν ἐγὼν ὑποϑήσομαι αὐτός:μητέρα ἣν ἐς πατρὸς ἀνωγέτω ἀπονέεσϑαι·οἱ δὲ γάμον τεύξουσι καὶ ἀρτυνέουσιν ἔεδναπολλὰ μάλ', ὅσσα ἔοικε ϕίλης ἐπὶ παιδὸς ἕπεσϑαι.οὐ γὰρ πρὶν παύσεσϑαι ὀίομαι υἷας ᾽Αχαιῶνμνηστύος ἀργαλέης, ἐπεὶ οὔ τινα δείδιμεν ἔμπης,οὔτ' οὖν Τηλέμαχον, μάλα περ πολύμυϑον ἐόντα·οὔτε ϑεοπροπίης ἐμπαζόμεϑ', ἣν σύ, γεραιέ,μυϑέαι ἀκράαντον, ἀπεχϑάνεαι δ' ἔτι μᾶλλον.χρήματα δ' αὖτε κακῶς βεβρώσεται, οὐδέ ποτ' ἶσαἔσσεται, ὄϕρά κεν ἥ γε διατρίβῃσιν ᾽Αχαιοὺςὃν γάμον. ἡμεῖς δ' αὖ ποτιδέγμενοι ἤματα πάνταεἵνεκα τῆς ἀρετῆς ἐριδαίνομεν, οὐδὲ μετ' ἄλλαςἐρχόμεϑ', ἃς ἐπιεικὲς ὀπυιέμεν ἐστὶν ἑκάστῳ."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"Εὐρύμαχ' ἠδὲ καὶ ἄλλοι ὅσοι μνηστῆρες ἀγαυοί,ταῦτα μὲν οὐχ ὑμέας ἔτι λίσσομαι οὐδ' ἀγορεύω·ἤδη γὰρ τὰ ἴσασι ϑεοὶ καὶ πάντες ᾽Αχαιοί.ἀλλ' ἄγε μοι δότε νῆα ϑοὴν καὶ εἴκοσ' ἑταίρους,οἵ κέ μοι ἔνϑα καὶ ἔνϑα διαπρήσσωσι κέλευϑον.εἶμι γὰρ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαϑόεντα,νόστον πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο,ἤν τίς μοι εἴπῃσι βροτῶν ἢ ὄσσαν ἀκούσωἐκ Διός, ἥ τε μάλιστα ϕέρει κλέος ἀνϑρώποισιν.εἰ μέν κεν πατρὸς βίοτον καὶ νόστον ἀκούσω,ἦ τ' ἂν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίην ἐνιαυτόν·εἰ δέ κε τεϑνηῶτος ἀκούσω μηδ' ἔτ' ἐόντος,νοστήσας δὴ ἔπειτα ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖανσῆμά τέ οἱ χεύω καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεί:ξωπολλὰ μάλ', ὅσσα ἔοικε, καὶ ἀνέρι μητέρα δώσω."ἤτοι ὅ γ' ὣς εἰπὼν κατ' ἄρ' ἕζετο, τοῖσι δ' ἀνέστηΜέντωρ, ὅς ῥ' ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος ἦεν ἑταῖρος,καί οἱ ἰὼν ἐν νηυσὶν ἐπέτρεπεν οἶκον ἅπαντα,πείϑεσϑαί τε γέροντι καὶ ἔμπεδα πάντα ϕυλάσσειν·ὅ σϕιν ἐυϕρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·"κέκλυτε δὴ νῦν μευ, ᾽Ιϑακήσιοι, ὅττί κεν εἴπω.μή τις ἔτι πρόϕρων ἀγανὸς καὶ ἤπιος ἔστωσκηπτοῦχος βασιλεύς, μηδὲ ϕρεσὶν αἴσιμα εἰδώς,ἀλλ' αἰεὶ χαλεπός τ' εἴη καὶ αἴσυλα ῥέζοι,ὡς οὔ τις μέμνηται ᾽Οδυσσῆος ϑείοιολαῶν, οἷσιν ἄνασσε, πατὴρ δ' ὣς ἤπιος ἦεν.ἀλλ' ἤτοι μνηστῆρας ἀγήνορας οὔ τι μεγαίρωἕρδειν ἔργα βίαια κακορραϕίῃσι νόοιο·σϕὰς γὰρ παρϑέμενοι κεϕαλὰς κατέδουσι βιαίωςοἶκον ᾽Οδυσσῆος, τὸν δ' οὐκέτι ϕασὶ νέεσϑαι.νῦν δ' ἄλλῳ δήμῳ νεμεσίζομαι, οἷον ἅπαντεςἧσϑ' ἄνεῳ, ἀτὰρ οὔ τι καϑαπτόμενοι ἐπέεσσιπαύρους μνηστῆρας καταπαύετε πολλοὶ ἐόντες."τὸν δ' Εὐηνορίδης Λειώκριτος ἀντίον ηὔδα·"Μέντορ ἀταρτηρέ, ϕρένας ἠλεέ, ποῖον ἔειπεςἡμέας ὀτρύνων καταπαυέμεν. ἀργαλέον δὲἀνδράσι καὶ πλεόνεσσι μαχήσασϑαι περὶ δαιτί.εἴ περ γάρ κ' ᾽Οδυσεὺς ᾽Ιϑακήσιος αὐτὸς ἐπελϑὼνδαινυμένους κατὰ δῶμα ἑὸν μνηστῆρας ἀγαυοὺςἐξελάσαι μεγάροιο μενοινήσει' ἐνὶ ϑυμῷ,οὔ κέν οἱ κεχάροιτο γυνή μάλα περ χατέουσαἐλϑόντ', ἀλλά κεν αὐτοῦ ἀεικέα πότμον ἐπίσποι,εἰ πλέονές οἱ ἕποιντο· σὺ δ' οὐ κατὰ μοῖραν ἔειπες.ἀλλ' ἄγε, λαοὶ μὲν σκίδνασϑ' ἐπὶ ἔργα ἕκαστος,τούτῳ δ' ὀτρυνέει Μέντωρ ὁδὸν ἠδ' ῾Αλιϑέρσης,οἵ τέ οἱ ἐξ ἀρχῆς πατρώιοί εἰσιν ἑταῖροι.ἀλλ' ὀίω, καὶ δηϑὰ καϑήμενος ἀγγελιάωνπεύσεται εἰν ᾽Ιϑάκῃ, τελέει δ' ὁδὸν οὔ ποτε ταύτην."ὣς ἄρ' ἐϕώνησεν, λῦσεν δ' ἀγορὴν αἰψηρήν.οἱ μὲν ἄρ' ἐσκίδναντο ἑὰ πρὸς δώμαϑ' ἕκαστος,μνηστῆρες δ' ἐς δώματ' ἴσαν ϑείου ᾽Οδυσῆος.Τηλέμαχος δ' ἀπάνευϑεν ἰὼν ἐπὶ ϑῖνα ϑαλάσσης,χεῖρας νιψάμενος πολιῆς ἁλός, εὔχετ' ᾽Αϑήνῃ·"κλῦϑί μευ, ὃ χϑιζὸς ϑεὸς ἤλυϑες ἡμέτερον δῶκαί μ' ἐν νηὶ κέλευσας ἐπ' ἠεροειδέα πόντον,νόστον πευσόμενον πατρὸς δὴν οἰχομένοιο,ἔρχεσϑαι. τὰ δὲ πάντα διατρίβουσιν ᾽Αχαιοί,μνηστῆρες δὲ μάλιστα, κακῶς ὑπερηνορέοντες."ὣς ἔϕατ' εὐχόμενος: σχεδόϑεν δέ οἱ ἦλϑεν ᾽Αϑήνη,Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν,καί μιν ϕωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"Τηλέμαχ', οὐδ' ὄπιϑεν κακὸς ἔσσεαι οὐδ' ἀνοήμων,εἰ δή τοι σοῦ πατρὸς ἐνέστακται μένος ἠύ,οἷος κεῖνος ἔην τελέσαι ἔργόν τε ἔπος τε.οὔ τοι ἔπειϑ' ἁλίη ὁδὸς ἔσσεται οὐδ' ἀτέλεστος.εἰ δ' οὐ κείνου γ' ἐσσὶ γόνος καὶ Πηνελοπείης,οὔ σε ἔπειτα ἔολπα τελευτήσειν ἃ μενοινᾷς.παῦροι γάρ τοι παῖδες ὁμοῖοι πατρὶ πέλονται,οἱ πλέονες κακίους, παῦροι δέ τε πατρὸς ἀρείους.ἀλλ' ἐπεὶ οὐδ' ὄπιϑεν κακὸς ἔσσεαι οὐδ' ἀνοήμων,οὐδέ σε πάγχύ γε μῆτις ᾽Οδυσσῆος προλέλοιπεν,ἐλπωρή τοι ἔπειτα τελευτῆσαι τάδε ἔργα.τῶ νῦν μνηστήρων μὲν ἔα βουλήν τε νόον τεἀϕραδέων, ἐπεὶ οὔ τι νοήμονες οὐδὲ δίκαιοι·οὐδέ τι ἴσασιν ϑάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν,ὃς δή σϕι σχεδόν ἐστιν, ἐπ' ἤματι πάντας ὀλέσϑαι.σοὶ δ' ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται, ἣν σὺ μενοινᾷς:τοῖος γάρ τοι ἑταῖρος ἐγὼ πατρώιός εἰμι,ὅς τοι νῆα ϑοὴν στελέω καὶ ἅμ' ἕψομαι αὐτός.ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς δώματ' ἰὼν μνηστῆρσιν ὁμίλει,ὅπλισσόν τ' ἤια καὶ ἄγγεσιν ἄρσον ἅπαντα,οἶνον ἐν ἀμϕιϕορεῦσι καὶ ἄλϕιτα, μυελὸν ἀνδρῶν,δέρμασιν ἐν πυκινοῖσιν· ἐγὼ δ' ἀνὰ δῆμον ἑταίρουςαἶψ' ἐϑελοντῆρας συλλέξομαι. εἰσὶ δὲ νῆεςπολλαὶ ἐν ἀμϕιάλῳ ᾽Ιϑάκῃ, νέαι ἠδὲ παλαιαί·τάων μέν τοι ἐγὼν ἐπιόψομαι ἥ τις ἀρίστη,ὦκα δ' ἐϕοπλίσσαντες ἐνήσομεν εὐρέι πόντῳ."ὣς ϕάτ' ᾽Αϑηναίη, κούρη Διός: οὐδ' ἄρ' ἔτι δὴνΤηλέμαχος παρέμιμνεν, ἐπεὶ ϑεοῦ ἔκλυεν αὐδήν.βῆ δ' ἴμεναι πρὸς δῶμα, ϕίλον τετιημένος ἦτορ,εὗρε δ' ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας ἐν μεγάροισιναἶγας ἀνιεμένους σιάλους ϑ' εὕοντας ἐν αὐλῇ.᾽Αντίνοος δ' ἰϑὺς γελάσας κίε Τηλεμάχοιο,ἔν τ' ἄρα οἱ ϕῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"Τηλέμαχ' ὑψαγόρη, μένος ἄσχετε, μή τί τοι ἄλλοἐν στήϑεσσι κακὸν μελέτω ἔργόν τε ἔπος τε,ἀλλά μοι ἐσϑιέμεν καὶ πινέμεν, ὡς τὸ πάρος περ.ταῦτα δέ τοι μάλα πάντα τελευτήσουσιν ᾽Αχαιοί,νῆα καὶ ἐξαίτους ἐρέτας, ἵνα ϑᾶσσον ἵκηαιἐς Πύλον ἠγαϑέην μετ' ἀγαυοῦ πατρὸς ἀκουήν."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"᾽Αντίνο', οὔ πως ἐστιν ὑπερϕιάλοισι μεϑ' ὑμῖνδαίνυσϑαί τ' ἀκέοντα καὶ εὐϕραίνεσϑαι ἕκηλον.ἦ οὐχ ἅλις ὡς τὸ πάροιϑεν ἐκείρετε πολλὰ καὶ ἐσϑλὰκτήματ' ἐμά, μνηστῆρες, ἐγὼ δ' ἔτι νήπιος ἦα;νῦν δ' ὅτε δὴ μέγας εἰμί καὶ ἄλλων μῦϑον ἀκούωνπυνϑάνομαι, καὶ δή μοι ἀέξεται ἔνδοϑι ϑυμός,πειρήσω ὥς κ' ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω,ἠὲ Πύλον δ' ἐλϑὼν ἢ αὐτοῦ τῷδ' ἐνὶ δήμῳ.εἶμι μέν - οὐδ' ἁλίη ὁδὸς ἔσσεται ἣν ἀγορεύω -ἔμπορος: οὐ γὰρ νηὸς ἐπήβολος οὐδ' ἐρετάωνγίνομαι· ὥς νύ που ὔμμιν ἐείσατο κέρδιον εἶναι."ἦ ῥα, καὶ ἐκ χειρὸς χεῖρα σπάσατ' ᾽Αντινόοιοῥεῖα· μνηστῆρες δὲ δόμον κάτα δαῖτα πένοντο.οἱ δ' ἐπελώβευον καὶ ἐκερτόμεον ἐπέεσσιν·ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·"ἦ μάλα Τηλέμαχος ϕόνον ἥμιν μερμηρίζει.ἤ τινας ἐκ Πύλου ἄξει ἀμύντορας ἠμαϑόεντος,ἢ ὅ γε καὶ Σπάρτηϑεν, ἐπεί νύ περ ἵεται αἰνῶς:ἠὲ καὶ εἰς ᾽Εϕύρην ἐϑέλει, πίειραν ἄρουραν,ἐλϑεῖν, ὄϕρ' ἔνϑεν ϑυμοϕϑόρα ϕάρμακ' ἐνείκῃ,ἐν δὲ βάλῃ κρητῆρι καὶ ἡμέας πάντας ὀλέσσῃ."ἄλλος δ' αὖτ' εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·"τίς δ' οἶδ' εἴ κε καὶ αὐτὸς ἰὼν κοίλης ἐπὶ νηὸςτῆλε ϕίλων ἀπόληται ἀλώμενος ὥς περ ᾽Οδυσσεύς...οὕτω κεν καὶ μᾶλλον ὀϕέλλειεν πόνον ἄμμι·κτήματα γάρ κεν πάντα δασαίμεϑα, οἰκία δ' αὖτετούτου μητέρι δοῖμεν ἔχειν ἠδ' ὅς τις ὀπυίοι."ὣς ϕάν· ὁ δ' ὑψόροϕον ϑάλαμον κατεβήσετο πατρός,εὐρύν, ὅϑι νητὸς χρυσὸς καὶ χαλκὸς ἔκειτοἐσϑής τ' ἐν χηλοῖσιν ἅλις τ' εὐῶδες ἔλαιον.ἐν δὲ πίϑοι οἴνοιο παλαιοῦ ἡδυπότοιοἕστασαν, ἄκρητον ϑεῖον ποτὸν ἐντὸς ἔχοντες,ἑξείης ποτὶ τοῖχον ἀρηρότες, εἴ ποτ' ᾽Οδυσσεὺςοἴκαδε νοστήσειε καὶ ἄλγεα πολλὰ μογήσας.κληισταὶ δ' ἔπεσαν σανίδες πυκινῶς ἀραρυῖαι,δικλίδες: ἐν δὲ γυνὴ ταμίη νύκτάς τε καὶ ἦμαρἔσχ', ἣ πάντ' ἐϕύλασσε νόου πολυιὴδρείῃσιν,Εὐρύκλει', ῎Ωπος ϑυγάτηρ Πεισηνορίδαο.τὴν τότε Τηλέμαχος προσέϕη ϑάλαμον δὲ καλέσσας:"μαῖ', ἄγε δή μοι οἶνον ἐν ἀμϕιϕορεῦσιν ἄϕυσσονἡδύν, ὅτις μετὰ τὸν λαρώτατος ὃν σὺ ϕυλάσσειςκεῖνον ὀιομένη τὸν κάμμορον, εἴ ποϑεν ἔλϑοιΔιογενὴς ᾽Οδυσεὺς ϑάνατον καὶ κῆρας ἀλύξας.δώδεκα δ' ἔμπλησον καὶ πώμασιν ἄρσον ἅπαντας.ἐν δέ μοι ἄλϕιτα χεῦον ἐυρραϕέεσσι δοροῖσιν·εἴκοσι δ' ἔστω μέτρα μυληϕάτου ἀλϕίτου ἀκτῆς.αὐτὴ δ' οἴη ἴσϑι· τὰ δ' ἁϑρόα πάντα τετύχϑω·ἑσπέριος γὰρ ἐγὼν αἱρήσομαι, ὁππότε κεν δὴμήτηρ εἰς ὑπερῷ' ἀναβῇ κοίτου τε μέδηται.εἶμι γὰρ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαϑόεντα,νόστον πευσόμενος πατρὸς ϕίλου, ἤν που ἀκούσω."ὣς ϕάτο, κώκυσεν δὲ ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια,καί ῥ' ὀλοϕυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"τίπτε δέ τοι, ϕίλε τέκνον, ἐνὶ ϕρεσὶ τοῦτο νόημαἔπλετο; πῇ δ' ἐϑέλεις ἰέναι πολλὴν ἐπὶ γαῖανμοῦνος ἐὼν ἀγαπητός... ὁ δ' ὤλετο τηλόϑι πάτρηςΔιογενὴς ᾽Οδυσεὺς ἀλλογνώτῳ ἐνὶ δήμῳ.οἱ δέ τοι αὐτίκ' ἰόντι κακὰ ϕράσσονται ὀπίσσω,ὥς κε δόλῳ ϕϑίῃς, τάδε δ' αὐτοὶ πάντα δάσονται.ἀλλὰ μέν' αὖϑ' ἐπὶ σοῖσι καϑήμενος: οὐδέ τί σε χρὴπόντον ἐπ' ἀτρύγετον κακὰ πάσχειν οὐδ' ἀλάλησϑαι."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ϑάρσει, μαῖ', ἐπεὶ οὔ τοι ἄνευ ϑεοῦ ἧδέ γε βουλή.ἀλλ' ὄμοσον μὴ μητρὶ ϕίλῃ τάδε μυϑήσεσϑαι,πρίν γ' ὅτ' ἂν ἑνδεκάτη τε δυωδεκάτη τε γένηται,ἢ αὐτὴν ποϑέσαι καὶ ἀϕορμηϑέντος ἀκοῦσαι,ὡς ἂν μὴ κλαίουσα κατὰ χρόα καλὸν ἰάπτῃ."ὣς ἄρ' ἔϕη, γρηὺ:ς δὲ ϑεῶν μέγαν ὅρκον ἀπώμνυ.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,αὐτίκ' ἔπειτά οἱ οἶνον ἐν ἀμϕιϕορεῦσιν ἄϕυσσεν,ἐν δέ οἱ ἄλϕιτα χεῦεν ἐυρραϕέεσσι δοροῖσι·Τηλέμαχος δ' ἐς δώματ' ἰὼν μνηστῆρσιν ὁμίλει.ἔνϑ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·Τηλεμάχῳ εἰκυῖα κατὰ πτόλιν ᾤχετο πάντῃ,καί ῥα ἑκάστῳ ϕωτὶ παρισταμένη ϕάτο μῦϑον,ἑσπερίους δ' ἐπὶ νῆα ϑοὴν ἀγέρεσϑαι ἀνώγει.ἡ δ' αὖτε Φρονίοιο Νοήμονα ϕαίδιμον υἱὸνᾔτεε νῆα ϑοήν· ὁ δέ οἱ πρόϕρων ὑπέδεκτο.δύσετό τ' ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί·καὶ τότε νῆα ϑοὴν ἅλα δ' εἴρυσε, πάντα δ' ἐν αὐτῇὅπλ' ἐτίϑει, τά τε νῆες ἐύσσελμοι ϕορέουσι.στῆσε δ' ἐπ' ἐσχατιῇ λιμένος, περὶ δ' ἐσϑλοὶ ἑταῖροιἁϑρόοι ἠγερέϑοντο· ϑεὰ δ' ὤτρυνεν ἕκαστον.ἔνϑ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·βῆ ῥ' ἴμεναι πρὸς δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο·ἔνϑα μνηστήρεσσιν ἐπὶ γλυκὺν ὕπνον ἔχευε,πλάζε δὲ πίνοντας, χειρῶν δ' ἔκβαλλε κύπελλα.οἱ δ' εὕδειν ὤρνυντο κατὰ πτόλιν, οὐδ' ἄρ' ἔτι δὴνεἵατ', ἐπεί σϕισιν ὕπνος ἐπὶ βλεϕάροισιν ἔπιπτεν.αὐτὰρ Τηλέμαχον προσέϕη γλαυκῶπις ᾽Αϑήνηἐκπροκαλεσσαμένη μεγάρων εὐναιεταόντων,Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν·"Τηλέμαχ', ἤδη μέν τοι ἐυκνήμιδες ἑταῖροιεἵατ' ἐπήρετμοι, τὴν σὴν ποτιδέγμενοι ὁρμήν·ἀλλ' ἴομεν, μὴ δηϑὰ διατρίβωμεν ὁδοῖο."ὣς ἄρα ϕωνήσασ' ἡγήσατο Παλλὰς ᾽Αϑήνηκαρπαλίμως: ὁ δ' ἔπειτα μετ' ἴχνια βαῖνε ϑεοῖο.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐπὶ νῆα κατήλυϑον ἠδὲ ϑάλασσαν,εὗρον ἔπειτ' ἐπὶ ϑινὶ καρηκομόωντας ἑταίρους.τοῖσι δὲ καὶ μετέειϕ' ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο·"δεῦτε, ϕίλοι, ἤια ϕερώμεϑα· πάντα γὰρ ἤδηἁϑρό' ἐνὶ μεγάρῳ· μήτηρ δ' ἐμὴ οὔ τι πέπυσται,οὐδ' ἄλλαι δμῳαί, μία δ' οἴη μῦϑον ἄκουσεν."ὣς ἄρα ϕωνήσας ἡγήσατο, τοὶ δ' ἅμ' ἕποντο.οἱ δ' ἄρα πάντα ϕέροντες ἐυσσέλμῳ ἐπὶ νηὶκάτϑεσαν, ὡς ἐκέλευσεν ᾽Οδυσσῆος ϕίλος υἱός.ἂν δ' ἄρα Τηλέμαχος νηὸς βαῖν', ἦρχε δ' ᾽Αϑήνη,νηὶ δ' ἐνὶ πρυμνῇ κατ' ἄρ' ἕζετο· ἄγχι δ' ἄρ' αὐτῆςἕζετο Τηλέμαχος. τοὶ δὲ πρυμνήσι' ἔλυσαν,ἂν δὲ καὶ αὐτοὶ βάντες ἐπὶ κληῖσι κάϑιζον.τοῖσιν δ' ἴκμενον οὖρον ἵει γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη,ἀκραῆ ζέϕυρον, κελάδοντ' ἐπὶ οἴνοπα πόντον.Τηλέμαχος δ' ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσενὅπλων ἅπτεσϑαι· τοὶ δ' ὀτρύνοντος ἄκουσαν.ἱστὸν δ' εἰλάτινον κοίλης ἔντοσϑε μεσόδμηςστῆσαν ἀείραντες, κατὰ δὲ προτόνοισιν ἔδησαν,ἕλκον δ' ἱστία λευκὰ ἐυστρέπτοισι βοεῦσιν.ἔπρησεν δ' ἄνεμος μέσον ἱστίον, ἀμϕὶ δὲ κῦμαστείρῃ πορϕύρεον μεγάλ' ἴαχε νηὸς ἰούσης:ἡ δ' ἔϑεεν κατὰ κῦμα διαπρήσσουσα κέλευϑον.δησάμενοι δ' ἄρα ὅπλα ϑοὴν ἀνὰ νῆα μέλαινανστήσαντο κρητῆρας ἐπιστεϕέας οἴνοιο,λεῖβον δ' ἀϑανάτοισι ϑεοῖς αἰειγενέτῃσιν,ἐκ πάντων δὲ μάλιστα Διὸς γλαυκώπιδι κούρῃ.παννυχίη μέν ῥ' ἥ γε καὶ ἠῶ πεῖρε κέλευϑον.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Γ᾽Ηέλιος δ' ἀνόρουσε, λιπὼν περικαλλέα λίμνην,οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον, ἵν' ἀϑανάτοισι ϕαείνοικαὶ ϑνητοῖσι βροτοῖσιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν·οἱ δὲ Πύλον, Νηλῆος ἐυκτίμενον πτολίεϑρον,ἷξον· τοὶ δ' ἐπὶ ϑινὶ ϑαλάσσης ἱερὰ ῥέζον,ταύρους παμμέλανας, ἐνοσίχϑονι κυανοχαίτῃ.ἐννέα δ' ἕδραι ἔσαν, πεντακόσιοι δ' ἐν ἑκάστῃεἵατο, καὶ προύχοντο ἑκάστοϑι ἐννέα ταύρους.εὖϑ' οἱ σπλάγχνα πάσαντο, ϑεῷ δ' ἐπὶ μηρί' ἔκηαν,οἱ δ' ἰϑὺς κάταγον, τοὶ δ' ἱστία νηὸς ἐίσηςστεῖλαν ἀείραντες, τὴν δ' ὥρμισαν, ἐκ δ' ἔβαν αὐτοί·ἐκ δ' ἄρα Τηλέμαχος νηὸς βαῖν', ἦρχε δ' ᾽Αϑήνη.τὸν προτέρη προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"Τηλέμαχ', οὐ μέν σε χρὴ ἔτ' αἰδοῦς, οὐδ' ἠβαιόν·τοὔνεκα γὰρ καὶ πόντον ἐπέπλως, ὄϕρα πύϑηαιπατρός, ὅπου κύϑε γαῖα καὶ ὅν τινα πότμον ἐπέσπεν.ἀλλ' ἄγε νῦν ἰϑὺς κίε Νέστορος ἱπποδάμοιο·εἴδομεν ἥν τινα μῆτιν ἐνὶ στήϑεσσι κέκευϑε.λίσσεσϑαι δέ μιν αὐτόν, ὅπως νημερτέα εἴπῃ.ψεῦδος δ' οὐκ ἐρέει· μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστί."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"Μέντορ, πῶς ταρ ἴω, πῶς ταρ προσπτύξομαι αὐτόν;οὐδέ τί πω μύϑοισι πεπείρημαι πυκινοῖσιν·αἰδὼς δ' αὖ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσϑαι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"Τηλέμαχ', ἄλλα μὲν αὐτὸς ἐνὶ ϕρεσὶ σῇσι νοήσεις,ἄλλα δὲ καὶ δαίμων ὑποϑήσεται· οὐ γὰρ ὀίωοὔ σε ϑεῶν ἀέκητι γενέσϑαί τε τραϕέμεν τε."ὣς ἄρα ϕωνήσασ' ἡγήσατο Παλλὰς ᾽Αϑήνηκαρπαλίμως: ὁ δ' ἔπειτα μετ' ἴχνια βαῖνε ϑεοῖο.ἷξον δ' ἐς Πυλίων ἀνδρῶν ἄγυρίν τε καὶ ἕδρας,ἔνϑ' ἄρα Νέστωρ ἧστο σὺν υἱάσιν, ἀμϕὶ δ' ἑταῖροιδαῖτ' ἐντυνόμενοι κρέα τ' ὤπτων ἄλλά τ' ἔπειρον.οἱ δ' ὡς οὖν ξείνους ἴδον, ἁϑρόοι ἦλϑον ἅπαντες,χερσίν τ' ἠσπάζοντο καὶ ἑδριάασϑαι ἄνωγον.πρῶτος Νεστορίδης Πεισίστρατος ἐγγύϑεν ἐλϑὼνἀμϕοτέρων ἕλε χεῖρα καὶ ἵδρυσεν παρὰ δαιτὶκώεσιν ἐν μαλακοῖσιν, ἐπὶ ψαμάϑοις ἁλίῃσι,πάρ τε κασιγνήτῳ Θρασυμήδειὴ καὶ πατέρι ᾧ·δῶκε δ' ἄρα σπλάγχνων μοίρας, ἐν δ' οἶνον ἔχευεχρυσείῳ δέπαιὴ· δειδισκόμενος δὲ προσηύδαΠαλλάδ' ᾽Αϑηναίην, κούρην Διὸς αἰγιόχοιο·"εὔχεο νῦν, ὦ ξεῖνε, Ποσειδάωνι ἄνακτι·τοῦ γὰρ καὶ δαίτης ἠντήσατε δεῦρο μολόντες.αὐτὰρ ἐπὴν σπείσῃς τε καὶ εὔξεαι, ἣ ϑέμις ἐστί,δὸς καὶ τούτῳ ἔπειτα δέπας μελιηδέος οἴνουσπεῖσαι, ἐπεὶ καὶ τοῦτον ὀίομαι ἀϑανάτοισινεὔχεσϑαι· πάντες δὲ ϑεῶν χατέουσ' ἄνϑρωποι.ἀλλὰ νεώτερός ἐστιν, ὁμηλικίη δ' ἐμοὶ αὐτῷ·τοὔνεκα σοὶ προτέρῳ δώσω χρύσειον ἄλεισον."ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίϑει δέπας ἡδέος οἴνου·χαῖρε δ' ᾽Αϑηναίη πεπνυμένῳ ἀνδρὶ δικαίῳ,οὕνεκα οἷ προτέρῃ δῶκε χρύσειον ἄλεισον.αὐτίκα δ' εὔχετο πολλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι·"κλῦϑι, Ποσείδαον γαιήοχε, μηδὲ μεγήρῃςἡμῖν εὐχομένοισι τελευτῆσαι τάδε ἔργα.Νέστορι μὲν πρώτιστα καὶ υἱάσι κῦδος ὄπαζε,αὐτὰρ ἔπειτ' ἄλλοισι δίδου χαρίεσσαν ἀμοιβὴνσύμπασιν Πυλίοισιν ἀγακλειτῆς ἑκατόμβης.δὸς δ' ἔτι Τηλέμαχον καὶ ἐμὲ πρήξαντα νέεσϑαι,οὕνεκα δεῦρ' ἱκόμεσϑα ϑοῇ σὺν νηὶ μελαίνῃ."ὣς ἄρ' ἔπειτ' ἠρᾶτο καὶ αὐτὴ πάντα τελεύτα·δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ καλὸν δέπας ἀμϕικύπελλον.ὣς δ' αὕτως ἠρᾶτο ᾽Οδυσσῆος ϕίλος υἱός.οἱ δ' ἐπεὶ ὤπτησαν κρέ' ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο,μοίρας δασσάμενοι δαίνυντ' ἐρικυδέα δαῖτα.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖς ἄρα μύϑων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·"νῦν δὴ κάλλιόν ἐστι μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσϑαιξείνους, οἵ τινές εἰσιν, ἐπεὶ τάρπησαν ἐδωδῆς.ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόϑεν πλεῖϑ' ὑγρὰ κέλευϑα;ἤ τι κατὰ πρῆξιν ἦ μαψιδίως ἀλάλησϑε,οἷά τε ληιστῆρες, ὑπεὶρ ἅλα, τοί τ' ἀλόωνταιψυχὰς παρϑέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποῖσι ϕέροντες..."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδαϑαρσήσας: αὐτὴ γὰρ ἐνὶ ϕρεσὶ ϑάρσος ᾽Αϑήνηϑῆχ', ἵνα μιν περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο·"ὦ Νέστορ Νηληιάδη, μέγα κῦδος ᾽Αχαιῶν,εἴρεαι ὁππόϑεν εἰμέν· ἐγὼ δέ κέ τοι καταλέξω.ἡμεῖς ἐξ ᾽Ιϑάκης ῾Υπονηίου εἰλήλουϑμεν·πρῆξις δ' ἧδ' ἰδίη, οὐ δήμιος, ἣν ἀγορεύω.πατρὸς ἐμοῦ κλέος εὐρὺ μετέρχομαι, ἤν που ἀκούσω,δίου ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος, ὅν ποτέ ϕασισὺν σοὶ μαρνάμενον Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξαι.ἄλλους μὲν γὰρ πάντας, ὅσοι Τρωσὶν πολέμιζον,πευϑόμεϑ', ἧχι ἕκαστος ἀπώλετο λυγρῷ ὀλέϑρῳ,κείνου δ' αὖ καὶ ὄλεϑρον ἀπευϑέα ϑῆκε Κρονίων.οὐ γάρ τις δύναται σάϕα εἰπέμεν ὁππόϑ' ὄλωλεν,εἴ ϑ' ὅ γ' ἐπ' ἠπείρου δάμη ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,εἴ τε καὶ ἐν πελάγει μετὰ κύμασιν ᾽Αμϕιτρίτης.τοὔνεκα νῦν τὰ σὰ γούναϑ' ἱκάνομαι, αἴ κ' ἐϑέλῃσϑακείνου λυγρὸν ὄλεϑρον ἐνισπεῖν, εἴ που ὄπωπαςὀϕϑαλμοῖσι τεοῖσιν ἢ ἄλλου μῦϑον ἄκουσαςπλαζομένου· πέρι γάρ μιν ὀιζυρὸν τέκε μήτηρ.μὴ δέ τί μ' αἰδόμενος μειλίσσεο μηδ' ἐλεαίρων,ἀλλ' εὖ μοι κατάλεξον ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς.λίσσομαι, εἴ ποτέ τοί τι πατὴρ ἐμός, ἐσϑλὸς ᾽Οδυσσεύς,ἢ ἔπος ἠέ τι ἔργον ὑποστὰς ἐξετέλεσσεδήμῳ ἔνι Τρώων, ὅϑι πάσχετε πήματ' ᾽Αχαιοί·τῶν νῦν μοι μνῆσαι, καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·"ὦ ϕίλ', ἐπεί μ' ἔμνησας ὀιζύος, ἣν ἐν ἐκείνῳδήμῳ ἀνέτλημεν μένος ἄσχετοι υἷες ᾽Αχαιῶν,ἠμὲν ὅσα ξὺν νηυσὶν ἐπ' ἠεροειδέα πόντονπλαζόμενοι κατὰ ληίδ', ὅπῃ ἄρξειεν ᾽Αχιλλεύς,ἠδ' ὅσα καὶ περὶ ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτοςμαρνάμεϑ'· ἔνϑα δ' ἔπειτα κατέκταϑεν ὅσσοι ἄριστοι.ἔνϑα μὲν Αἴας κεῖται ᾽Αρήιος, ἔνϑα δ' ᾽Αχιλλεύς,ἔνϑα δὲ Πάτροκλος, ϑεόϕιν μήστωρ ἀτάλαντος,ἔνϑα δ' ἐμὸς ϕίλος υἱός, ἅμα κρατερὸς καὶ ἀμύμων,᾽Αντίλοχος, πέρι μὲν ϑείειν ταχὺς ἠδὲ μαχητής:ἄλλά τε πόλλ' ἐπὶ τοῖς πάϑομεν κακά· τίς κεν ἐκεῖναπάντά γε μυϑήσαιτο καταϑνητῶν ἀνϑρώπων;οὐδ' εἰ πεντάετές γε καὶ ἑξάετες παραμίμνωνἐξερέοις ὅσα κεῖϑι πάϑον κακὰ δῖοι ᾽Αχαιοί·πρίν κεν ἀνιηϑεὶς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκοιο.εἰνάετες γάρ σϕιν κακὰ ῥάπτομεν ἀμϕιέποντεςπαντοίοισι δόλοισι, μόγις δ' ἐτέλεσσε Κρονίων.ἔνϑ' οὔ τίς ποτε μῆτιν ὁμοιωϑήμεναι ἄντηνἤϑελ', ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἐνίκα δῖος ᾽Οδυσσεὺςπαντοίοισι δόλοισι, πατὴρ τεός, εἰ ἐτεόν γεκείνου ἔκγονός ἐσσι· σέβας μ' ἔχει εἰσορόωντα.ἤτοι γὰρ μῦϑοί γε ἐοικότες, οὐδέ κε ϕαίηςἄνδρα νεώτερον ὧδε ἐοικότα μυϑήσασϑαι.ἔνϑ' ἤτοι εἵως μὲν ἐγὼ καὶ δῖος ᾽Οδυσσεὺςοὔτέ ποτ' εἰν ἀγορῇ δίχ' ἐβάζομεν οὔτ' ἐνὶ βουλῇ,ἀλλ' ἕνα ϑυμὸν ἔχοντε νόῳ καὶ ἐπίϕρονι βουλῇϕραζόμεϑ' ᾽Αργείοισιν ὅπως ὄχ' ἄριστα γένοιτο.αὐτὰρ ἐπεὶ Πριάμοιο πόλιν διεπέρσαμεν αἰπήν,βῆμεν δ' ἐν νήεσσι, ϑεὸς δ' ἐκέδασσεν ᾽Αχαιούς,καὶ τότε δὴ Ζεὺς λυγρὸν ἐνὶ ϕρεσὶ μήδετο νόστον᾽Αργείοις, ἐπεὶ οὔ τι νοήμονες οὐδὲ δίκαιοιπάντες ἔσαν· τῶ σϕεων πολέες κακὸν οἶτον ἐπέσπονμήνιος ἐξ ὀλοῆς γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης,ἥ τ' ἔριν ᾽Ατρείδῃσι μετ' ἀμϕοτέροισιν ἔϑηκε.τὼ δὲ καλεσσαμένω ἀγορὴν ἐς πάντας ᾽Αχαιούς,μάψ, ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον, ἐς ἠέλιον καταδύντα ήοἱ δ' ἦλϑον οἴνῳ βεβαρηότες υἷες ᾽Αχαιῶν ή,μῦϑον μυϑείσϑην, τοῦ εἵνεκα λαὸν ἄγειραν.ἔνϑ' ἤτοι Μενέλαος ἀνώγει πάντας ᾽Αχαιοὺςνόστου μιμνήσκεσϑαι ἐπ' εὐρέα νῶτα ϑαλάσσης,οὐ δ' ᾽Αγαμέμνονι πάμπαν ἑήνδανε· βούλετο γάρ ῥαλαὸν ἐρυκακέειν, ῥέξαί ϑ' ἱερὰς ἑκατόμβας,ὡς τὸν ᾽Αϑηναίης δεινὸν χόλον ἐξακέσαιτο,νήπιος, οὐδὲ τὸ ᾔδη, ὃ οὐ πείσεσϑαι ἔμελλεν·οὐ γάρ τ' αἶψα ϑεῶν τρέπεται νόος αἰὲν ἐόντων.ὣς τὼ μὲν χαλεποῖσιν ἀμειβομένω ἐπέεσσινἕστασαν· οἱ δ' ἀνόρουσαν ἐυκνήμιδες ᾽Αχαιοὶἠχῇ ϑεσπεσίῃ, δίχα δέ σϕισιν ἥνδανε βουλή.νύκτα μὲν ἀέσαμεν χαλεπὰ ϕρεσὶν ὁρμαίνοντεςἀλλήλοις: ἐπὶ γὰρ Ζεὺς ἤρτυε πῆμα κακοῖο·ἠῶϑεν δ' οἱ μὲν νέας ἕλκομεν εἰς ἅλα δῖανκτήματά τ' ἐντιϑέμεσϑα βαϑυζώνους τε γυναῖκας:ἡμίσεες δ' ἄρα λαοὶ ἐρητύοντο μένοντεςαὖϑι παρ' ᾽Ατρείδῃ ᾽Αγαμέμνονι, ποιμένι λαῶν·ἡμίσεες δ' ἀναβάντες ἐλαύνομεν. αἱ δὲ μάλ' ὦκαἔπλεον, ἐστόρεσεν δὲ ϑεὸς μεγακήτεα πόντον.ἐς Τένεδον δ' ἐλϑόντες ἐρέξαμεν ἱρὰ ϑεοῖσιν,οἴκαδε ἱέμενοι· Ζεὺς δ' οὔ πω μήδετο νόστον,σχέτλιος, ὅς ῥ' ἔριν ὦρσε κακὴν ἔπι δεύτερον αὖτις.οἱ μὲν ἀποστρέψαντες ἔβαν νέας ἀμϕιελίσσαςἀμϕ' ᾽Οδυσῆα ἄνακτα δαί:ϕρονα, ποικιλομήτην,αὖτις ἐπ' ᾽Ατρείδῃ ᾽Αγαμέμνονι ἦρα ϕέροντες:αὐτὰρ ἐγὼ σὺν νηυσὶν ἀολλέσιν, αἵ μοι ἔποντο,ϕεῦγον, ἐπεὶ γίνωσκον ὃ δὴ κακὰ μήδετο δαίμων.ϕεῦγε δὲ Τυδέος υἱὸς 'Αρήιος, ὦρσε δ' ἑταίρους.ὀψὲ δὲ δὴ μετὰ νῶι κίε ξανϑὸς Μενέλαος,ἐν Λέσβῳ δ' ἔκιχεν δολιχὸν πλόον ὁρμαίνοντας,ἢ καϑύπερϑε Χίοιο νεοίμεϑα παιπαλοέσσης,νήσου ἐπὶ Ψυρίης, αὐτὴν ἐπ' ἀριστέρ' ἔχοντες,ἦ ὑπένερϑε Χίοιο, παρ' ἠνεμόεντα Μίμαντα.ἠ/τέομεν δὲ ϑεὸν ϕῆναι τέρας: αὐτὰρ ὅ γ' ἥμινδεῖξε, καὶ ἠνώγει πέλαγος μέσον εἰς Εὔβοιαντέμνειν, ὄϕρα τάχιστα ὑπ' ἐκ κακότητα ϕύγοιμεν.ὦρτο δ' ἐπὶ λιγὺς οὖρος ἀήμεναι· αἱ δὲ μάλ' ὦκαἰχϑυόεντα κέλευϑα διέδραμον, ἐς δὲ Γεραιστὸνἐννύχιαι κατάγοντο· Ποσειδάωνι δὲ ταύρωνπόλλ' ἐπὶ μῆρ' ἔϑεμεν, πέλαγος μέγα μετρήσαντες.τέτρατον ἦμαρ ἔην, ὅτ' ἐν ῎Αργειὴ νῆας ἐίσαςΤυδείδεω ἕταροι Διομήδεος ἱπποδάμοιοἵστασαν· αὐτὰρ ἔγωγε Πύλον δ' ἔχον, οὐδέ ποτ' ἔσβηοὖρος, ἐπεὶ δὴ πρῶτα ϑεὸς προέηκεν ἀῆναι.ὣς ἦλϑον, ϕίλε τέκνον, ἀπευϑής, οὐδέ τι οἶδακείνων, οἵ τ' ἐσάωϑεν ᾽Αχαιῶν οἵ τ' ἀπόλοντο.ὅσσα δ' ἐνὶ μεγάροισι καϑήμενος ἡμετέροισιπεύϑομαι, ἣ ϑέμις ἐστί, δαήσεαι, οὐδέ σε κεύσω.εὖ μὲν Μυρμιδόνας ϕάσ' ἐλϑέμεν ἐγχεσιμώρους,ουἠς ἄγ' ᾽Αχιλλῆος μεγαϑύμου ϕαίδιμος υἱός,εὖ δὲ Φιλοκτήτην, Ποιάντιον ἀγλαὸν υἱόν.πάντας δ' ᾽Ιδομενεὺς Κρήτην εἰσήγαγ' ἑταίρους,οἳ ϕύγον ἐκ πολέμου, πόντος δέ οἱ οὔ τιν' ἀπηύρα.᾽Ατρείδην δὲ καὶ αὐτοὶ ἀκούετε νόσϕιν ἐόντες,ὥς τ' ἦλϑ' ὥς τ' Αἴγισϑος ἐμήσατο λυγρὸν ὄλεϑρον.ἀλλ' ἤτοι κεῖνος μὲν ἐπισμυγερῶς ἀπέτισεν,ὡς ἀγαϑὸν καὶ παῖδα καταϕϑιμένοιο λιπέσϑαιἀνδρός, ἐπεὶ καὶ κεῖνος ἐτίσατο πατροϕονῆα,Αἴγισϑον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.καὶ σύ, ϕίλος, - μάλα γάρ σ' ὁρόω καλόν τε μέγαν τε -ἄλκιμος ἔσσ', ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων ἔυ εἴπῃ."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ὦ Νέστορ Νηληιάδη, μέγα κῦδος ᾽Αχαιῶν,καὶ λίην κεῖνος μὲν ἐτίσατο, καί οἱ ᾽Αχαιοὶοἴσουσι κλέος εὐρὺ καὶ ἐσσομένοισιν ἀοιδήν.αἲ γὰρ ἐμοὶ τοσσῆνδε ϑεοὶ δύναμιν περιϑεῖεν,τίσασϑαι μνηστῆρας ὑπερβασίης ἀλεγεινῆς,οἵ τέ μοι ὑβρίζοντες ἀτάσϑαλα μηχανόωνται.ἀλλ' οὔ μοι τοιοῦτον ἐπέκλωσαν ϑεοὶ ὄλβον,πατρί τ' ἐμῷ καὶ ἐμοί· νῦν δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·"ὦ ϕίλ', ἐπεὶ δὴ ταῦτά μ' ἀνέμνησας καὶ ἔειπες,ϕασὶ μνηστῆρας σῆς μητέρος εἵνεκα πολλοὺςἐν μεγάροις, ἀέκητι σέϑεν, κακὰ μηχανάασϑαι.εἰπέ μοι ἠὲ ἑκὼν ὑποδάμνασαι, ἦ σέγε λαοὶἐχϑαίρουσ' ἀνὰ δῆμον, ἐπισπόμενοι ϑεοῦ ὀμϕῇ.τίς δ' οἶδ' εἴ κέ ποτέ σϕι βίας ἀποτίσεται ἐλϑών,ἢ ὅ γε μοῦνος ἐὼν ἢ καὶ σύμπαντες ᾽Αχαιοί;εἰ γάρ σ' ὣς ἐϑέλοι ϕιλέειν γλαυκῶπις ᾽Αϑήνηὡς τότ' ᾽Οδυσσῆος περικήδετο κυδαλίμοιοδήμῳ ἔνι Τρώων, ὅϑι πάσχομεν ἄλγε' ᾽Αχαιοί ήοὐ γάρ πω ἴδον ὧδε ϑεοὺς ἀναϕανδὰ ϕιλεῦνταςὡς κείνῳ ἀναϕανδὰ παρίστατο Παλλὰς ᾽Αϑήνη ή,εἴ σ' οὕτως ἐϑέλοι ϕιλέειν κήδοιτό τε ϑυμῷ,τῶ κέν τις κείνων γε καὶ ἐκλελάϑοιτο γάμοιο."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ὦ γέρον, οὔ πως τοῦτο ἔπος τελέεσϑαι ὀίω·λίην γὰρ μέγα εἶπας: ἄγη μ' ἔχει. οὐκ ἂν ἔμοιγεἐλπομένῳ τὰ γένοιτ', οὐδ' εἰ ϑεοὶ ὣς ἐϑέλοιεν."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"Τηλέμαχε, ποῖόν σε ἔπος ϕύγεν ἕρκος ὀδόντων.ῥεῖα ϑεός γ' ἐϑέλων καὶ τηλόϑεν ἄνδρα σαώσαι.βουλοίμην δ' ἂν ἔγωγε καὶ ἄλγεα πολλὰ μογήσαςοἴκαδέ τ' ἐλϑέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσϑαιἢ ἐλϑὼν ἀπολέσϑαι ἐϕέστιος, ὡς ᾽Αγαμέμνωνὤλεϑ' ὑπ' Αἰγίσϑοιο δόλῳ καὶ ἧς ἀλόχοιο.ἀλλ' ἤτοι ϑάνατον μὲν ὁμοίιον οὐδὲ ϑεοί περκαὶ ϕίλῳ ἀνδρὶ δύνανται ἀλαλκέμεν, ὁππότε κεν δὴμοῖρ' ὀλοὴ καϑέλῃσι τανηλεγέος ϑανάτοιο."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"Μέντορ, μηκέτι ταῦτα λεγώμεϑα κηδόμενοί περ·κείνῳ δ' οὐκέτι νόστος ἐτήτυμος, ἀλλά οἱ ἤδηϕράσσαντ' ἀϑάνατοι ϑάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν.νῦν δ' ἐϑέλω ἔπος ἄλλο μεταλλῆσαι καὶ ἔρεσϑαιΝέστορ', ἐπεὶ περίοιδε δίκας ἠδὲ ϕρόνιν ἄλλων·τρὶς γὰρ δή μίν ϕασιν ἀνάξασϑαι γένε' ἀνδρῶν,ὥς τέ μοι ἀϑάνατος ἰνδάλλεται εἰσοράασϑαι.ὦ Νέστορ Νηληιάδη, σὺ δ' ἀληϑὲς ἐνίσπες:πῶς ἔϑαν' ᾽Ατρείδης εὐρυκρείων ᾽Αγαμέμνων;ποῦ Μενέλαος ἔην; τίνα δ' αὐτῷ μήσατ' ὄλεϑρονΑἴγισϑος δολόμητις... ἐπεὶ κτάνε πολλὸν ἀρείω.ἦ οὐκ ῎Αργεος ἦεν ᾽Αχαιικοῦ, ἀλλά πῃ ἄλλῃπλάζετ' ἐπ' ἀνϑρώπους, ὁ δὲ ϑαρσήσας κατέπεϕνε;"τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληϑέα πάντ' ἀγορεύσω.ἤτοι μὲν τόδε καὐτὸς ὀίεαι, ὥς κεν ἐτύχϑη,εἰ ζωόν γ' Αἴγισϑον ἐνὶ μεγάροισιν ἔτετμεν᾽Ατρείδης Τροίηϑεν ἰών, ξανϑὸς Μενέλαος:τῶ κέ οἱ οὐδὲ ϑανόντι χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν,ἀλλ' ἄρα τόν γε κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατέδαψανκείμενον ἐν πεδίῳ ἑκὰς [Αργεος, οὐδὲ κέ τίς μινκλαῦσεν ᾽Αχαιιάδων· μάλα γὰρ μέγα μήσατο ἔργον.ἡμεῖς μὲν γὰρ κεῖϑι πολέας τελέοντες ἀέϑλουςἥμεϑ'· ὁ δ' εὔκηλος μυχῷ ῎Αργεος ἱπποβότοιοπόλλ' ᾽Αγαμεμνονέην ἄλοχον ϑέλγεσκ' ἐπέεσσιν.ἡ δ' ἤτοι τὸ πρὶν μὲν ἀναίνετο ἔργον ἀεικές,δῖα Κλυταιμνήστρη· ϕρεσὶ γὰρ κέχρητ' ἀγαϑῇσι.πὰρ δ' ἄρ' ἔην καὶ ἀοιδὸς ἀνήρ, ᾧ πόλλ' ἐπέτελλεν᾽Ατρείδης Τροίην δὲ κιὼν εἴρυσϑαι ἄκοιτιν.ἀλλ' ὅτε δή μιν μοῖρα ϑεῶν ἐπέδησε δαμῆναι,δὴ τότε τὸν μὲν ἀοιδὸν ἄγων ἐς νῆσον ἐρήμηνκάλλιπεν οἰωνοῖσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γενέσϑαι,τὴν δ' ἐϑέλων ἐϑέλουσαν ἀνήγαγεν ὅν δὲ δόμον δέ.πολλὰ δὲ μηρί' ἔκηε ϑεῶν ἱεροῖς ἐπὶ βωμοῖς,πολλὰ δ' ἀγάλματ' ἀνῆψεν, ὑϕάσματά τε χρυσόν τε,ἐκτελέσας μέγα ἔργον, ὃ οὔ ποτε ἔλπετο ϑυμῷ.ἡμεῖς μὲν γὰρ ἅμα πλέομεν Τροίηϑεν ἰόντες,᾽Ατρείδης καὶ ἐγώ, ϕίλα εἰδότες ἀλλήλοισιν·ἀλλ' ὅτε Σούνιον ἱρὸν ἀϕικόμεϑ', ἄκρον ᾽Αϑηνέων,ἔνϑα κυβερνήτην Μενελάου Φοῖβος ᾽Απόλλωνοἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχόμενος κατέπεϕνε,πηδάλιον μετὰ χερσὶ ϑεούσης νηὸς ἔχοντα,Φρόντιν ᾽Ονητορίδην, ὃς ἐκαίνυτο ϕῦλ' ἀνϑρώπωννῆα κυβερνῆσαι, ὁπότε σπέρχοιεν ἄελλαι.ὣς ὁ μὲν ἔνϑα κατέσχετ' ἐπειγόμενός περ ὁδοῖο,ὄϕρ' ἕταρον ϑάπτοι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερίσειεν.ἀλλ' ὅτε δὴ καὶ κεῖνος, ἰὼν ἐπὶ οἴνοπα πόντονἐν νηυσὶ γλαϕυρῇσι, Μαλειάων ὄρος αἰπὺἷξε ϑέων, τότε δὴ στυγερὴν ὁδὸν εὐρύοπα Ζεὺςἐϕράσατο, λιγέων δ' ἀνέμων ἐπ' ἀυτμένα χεῦεκύματά τε τροϕόεντα πελώρια, ἶσα ὄρεσσιν.ἔνϑα διατμήξας τὰς μὲν Κρήτῃ ἐπέλασσεν,ἧχι Κύδωνες ἔναιον ᾽Ιαρδάνου ἀμϕὶ ῥέεϑρα.ἔστι δέ τις λισσὴ αἰπεῖά τε εἰς ἅλα πέτρηἐσχατιῇ Γόρτυνος, ἐν ἠεροειδέι πόντῳ,ἔνϑα Νότος μέγα κῦμα ποτὶ σκαιὸν ῥίον ὠϑεῖ,ἐς Φαιστόν, μικρὸς δὲ λίϑος μέγα κῦμ' ἀποέργει.αἱ μὲν ἄρ' ἔνϑ' ἦλϑον, σπουδῇ δ' ἤλυξαν ὄλεϑρονἄνδρες, ἀτὰρ νῆάς γε ποτὶ σπιλάδεσσιν ἔαξανκύματ'· ἀτὰρ τὰς πέντε νέας κυανοπρῳρείουςΑἰγύπτῳ ἐπέλασσε ϕέρων ἄνεμός τε καὶ ὕδωρ.ὣς ὁ μὲν ἔνϑα πολὺν βίοτον καὶ χρυσὸν ἀγείρωνἠλᾶτο ξὺν νηυσὶ κατ' ἀλλοϑρόους ἀνϑρώπους:τόϕρα δὲ ταῦτ' Αἴγισϑος ἐμήσατο οἴκοϑι λυγρά,ἑπτάετες δ' ἤνασσε πολυχρύσοιο Μυκήνης,κτείνας ᾽Ατρείδην, δέδμητο δὲ λαὸς ὑπ' αὐτῷ·τῷ δέ οἱ ὀγδοάτῳ κακὸν ἤλυϑε δῖος ᾽Ορέστηςἂψ ἀπ' ᾽Αϑηνάων, κατὰ δ' ἔκτανε πατροϕονῆα,Αἴγισϑον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.ἤτοι ὁ τὸν κτείνας δαίνυ τάϕον ᾽Αργείοισιμητρός τε στυγερῆς καὶ ἀνάλκιδος Αἰγίσϑοιο·αὐτῆμαρ δέ οἱ ἦλϑε βοὴν ἀγαϑὸς Μενέλαος,πολλὰ κτήματ' ἄγων, ὅσα οἱ νέες ἄχϑος ἄειραν.καὶ σύ, ϕίλος, μὴ δηϑὰ δόμων ἄπο τῆλ' ἀλάλησο,κτήματά τε προλιπὼν ἄνδράς τ' ἐν σοῖσι δόμοισινοὕτω ὑπερϕιάλους, μή τοι κατὰ πάντα ϕάγωσικτήματα δασσάμενοι, σὺ δὲ τηυὴσίην ὁδὸν ἔλϑῃς.ἀλλ' ἐς μὲν Μενέλαον ἐγὼ κέλομαι καὶ ἄνωγαἐλϑεῖν· κεῖνος γὰρ νέον ἄλλοϑεν εἰλήλουϑεν,ἐκ τῶν ἀνϑρώπων ὅϑεν οὐκ ἔλποιτό γε ϑυμῷἐλϑέμεν, ὅν τινα πρῶτον ἀποσϕήλωσιν ἄελλαιἐς πέλαγος μέγα τοῖον, ὅϑεν τέ περ οὐδ' οἰωνοὶαὐτόετες οἰχνεῦσιν, ἐπεὶ μέγα τε δεινόν τε.ἀλλ' ἴϑι νῦν σὺν νηί τε σῇ καὶ σοῖς ἑτάροισιν·εἰ δ' ἐϑέλεις πεζός, πάρα τοι δίϕρός τε καὶ ἵπποι,πὰρ δέ τοι υἷες ἐμοί, οἵ τοι πομπῆες ἔσονταιἐς Λακεδαίμονα δῖαν, ὅϑι ξανϑὸς Μενέλαος.λίσσεσϑαι δέ μιν αὐτός, ἵνα νημερτὲς ἐνίσπῃ.ψεῦδος δ' οὐκ ἐρέει· μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστίν."ὣς ἔϕατ', ἠέλιος δ' ἄρ' ἔδυ καὶ ἐπὶ κνέϕας ἦλϑε.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"ὦ γέρον, ἤτοι ταῦτα κατὰ μοῖραν κατέλεξας:ἀλλ' ἄγε τάμνετε μὲν γλώσσας, κεράασϑε δὲ οἶνον,ὄϕρα Ποσειδάωνι καὶ ἄλλοις ἀϑανάτοισισπείσαντες κοίτοιο μεδώμεϑα· τοῖο γὰρ ὥρη.ἤδη γὰρ ϕάος οἴχεϑ' ὑπὸ ζόϕον, οὐδὲ ἔοικεδηϑὰ ϑεῶν ἐν δαιτὶ ϑαασσέμεν, ἀλλὰ νέεσϑαι."ἦ ῥα Διὸς ϑυγάτηρ, οἱ δ' ἔκλυον αὐδησάσης.τοῖσι δὲ κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν,κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο,νώμησαν δ' ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσι·γλώσσας δ' ἐν πυρὶ βάλλον, ἀνιστάμενοι δ' ἐπέλειβον.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τε πίον ϑ' ὅσον ἤϑελε ϑυμός,δὴ τότ' ᾽Αϑηναίη καὶ Τηλέμαχος ϑεοειδὴςἄμϕω ἱέσϑην κοίλην ἐπὶ νῆα νέεσϑαι.Νέστωρ δ' αὖ κατέρυκε καϑαπτόμενος ἐπέεσσι·"Ζεὺς τό γ' ἀλεξήσειε καὶ ἀϑάνατοι ϑεοὶ ἄλλοι,ὡς ὑμεῖς παρ' ἐμεῖο ϑοὴν ἐπὶ νῆα κίοιτεὥς τέ τευ ἢ παρὰ πάμπαν ἀνείμονος ἠὲ πενιχροῦ,ᾧ οὔ τι χλαῖναι καὶ ῥήγεα πόλλ' ἐνὶ οἴκῳ,οὔτ' αὐτῷ μαλακῶς οὔτε ξείνοισιν ἐνεύδειν.αὐτὰρ ἐμοὶ πάρα μὲν χλαῖναι καὶ ῥήγεα καλά.οὔ ϑην δὴ τοῦδ' ἀνδρὸς ᾽Οδυσσῆος ϕίλος υἱὸςνηὸς ἐπ' ἰκριόϕιν καταλέξεται, ὄϕρ' ἂν ἔγωγεζώω, ἔπειτα δὲ παῖδες ἐνὶ μεγάροισι λίπωνται,ξείνους ξεινίζειν, ὅς τίς κ' ἐμὰ δώμαϑ' ἵκηται."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"εὖ δὴ ταῦτά γ' ἔϕησϑα, γέρον ϕίλε· σοὶ δὲ ἔοικεΤηλέμαχον πείϑεσϑαι, ἐπεὶ πολὺ κάλλιον οὕτως.ἀλλ' οὗτος μὲν νῦν σοι ἅμ' ἕψεται, ὄϕρά κεν εὕδῃσοῖσιν ἐνὶ μεγάροισιν· ἐγὼ δ' ἐπὶ νῆα μέλαινανεἶμ', ἵνα ϑαρσύνω ϑ' ἑτάρους εἴπω τε ἕκαστα.οἶος γὰρ μετὰ τοῖσι γεραίτερος εὔχομαι εἶναι·οἱ δ' ἄλλοι ϕιλότητι νεώτεροι ἄνδρες ἕπονται,πάντες ὁμηλικίη μεγαϑύμου Τηλεμάχοιο.ἔνϑά κε λεξαίμην κοίλῃ παρὰ νηὶ μελαίνῃνῦν· ἀτὰρ ἠῶϑεν μετὰ Καύκωνας μεγαϑύμουςεἶμ', ἔνϑα χρεῖός μοι ὀϕέλλεται, οὔ τι νέον γεοὐδ' ὀλίγον. σὺ δὲ τοῦτον, ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα,πέμψον σὺν δίϕρῳ τε καὶ υἱέι· δὸς δέ οἱ ἵππους,οἵ τοι ἐλαϕρότατοι ϑείειν καὶ κάρτος ἄριστοι."ὣς ἄρα ϕωνήσασ' ἀπέβη γλαυκῶπις ᾽Αϑήνηϕήνῃ εἰδομένη· ϑάμβος δ' ἕλε πάντας ἰδόντας.ϑαύμαζεν δ' ὁ γεραιός, ὅπως ἴδεν ὀϕϑαλμοῖσι·Τηλεμάχου δ' ἕλε χεῖρα, ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"ὦ ϕίλος, οὔ σε ἔολπα κακὸν καὶ ἄναλκιν ἔσεσϑαι,εἰ δή τοι νέῳ ὧδε ϑεοὶ πομπῆες ἕπονται.οὐ μὲν γάρ τις ὅδ' ἄλλος ᾽Ολύμπια δώματ' ἐχόντων,ἀλλὰ Διὸς ϑυγάτηρ, κυδίστη Τριτογένεια,ἥ τοι καὶ πατέρ' ἐσϑλὸν ἐν ᾽Αργείοισιν ἐτίμα.ἀλλά, ἄνασσ', ἵληϑι, δίδωϑι δέ μοι κλέος ἐσϑλόν,αὐτῷ καὶ παίδεσσι καὶ αἰδοίῃ παρακοίτι·σοὶ δ' αὖ ἐγὼ ῥέξω βοῦν ἤνιν εὐρυμέτωπον,ἀδμήτην, ἣν οὔ πω ὑπὸ ζυγὸν ἤγαγεν ἀνήρ·τήν τοι ἐγὼ ῥέξω χρυσὸν κέρασιν περιχεύας."ὣς ἔϕατ' εὐχόμενος, τοῦ δ' ἔκλυε Παλλὰς ᾽Αϑήνη.τοῖσιν δ' ἡγεμόνευε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,υἱάσι καὶ γαμβροῖσιν, ἑὰ πρὸς δώματα καλά.ἀλλ' ὅτε δώμαϑ' ἵκοντο ἀγακλυτὰ τοῖο ἄνακτος,ἑξείης ἕζοντο κατὰ κλισμούς τε ϑρόνους τε,τοῖς δ' ὁ γέρων ἐλϑοῦσιν ἀνὰ κρητῆρα κέρασσενοἴνου ἡδυπότοιο, τὸν ἑνδεκάτῳ ἐνιαυτῷὤιξεν ταμίη καὶ ἀπὸ κρήδεμνον ἔλυσε·τοῦ ὁ γέρων κρητῆρα κεράσσατο, πολλὰ δ' ᾽Αϑήνῃεὔχετ' ἀποσπένδων, κούρῃ Διὸς αἰγιόχοιο.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τε πίον ϑ' ὅσον ἤϑελε ϑυμός,οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,τὸν δ' αὐτοῦ κοίμησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,Τηλέμαχον, ϕίλον υἱὸν ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο,τρητοῖς ἐν λεχέεσσιν, ὑπ' αἰϑούσῃ ἐριδούπῳ,πὰρ δ' ἄρ' ἐυμμελίην Πεισίστρατον, ὄρχαμον ἀνδρῶν,ὅς οἱ ἔτ' ἠίϑεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν.αὐτὸς δ' αὖτε καϑεῦδε μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο,τῷ δ' ἄλοχος δέσποινα λέχος πόρσυνε καὶ εὐνήν.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,ὤρνυτ' ἄρ' ἐξ εὐνῆϕι Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,ἐκ δ' ἐλϑὼν κατ' ἄρ' ἕζετ' ἐπὶ ξεστοῖσι λίϑοισιν,οἵ οἱ ἔσαν προπάροιϑε ϑυράων ὑψηλάωνλευκοί, ἀποστίλβοντες ἀλείϕατος: οἷς ἔπι μὲν πρὶνΝηλεὺς ἵζεσκεν, ϑεόϕιν μήστωρ ἀτάλαντος:ἀλλ' ὁ μὲν ἤδη κηρὶ δαμεὶς ῎Αιδος δὲ βεβήκει,Νέστωρ αὖ τότ' ἐϕῖζε Γερήνιος, οὖρος ᾽Αχαιῶν,σκῆπτρον ἔχων. περὶ δ' υἷες ἀολλέες ἠγερέϑοντοἐκ ϑαλάμων ἐλϑόντες, ᾽Εχέϕρων τε Στρατίος τεΠερσεύς τ' ῎Αρητός τε καὶ ἀντίϑεος Θρασυμήδης.τοῖσι δ' ἔπειϑ' ἕκτος Πεισίστρατος ἤλυϑεν ἥρως,πὰρ δ' ἄρα Τηλέμαχον ϑεοείκελον εἷσαν ἄγοντες.τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·"καρπαλίμως μοι, τέκνα ϕίλα, κρηήνατ' ἐέλδωρ,ὄϕρ' ἤτοι πρώτιστα ϑεῶν ἱλάσσομ' ᾽Αϑήνην,ἥ μοι ἐναργὴς ἦλϑε ϑεοῦ ἐς δαῖτα ϑάλειαν.ἀλλ' ἄγ' ὁ μὲν πεδίον δ' ἐπὶ βοῦν ἴτω, ὄϕρα τάχισταἔλϑῃσιν, ἐλάσῃ δὲ βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ·εἷς δ' ἐπὶ Τηλεμάχου μεγαϑύμου νῆα μέλαινανπάντας ἰὼν ἑτάρους ἀγέτω, λιπέτω δὲ δύ' οἴους:εἷς δ' αὖ χρυσοχόον Λαέρκεα δεῦρο κελέσϑωἐλϑεῖν, ὄϕρα βοὸς χρυσὸν κέρασιν περιχεύῃ.οἱ δ' ἄλλοι μένετ' αὐτοῦ ἀολλέες, εἴπατε δ' εἴσωδμῳῇσιν κατὰ δώματ' ἀγακλυτὰ δαῖτα πένεσϑαι,ἕδρας τε ξύλα τ' ἀμϕὶ καὶ ἀγλαὸν οἰσέμεν ὕδωρ."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐποίπνυον. ἦλϑε μὲν ἂρ βοῦςἐκ πεδίου, ἦλϑον δὲ ϑοῆς παρὰ νηὸς ἐίσηςΤηλεμάχου ἕταροι μεγαλήτορος, ἦλϑε δὲ χαλκεὺςὅπλ' ἐν χερσὶν ἔχων χαλκήια, πείρατα τέχνης,ἄκμονά τε σϕῦράν τ' εὐποίητόν τε πυράγρην,οἷσίν τε χρυσὸν εἰργάζετο· ἦλϑε δ' ᾽Αϑήνηἱρῶν ἀντιόωσα. γέρων δ' ἱππηλάτα Νέστωρχρυσὸν ἔδωχ'· ὁ δ' ἔπειτα βοὸς κέρασιν περίχευενἀσκήσας, ἵν' ἄγαλμα ϑεὰ κεχάροιτο ἰδοῦσα.βοῦν δ' ἀγέτην κεράων Στρατίος καὶ δῖος ᾽Εχέϕρων.χέρνιβα δέ σϕ' ῎Αρητος ἐν ἀνϑεμόεντι λέβητιἤλυϑεν ἐκ ϑαλάμοιο ϕέρων, ἑτέρῃ δ' ἔχεν οὔλαςἐν κανέῳ. πέλεκυν δὲ μενεπτόλεμος Θρασυμήδηςὀξὺν ἔχων ἐν χειρὶ παρίστατο, βοῦν ἐπικόψων.Περσεὺς δ' ἀμνίον εἶχε· γέρων δ' ἱππηλάτα Νέστωρχέρνιβά τ' οὐλοχύτας τε κατήρχετο, πολλὰ δ' ᾽Αϑήνῃεὔχετ' ἀπαρχόμενος, κεϕαλῆς τρίχας ἐν πυρὶ βάλλων.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,αὐτίκα Νέστορος υἱός, ὑπέρϑυμος Θρασυμήδης,ἤλασεν ἄγχι στάς: πέλεκυς δ' ἀπέκοψε τένονταςαὐχενίους, λῦσεν δὲ βοὸς μένος: αἱ δ' ὀλόλυξανϑυγατέρες τε νυοί τε καὶ αἰδοίη παράκοιτιςΝέστορος, Εὐρυδίκη, πρέσβα Κλυμένοιο ϑυγατρῶν.οἱ μὲν ἔπειτ' ἀνελόντες ἀπὸ χϑονὸς εὐρυοδείηςἔσχον· ἀτὰρ σϕάξεν Πεισίστρατος, ὄρχαμος ἀνδρῶν.τῆς δ' ἐπεὶ ἐκ μέλαν αἷμα ῥύη, λίπε δ' ὀστέα ϑυμός,αἶψ' ἄρα μιν διέχευαν, ἄϕαρ δ' ἐκ μηρία τάμνονπάντα κατὰ μοῖραν, κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψανδίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ' αὐτῶν δ' ὠμοϑέτησαν.καῖε δ' ἐπὶ σχίζῃς ὁ γέρων, ἐπὶ δ' αἴϑοπα οἶνονλεῖβε· νέοι δὲ παρ' αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ' ἐκάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,μίστυλλόν τ' ἄρα τἆλλα καὶ ἀμϕ' ὀβελοῖσιν ἔπειραν,ὤπτων δ' ἀκροπόρους ὀβελοὺς ἐν χερσὶν ἔχοντες.τόϕρα δὲ Τηλέμαχον λοῦσεν καλὴ Πολυκάστη,Νέστορος ὁπλοτάτη ϑυγάτηρ Νηληιάδαο.αὐτὰρ ἐπεὶ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ' ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δέ μιν ϕᾶρος καλὸν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα,ἔκ ῥ' ἀσαμίνϑου βῆ δέμας ἀϑανάτοισιν ὁμοῖος:πὰρ δ' ὅ γε Νέστορ' ἰὼν κατ' ἄρ' ἕζετο, ποιμένα λαῶν.οἱ δ' ἐπεὶ ὤπτησαν κρέ' ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο,δαίνυνϑ' ἑζόμενοι· ἐπὶ δ' ἀνέρες ἐσϑλοὶ ὄροντοοἶνον οἰνοχοεῦντες ἐνὶ χρυσέοις δεπάεσσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·"παῖδες ἐμοί, ἄγε Τηλεμάχῳ καλλίτριχας ἵππουςζεύξαϑ' ὑϕ' ἅρματ' ἄγοντες, ἵνα πρήσσῃσιν ὁδοῖο."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίϑοντο,καρπαλίμως δ' ἔζευξαν ὑϕ' ἅρμασιν ὠκέας ἵππους.ἐν δὲ γυνὴ ταμίη σῖτον καὶ οἶνον ἔϑηκενὄψά τε, οἷα ἔδουσι Διοτρεϕέες βασιλῆες.ἂν δ' ἄρα Τηλέμαχος περικαλλέα βήσετο δίϕρον·πὰρ δ' ἄρα Νεστορίδης Πεισίστρατος, ὄρχαμος ἀνδρῶν,ἐς δίϕρόν τ' ἀνέβαινε καὶ ἡνία λάζετο χερσί,μάστιξεν δ' ἐλάαν, τὼ δ' οὐκ ἄκοντε πετέσϑηνἐς πεδίον, λιπέτην δὲ Πύλου αἰπὺ πτολίεϑρον.οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγὸν ἀμϕὶς ἔχοντες.δύσετό τ' ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί·ἐς Φηρὰς δ' ἵκοντο Διοκλῆος ποτὶ δῶμα,υἱέος ᾽Ορτιλόχοιο, τὸν ᾽Αλϕειὸς τέκε παῖδα.ἔνϑα δὲ νύκτ' ἄεσαν, ὁ δ' ἄρα ξεινήια δῶκεν.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,ἵππους τε ζεύγνυντ' ἀνά ϑ' ἅρματα ποικίλ' ἔβαινον·μάστιξεν δ' ἐλάαν, τὼ δ' οὐκ ἄκοντε πετέσϑην.ἷξον δ' ἐς πεδίον πυρηϕόρον, ἔνϑα δ' ἔπειταἦνον ὁδόν· τοῖον γὰρ ὑπέκϕερον ὠκέες ἵπποι.δύσετό τ' ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΔΟἱ δ' ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν,πρὸς δ' ἄρα δώματ' ἔλων Μενελάου κυδαλίμοιο.τὸν δ' εὗρον δαινύντα γάμον πολλοῖσιν ἔτῃσινυἱέος ἠδὲ ϑυγατρὸς ἀμύμονος ᾧ ἐνὶ οἴκῳ.τὴν μὲν ᾽Αχιλλῆος ῥηξήνορος υἱέι πέμπεν·ἐν Τροίῃ γὰρ πρῶτον ὑπέσχετο καὶ κατένευσεδωσέμεναι, τοῖσιν δὲ ϑεοὶ γάμον ἐξετέλειον.τὴν ἄρ' ὅ γ' ἔνϑ' ἵπποισι καὶ ἅρμασι πέμπε νέεσϑαιΜυρμιδόνων προτὶ ἄστυ περικλυτόν, οἷσιν ἄνασσεν.υἱέι δὲ Σπάρτηϑεν ᾽Αλέκτορος ἤγετο κούρην,ὅς οἱ τηλύγετος γένετο κρατερὸς Μεγαπένϑηςἐκ δούλης: ῾Ελένῃ δὲ ϑεοὶ γόνον οὐκέτ' ἔϕαινον,ἐπεὶ δὴ τὸ πρῶτον ἐγείνατο παῖδ' ἐρατεινήν,῾Ερμιόνην, ἣ εἶδος ἔχε χρυσῆς ᾽Αϕροδίτης.ὣς οἱ μὲν δαίνυντο καϑ' ὑψερεϕὲς μέγα δῶμαγείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου κυδαλίμοιο,τερπόμενοι· μετὰ δέ σϕιν ἐμέλπετο ϑεῖος ἀοιδὸςϕορμίζων· δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε κατ' αὐτούς,μολπῆς ἐξάρχοντος, ἐδίνευον κατὰ μέσσους.τὼ δ' αὖτ' ἐν προϑύροισι δόμων αὐτώ τε καὶ ἵππω,Τηλέμαχός ϑ' ἥρως καὶ Νέστορος ἀγλαὸς υἱός,στῆσαν. ὁ δὲ προμολὼν ἴδετο κρείων ᾽Ετεωνεύς,ὀτρηρὸς ϑεράπων Μενελάου κυδαλίμοιο·βῆ δ' ἴμεν ἀγγελέων διὰ δώματα ποιμένι λαῶν,ἀγχοῦ δ' ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ξείνω δή τινε τώδε, Διοτρεϕὲς ὦ Μενέλαε,ἄνδρε δύω, γενεῇ δὲ Διὸς μεγάλοιο ἔικτον.ἀλλ' εἴπ' ἤ σϕωιν καταλύσομεν ὠκέας ἵππους,ἦ ἄλλον πέμπωμεν ἱκανέμεν, ὅς κε ϕιλήσῃ."τὸν δὲ μέγ' ὀχϑήσας προσέϕη ξανϑὸς Μενέλαος:"οὐ μὲν νήπιος ἦσϑα, Βοηϑοίδη ᾽Ετεωνεῦ,τὸ πρίν· ἀτὰρ μὲν νῦν γε πάις ὣς νήπια βάζεις.ἦ μὲν δὴ νῶι ξεινήια πολλὰ ϕαγόντεἄλλων ἀνϑρώπων δεῦρ' ἱκόμεϑ', αἴ κέ ποϑι Ζεὺςἐξοπίσω περ παύσῃ ὀιζύος. ἀλλὰ λύ' ἵππουςξείνων, ἐς δ' αὐτοὺς προτέρω ἄγε ϑοινηϑῆναι."ὣς ϕάϑ', ὁ δὲ μεγάροιο διέσσυτο, κέκλετο δ' ἄλλουςὀτρηροὺς ϑεράποντας ἅμα σπέσϑαι ἑοῖ αὐτῷ.οἱ δ' ἵππους μὲν λῦσαν ὑπὸ ζυγοῦ ἱδρώοντας,καὶ τοὺς μὲν κατέδησαν ἐϕ' ἱππείῃσι κάπῃσι,πὰρ δ' ἔβαλον ζειάς, ἀνὰ δὲ κρῖ λευκὸν ἔμιξαν,ἅρματα δ' ἔκλιναν πρὸς ἐνώπια παμϕανόωντα,αὐτοὺς δ' εἰσῆγον ϑεῖον δόμον. οἱ δὲ ἰδόντεςϑαύμαζον κατὰ δῶμα Διοτρεϕέος βασιλῆος:ὥς τε γὰρ ἠελίου αἴγλη πέλεν ἠὲ σελήνηςδῶμα καϑ' ὑψερεϕὲς Μενελάου κυδαλίμοιο.αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ὁρώμενοι ὀϕϑαλμοῖσιν,ἔς ῥ' ἀσαμίνϑους βάντες ἐυξέστας λούσαντο.τοὺς δ' ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δ' ἄρα χλαίνας οὔλας βάλον ἠδὲ χιτῶνας,ἔς ῥα ϑρόνους ἕζοντο παρ' ᾽Ατρείδην Μενέλαον.χέρνιβα δ' ἀμϕίπολος προχόῳ ἐπέχευε ϕέρουσακαλῇ χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,νίψασϑαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.σῖτον δ' αἰδοίη ταμίη παρέϑηκε ϕέρουσα,εἴδατα πόλλ' ἐπιϑεῖσα, χαριζομένη παρεόντων.δαιτρὸς δὲ κρειῶν πίνακας παρέϑηκεν ἀείραςπαντοίων, παρὰ δέ σϕι τίϑει χρύσεια κύπελλα.τὼ καὶ δεικνύμενος προσέϕη ξανϑὸς Μενέλαος:"σίτου ϑ' ἅπτεσϑον καὶ χαίρετον. αὐτὰρ ἔπειταδείπνου πασσαμένω εἰρησόμεϑ' οἵ τινές ἐστονἀνδρῶν· οὐ γὰρ σϕῳ῍ν γε γένος ἀπόλωλε τοκήων,ἀλλ' ἀνδρῶν γένος ἐστὲ Διοτρεϕέων βασιλήωνσκηπτούχων, ἐπεὶ οὔ κε κακοὶ τοιούσδε τέκοιεν."ὣς ϕάτο, καί σϕιν νῶτα βοὸς παρὰ πίονα ϑῆκενὄπτ' ἐν χερσὶν ἑλών, τά ῥά οἱ γέρα πάρϑεσαν αὐτῷ.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,δὴ τότε Τηλέμαχος προσεϕώνεε Νέστορος υἱόν,ἄγχι σχὼν κεϕαλήν, ἵνα μὴ πευϑοίαϑ' οἱ ἄλλοι·"ϕράζεο, Νεστορίδη, τῷ ἐμῷ κεχαρισμένε ϑυμῷ,χαλκοῦ τε στεροπὴν κατὰ δώματα ἠχήενταχρυσοῦ τ' ἠλέκτρου τε καὶ ἀργύρου ἠδ' ἐλέϕαντος.Ζηνός που τοιῆδέ γ' ᾽Ολυμπίου ἔνδοϑεν αὐλή,ὅσσα τάδ' ἄσπετα πολλά· σέβας μ' ἔχει εἰσορόωντα."τοῦ δ' ἀγορεύοντος ξύνετο ξανϑὸς Μενέλαος,καί σϕεας ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"τέκνα ϕίλ', ἤτοι Ζηνὶ βροτῶν οὐκ ἄν τις ἐρίζοι·ἀϑάνατοι γὰρ τοῦ γε δόμοι καὶ κτήματ' ἔασιν·ἀνδρῶν δ' ἤ κέν τίς μοι ἐρίσσεται ἠὲ καὶ οὐκίκτήμασιν. ἦ γὰρ πολλὰ παϑὼν καὶ πόλλ' ἐπαληϑεὶςἠγαγόμην ἐν νηυσὶ, καὶ ὀγδοάτῳ ἔτει ἦλϑον,Κύπρον Φοινίκην τε καὶ Αἰγυπτίους ἐπαληϑείς,Αἰϑίοπάς ϑ' ἱκόμην καὶ Σιδονίους καὶ ᾽Ερεμβοὺςκαὶ Λιβύην, ἵνα τ' ἄρνες ἄϕαρ κεραοὶ τελέϑουσι.τρὶς γὰρ τίκτει μῆλα τελεσϕόρον εἰς ἐνιαυτόν.ἔνϑα μὲν οὔτε ἄναξ ἐπιδευὴς οὔτέ τι ποιμὴντυροῦ καὶ κρειῶν, οὐδὲ γλυκεροῖο γάλακτος,ἀλλ' αἰεὶ παρέχουσιν ἐπηετανὸν γάλα ϑῆσϑαι.εἷος ἐγὼ περὶ κεῖνα πολὺν βίοτον ξυναγείρωνἠλώμην, τείως μοι ἀδελϕεὸν ἄλλος ἔπεϕνελάϑρῃ, ἀνωιστί, δόλῳ οὐλομένης ἀλόχοιο·ὣς οὔ τοι χαίρων τοῖσδε κτεάτεσσιν ἀνάσσω.καὶ πατέρων τάδε μέλλετ' ἀκουέμεν, οἵ τινες ὔμμινεἰσίν, ήἐπεὶ μάλα πολλὰ πάϑον, καὶ ἀπώλεσα οἶκονεὖ μάλα ναιετάοντα, κεχανδότα πολλὰ καὶ ἐσϑλά.ὧν ὄϕελον τριτάτην περ ἔχων ἐν δώμασι μοῖρανναίειν, οἱ δ' ἄνδρες σόοι ἔμμεναι, οἳ τότ' ὄλοντοΤροίῃ ἐν εὐρείῃ, ἑκὰς ῎Αργεος ἱπποβότοιο.ἀλλ' ἔμπης πάντας μὲν ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύωνπολλάκις ἐν μεγάροισι καϑήμενος ἡμετέροισινἄλλοτε μέν τε γόῳ ϕρένα τέρπομαι, ἄλλοτε δ' αὖτεπαύομαι· αἰψηρὸς δὲ κόρος κρυεροῖο γόοιο.τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι, ἀχνύμενός περ,ὡς ἑνός, ὅς τέ μοι ὕπνον ἀπεχϑαίρει καὶ ἐδωδὴνμνωομένῳ, ἐπεὶ οὔ τις ᾽Αχαιῶν τόσσ' ἐμόγησενὅσσ' ᾽Οδυσεὺς ἐμόγησε καὶ ἤρατο. τῷ δ' ἄρ' ἔμελλεναὐτῷ κήδε' ἔσεσϑαι, ἐμοὶ δ' ἄχος αἰὲν ἄλαστονκείνου, ὅπως δὴ δηρὸν ἀποίχεται, οὐδέ τι ἴδμεν,ζώει ὅ γ' ἦ τέϑνηκεν. ὀδύρονταί νύ που αὐτὸνΛαέρτης ϑ' ὁ γέρων καὶ ἐχέϕρων ΠηνελόπειαΤηλέμαχός ϑ', ὃν ἔλειπε νέον γεγαῶτ' ἐνὶ οἴκῳ."ὣς ϕάτο, τῷ δ' ἄρα πατρὸς ὑϕ' ἵμερον ὦρσε γόοιο·δάκρυ δ' ἀπὸ βλεϕάρων χαμάδις βάλε πατρὸς ἀκούσας,χλαῖναν πορϕυρέην ἄντ' ὀϕϑαλμοῖιν ἀνασχὼνἀμϕοτέρῃσιν χερσί. νόησε δέ μιν Μενέλαος,μερμήριξε δ' ἔπειτα κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν,ἠέ μιν αὐτὸν πατρὸς ἐάσειε μνησϑῆναι,ἦ πρῶτ' ἐξερέοιτο ἕκαστά τε πειρήσαιτο.εἷος ὁ ταῦϑ' ὥρμαινε κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν,ἐκ δ' ῾Ελένη ϑαλάμοιο ϑυώδεος ὑψορόϕοιοἤλυϑεν, ᾽Αρτέμιδι χρυσηλακάτῳ εἰκυῖα.τῇ δ' ἄρ' ἅμ' ᾽Αδρήστη κλισίην εὔτυκτον ἔϑηκεν,᾽Αλκίππη δὲ τάπητα ϕέρεν μαλακοῦ ἐρίοιο,Φυλὼ δ' ἀργύρεον τάλαρον ϕέρε, τόν οἱ ἔδωκεν᾽Αλκάνδρη, Πολύβοιο δάμαρ, ὃς ἔναι' ἐνὶ ΘήβῃςΑἰγυπτίῃς, ὅϑι πλεῖστα δόμοις ἐν κτήματα κεῖται·ὃς Μενελάῳ δῶκε δύ' ἀργυρέας ἀσαμίνϑους,δοιοὺς δὲ τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα.χωρὶς δ' αὖϑ' ῾Ελένῃ ἄλοχος πόρε κάλλιμα δῶρα·χρυσῆν τ' ἠλακάτην τάλαρόν ϑ' ὑπόκυκλον ὄπασσενἀργύρεον, χρυσῷ δ' ἐπὶ χείλεα κεκράαντο.τόν ῥά οἱ ἀμϕίπολος Φυλὼ παρέϑηκε ϕέρουσανήματος ἀσκητοῖο βεβυσμένον· αὐτὰρ ἐπ' αὐτῷἠλακάτη τετάνυστο ἰοδνεϕὲς εἶρος ἔχουσα.ἕζετο δ' ἐν κλισμῷ, ὑπὸ δὲ ϑρῆνυς ποσὶν ἦεν.αὐτίκα δ' ἥ γ' ἐπέεσσι πόσιν ἐρέεινεν ἕκαστα·"ἴδμεν δή, Μενέλαε Διοτρεϕές, οἵ τινες οἷδεἀνδρῶν εὐχετόωνται ἱκανέμεν ἡμέτερον δῶ;ψεύσομαι ἦ ἔτυμον ἐρέω; κέλεται δέ με ϑυμός.οὐ γάρ πώ τινά ϕημι ἐοικότα ὧδε ἰδέσϑαιοὔτ' ἄνδρ' οὔτε γυναῖκα - σέβας μ' ἔχει εἰσορόωσαν -ὡς ὅδ' ᾽Οδυσσῆος μεγαλήτορος υἷι ἔοικε,Τηλεμάχῳ, τὸν ἔλειπε νέον γεγαῶτ' ἐνὶ οἴκῳκεῖνος ἀνήρ, ὅτ' ἐμεῖο κυνώπιδος εἵνεκ' ᾽Αχαιοὶἤλϑεϑ' ὑπὸ Τροίην, πόλεμον ϑρασὺν ὁρμαίνοντες."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη ξανϑὸς Μενέλαος:"οὕτω νῦν καὶ ἐγὼ νοέω, γύναι, ὡς σὺ ἐίσκεις:κείνου γὰρ τοιοῖδε πόδες τοιαῖδέ τε χεῖρεςὀϕϑαλμῶν τε βολαὶ κεϕαλή τ' ἐϕύπερϑέ τε χαῖται.καὶ νῦν ἤτοι ἐγὼ μεμνημένος ἀμϕ' ᾽Οδυσῆιμυϑεόμην, ὅσα κεῖνος ὀιζύσας ἐμόγησενἀμϕ' ἐμοί, αὐτὰρ ὁ πυκνὸν ὑπ' ὀϕρύσι δάκρυον εἶβε,χλαῖναν πορϕυρέην ἄντ' ὀϕϑαλμοῖιν ἀνασχών."τὸν δ' αὖ Νεστορίδης Πεισίστρατος ἀντίον ηὔδα·"᾽Ατρείδη Μενέλαε Διοτρεϕές, ὄρχαμε λαῶν,κείνου μέν τοι ὅδ' υἱὸς ἐτήτυμον, ὡς ἀγορεύεις:ἀλλὰ σαόϕρων ἐστί, νεμεσσᾶται δ' ἐνὶ ϑυμῷὧδ' ἐλϑὼν τὸ πρῶτον ἐπεσβολίας ἀναϕαίνεινἄντα σέϑεν, τοῦ νῶι ϑεοῦ ὣς τερπόμεϑ' αὐδῇ.αὐτὰρ ἐμὲ προέηκε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρτῷ ἅμα πομπὸν ἕπεσϑαι· ἐέλδετο γάρ σε ἰδέσϑαι,ὄϕρά οἱ ἤ τι ἔπος ὑποϑήσεαι ἠέ τι ἔργον.πολλὰ γὰρ ἄλγε' ἔχει πατρὸς παῖς οἰχομένοιοἐν μεγάροις, ᾧ μὴ ἄλλοι ἀοσσητῆρες ἔωσιν,ὡς νῦν Τηλεμάχῳ ὁ μὲν οἴχεται, οὐδέ οἱ ἄλλοιεἴσ', οἵ κεν κατὰ δῆμον ἀλάλκοιεν κακότητα."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη ξανϑὸς Μενέλαος:"ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ ϕίλου ἀνέρος υἱὸς ἐμὸν δῶἵκεϑ', ὃς εἵνεκ' ἐμεῖο πολέας ἐμόγησεν ἀέϑλους:καί μιν ἔϕην ἐλϑόντα ϕιλησέμεν ἔξοχα πάντων᾽Αργείων, εἰ νῶιν ὑπεὶρ ἅλα νόστον ἔδωκενηυσὶ ϑοῇσι γενέσϑαι ᾽Ολύμπιος εὐρύοπα Ζεύς.καί κέ οἱ ῎Αργειὴ νάσσα πόλιν καὶ δώματ' ἔτευξα,ἐξ ᾽Ιϑάκης ἀγαγὼν σὺν κτήμασι καὶ τέκειὴ ᾧκαὶ πᾶσιν λαοῖσι, μίαν πόλιν ἐξαλαπάξαςαἳ περιναιετάουσιν, ἀνάσσονται δ' ἐμοὶ αὐτῷ.καί κε ϑάμ' ἐνϑάδ' ἐόντες ἐμισγόμεϑ'· οὐδέ κεν ἡμέαςἄλλο διέκρινεν ϕιλέοντέ τε τερπομένω τε,πρίν γ' ὅτε δὴ ϑανάτοιο μέλαν νέϕος ἀμϕεκάλυψεν.ἀλλὰ τὰ μέν που μέλλεν ἀγάσσεσϑαι ϑεὸς αὐτός,ὃς κεῖνον δύστηνον ἀνόστιμον οἶον ἔϑηκεν."ὣς ϕάτο, τοῖσι δὲ πᾶσιν ὑϕ' ἵμερον ὦρσε γόοιο.κλαῖε μὲν ᾽Αργείη ῾Ελένη, Διὸς ἐκγεγαυῖα,κλαῖε δὲ Τηλέμαχός τε καὶ ᾽Ατρείδης Μενέλαος:οὐδ' ἄρα Νέστορος υἱὸς ἀδακρύτω ἔχεν ὄσσε·μνήσατο γὰρ κατὰ ϑυμὸν ἀμύμονος ᾽Αντιλόχοιο,τόν ῥ' ᾽Ηοῦς ἔκτεινε ϕαεινῆς ἀγλαὸς υἱός:τοῦ ὅ γ' ἐπιμνησϑεὶς ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευεν·"᾽Ατρείδη, περὶ μέν σε βροτῶν πεπνυμένον εἶναιΝέστωρ ϕάσχ' ὁ γέρων, ὅτ' ἐπιμνησαίμεϑα σεῖοοἷσιν ἐνὶ μεγάροισι, καὶ ἀλλήλους ἐρέοιμεν,καὶ νῦν, εἴ τί που ἐστι, πίϑοιό μοι· οὐ γὰρ ἔγωγετέρπομ' ὀδυρόμενος μεταδόρπιος, ἀλλὰ καὶ ᾽Ηὼςἔσσεται ἠριγένεια· νεμεσσῶμαί γε μὲν οὐδὲνκλαίειν ὅς κε ϑάνῃσι βροτῶν καὶ πότμον ἐπίσπῃ.τοῦτό νυ καὶ γέρας οἶον ὀιζυροῖσι βροτοῖσι,κείρασϑαί τε κόμην βαλέειν τ' ἀπὸ δάκρυ παρειῶν.καὶ γὰρ ἐμὸς τέϑνηκεν ἀδελϕεός, οὔ τι κάκιστος᾽Αργείων· μέλλεις δὲ σὺ ἴδμεναι· οὐ γὰρ ἔγωγεἤντησ' οὐδὲ ἴδον· περὶ δ' ἄλλων ϕασὶ γενέσϑαι᾽Αντίλοχον, περὶ μὲν ϑείειν ταχὺν ἠδὲ μαχητήν."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη ξανϑὸς Μενέλαος:"ὦ ϕίλ', ἐπεὶ τόσα εἶπας ὅσ' ἂν πεπνυμένος ἀνὴρεἴποι καὶ ῥέξειε, καὶ ὃς προγενέστερος εἴη·τοίου γὰρ καὶ πατρός, ὃ καὶ πεπνυμένα βάζεις.ῥεῖα δ' ἀρίγνωτος γόνος ἀνέρος ᾧ τε Κρονίωνὄλβον ἐπικλώσῃ γαμέοντί τε γεινομένῳ τε,ὡς νῦν Νέστορι δῶκε διαμπερὲς ἤματα πάντα,αὐτὸν μὲν λιπαρῶς γηρασκέμεν ἐν μεγάροισιν,υἱέας αὖ πινυτούς τε καὶ ἔγχεσιν εἶναι ἀρίστους.ἡμεῖς δὲ κλαυϑμὸν μὲν ἐάσομεν ὃς πρὶν ἐτύχϑη,δόρπου δ' ἐξαῦτις μνησώμεϑα, χερσὶ δ' ἐϕ' ὕδωρχευάντων. μῦϑοι δὲ καὶ ἠῶϑέν περ ἔσονταιΤηλεμάχῳ καὶ ἐμοὶ διαειπέμεν ἀλλήλοισιν."ὣς ἔϕατ', ᾽Ασϕαλίων δ' ἄρ' ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευεν,ὀτρηρὸς ϑεράπων Μενελάου κυδαλίμοιο.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.ἔνϑ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησ' ῾Ελένη Διὸς ἐκγεγαυῖα·αὐτίκ' ἄρ' εἰς οἶνον βάλε ϕάρμακον, ἔνϑεν ἔπινον,νηπενϑές τ' ἄχολόν τε, κακῶν ἐπίληϑον ἁπάντων.ὃς τὸ καταβρόξειεν, ἐπὴν κρητῆρι μιγείη,οὔ κεν ἐϕημέριός γε βάλοι κατὰ δάκρυ παρειῶν,οὐδ' εἴ οἱ κατατεϑναίη μήτηρ τε πατήρ τε,οὐδ' εἴ οἱ προπάροιϑεν ἀδελϕεὸν ἢ ϕίλον υἱὸνχαλκῷ δηιόῳεν, ὁ δ' ὀϕϑαλμοῖσιν ὁρῷτο.τοῖα Διὸς ϑυγάτηρ ἔχε ϕάρμακα μητιόεντα,ἐσϑλά, τά οἱ Πολύδαμνα πόρεν, Θῶνος παράκοιτιςΑἰγυπτίη, τῇ πλεῖστα ϕέρει ζείδωρος ἄρουραϕάρμακα, πολλὰ μὲν ἐσϑλὰ μεμιγμένα, πολλὰ δὲ λυγρά·ἰητρὸς δὲ ἕκαστος ἐπιστάμενος περὶ πάντωνἀνϑρώπων· ἦ γὰρ Παιήονός εἰσι γενέϑλης.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐνέηκε κέλευσέ τε οἰνοχοῆσαι,ἐξαῦτις μύϑοισιν ἀμειβομένη προσέειπεν·"᾽Ατρείδη Μενέλαε Διοτρεϕὲς ἠδὲ καὶ οἷδεἀνδρῶν ἐσϑλῶν παῖδες - ἀτὰρ ϑεὸς ἄλλοτε ἄλλῳΖεὺς ἀγαϑόν τε κακόν τε διδοῖ· δύναται γὰρ ἅπαντα ή,ἤτοι νῦν δαίνυσϑε καϑήμενοι ἐν μεγάροισικαὶ μύϑοις τέρπεσϑε· ἐοικότα γὰρ καταλέξω.πάντα μὲν οὐκ ἂν ἐγὼ μυϑήσομαι οὐδ' ὀνομήνω,ὅσσοι ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονός εἰσιν ἄεϑλοι·ἀλλ' οἷον τόδ' ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρδήμῳ ἔνι Τρώων, ὅϑι πάσχετε πήματ' ᾽Αχαιοί.αὐτόν μιν πληγῇσιν ἀεικελίῃσι δαμάσσας,σπεῖρα κάκ' ἀμϕ' ὤμοισι βαλών, οἰκῆι ἐοικὼςἀνδρῶν δυσμενέων κατέδυ πόλιν εὐρυάγυιαν·ἄλλῳ δ' αὐτὸν ϕωτὶ κατακρύπτων ἤισκε,δέκτῃ, ὃς οὐδὲν τοῖος ἔην ἐπὶ νηυσὶν ᾽Αχαιῶν.τῷ ἴκελος κατέδυ Τρώων πόλιν, οἱ δ' ἀβάκησανπάντες: ἐγὼ δέ μιν οἴη ἀνέγνων τοῖον ἐόντα,καί μιν ἀνηρώτων· ὁ δὲ κερδοσύνῃ ἀλέεινεν.ἀλλ' ὅτε δή μιν ἐγὼ λόεον καὶ χρῖον ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δὲ εἵματα ἕσσα, καὶ ὤμοσα καρτερὸν ὅρκονμή μὲν πρὶν ᾽Οδυσῆα μετὰ Τρώεσσ' ἀναϕῆναιπρίν γε τὸν ἐς νῆάς τε ϑοὰς κλισίας τ' ἀϕικέσϑαι,καὶ τότε δή μοι πάντα νόον κατέλεξεν ᾽Αχαιῶν.πολλοὺς δὲ Τρώων κτείνας ταναήκειὴ χαλκῷἦλϑε μετ' ᾽Αργείους, κατὰ δὲ ϕρόνιν ἤγαγε πολλήν.ἔνϑ' ἄλλαι Τρῳαὶ λίγ' ἐκώκυον· αὐτὰρ ἐμὸν κῆρχαῖρ, ἐπεὶ ἤδη μοι κραδίη τέτραπτο νεέσϑαιἂψ οἶκον δ', ἄτην δὲ μετέστενον, ἣν ᾽Αϕροδίτηδῶχ', ὅτε μ' ἤγαγε κεῖσε ϕίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης,παῖδά τ' ἐμὴν νοσϕισσαμένην ϑάλαμόν τε πόσιν τεοὔ τευ δευόμενον, οὔτ' ἂρ ϕρένας οὔτέ τι εἶδος."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη ξανϑὸς Μενέλαος:"ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, γύναι, κατὰ μοῖραν ἔειπες.ἤδη μὲν πολέων ἐδάην βουλήν τε νόον τεἀνδρῶν ἡρώων, πολλὴν δ' ἐπελήλυϑα γαῖαν·ἀλλ' οὔ πω τοιοῦτον ἐγὼν ἴδον ὀϕϑαλμοῖσινοἷον ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος ἔσκε ϕίλον κῆρ.οἷον καὶ τόδ' ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρἵππῳ ἔνι ξεστῷ, ἵν' ἐνήμεϑα πάντες ἄριστοι᾽Αργείων Τρώεσσι ϕόνον καὶ κῆρα ϕέροντες.ἦλϑες ἔπειτα σὺ κεῖσε· κελευσέμεναι δέ σ' ἔμελλεδαίμων, ὃς Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι·καί τοι Δηίϕοβος ϑεοείκελος ἕσπετ' ἰούσῃ.τρὶς δὲ περίστειξας κοῖλον λόχον ἀμϕαϕόωσα,ἐκ δ' ὀνομακλήδην Δαναῶν ὀνόμαζες ἀρίστους,πάντων ᾽Αργείων ϕωνὴν ἴσκουσ' ἀλόχοισιν.αὐτὰρ ἐγὼ καὶ Τυδείδης καὶ δῖος ᾽Οδυσσεὺςἥμενοι ἐν μέσσοισιν ἀκούσαμεν ὡς ἐβόησας.νῶι μὲν ἀμϕοτέρω μενεήναμεν ὁρμηϑέντεἢ ἐξελϑέμεναι ἢ ἔνδοϑεν αἶψ' ὑπακοῦσαι·ἀλλ' ᾽Οδυσεὺς κατέρυκε καὶ ἔσχεϑεν ἱεμένω περ.ἔνϑ' ἄλλοι μὲν πάντες ἀκὴν ἔσαν υἷες ᾽Αχαιῶν,῎Αντικλος δὲ σέγ' οἶος ἀμείψασϑαι ἐπέεσσινἤϑελεν· ἀλλ' ᾽Οδυσεὺς ἐπὶ μάστακα χερσὶ πίεζενωλεμέως κρατερῇσι, σάωσε δὲ πάντας ᾽Αχαιούς,τόϕρα δ' ἔχ' ὄϕρά σε νόσϕιν ἀπήγαγε Παλλὰς ᾽Αϑήνη."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"᾽Ατρείδη Μενέλαε Διοτρεϕές, ὄρχαμε λαῶν,ἄλγιον· οὐ γάρ οἵ τι τάδ' ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεϑρον,οὐδ' εἴ οἱ κραδίη γε σιδηρέη ἔνδοϑεν ἦεν.ἀλλ' ἄγετ' εἰς εὐνὴν τράπεϑ' ἥμεας, ὄϕρα καὶ ἤδηὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ ταρπώμεϑα κοιμηϑέντες."ὣς ἔϕατ', ᾽Αργείη δ' ῾Ελένη δμῳῇσι κέλευσεδέμνι' ὑπ' αἰϑούσῃ ϑέμεναι, καὶ ῥήγεα καλὰπορϕύρε' ἐμβαλέειν, στορέσαι τ' ἐϕύπερϑε τάπητας,χλαίνας τ' ἐνϑέμεναι οὔλας καϑύπερϑεν ἕσασϑαι.αἱ δ' ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι,δέμνια δὲ στόρεσαν· ἐκ δὲ ξείνους ἄγε κῆρυξ.οἱ μὲν ἄρ' ἐν προδόμῳ δόμου αὐτόϑι κοιμήσαντο,Τηλέμαχός ϑ' ἥρως καὶ Νέστορος ἀγλαὸς υἱός:᾽Ατρείδης δὲ καϑεῦδε μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο,πὰρ δ' ῾Ελένη τανύπεπλος ἐλέξατο, δῖα γυναικῶν.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,ὤρνυτ' ἄρ' ἐξ εὐνῆϕι βοὴν ἀγαϑὸς Μενέλαοςεἵματα ἑσσάμενος, περὶ δὲ ξίϕος ὀξὺ ϑέτ' ὤμῳ,ποσσὶ δ' ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,βῆ δ' ἴμεν ἐκ ϑαλάμοιο ϑεῷ ἐναλίγκιος ἄντην,Τηλεμάχῳ δὲ πάριζεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"τίπτε δέ σε χρειὼ δεῦρ' ἤγαγε, Τηλέμαχ' ἥρως,ἐς Λακεδαίμονα δῖαν, ἐπ' εὐρέα νῶτα ϑαλάσσης...δήμιον ἦ ἴδιον; τὸ δέ μοι νημερτὲς ἐνίσπες."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"᾽Ατρείδη Μενέλαε Διοτρεϕές, ὄρχαμε λαῶν,ἤλυϑον, εἴ τινά μοι κληηδόνα πατρὸς ἐνίσποις.ἐσϑίεταί μοι οἶκος, ὄλωλε δὲ πίονα ἔργα,δυσμενέων δ' ἀνδρῶν πλεῖος δόμος, οἵ τέ μοι αἰεὶμῆλ' ἁδινὰ σϕάζουσι καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς,μητρὸς ἐμῆς μνηστῆρες ὑπέρβιον ὕβριν ἔχοντες.τοὔνεκα νῦν τὰ σὰ γούναϑ' ἱκάνομαι, αἴ κ' ἐϑέλῃσϑακείνου λυγρὸν ὄλεϑρον ἐνισπεῖν, εἴ που ὄπωπαςὀϕϑαλμοῖσι τεοῖσιν ἢ ἄλλου μῦϑον ἄκουσαςπλαζομένου· περὶ γάρ μιν ὀιζυρὸν τέκε μήτηρ.μηδέ τί μ' αἰδόμενος μειλίσσεο μηδ' ἐλεαίρων,ἀλλ' εὖ μοι κατάλεξον ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς.λίσσομαι, εἴ ποτέ τοί τι πατὴρ ἐμός, ἐσϑλὸς ᾽Οδυσσεύς,ἢ ἔπος ἠέ τι ἔργον ὑποστὰς ἐξετέλεσσεδήμῳ ἔνι Τρώων, ὅϑι πάσχετε πήματ' ᾽Αχαιοί·τῶν νῦν μοι μνῆσαι, καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες."τὸν δὲ μέγ' ὀχϑήσας προσέϕη ξανϑὸς Μενέλαος:"ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ κρατερόϕρονος ἀνδρὸς ἐν εὐνῇἤϑελον εὐνηϑῆναι ἀνάλκιδες αὐτοὶ ἐόντες.ὡς δ' ὁπότ' ἐν ξυλόχῳ ἔλαϕος κρατεροῖο λέοντοςνεβροὺς κοιμήσασα νεηγενέας γαλαϑηνοὺςκνημοὺς ἐξερέῃσι καὶ ἄγκεα ποιήενταβοσκομένη, ὁ δ' ἔπειτα ἑὴν εἰσήλυϑεν εὐνήν,ἀμϕοτέροισι δὲ τοῖσιν ἀεικέα πότμον ἐϕῆκεν,ὣς ᾽Οδυσεὺς κείνοισιν ἀεικέα πότμον ἐϕήσει.αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ ᾽Αϑηναίη καὶ ῎Απολλον,τοῖος ἐὼν οἷός ποτ' ἐυκτιμένῃ ἐνὶ Λέσβῳἐξ ἔριδος Φιλομηλείδῃ ἐπάλαισεν ἀναστάς,κὰδ δ' ἔβαλε κρατερῶς, κεχάροντο δὲ πάντες ᾽Αχαιοί,τοῖος ἐὼν μνηστῆρσιν ὁμιλήσειεν ᾽Οδυσσεύς:πάντές κ' ὠκύμοροί τε γενοίατο πικρόγαμοί τε.ταῦτα δ' ἅ μ' εἰρωτᾷς καὶ λίσσεαι, οὐκ ἂν ἔγωγεἄλλα παρ' ἐξ εἴποιμι παρακλιδὸν, οὐδ' ἀπατήσω·ἀλλὰ τὰ μέν μοι ἔειπε γέρων ἅλιος νημερτής,τῶν οὐδέν τοι ἐγὼ κρύψω ἔπος οὐδ' ἐπικεύσω.Αἰγύπτῳ μ' ἔτι δεῦρο ϑεοὶ μεμαῶτα νέεσϑαιἔσχον, ἐπεὶ οὔ σϕιν ἔρεξα τεληέσσας ἑκατόμβας.οἱ δ' αἰεὶ βούλοντο ϑεοὶ μεμνῆσϑαι ἐϕετμέων.νῆσος ἔπειτά τίς ἐστι πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳΑἰγύπτου προπάροιϑε, Φάρον δέ ἑ κικλήσκουσι,τόσσον ἄνευϑ' ὅσσόν τε πανημερίη γλαϕυρὴ νηῦςἤνυσεν, ᾗ λιγὺς οὖρος ἐπιπνείῃσιν ὄπισϑεν·ἐν δὲ λιμὴν εὔορμος, ὅϑεν τ' ἀπὸ νῆας ἐίσαςἐς πόντον βάλλουσιν, ἀϕυσσάμενοι μέλαν ὕδωρ.ἔνϑά μ' ἐείκοσιν ἤματ' ἔχον ϑεοί, οὐδέ ποτ' οὖροιπνείοντες ϕαίνονϑ' ἁλιαέες, οἵ ῥά τε νηῶνπομπῆες γίνονται ἐπ' εὐρέα νῶτα ϑαλάσσης.καί νύ κεν ἤια πάντα κατέϕϑιτο καὶ μένος ἀνδρῶν,εἰ μή τίς με ϑεῶν ὀλοϕύρατο καί μ' ἐλέησε,Πρωτέος ἰϕϑίμου ϑυγάτηρ, ἁλίοιο γέροντος,Εἰδοϑέη· τῇ γάρ ῥα μάλιστά γε ϑυμὸν ὄρινα·ἥ μ' οἴῳ ἔρροντι συνήντετο νόσϕιν ἑταίρων·αἰεὶ γὰρ περὶ νῆσον ἀλώμενοι ἰχϑυάασκονγναμπτοῖς ἀγκίστροισιν, ἔτειρε δὲ γαστέρα λιμός.ἡ δ' ἐμεῦ ἄγχι στᾶσα ἔπος ϕάτο ϕώνησέν τε·῍νήπιός εἰς, ὦ ξεῖνε, λίην τόσον ἠδὲ χαλίϕρων,ἦε ἑκὼν μεϑίεις καὶ τέρπεαι ἄλγεα πάσχων;ὡς δὴ δήϑ' ἐνὶ νήσῳ ἐρύκεαι, οὐδέ τι τέκμωρεὑρέμεναι δύνασαι, μινύϑει δέ τοι ἦτορ ἑταίρων. 'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·῍ἐκ μέν τοι ἐρέω, ἥ τις σύ πέρ ἐσσι ϑεάων,ὡς ἐγὼ οὔ τι ἑκὼν κατερύκομαι, ἀλλά νυ μέλλωἀϑανάτους ἀλιτέσϑαι, οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν.ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ - ϑεοὶ δέ τε πάντα ἴσασιν -ὅς τίς μ' ἀϑανάτων πεδάᾳ καὶ ἔδησε κελεύϑου,νόστόν ϑ', ὡς ἐπὶ πόντον ἐλεύσομαι ἰχϑυόεντα. 'ὣς ἐϕάμην, ἡ δ' αὐτίκ' ἀμείβετο δῖα ϑεάων·῍τοὶ γὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.πωλεῖταί τις δεῦρο γέρων ἅλιος νημερτής,ἀϑάνατος, Πρωτεὺς Αἰγύπτιος, ὅς τε ϑαλάσσηςπάσης βένϑεα οἶδε, Ποσειδάωνος ὑποδμώς:τὸν δέ τ' ἐμόν ϕασιν πατέρ' ἔμμεναι ἠδὲ τεκέσϑαι.τόν γ' εἴ πως σὺ δύναιο λοχησάμενος λελαβέσϑαι,ὥς κέν τοι εἴπῃσιν ὁδὸν καὶ μέτρα κελεύϑουνόστόν ϑ', ὡς ἐπὶ πόντον ἐλεύσεαι ἰχϑυόεντα.καὶ δέ κέ τοι εἴπῃσι, Διοτρεϕές, αἴ κ' ἐϑέλῃσϑα,ὅττί τοι ἐν μεγάροισι κακόν τ' ἀγαϑόν τε τέτυκται,οἰχομένοιο σέϑεν δολιχὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε. 'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·῍αὐτὴ νῦν ϕράζευ σὺ λόχον ϑείοιο γέροντος,μή πως με προιὴδὼν ἠὲ προδαεὶς ἀλέηται·ἀργαλέος γάρ τ' ἐστὶ ϑεὸς βροτῷ ἀνδρὶ δαμῆναι. 'ὣς ἐϕάμην, ἡ δ' αὐτίκ' ἀμείβετο δῖα ϑεάων·῍τοὶ γὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.ἦμος δ' ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμϕιβεβήκῃ,τῆμος ἄρ' ἐξ ἁλὸς εἶσι γέρων ἅλιος νημερτὴςπνοιῇ ὕπο ζεϕύροιο, μελαίνῃ ϕρικὶ καλυϕϑείς,ἐκ δ' ἐλϑὼν κοιμᾶται ὑπὸ σπέσσι γλαϕυροῖσιν·ἀμϕὶ δέ μιν ϕῶκαι, νέποδες καλῆς ἁλοσύδνης,ἁϑρόαι εὕδουσιν, πολιῆς ἁλὸς ἐξαναδῦσαι,πικρὸν ἀποπνείουσαι ἁλὸς πολυβενϑέος ὀδμήν.ἔνϑά σ' ἐγὼν ἀγαγοῦσα ἅμ' ἠοῖ ϕαινομένηϕινεὐνάσω ἑξείης: σὺ δ' ἔυ κρίνασϑαι ἑταίρουςτρεῖς, οἵ τοι παρὰ νηυσὶν ἐυσσέλμοισιν ἄριστοι.πάντα δέ τοι ἐρέω ὀλοϕώια τοῖο γέροντος.ϕώκας μέν τοι πρῶτον ἀριϑμήσει καὶ ἔπεισιν·αὐτὰρ ἐπὴν πάσας πεμπάσσεται ἠδὲ ἴδηται,λέξεται ἐν μέσσῃσι, νομεὺς ὣς πώεσι μήλων.τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρῶτα κατευνηϑέντα ἴδησϑε,καὶ τότ' ἔπειϑ' ὕμιν μελέτω κάρτός τε βίη τε,αὖϑι δ' ἔχειν μεμαῶτα καὶ ἐσσύμενόν περ ἀλύξαι.πάντα δὲ γινόμενος πειρήσεται, ὅσσ' ἐπὶ γαῖανἑρπετὰ γίνονται καὶ ὕδωρ καὶ ϑεσπιδαὲς πῦρ·ὑμεῖς δ' ἀστεμϕέως ἐχέμεν μᾶλλόν τε πιέζειν.ἀλλ' ὅτε κεν δή σ' αὐτὸς ἀνείρηται ἐπέεσσι,τοῖος ἐὼν οἷόν κε κατευνηϑέντα ἴδησϑε,καὶ τότε δὴ σχέσϑαί τε βίης λῦσαί τε γέροντα,ἥρως, εἴρεσϑαι δέ, ϑεῶν ὅς τίς σε χαλέπτει,νόστόν ϑ', ὡς ἐπὶ πόντον ἐλεύσεαι ἰχϑυόεντα. 'ὣς εἰποῦσ' ὑπὸ πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντα.αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆας, ὅϑ' ἕστασαν ἐν ψαμάϑοισιν,ἤια· πολλὰ δέ μοι κραδίη πόρϕυρε κιόντι.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐπὶ νῆα κατήλυϑον ἠδὲ ϑάλασσαν,δόρπον ἄρ' ὁπλισάμεσϑ', ἐπί τ' ἤλυϑεν ἀμβροσίη νύξ·δὴ τότε κοιμήϑημεν ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,καὶ τότε δὴ παρὰ ϑῖνα ϑαλάσσης εὐρυπόροιοἤια, πολλὰ ϑεοὺς γουνούμενος: αὐτὰρ ἑταίρουςτρεῖς ἄγον, οἷσι μάλιστα πεποίϑεα πᾶσαν ἐπ' ἰϑύν.τόϕρα δ' ἄρ' ἥ γ' ὑποδῦσα ϑαλάσσης εὐρέα κόλποντέσσαρα ϕωκάων ἐκ πόντου δέρματ' ἔνεικε·πάντα δ' ἔσαν νεόδαρτα· ήδόλον δ' ἐπεμήδετο πατρί.εὐνὰς δ' ἐν ψαμάϑοισι διαγλάψασ' ἁλίῃσινἧστο μένουσ'· ἡμεῖς δὲ μάλα σχεδὸν ἤλϑομεν αὐτῆς:ἑξείης δ' εὔνησε, βάλεν δ' ἐπὶ δέρμα ἑκάστῳ.ἔνϑά κεν αἰνότατος λόχος ἔπλετο· τεῖρε γὰρ αἰνῶςϕωκάων ἁλιοτρεϕέων ὀλοώτατος ὀδμή·τίς γάρ κ' εἰναλίῳ παρὰ κήτειὴ κοιμηϑείη;ἀλλ' αὐτὴ ἐσάωσε καὶ ἐϕράσατο μέγ' ὄνειαρ·ἀμβροσίην ὑπὸ ῥῖνα ἑκάστῳ ϑῆκε ϕέρουσαἡδὺ μάλα πνείουσαν, ὄλεσσε δὲ κήτεος ὀδμήν.πᾶσαν δ' ἠοίην μένομεν τετληότι ϑυμῷ·ϕῶκαι δ' ἐξ ἁλὸς ἦλϑον ἀολλέες. αἱ μὲν ἔπειταἑξῆς εὐνάζοντο παρὰ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης:ἔνδιος δ' ὁ γέρων ἦλϑ' ἐξ ἁλός, εὗρε δὲ ϕώκαςζατρεϕέας, πάσας δ' ἄρ' ἐπῴχετο, λέκτο δ' ἀριϑμόν.ἐν δ' ἡμέας πρώτους λέγε κήτεσιν, οὐδέ τι ϑυμῷὠίσϑη δόλον εἶναι· ἔπειτα δὲ λέκτο καὶ αὐτός.ἡμεῖς δὲ ἰάχοντες ἐπεσσύμεϑ', ἀμϕὶ δὲ χεῖραςβάλλομεν· οὐδ' ὁ γέρων δολίης ἐπελήϑετο τέχνης,ἀλλ' ἤτοι πρώτιστα λέων γένετ' ἠυγένειος,αὐτὰρ ἔπειτα δράκων καὶ πάρδαλις ἠδὲ μέγας σῦς:γίνετο δ' ὑγρὸν ὕδωρ καὶ δένδρεον ὑψιπέτηλον.ἡμεῖς δ' ἀστεμϕέως ἔχομεν τετληότι ϑυμῷ.ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἀνίαζ' ὁ γέρων ὀλοϕώια εἰδώς,καὶ τότε δή μ' ἐπέεσσιν ἀνειρόμενος προσέειπε·῍τίς νύ τοι, ᾽Ατρέος υἱέ, ϑεῶν συμϕράσσατο βουλάς,ὄϕρά μ' ἕλοις ἀέκοντα λοχησάμενος... τέο σε χρή; 'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·῍οἶσϑα, γέρον, - τί με ταῦτα παρατροπέων ἐρεείνεις... -ὡς δὴ δήϑ' ἐνὶ νήσῳ ἐρύκομαι, οὐδέ τι τέκμωρεὑρέμεναι δύναμαι, μινύϑει δέ μοι ἔνδοϑεν ἦτορ.ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ - ϑεοὶ δέ τε πάντα ἴσασιν -,ὅς τίς μ' ἀϑανάτων πεδάᾳ καὶ ἔδησε κελεύϑου,νόστόν ϑ', ὡς ἐπὶ πόντον ἐλεύσομαι ἰχϑυόεντα. 'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμειβόμενος προσέειπεν·῍ἀλλὰ μάλ' ὤϕελλες Διί τ' ἄλλοισίν τε ϑεοῖσιῥέξας ἱερὰ κάλ' ἀναβαινέμεν, ὄϕρα τάχιστασὴν ἐς πατρίδ' ἵκοιο πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον.οὐ γάρ τοι πρὶν μοῖρα ϕίλους τ' ἰδέειν καὶ ἱκέσϑαιοἶκον ἐυκτίμενον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν,πρίν γ' ὅτ' ἂν Αἰγύπτοιο, Διιπετέος ποταμοῖο,αὖτις ὕδωρ ἔλϑῃς, ῥέξῃς ϑ' ἱερὰς ἑκατόμβαςἀϑανάτοισι ϑεοῖσι τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι·καὶ τότε τοι δώσουσιν ὁδὸν ϑεοί ἣν σὺ μενοινᾷς. 'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἔμοιγε κατεκλάσϑη ϕίλον ἦτορ,οὕνεκά μ' αὖτις ἄνωγεν ἐπ' ἠεροειδέα πόντονΑἴγυπτον δ' ἰέναι, δολιχὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε.ἀλλὰ καὶ ὧς μύϑοισιν ἀμειβόμενος προσέειπον·῍ταῦτα μὲν οὕτω δὴ τελέω, γέρον, ὡς σὺ κελεύεις.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,ἢ πάντες σὺν νηυσὶν ἀπήμονες ἦλϑον ᾽Αχαιοὶουἠς Νέστωρ καὶ ἐγὼ λίπομεν Τροίηϑεν ἰόντες,ἦέ τις ὤλετ' ὀλέϑρῳ ἀδευκέι ἧς ἐπὶ νηὸςἠὲ ϕίλων ἐν χερσίν, ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσεν. 'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμειβόμενος προσέειπεν·῍᾽Ατρείδη, τί με ταῦτα διείρεαι; οὐδέ τί σε χρὴἴδμεναι, οὐδὲ δαῆναι ἐμὸν νόον· οὐδέ σέ ϕημιδὴν ἄκλαυτον ἔσεσϑαι, ἐπεί κ' εὖ πάντα πύϑηαι.πολλοὶ μὲν γὰρ τῶν γε δάμεν, πολλοὶ δὲ λίποντο·ἀρχοὶ δ' αὖ δύο μοῦνοι ᾽Αχαιῶν χαλκοχιτώνωνἐν νόστῳ ἀπόλοντο· μάχῃ δέ τε καὶ σὺ παρῆσϑα.εἷς δ' ἔτι που ζωὸς κατερύκεται εὐρέι πόντῳ.Αἴας μὲν μετὰ νηυσὶ δάμη δολιχηρέτμοισι.Γυρῇσίν μιν πρῶτα Ποσειδάων ἐπέλασσεπέτρῃσιν μεγάλῃσι, καὶ ἐξεσάωσε ϑαλάσσης:καί νύ κεν ἔκϕυγε κῆρα καὶ ἐχϑόμενός περ ᾽Αϑήνῃ,εἰ μὴ ὑπερϕίαλον ἔπος ἔκβαλε καὶ μέγ' ἀάσϑη·ϕῆ ῥ' ἀέκητι ϑεῶν ϕυγέειν μέγα λαῖτμα ϑαλάσσης.τοῦ δὲ Ποσειδάων μεγάλ' ἔκλυεν αὐδήσαντος:αὐτίκ' ἔπειτα τρίαιναν ἑλὼν χερσὶ στιβαρῇσινἤλασε Γυραίην πέτρην, ἀπὸ δ' ἔσχισεν αὐτήν·καὶ τὸ μὲν αὐτόϑι μεῖνε, τὸ δὲ τρύϕος ἔμπεσε πόντῳ,τῷ ῥ' Αἴας τὸ πρῶτον ἐϕεζόμενος μέγ' ἀάσϑη·τὸν δ' ἐϕόρει κατὰ πόντον ἀπείρονα κυμαίνοντα.ὣς ὁ μὲν ἔνϑ' ἀπόλωλεν, ἐπεὶ πίεν ἁλμυρὸν ὕδωρ.σὸς δέ που ἔκϕυγε κῆρας ἀδελϕεὸς ἠδ' ὑπάλυξενἐν νηυσὶ γλαϕυρῇσι· σάωσε δὲ πότνια ῞Ηρη.ἀλλ' ὅτε δὴ τάχ' ἔμελλε Μαλειάων ὄρος αἰπὺἵξεσϑαι, τότε δή μιν ἀναρπάξασα ϑύελλαπόντον ἐπ' ἰχϑυόεντα ϕέρεν βαρέα στενάχοντα.ἀλλ' ὅτε δὴ καὶ κεῖϑεν ἐϕαίνετο νόστος ἀπήμων,ἂψ δὲ ϑεοὶ οὖρον στρέψαν, καὶ οἴκαδ' ἵκοντοἀγροῦ ἐπ' ἐσχατιήν, ὅϑι δώματα ναῖε Θυέστηςτὸ πρίν, ἀτὰρ τότ' ἔναιε Θυεστιάδης Αἴγισϑος,ἤτοι ὁ μὲν χαίρων ἐπεβήσετο πατρίδος αἴης,καὶ κύνει ἁπτόμενος ἣν πατρίδα· πολλὰ δ' ἀπ' αὐτοῦδάκρυα ϑερμὰ χέοντ', ἐπεὶ ἀσπασίως ἴδε γαῖαν.τὸν δ' ἄρ' ἀπὸ σκοπιῆς εἶδε σκοπός, ὅν ῥα καϑεῖσενΑἴγισϑος δολόμητις ἄγων, ὑπὸ δ' ἔσχετο μισϑὸνχρυσοῦ δοιὰ τάλαντα· ϕύλασσε δ' ὅ γ' εἰς ἐνιαυτόν,μή ἑ λάϑοι παριών, μνήσαιτο δὲ ϑούριδος ἀλκῆς.βῆ δ' ἴμεν ἀγγελέων πρὸς δώματα ποιμένι λαῶν.αὐτίκα δ' Αἴγισϑος δολίην ἐϕράσσατο τέχνην·κρινάμενος κατὰ δῆμον ἐείκοσι ϕῶτας ἀρίστουςεἷσε λόχον, ἑτέρωϑι δ' ἀνώγει δαῖτα πένεσϑαι.αὐτὰρ ὁ βῆ καλέων ᾽Αγαμέμνονα, ποιμένα λαῶν,ἵπποισιν καὶ ὄχεσϕιν, ἀεικέα μερμηρίζων.τὸν δ' οὐκ εἰδότ' ὄλεϑρον ἀνήγαγε, καὶ κατέπεϕνεδειπνίσσας, ὥς τίς τε κατέκτανε βοῦν ἐπὶ ϕάτνῃ.οὐδέ τις ᾽Ατρείδεω ἑτάρων λίπεϑ' οἵ οἱ ἕποντο,οὐδέ τις Αἰγίσϑου, ἀλλ' ἔκταϑεν ἐν μεγάροισιν. 'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἔμοιγε κατεκλάσϑη ϕίλον ἦτορ·κλαῖον δ' ἐν ψαμάϑοισι καϑήμενος, οὐδέ νύ μοι κῆρἤϑελ' ἔτι ζώειν καὶ ὁρᾶν ϕάος ἠελίοιο.αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίων τε κυλινδόμενός τε κορέσϑην,δὴ τότε με προσέειπε γέρων ἅλιος νημερτής:῍μηκέτι, ᾽Ατρέος υἱέ, πολὺν χρόνον ἀσκελὲς οὕτωκλαῖ', ἐπεὶ οὐκ ἄνυσίν τινα δήομεν· ἀλλὰ τάχισταπείρα ὅπως κεν δὴ σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκηαι.ἢ γάρ μιν ζωόν γε κιχήσεαι, ἤ καὶ ᾽Ορέστηςκτεῖνεν ὑποϕϑάμενος: σὺ δέ κεν τάϕου ἀντιβολήσαις. 'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐμοὶ κραδίη καὶ ϑυμὸς ἀγήνωραὖτις ἐνὶ στήϑεσσι καὶ ἀχνυμένῳ περ ἰάνϑη,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·῍τούτους μὲν δὴ οἶδα· σὺ δὲ τρίτον ἄνδρ' ὀνόμαζε,ὅς τις ἔτι ζωὸς κατερύκεται εὐρέι πόντῳἠὲ ϑανών· ἐϑέλω δὲ καὶ ἀχνύμενός περ ἀκοῦσαι. 'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμειβόμενος προσέειπεν·῍υἱὸς Λαέρτεω, ᾽Ιϑάκῃ ἔνι οἰκία ναίων·τὸν δ' ἴδον ἐν νήσῳ ϑαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντα,Νύμϕης ἐν μεγάροισι Καλυψοῦς, ἥ μιν ἀνάγκῃἴσχει· ὁ δ' οὐ δύναται ἣν πατρίδα γαῖαν ἱκέσϑαι·οὐ γάρ οἱ πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπ' εὐρέα νῶτα ϑαλάσσης.σοὶ δ' οὐ ϑέσϕατόν ἐστι, Διοτρεϕὲς ὦ Μενέλαε,῎Αργει ἐν ἱπποβότῳ ϑανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν,ἀλλά σ' ἐς ᾽Ηλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίηςἀϑάνατοι πέμψουσιν, ὅϑι ξανϑὸς ῾Ραδάμανϑυς,τῇ περ ῥηίστη βιοτὴ πέλει ἀνϑρώποισιν·οὐ νιϕετός, οὔτ' ἂρ χειμὼν πολὺς οὔτέ ποτ' ὄμβρος,ἀλλ' αἰεὶ Ζεϕύροιο λιγὺ πνείοντας ἀήτας᾽Ωκεανὸς ἀνίησιν ἀναψύχειν ἀνϑρώπους,οὕνεκ' ἔχεις ῾Ελένην καί σϕιν γαμβρὸς Διός ἐσσι. 'ὣς εἰπὼν ὑπὸ πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντα.αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆας ἅμ' ἀντιϑέοις ἑτάροισινἤια, πολλὰ δέ μοι κραδίη πόρϕυρε κιόντι.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐπὶ νῆα κατήλϑομεν ἠδὲ ϑάλασσαν,δόρπόν ϑ' ὁπλισάμεσϑ', ἐπί τ' ἤλυϑεν ἀμβροσίη νύξ·δὴ τότε κοιμήϑημεν ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,νῆας μὲν πάμπρωτον ἐρύσσαμεν εἰς ἅλα δῖαν,ἐν δ' ἱστοὺς τιϑέμεσϑα καὶ ἱστία νηυσὶν ἐίσῃς:ἂν δὲ καὶ αὐτοὶ βάντες ἐπὶ κληῖσι κάϑιζον·ἑξῆς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.ἂψ δ' εἰς Αἰγύπτοιο, Διιπετέος ποταμοῖο,στῆσα νέας, καὶ ἔρεξα τεληέσσας ἑκατόμβας.αὐτὰρ ἐπεὶ κατέπαυσα ϑεῶν χόλον αἰὲν ἐόντων,χεῦ' ᾽Αγαμέμνονι τύμβον, ἵν' ἄσβεστον κλέος εἴη.ταῦτα τελευτήσας νεόμην, ἔδοσαν δέ μοι οὖρονἀϑάνατοι, τοί μ' ὦκα ϕίλην ἐς πατρίδ' ἔπεμψαν.ἀλλ' ἄγε νῦν ἐπίμεινον ἐνὶ μεγάροισιν ἐμοῖσιν,ὄϕρά κεν ἑνδεκάτη τε δυωδεκάτη τε γένηται·καὶ τότε σ' εὖ πέμψω, δώσω δέ τοι ἀγλαὰ δῶρατρεῖς ἵππους καὶ δίϕρον ἐύξοον· αὐτὰρ ἔπειταδώσω καλὸν ἄλεισον, ἵνα σπένδῃσϑα ϑεοῖσινἀϑανάτοις ἐμέϑεν μεμνημένος ἤματα πάντα."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"᾽Ατρείδη, μὴ δή με πολὺν χρόνον ἐνϑάδ' ἔρυκε.καὶ γάρ κ' εἰς ἐνιαυτὸν ἐγὼ παρὰ σοίγ' ἀνεχοίμηνἥμενος, οὐδέ κέ μ' οἴκου ἕλοι πόϑος οὐδὲ τοκήων·αἰνῶς γὰρ μύϑοισιν ἔπεσσί τε σοῖσιν ἀκούωντέρπομαι. ἀλλ' ἤδη μοι ἀνιάζουσιν ἑταῖροιἐν Πύλῳ ἠγαϑέῃ· σὺ δέ με χρόνον ἐνϑάδ' ἐρύκεις.δῶρον δ' ὅττί κέ μοι δοίης, κειμήλιον ἔστω·ἵππους δ' εἰς ᾽Ιϑάκην οὐκ ἄξομαι, ἀλλὰ σοὶ αὐτῷἐνϑάδε λείψω ἄγαλμα· σὺ γὰρ πεδίοιο ἀνάσσειςεὐρέος, ᾧ ἔνι μὲν λωτὸς πολύς, ἐν δὲ κύπειρονπυροί τε ζειαί τε ἰδ' εὐρυϕυὲς κρῖ λευκόν.ἐν δ' ᾽Ιϑάκῃ οὔτ' ἂρ δρόμοι εὐρέες οὔτέ τι λειμών·αἰγίβοτος, καὶ μᾶλλον ἐπήρατος ἱπποβότοιο.οὐ γάρ τις νήσων ἱππήλατος οὐδ' εὐλείμων,αἵ ϑ' ἁλὶ κεκλίαται· ᾽Ιϑάκη δέ τε καὶ περὶ πασέων."ὣς ϕάτο, μείδησεν δὲ βοὴν ἀγαϑὸς Μενέλαος,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"αἵματός εἰς ἀγαϑοῖο, ϕίλον τέκος, οἷ' ἀγορεύεις.τοὶ γὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μεταστήσω· δύναμαι γάρ.δώρων δ', ὅσσ' ἐν ἐμῷ οἴκῳ κειμήλια κεῖται,δώσω ὃ κάλλιστον καὶ τιμηέστατόν ἐστι.δώσω τοι κρητῆρα τετυγμένον· ἀργύρεος δὲἔστιν ἅπας, χρυσῷ δ' ἐπὶ χείλεα κεκράανται·ἔργον δ' ῾Ηϕαίστοιο· πόρεν δέ ἑ Φαίδιμος ἥρως,Σιδονίων βασιλεύς, ὅϑ' ἑὸς δόμος ἀμϕεκάλυψεκεῖσ' ἐμὲ νοστήσαντα· τεὶ:ν δ' ἐϑέλω τόδ' ὀπάσσαι."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,δαιτυμόνες δ' ἐς δώματ' ἴσαν ϑείου βασιλῆος.οἱ δ' ἦγον μὲν μῆλα, ϕέρον δ' εὐήνορα οἶνον·σῖτον δέ σϕ' ἄλοχοι καλλικρήδεμνοι ἔπεμπον.ὣς οἱ μὲν περὶ δεῖπνον ἐνὶ μεγάροισι πένοντο,μνηστῆρες δὲ πάροιϑεν ᾽Οδυσσῆος μεγάροιοδίσκοισιν τέρποντο καὶ αἰγανέῃσιν ἱέντες,ἐν τυκτῷ δαπέδῳ, ὅϑι περ πάρος, ὕβριν ἔχοντες.᾽Αντίνοος δὲ καϑῆστο καὶ Εὐρύμαχος ϑεοειδής,ἀρχοὶ μνηστήρων, ἀρετῇ δ' ἔσαν ἔξοχ' ἄριστοι.τοῖς δ' υἱὸς Φρονίοιο Νοήμων ἐγγύϑεν ἐλϑὼν᾽Αντίνοον μύϑοισιν ἀνειρόμενος προσέειπεν·"᾽Αντίνο', ἦ ῥά τι ἴδμεν ἐνὶ ϕρεσὶν, ἦε καὶ οὐκί,ὁππότε Τηλέμαχος νεῖτ' ἐκ Πύλου ἠμαϑόεντος...νῆά μοι οἴχετ' ἄγων· ἐμὲ δὲ χρεὼ γίνεται αὐτῆς῎Ηλιδ' ἐς εὐρύχορον διαβήμεναι, ἔνϑά μοι ἵπποιδώδεκα ϑήλειαι, ὑπὸ δ' ἡμίονοι ταλαεργοὶἀδμῆτες: τῶν κέν τιν' ἐλασσάμενος δαμασαίμην."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἀνὰ ϑυμὸν ἐϑάμβεον· οὐ γὰρ ἔϕαντοἐς Πύλον οἴχεσϑαι Νηλήιον, ἀλλά που αὐτοῦἀγρῶν ἢ μήλοισι παρέμμεναι ἠὲ συβώτῃ.τὸν δ' αὖτ' ᾽Αντίνοος προσέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"νημερτές μοι ἔνισπε· πότ' ᾤχετο καὶ τίνες αὐτῷκοῦροι ἕποντ'; ᾽Ιϑάκης ἐξαίρετοι, ἦ ἑοὶ αὐτοῦϑῆτές τε δμῶές τε; δύναιτό κε καὶ τὸ τελέσσαι.καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄϕρ' ἔυ εἰδῶ,ἤ σε βίῃ ἀέκοντος ἀπηύρα νῆα μέλαιναν,ἦε ἑκών οἱ δῶκας, ἐπεὶ προσπτύξατο μύϑῳ."τὸν δ' υἱὸς Φρονίοιο Νοήμων ἀντίον ηὔδα·"αὐτὸς ἑκών οἱ δῶκα· τί κεν ῥέξειε καὶ ἄλλος,ὁππότ' ἀνὴρ τοιοῦτος ἔχων μελεδήματα ϑυμῷαἰτίζῃ; χαλεπόν κεν ἀνήνασϑαι δόσιν εἴη.κοῦροι δ' οἳ κατὰ δῆμον ἀριστεύουσι μεϑ' ἡμέας,οἵ οἱ ἕποντ'· ἐν δ' ἀρχὸν ἐγὼ βαίνοντα νόησαΜέντορα ἠὲ ϑεόν, τῷ δ' αὐτῷ πάντα ἐῴκει.ἀλλὰ τὸ ϑαυμάζω· ἴδον ἐνϑάδε Μέντορα δῖονχϑιζὸν ὑπηοῖον· τότε δ' ἔμβη νηὶ Πύλον δέ."ὣς ἄρα ϕωνήσας ἀπέβη πρὸς δώματα πατρός,τοῖσιν δ' ἀμϕοτέροισιν ἀγάσσατο ϑυμὸς ἀγήνωρ.μνηστῆρας δ' ἄμυδις κάϑισαν καὶ παῦσαν ἀέϑλων.τοῖσιν δ' ᾽Αντίνοος μετέϕη, Εὐπείϑεος υἱός,ἀχνύμενος: μένεος δὲ μέγα ϕρένες ἀμϕιμέλαιναιπίμπλαντ', ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐίκτην·"ὢ πόποι, ἦ μέγα ἔργον ὑπερϕιάλως ἐτελέσϑηΤηλεμάχῳ ὁδὸς ἧδε· ϕάμεν δέ οἱ οὐ τελέεσϑαι.ἐκ τοσσῶνδ' ἀέκητι νέος παῖς οἴχεται αὕτως,νῆα ἐρυσσάμενος κρίνας τ' ἀνὰ δῆμον ἀρίστους.ἄρξει καὶ προτέρω κακὸν ἔμμεναι· ἀλλά οἱ αὐτῷΖεὺς ὀλέσειε βίην, πρὶν ἥβης μέτρον ἱκέσϑαι.ἀλλ' ἄγε μοι δότε νῆα ϑοὴν καὶ εἴκοσ' ἑταίρους,ὄϕρά μιν αὐτὸν ἰόντα λοχήσομαι ἠδὲ ϕυλάξωἐν πορϑμῷ ᾽Ιϑάκης τε Σάμοιό τε παιπαλοέσσης,ὡς ἂν ἐπισμυγερῶς ναυτίλλεται εἵνεκα πατρός."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδὲ κέλευον·αὐτίκ' ἔπειτ' ἀνστάντες ἔβαν δόμον εἰς ᾽Οδυσῆος.οὐδ' ἄρα Πηνελόπεια πολὺν χρόνον ἦεν ἄπυστοςμύϑων, ουἠς μνηστῆρες ἐνὶ ϕρεσὶ βυσσοδόμευον·κῆρυξ γάρ οἱ ἔειπε Μέδων, ὃς ἐπεύϑετο βουλὰςαὐλῆς ἐκτὸς ἐών· οἱ δ' ἔνδοϑι μῆτιν ὕϕαινον.βῆ δ' ἴμεν ἀγγελέων διὰ δώματα Πηνελοπείῃ·τὸν δὲ κατ' οὐδοῦ βάντα προσηύδα Πηνελόπεια·"κῆρυξ, τίπτε δέ σε πρόεσαν μνηστῆρες ἀγαυοί;ἦ εἰπέμεναι δμῳῇσιν ᾽Οδυσσῆος ϑείοιοἔργων παύσασϑαι, σϕίσι δ' αὐτοῖς δαῖτα πένεσϑαι;μὴ μνηστεύσαντες μηδ' ἄλλοϑ' ὁμιλήσαντεςὕστατα καὶ πύματα νῦν ἐνϑάδε δειπνήσειαν.οἳ ϑάμ' ἀγειρόμενοι βίοτον κατακείρετε πολλόν,κτῆσιν Τηλεμάχοιο δαί:ϕρονος: οὐδέ τι πατρῶνὑμετέρων τὸ πρόσϑεν ἀκούετε, παῖδες ἐόντες,οἷος ᾽Οδυσσεὺς ἔσκε μεϑ' ὑμετέροισι τοκεῦσιν,οὔτέ τινα ῥέξας ἐξαίσιον οὔτέ τι εἰπὼνἐν δήμῳ· ἥ τ' ἐστὶ δίκη ϑείων βασιλήων·ἄλλόν κ' ἐχϑαίρῃσι βροτῶν, ἄλλόν κε ϕιλοίη.κεῖνος δ' οὔ ποτε πάμπαν ἀτάσϑαλον ἄνδρα ἐώργει·ἀλλ' ὁ μὲν ὑμέτερος ϑυμὸς καὶ ἀεικέα ἔργαϕαίνεται, οὐδέ τίς ἐστι χάρις μετόπισϑ' εὐεργέων."τὴν δ' αὖτε προσέειπε Μέδων πεπνυμένα εἰδώς:"αἳ γὰρ δή, βασίλεια, τόδε πλεῖστον κακὸν εἴη.ἀλλὰ πολὺ μεῖζόν τε καὶ ἀργαλεώτερον ἄλλομνηστῆρες ϕράζονται, ὃ μὴ τελέσειε Κρονίων.Τηλέμαχον μεμάασι κατακτάμεν ὀξέι χαλκῷοἴκαδε νισσόμενον· ὁ δ' ἔβη μετὰ πατρὸς ἀκουὴνἐς Πύλον ἠγαϑέην ἠδ' ἐς Λακεδαίμονα δῖαν."ὣς ϕάτο, τῆς δ' αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ ϕίλον ἦτορ,δὴν δέ μιν ἀμϕασίη ἐπέων λάβε· τὼ δέ οἱ ὄσσεδακρυόϕι πλῆσϑεν, ϑαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο ϕωνή.ὀψὲ δὲ δή μιν ἔπεσσιν ἀμειβομένη προσέειπε·"κῆρυξ, τίπτε δέ μοι πάις οἴχεται; οὐδέ τί μιν χρεὼνηῶν ὠκυπόρων ἐπιβαινέμεν, αἵ ϑ' ἁλὸς ἵπποιἀνδράσι γίνονται, περόωσι δὲ πουλὺν ἐϕ' ὑγρήν.ἦ ἵνα μηδ' ὄνομ' αὐτοῦ ἐν ἀνϑρώποισι λίπηται;"τὴν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Μέδων πεπνυμένα εἰδώς:"οὐκ οἶδ' ἤ τίς μιν ϑεὸς ὤρορεν, ἦε καὶ αὐτοῦϑυμὸς ἐϕωρμήϑη ἴμεν ἐς Πύλον, ὄϕρα πύϑηταιπατρὸς ἑοῦ ἢ νόστον ἢ ὅν τινα πότμον ἐπέσπεν."ὣς ἄρα ϕωνήσας ἀπέβη κατὰ δῶμ' ᾽Οδυσῆος.τὴν δ' ἄχος ἀμϕεχύϑη ϑυμοϕϑόρον, οὐδ' ἄρ' ἔτ' ἔτληδίϕρῳ ἐϕέζεσϑαι πολλῶν κατὰ οἶκον ἐόντων,ἀλλ' ἄρ' ἐπ' οὐδοῦ ἷζε πολυκμήτου ϑαλάμοιοοἴκτρ' ὀλοϕυρομένη· περὶ δὲ δμῳαὶ μινύριζονπᾶσαι, ὅσαι κατὰ δώματ' ἔσαν νέαι ἠδὲ παλαιαί.τῇς δ' ἁδινὸν γοόωσα μετηύδα Πηνελόπεια·"κλῦτε, ϕίλαι· περὶ γάρ μοι ᾽Ολύμπιος ἄλγε' ἔδωκενἐκ πασέων, ὅσσαί μοι ὁμοῦ τράϕεν ἠδὲ γένοντο,ἣ πρὶν μὲν πόσιν ἐσϑλὸν ἀπώλεσα ϑυμολέοντα,παντοίῃς ἀρετῇσι κεκασμένον ἐν Δαναοῖσιν,ἐσϑλόν, τοῦ κλέος εὐρὺ καϑ' ῾Ελλάδα καὶ μέσον ῎Αργος.νῦν αὖ παῖδ' ἀγαπητὸν ἀνηρείψαντο ϑύελλαιἀκλέα ἐκ μεγάρων, οὐδ' ὁρμηϑέντος ἄκουσα.σχέτλιαι, οὐδ' ὑμεῖς περ ἐνὶ ϕρεσὶ ϑέσϑε ἑκάστηἐκ λεχέων μ' ἀνεγεῖραι, ἐπιστάμεναι σάϕα ϑυμῷ,ὁππότε κεῖνος ἔβη κοίλην ἐπὶ νῆα μέλαιναν.εἰ γὰρ ἐγὼ πυϑόμην ταύτην ὁδὸν ὁρμαίνοντα,τῶ κε μάλ' ἤ κεν ἔμεινε καὶ ἐσσύμενός περ ὁδοῖοἤ κέ με τεϑνηυῖαν ἐνὶ μεγάροισιν ἔλειπεν.ἀλλά τις ὀτρηρῶς Δολίον καλέσειε γέροντα,δμῶ' ἐμόν, ὅν μοι ἔδωκε πατὴρ ἔτι δεῦρο κιούσῃ,καί μοι κῆπον ἔχει πολυδένδρεον, ὄϕρα τάχισταΛαέρτῃ τάδε πάντα παρεζόμενος καταλέξῃ,εἰ δή που τινα κεῖνος ἐνὶ ϕρεσὶ μῆτιν ὑϕήναςἐξελϑὼν λαοῖσιν ὀδύρεται, οἳ μεμάασινὃν καὶ ᾽Οδυσσῆος ϕϑῖσαι γόνον ἀντιϑέοιο."τὴν δ' αὖτε προσέειπε ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια·"νύμϕα ϕίλη, σὺ μὲν ἄρ με κατάκτανε νηλέι χαλκῷἢ ἔα ἐν μεγάρῳ· μῦϑον δέ τοι οὐκ ἐπικεύσω.ᾔδε' ἐγὼ τάδε πάντα, πόρον δέ οἱ ὅσσ' ἐκέλευσε,σῖτον καὶ μέϑυ ἡδύ· ἐμεῦ δ' ἕλετο μέγαν ὅρκονμὴ πρὶν σοὶ ἐρέειν, πρὶν δωδεκάτην γε γενέσϑαιἤ σ' αὐτὴν ποϑέσαι καὶ ἀϕορμηϑέντος ἀκοῦσαι,ὡς ἂν μὴ κλαίουσα κατὰ χρόα καλὸν ἰάπτῃς.ἀλλ' ὑδρηναμένη, καϑαρὰ χροὶ: εἵμαϑ' ἑλοῦσα,εἰς ὑπερῷ' ἀναβᾶσα σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξὶνεὔχε' ᾽Αϑηναίῃ, κούρῃ Διὸς αἰγιόχοιο·ἡ γάρ κέν μιν ἔπειτα καὶ ἐκ ϑανάτοιο σαώσαι.μηδὲ γέροντα κάκου κεκακωμένον· οὐ γὰρ ὀίωπάγχυ ϑεοῖς μακάρεσσι γονὴν ᾽Αρκεισιάδαοἔχϑεσϑ', ἀλλ' ἔτι που τις ἐπέσσεται ὅς κεν ἔχῃσιδώματά ϑ' ὑψερεϕέα καὶ ἀπόπροϑι πίονας ἀγρούς."ὣς ϕάτο, τῆς δ' εὔνησε γόον, σχέϑε δ' ὄσσε γόοιο.ἡ δ' ὑδρηναμένη, καϑαρὰ χροὶ: εἵμαϑ' ἑλοῦσα,εἰς ὑπερῷ' ἀνέβαινε σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξίν,ἐν δ' ἔϑετ' οὐλοχύτας κανέῳ, ἠρᾶτο δ' ᾽Αϑήνῃ·"κλῦϑί μευ, αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, ᾽Ατρυτώνη·εἴ ποτέ τοι πολύμητις ἐνὶ μεγάροισιν ᾽Οδυσσεὺςἢ βοὸς ἢ ὄιος κατὰ πίονα μηρί' ἔκηε,τῶν νῦν μοι μνῆσαι, καί μοι ϕίλον υἷα σάωσον,μνηστῆρας δ' ἀπάλαλκε κακῶς ὑπερηνορέοντας."ὣς εἰποῦσ' ὀλόλυξε, ϑεὰ δέ οἱ ἔκλυεν ἀρῆς.μνηστῆρες δ' ὁμάδησαν ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα·ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·"ἦ μάλα δὴ γάμον ἄμμι πολυμνήστη βασίλειαἀρτύει, οὐδέ τι οἶδεν ὅ οἱ ϕόνος υἷι τέτυκται."ὣς ἄρα τις εἴπεσκε, τὰ δ' οὐκ ἴσαν ὡς ἐτέτυκτο.τοῖσιν δ' ᾽Αντίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·"δαιμόνιοι, μύϑους μὲν ὑπερϕιάλους ἀλέασϑεπάντας ὁμῶς, μή που τις ἀπαγγείλῃσι καὶ εἴσω.ἀλλ' ἄγε σιγῇ τοῖον ἀναστάντες τελέωμενμῦϑον, ὃ δὴ καὶ πᾶσιν ἐνὶ ϕρεσὶν ἤραρεν ἥμιν."ὣς εἰπὼν ἐκρίνατ' ἐείκοσι ϕῶτας ἀρίστους,βὰν δ' ἰέναι ἐπὶ νῆα ϑοὴν καὶ ϑῖνα ϑαλάσσης.νῆα μὲν οὖν πάμπρωτον ἁλὸς βένϑος δὲ ἔρυσσαν,ἐν δ' ἱστόν τ' ἐτίϑεντο καὶ ἱστία νηὶ μελαίνῃ,ἠρτύναντο δ' ἐρετμὰ τροποῖς ἐν δερματίνοισι,πάντα κατὰ μοῖραν· ἀνά ϑ' ἱστία λευκὰ πέτασσαν·τεύχεα δέ σϕιν ἔνεικαν ὑπέρϑυμοι ϑεράποντες.ὑψοῦ δ' ἐν νοτίῳ τήν γ' ὥρμισαν, ἐκ δ' ἔβαν αὐτοί·ἔνϑα δὲ δόρπον ἕλοντο, μένον δ' ἐπὶ ἕσπερον ἐλϑεῖν.ἡ δ' ὑπερωίῳ αὖϑι περίϕρων Πηνελόπειακεῖτ' ἄρ' ἄσιτος, ἄπαστος ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,ὁρμαίνουσ' ἤ οἱ ϑάνατον ϕύγοι υἱὸς ἀμύμων,ἦ ὅ γ' ὑπὸ μνηστῆρσιν ὑπερϕιάλοισι δαμείη.ὅσσα δὲ μερμήριξε λέων ἀνδρῶν ἐν ὁμίλῳδείσας, ὁππότε μιν δόλιον περὶ κύκλον ἄγωσι,τόσσά μιν ὁρμαίνουσαν ἐπήλυϑε νήδυμος ὕπνος:εὗδε δ' ἀνακλινϑεῖσα, λύϑεν δέ οἱ ἅψεα πάντα.ἔνϑ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.εἴδωλον ποίησε, δέμας δ' ἤικτο γυναικί,᾽Ιϕϑίμῃ, κούρῃ μεγαλήτορος ᾽Ικαρίοιο,τὴν Εὔμηλος ὄπυιε, Φερῇς ἔνι οἰκία ναίων.πέμπε δέ μιν πρὸς δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο,εἵως Πηνελόπειαν ὀδυρομένην, γοόωσαν,παύσειε κλαυϑμοῖο γόοιό τε δακρυόεντος.ἐς ϑάλαμον δ' εἰσῆλϑε παρὰ κληῖδος ἱμάντα,στῆ δ' ἄρ' ὑπὲρ κεϕαλῆς, καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπεν·"εὕδεις, Πηνελόπεια, ϕίλον τετιημένη ἦτορ;οὐ μέν σ' οὐδὲ ἐῶσι ϑεοὶ ῥεῖα ζώοντεςκλαίειν οὐδ' ἀκάχησϑαι, ἐπεί ῥ' ἔτι νόστιμός ἐστισὸς παῖς: οὐ μὲν γάρ τι ϑεοῖς ἀλιτήμενός ἐστι."τὴν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα περίϕρων Πηνελόπεια,ἡδὺ μάλα κνώσσουσ' ἐν ὀνειρείῃσι πύλῃσι·"τίπτε, κασιγνήτη, δεῦρ' ἤλυϑες... οὔ τι πάρος γεπωλέ', ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἀπόπροϑι δώματα ναίεις.καί με κέλεαι παύσασϑαι ὀιζύος ἠδ' ὀδυνάωνπολλέων, αἵ μ' ἐρέϑουσι κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν·ἣ πρὶν μὲν πόσιν ἐσϑλὸν ἀπώλεσα ϑυμολέοντα,παντοίῃς ἀρετῇσι κεκασμένον ἐν Δαναοῖσιν,ἐσϑλόν, τοῦ κλέος εὐρὺ καϑ' ῾Ελλάδα καὶ μέσον ῎Αργος.νῦν αὖ παῖς ἀγαπητὸς ἔβη κοίλης ἐπὶ νηός,νήπιος, οὔτε πόνων εὖ εἰδὼς οὔτ' ἀγοράων.τοῦ δὴ ἐγὼ καὶ μᾶλλον ὀδύρομαι ἤ περ ἐκείνου.τοῦ δ' ἀμϕιτρομέω καὶ δείδια μή τι πάϑῃσιν,ἢ ὅ γε τῶν ἐνὶ δήμῳ, ἵν' οἴχεται, ἢ ἐνὶ πόντῳ·δυσμενέες γὰρ πολλοὶ ἐπ' αὐτῷ μηχανόωνται,ἱέμενοι κτεῖναι, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσϑαι."τὴν δ' ἀπαμειβόμενον προσέϕη εἴδωλον ἀμαυρόν·"ϑάρσει, μηδέ τι πάγχυ μετὰ ϕρεσὶ δείδιϑι λίην·τοίη γάρ οἱ πομπὸς ἅμ' ἔρχεται, ἥν τε καὶ ἄλλοιἀνέρες ἠρήσαντο παρεστάμεναι - δύναται γάρ -,Παλλὰς ᾽Αϑηναίη· σὲ δ' ὀδυρομένην ἐλεαίρει·ἣ νῦν με προέηκε τεὶ:ν τάδε μυϑήσασϑαι."τὴν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"εἰ μὲν δὴ ϑεός ἐσσι ϑεοῖό τε ἔκλυες αὐδήν,εἰ δ' ἄγε μοι καὶ κεῖνον ὀιζυρὸν κατάλεξον,ἤ που ἔτι ζώει καὶ ὁρᾷ ϕάος ἠελίοιο,ἦ ἤδη τέϑνηκε καὶ εἰν ᾽Αίδαο δόμοισι."τὴν δ' ἀπαμειβόμενον προσέϕη εἴδωλον ἀμαυρόν·"οὐ μέν τοι κεῖνόν γε διηνεκέως ἀγορεύσω,ζώει ὅ γ' ἦ τέϑνηκε· κακὸν δ' ἀνεμώλια βάζειν."ὣς εἰπὸν σταϑμοῖο παρὰ κληῖδα λιάσϑηἐς πνοιὰς ἀνέμων· ἡ δ' ἐξ ὕπνου ἀνόρουσεκούρη ᾽Ικαρίοιο· ϕίλον δέ οἱ ἦτορ ἰάνϑη,ὥς οἱ ἐναργὲς ὄνειρον ἐπέσσυτο νυκτὸς ἀμολγῷ.μνηστῆρες δ' ἀναβάντες ἐπέπλεον ὑγρὰ κέλευϑα,Τηλεμάχῳ ϕόνον αἰπὺν ἐνὶ ϕρεσὶν ὁρμαίνοντες.ἔστι δέ τις νῆσος μέσσῃ ἁλὶ πετρήεσσα,μεσσηγὺς ᾽Ιϑάκης τε Σάμοιό τε παιπαλοέσσης,᾽Αστερίς, οὐ μεγάλη· λιμένες δ' ἔνι ναύλοχοι αὐτῇἀμϕίδυμοι· τῇ τόν γε μένον λοχόωντες ᾽Αχαιοί.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Ε᾽Ηὼς δ' ἐκ λεχέων παρ' ἀγαυοῦ Τιϑωνοῖοὤρνυϑ', ἵν' ἀϑανάτοισι ϕόως ϕέροι ἠδὲ βροτοῖσιν·οἱ δὲ ϑεοὶ ϑῶκον δὲ καϑίζανον, ἐν δ' ἄρα τοῖσιΖεὺς ὑψιβρεμέτης, οὗ τε κράτος ἐστὶ μέγιστον.τοῖσι δ' ᾽Αϑηναίη λέγε κήδεα πόλλ' ᾽Οδυσῆοςμνησαμένη· μέλε γάρ οἱ ἐὼν ἐν δώμασι Νύμϕης:"Ζεῦ πάτερ ἠδ' ἄλλοι μάκαρες ϑεοὶ αἰὲν ἐόντες,μή τις ἔτι πρόϕρων ἀγανὸς καὶ ἤπιος ἔστωσκηπτοῦχος βασιλεύς, μηδὲ ϕρεσὶν αἴσιμα εἰδώς,ἀλλ' αἰεὶ χαλεπός τ' εἴη καὶ αἴσυλα ῥέζοι,ὡς οὔ τις μέμνηται ᾽Οδυσσῆος ϑείοιολαῶν οἷσιν ἄνασσε, πατὴρ δ' ὣς ἤπιος ἦεν.ἀλλ' ὁ μὲν ἐν νήσῳ κεῖται κρατέρ' ἄλγεα πάσχων,Νύμϕης ἐν μεγάροισι Καλυψοῦς, ἥ μιν ἀνάγκῃἴσχει· ὁ δ' οὐ δύναται ἣν πατρίδα γαῖαν ἱκέσϑαι·οὐ γάρ οἱ πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπ' εὐρέα νῶτα ϑαλάσσης.νῦν αὖ παῖδ' ἀγαπητὸν ἀποκτεῖναι μεμάασινοἴκαδε νισσόμενον· ὁ δ' ἔβη μετὰ πατρὸς ἀκουὴνἐς Πύλον ἠγαϑέην ἠδ' ἐς Λακεδαίμονα δῖαν."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη νεϕεληγερέτα Ζεύς:"τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος ϕύγεν ἕρκος ὀδόντων·οὐ γὰρ δὴ τοῦτον μὲν ἐβούλευσας νόον αὐτή,ὡς ἤτοι κείνους ᾽Οδυσεὺς ἀποτίσεται ἐλϑών;Τηλέμαχον δὲ σὺ πέμψον ἐπισταμένως - δύνασαι γάρ -,ὥς κε μάλ' ἀσκηϑὴς ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηται,μνηστῆρες δ' ἐν νηὶ παλιμπετὲς ἀπονέωνται."ἦ ῥα, καὶ ῾Ερμείαν, υἱὸν ϕίλον, ἀντίον ηὔδα·"῾Ερμεία· σὺ γὰρ αὖτε τά τ' ἄλλά περ ἄγγελός ἐσσι·Νύμϕῃ ἐυπλοκάμῳ εἰπεῖν νημερτέα βουλήν,νόστον ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος, ὥς κε νέηταιοὔτε ϑεῶν πομπῇ οὔτε ϑνητῶν ἀνϑρώπων·ἀλλ' ὅ γ' ἐπὶ σχεδίης πολυδέσμου πήματα πάσχωνἤματί κ' εἰκοστῷ Σχερίην ἐρίβωλον ἵκοιτο,Φαιήκων ἐς γαῖαν, οἳ ἀγχίϑεοι γεγάασιν,οἵ κέν μιν περὶ κῆρι ϑεὸν ὣς τιμήσουσι,πέμψουσιν δ' ἐν νηὶ ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσϑῆτά τε δόντες,πόλλ', ὅσ' ἂν οὐδέ ποτε Τροίης ἐξήρατ' ᾽Οδυσσεύς,εἴ περ ἀπήμων ἦλϑε, λαχὼν ἀπὸ ληίδος αἶσαν.ὣς γάρ οἱ μοῖρ' ἐστὶ ϕίλους τ' ἰδέειν καὶ ἱκέσϑαιοἶκον ἐς ὑψόροϕον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν."ὣς ἔϕατ', οὐδ' ἀπίϑησε διάκτορος ᾽Αργειϕόντης.αὐτίκ' ἔπειϑ' ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,ἀμβρόσια, χρύσεια, τά μιν ϕέρον ἠμὲν ἐϕ' ὑγρὴνἠδ' ἐπ' ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο.εἵλετο δὲ ῥάβδον, τῇ τ' ἀνδρῶν ὄμματα ϑέλγειὧν ἐϑέλει, τοὺς δ' αὖτε καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει·τὴν μετὰ χερσὶν ἔχων πέτετο κρατὺς ᾽Αργειϕόντης.Πιερίην δ' ἐπιβὰς ἐξ αἰϑέρος ἔμπεσε πόντῳ·σεύατ' ἔπειτ' ἐπὶ κῦμα λάρῳ ὄρνιϑι ἐοικώς,ὅς τε κατὰ δεινοὺς κόλπους ἁλὸς ἀτρυγέτοιοἰχϑῦς ἀγρώσσων πυκινὰ πτερὰ δεύεται ἅλμῃ·τῷ ἴκελος πολέεσσιν ὀχήσατο κύμασιν ῾Ερμῆς.ἀλλ' ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀϕίκετο τηλόϑ' ἐοῦσαν,ἔνϑ' ἐκ πόντου βὰς ἰοειδέος ἤπειρον δὲἤιεν, ὄϕρα μέγα σπέος ἵκετο, τῷ ἔνι Νύμϕηναῖεν ἐυπλόκαμος: τὴν δ' ἔνδοϑι τέτμεν ἐοῦσαν.πῦρ μὲν ἐπ' ἐσχαρόϕιν μέγα καίετο, τηλόσε δ' ὀδμὴκέδρου τ' εὐκεάτοιο ϑύου τ' ἀνὰ νῆσον ὀδώδειδαιομένων· ἡ δ' ἔνδον ἀοιδιάουσ' ὀπὶ καλῇ,ἱστὸν ἐποιχομένη χρυσείῃ κερκίδ' ὕϕαινεν.ὕλη δὲ σπέος ἀμϕὶ πεϕύκει τηλεϑόωσα,κλήϑρη τ' αἴγειρός τε καὶ εὐώδης κυπάρισσος:ἔνϑα δέ τ' ὄρνιϑες τανυσίπτεροι εὐνάζοντο,σκῶπές τ' ἴρηκές τε τανύγλωσσοί τε κορῶναιεἰνάλιαι, τῇσίν τε ϑαλάσσια ἔργα μέμηλεν.ἡ δ' αὐτοῦ τετάνυστο περὶ σπείους γλαϕυροῖοἡμερὶς ἡβώωσα, τεϑήλει δὲ σταϕυλῇσι·κρῆναι δ' ἑξείης πίσυρες ῥέον ὕδατι λευκῷ,πλησίαι ἀλλήλων, τετραμμέναι ἄλλυδις ἄλλη·ἀμϕὶ δὲ λειμῶνες μαλακοὶ ἴου ἠδὲ σελίνουϑήλεον. ἔνϑά κ' ἔπειτα καὶ ἀϑάνατός περ ἐπελϑὼνϑηήσαιτο ἰδὼν καὶ τερϕϑείη ϕρεσὶν ᾗσιν.ἔνϑα στὰς ϑηεῖτο διάκτορος ᾽Αργειϕόντης.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα ἑῷ ϑηήσατο ϑυμῷ,αὐτίκ' ἄρ' εἰς εὐρὺ σπέος ἤλυϑεν· οὐδέ μιν ἄντηνἠγνοίησεν ἰδοῦσα Καλυψώ, δῖα ϑεάων·οὐ γάρ τ' ἀγνῶτες ϑεοὶ ἀλλήλοισι πέλονταιἀϑάνατοι, οὐδ' εἴ τις ἀπόπροϑι δώματα ναίει.οὐ δ' ἄρ' ᾽Οδυσσῆα μεγαλήτορα ἔνδον ἔτετμεν,ἀλλ' ὅ γ' ἐπ' ἀκτῆς κλαῖε καϑήμενος, ἔνϑα πάρος περ,δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι ϑυμὸν ἐρέχϑωνπόντον ἐπ' ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.῾Ερμείαν δ' ἐρέεινε Καλυψώ, δῖα ϑεάων,ἐν ϑρόνῳ ἱδρύσασα ϕαεινῷ, σιγαλόεντι·"τίπτέ μοι, ῾Ερμεία χρυσόρραπι, εἰλήλουϑαςαἰδοῖός τε ϕίλος τε; πάρος γε μὲν οὔ τι ϑαμίζεις.αὔδα ὅ τι ϕρονέεις: τελέσαι δέ με ϑυμὸς ἄνωγεν,εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν."ὣς ἄρα ϕωνήσασα ϑεὰ παρέϑηκε τράπεζανἀμβροσίης πλήσασα, κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυϑρόν·αὐτὰρ ὁ πῖνε καὶ ἦσϑε διάκτορος ᾽Αργειϕόντης.αὐτὰρ ἐπεὶ δείπνησε καὶ ἤραρε ϑυμὸν ἐδωδῇ,καὶ τότε δή μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν·"εἰρωτᾷς μ' ἐλϑόντα ϑεὰ ϑεόν· αὐτὰρ ἐγώ τοινημερτέως τὸν μῦϑον ἐνισπήσω· κέλεαι γάρ.Ζεὺς ἔμεγ' ἠνώγει δεῦρ' ἐλϑέμεν οὐκ ἐϑέλοντα·τίς δ' ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρἄσπετον; οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις, οἵ τε ϑεοῖσινἱερά τε ῥέζουσι καὶ ἐξαίτους ἑκατόμβας.ἀλλὰ μάλ' οὔ πως ἐστι Διὸς νόον αἰγιόχοιοοὔτε παρ' ἐξ ἐλϑεῖν ἄλλον ϑεὸν οὔϑ' ἁλιῶσαι.ϕησί τοι ἄνδρα παρεῖναι ὀιζυρώτατον ἄλλων,τῶν ἀνδρῶν οἳ ἄστυ πέρι Πριάμοιο μάχοντοεἰνάετες, δεκάτῳ δὲ πόλιν πέρσαντες ἔβησανοἴκαδ'· ἀτὰρ ἐν νόστῳ ᾽Αϑηναίην ἀλίτοντο,ἥ σϕιν ἐπῶρσ' ἄνεμόν τε κακὸν καὶ κύματα μακρά.ἔνϑ' ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέϕϑιϑεν ἐσϑλοὶ ἑταῖροι,τὸν δ' ἄρα δεῦρ' ἄνεμός τε ϕέρων καὶ κῦμα πέλασσε.τὸν νῦν σ' ἠνώγειν ἀποπεμπέμεν ὅττι τάχιστα·οὐ γάρ οἱ τῇδ' αἶσα ϕίλων ἄπο νόσϕιν ὀλέσϑαι,ἀλλ' ἔτι οἱ μοῖρ' ἐστὶ ϕίλους τ' ἰδέειν καὶ ἱκέσϑαιοἶκον ἐς ὑψόροϕον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν."ὣς ϕάτο, ῥίγησεν δὲ Καλυψώ, δῖα ϑεάων,καί μιν ϕωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"σχέτλιοί ἐστε, ϑεοί, ζηλήμονες ἔξοχον ἄλλων,οἵ τε ϑεαῖς ἀγάασϑε παρ' ἀνδράσιν εὐνάζεσϑαιἀμϕαδίην, ἤν τίς τε ϕίλον ποιήσετ' ἀκοίτην.ὣς μὲν ὅτ' ᾽Ωρίων' ἕλετο ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,τόϕρά οἱ ἠγάασϑε ϑεοὶ ῥεῖα ζώοντες,ἕως μιν ἐν ᾽Ορτυγίῃ χρυσόϑρονος ῎Αρτεμις ἁγνὴοἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχομένη κατέπεϕνεν.ὣς δ' ὁπότ' ᾽Ιασίωνι ἐυπλόκαμος Δημήτηρᾧ ϑυμῷ εἴξασα μίγη ϕιλότητι καὶ εὐνῇνειῷ ἔνι τριπόλῳ· οὐδὲ δὴν ἦεν ἄπυστοςΖεύς, ὅς μιν κατέπεϕνε βαλὼν ἀργῆτι κεραυνῷ.ὣς δ' αὖ νῦν μοι ἄγασϑε, ϑεοί, βροτὸν ἄνδρα παρεῖναι.τὸν μὲν ἐγὼν ἐσάωσα περὶ τρόπιος βεβαῶταοἶον, ἐπεί οἱ νῆα ϑοὴν ἀργῆτι κεραυνῷΖεὺς ἔλσας ἐκέασσε μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ.ἔνϑ' ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέϕϑιϑεν ἐσϑλοὶ ἑταῖροι,τὸν δ' ἄρα δεῦρ' ἄνεμός τε ϕέρων καὶ κῦμα πέλασσε.τὸν μὲν ἐγὼ ϕίλεόν τε καὶ ἔτρεϕον, ἠδὲ ἔϕασκονϑήσειν ἀϑάνατον καὶ ἀγήρων ἤματα πάντα.ἀλλ' ἐπεὶ οὔ πως ἐστι Διὸς νόον αἰγιόχοιοοὔτε παρ' ἐξ ἐλϑεῖν ἄλλον ϑεὸν οὔϑ' ἁλιῶσαι,ἐρρέτω, εἴ μιν κεῖνος ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει,πόντον ἐπ' ἀτρύγετον. πέμψω δέ μιν οὔ πῃ ἔγωγε·οὐ γάρ μοι πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπ' εὐρέα νῶτα ϑαλάσσης.αὐτάρ οἱ πρόϕρων ὑποϑήσομαι, οὐδ' ἐπικεύσω,ὥς κε μάλ' ἀσκηϑὴς ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηται."τὴν δ' αὖτε προσέειπε διάκτορος ᾽Αργειϕόντης:"οὕτω νῦν ἀπόπεμπε, Διὸς δ' ἐποπίζεο μῆνιν,μή πως τοι μετόπισϑε κοτεσσάμενος χαλεπήνῃ."ὣς ἄρα ϕωνήσας ἀπέβη κρατὺς ᾽Αργειϕόντης:ἡ δ' ἐπ' ᾽Οδυσσῆα μεγαλήτορα πότνια Νύμϕηἤι', ἐπεὶ δὴ Ζηνὸς ἐπέκλυεν ἀγγελιάων.τὸν δ' ἄρ' ἐπ' ἀκτῆς εὗρε καϑήμενον· οὐδέ ποτ' ὄσσεδακρυόϕιν τέρσοντο, κατείβετο δὲ γλυκὺς αἰὼννόστον ὀδυρομένῳ, ἐπεὶ οὐκέτι ἥνδανε Νύμϕη.ἀλλ' ἤτοι νύκτας μὲν ἰαύεσκεν καὶ ἀνάγκῃἐν σπέσσι γλαϕυροῖσι παρ' οὐκ ἐϑέλων ἐϑελούσῃ,ἤματα δ' ἂμ πέτρῃσι καὶ ἠιόνεσσι καϑίζωνδάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι ϑυμὸν ἐρέχϑωνπόντον ἐπ' ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.ἀγχοῦ δ' ἱσταμένη προσεϕώνεε δῖα ϑεάων·"κάμμορε, μή μοι ἔτ' ἐνϑάδ' ὀδύρεο, μηδέ τοι αἰὼνϕϑινέτω· ἤδη γάρ σε μάλα πρόϕρασσ' ἀποπέμψω.ἀλλ' ἄγε δούρατα μακρὰ ταμὼν ἁρμόζεο χαλκῷεὐρεῖαν σχεδίην· ἀτὰρ ἴκρια πῆξαι ἐπ' αὐτῆςὑψοῦ, ὥς σε ϕέρῃσιν ἐπ' ἠεροειδέα πόντον.αὐτὰρ ἐγὼ σῖτον καὶ ὕδωρ καὶ οἶνον ἐρυϑρὸνἐνϑήσω μενοεικέ', ἅ κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι,εἵματά τ' ἀμϕιέσω· πέμψω δέ τοι οὖρον ὄπισϑεν,ὥς κε μάλ' ἀσκηϑὴς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκηαι,αἴ κε ϑεοί γ' ἐϑέλωσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,οἵ μευ ϕέρτεροί εἰσι νοῆσαί τε κρῆναί τε."ὣς ϕάτο, ῥίγησεν δὲ πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἄλλό τι δὴ σύ, ϑεά, τόδε μήδεαι οὐδέ τι πομπήν,ἥ με κέλεαι σχεδίῃ περάαν μέγα λαῖτμα ϑαλάσσης,δεινόν τ' ἀργαλέον τε· τὸ δ' οὐδ' ἐπὶ νῆες ἐῖσαιὠκύποροι περόωσιν, ἀγαλλόμεναι Διὸς οὔρῳ.οὐ δ' ἂν ἐγὼν ἀέκητι σέϑεν σχεδίης ἐπιβαίην,εἰ μή μοι τλαίης γε, ϑεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαιμή τί μοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο."ὣς ϕάτο, μείδησεν δὲ Καλυψώ, δῖα ϑεάων,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"ἦ δὴ ἀλιτρός γ' ἐσσὶ καὶ οὐκ ἀποϕώλια εἰδώς,οἷον δὴ τὸν μῦϑον ἐπεϕράσϑης ἀγορεῦσαι.ἴστω νῦν τόδε γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερϑεκαὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστοςὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι ϑεοῖσι,μή τί τοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.ἀλλὰ τὰ μὲν νοέω καὶ ϕράσσομαι, ἅσσ' ἂν ἐμοί περαὐτῇ μηδοίμην, ὅτε με χρειὼ τόσον ἵκοι·καὶ γὰρ ἐμοὶ νόος ἐστὶν ἐναίσιμος, οὐδέ μοι αὐτῇϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι σιδήρεος, ἀλλ' ἐλεήμων."ὣς ἄρα ϕωνήσασ' ἡγήσατο δῖα ϑεάωνκαρπαλίμως: ὁ δ' ἔπειτα μετ' ἴχνια βαῖνε ϑεοῖο.ἷξον δὲ σπεῖος γλαϕυρὸν ϑεὸς ἠδὲ καὶ ἀνήρ,καί ῥ' ὁ μὲν ἔνϑα καϑέζετ' ἐπὶ ϑρόνου ἔνϑεν ἀνέστη῾Ερμείας, Νύμϕη δὲ τίϑει πάρα πᾶσαν ἐδωδήν,ἔσϑειν καὶ πίνειν, οἷα βροτοὶ ἄνδρες ἔδουσιν·αὐτὴ δ' ἀντίον ἷζεν ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο,τῇ δὲ παρ' ἀμβροσίην δμῳαὶ καὶ νέκταρ ἔϑηκαν.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,τοῖς ἄρα μύϑων ἦρχε Καλυψώ, δῖα ϑεάων·"Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,οὕτω δὴ οἶκον δὲ ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαναὐτίκα νῦν ἐϑέλεις ἰέναι; σὺ δὲ χαῖρε καὶ ἔμπης.εἴ γε μὲν εἰδείης σῇσι ϕρεσίν ὅσσά τοι αἶσακήδε' ἀναπλῆσαι, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσϑαι,ἐνϑάδε κ' αὖϑι μένων σὺν ἐμοὶ τόδε δῶμα ϕυλάσσοιςἀϑάνατός τ' εἴης, ἱμειρόμενός περ ἰδέσϑαισὴν ἄλοχον, τῆς τ' αἰὲν ἐέλδεαι ἤματα πάντα.οὐ μέν ϑην κείνης γε χερείων εὔχομαι εἶναι,οὐ δέμας οὐδὲ ϕυήν, ἐπεὶ οὔ πως οὐδὲ ἔοικεϑνητὰς ἀϑανάτῃσι δέμας καὶ εἶδος ἐρίζειν."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"πότνα ϑεά, μή μοι τόδε χώεο· οἶδα καὶ αὐτὸςπάντα μάλ', οὕνεκα σεῖο περίϕρων Πηνελόπειαεἶδος ἀκιδνοτέρη μέγεϑός τ' εἰς ἄντα ἰδέσϑαι·ἡ μὲν γὰρ βροτός ἐστι, σὺ δ' ἀϑάνατος καὶ ἀγήρως.ἀλλὰ καὶ ὧς ἐϑέλω καὶ ἐέλδομαι ἤματα πάνταοἴκαδέ τ' ἐλϑέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσϑαι.εἰ δ' αὖ τις ῥαίῃσι ϑεῶν ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ,τλήσομαι ἐν στήϑεσσιν ἔχων ταλαπενϑέα ϑυμόν·ἤδη γὰρ μάλα πολλὰ πάϑον καὶ πολλὰ μόγησακύμασι καὶ πολέμῳ· μετὰ καὶ τόδε τοῖσι γενέσϑω."ὣς ἔϕατ', ἠέλιος δ' ἄρ' ἔδυ καὶ ἐπὶ κνέϕας ἦλϑεν·ἐλϑόντες δ' ἄρα τώ γε μυχῷ σπείους γλαϕυροῖοτερπέσϑην ϕιλότητι, παρ' ἀλλήλοισι μένοντες.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,αὐτίχ' ὁ μὲν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε ἕννυτ' ᾽Οδυσσεύς,αὐτὴ δ' ἀργύϕεον ϕᾶρος μέγα ἕννυτο Νύμϕη,λεπτὸν καὶ χαρίεν, περὶ δὲ ζώνην βάλετ' ἰξυῖκαλὴν, χρυσείην, κεϕαλῇ δ' ἐϕύπερϑε καλύπτρην·καὶ τότ' ᾽Οδυσσῆι μεγαλήτορι μήδετο πομπήν.δῶκε μέν οἱ πέλεκυν μέγαν, ἄρμενον ἐν παλάμῃσι,χάλκεον, ἀμϕοτέρωϑεν ἀκαχμένον· αὐτὰρ ἐν αὐτῷστειλειὸν περικαλλὲς ἐλάινον, εὖ ἐναρηρός:δῶκε δ' ἔπειτα σκέπαρνον ἐύξοον· ἦρχε δ' ὁδοῖονήσου ἐπ' ἐσχατιήν, ὅϑι δένδρεα μακρὰ πεϕύκει,κλήϑρη τ' αἴγειρός τ', ἐλάτη τ' ἦν οὐρανομήκης,αὗα πάλαι, περίκηλα, τά οἱ πλώοιεν ἐλαϕρῶς.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δεῖξ' ὅϑι δένδρεα μακρὰ πεϕύκει,ἡ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Καλυψώ, δῖα ϑεάων,αὐτὰρ ὁ τάμνετο δοῦρα· ϑοῶς δέ οἱ ἤνυτο ἔργον.εἴκοσι δ' ἔκβαλε πάντα, πελέκκησεν δ' ἄρα χαλκῷ,ξέσσε δ' ἐπισταμένως καὶ ἐπὶ στάϑμην ἴϑυνε.τόϕρα δ' ἔνεικε τέρετρα Καλυψώ, δῖα ϑεάων·τέτρηνεν δ' ἄρα πάντα καὶ ἥρμοσεν ἀλλήλοισι,γόμϕοισιν δ' ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονιῃ῍σιν ἄρασσεν.ὅσσόν τίς τ' ἔδαϕος νηὸς τορνώσεται ἀνὴρϕορτίδος εὐρείης, εὖ εἰδὼς τεκτοσυνάων,τόσσον ἐπ' εὐρεῖαν σχεδίην ποιήσατ' ᾽Οδυσσεύς.ἴκρια δὲ στήσας, ἀραρὼν ϑαμέσι σταμίνεσσι,ποίει· ἀτὰρ μακρῇσιν ἐπηγκενίδεσσι τελεύτα.ἐν δ' ἱστὸν ποίει καὶ ἐπίκριον ἄρμενον αὐτῷ·πρὸς δ' ἄρα πηδάλιον ποιήσατο, ὄϕρ' ἰϑύνοι.ϕράξε δέ μιν ῥίπεσσι διαμπερὲς οἰσυί:νῃσικύματος εἶλαρ ἔμεν· πολλὴν δ' ἐπεχεύατο ὕλην.τόϕρα δὲ ϕάρε' ἔνεικε Καλυψώ, δῖα ϑεάων,ἱστία ποιήσασϑαι· ὁ δ' εὖ τεχνήσατο καὶ τά.ἐν δ' ὑπέρας τε κάλους τε πόδας τ' ἐνέδησεν ἐν αὐτῇ,μοχλοῖσιν δ' ἄρα τήν γε κατείρυσεν εἰς ἅλα δῖαν.τέτρατον ἦμαρ ἔην, καὶ τῷ τετέλεστο ἅπαντα·τῷ δ' ἄρα πέμπτῳ πέμπ' ἀπὸ νήσου δῖα Καλυψώ,εἵματά τ' ἀμϕιέσασα ϑυώδεα καὶ λούσασα.ἐν δέ οἱ ἀσκὸν ἔϑηκε ϑεὰ μέλανος οἴνοιοτὸν ἕτερον, ἕτερον δ' ὕδατος μέγαν, ἐν δὲ καὶ ᾖακωρύκῳ· ἐν δέ οἱ ὄψα τίϑει μενοεικέα πολλά·οὖρον δὲ προέηκεν ἀπήμονά τε λιαρόν τε.γηϑόσυνος δ' οὔρῳ πέτασ' ἱστία δῖος ᾽Οδυσσεύς.αὐτὰρ ὁ πηδαλίῳ ἰϑύνετο τεχνηέντωςἥμενος: οὐδέ οἱ ὕπνος ἐπὶ βλεϕάροισιν ἔπιπτεΠληιάδας τ' ἐσορῶντι καὶ ὀψὲ δύοντα Βοώτην῎Αρκτόν ϑ', ἣν καὶ ἄμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν,ἥ τ' αὐτοῦ στρέϕεται καί τ' ᾽Ωρίωνα δοκεύει,οἴη δ' ἄμμορός ἐστι λοετρῶν ᾽Ωκεανοῖο·τὴν γὰρ δή μιν ἄνωγε Καλυψώ, δῖα ϑεάων,ποντοπορευέμεναι ἐπ' ἀριστερὰ χειρὸς ἔχοντα.ἑπτὰ δὲ καὶ δέκα μὲν πλέεν ἤματα ποντοπορεύων,ὀκτωκαιδεκάτῃ δὲ ϕάνη ὄρεα σκιόενταγαίης Φαιήκων, ὅϑι τ' ἄγχιστον πέλεν αὐτῷ·εἴσατο δ' ὡς ὅτε ῥινὸν ἐν ἠεροειδέι πόντῳ.τὸν δ' ἐξ Αἰϑιόπων ἀνιὼν κρείων ἐνοσίχϑωντηλόϑεν ἐκ Σολύμων ὀρέων ἴδεν· εἴσατο γάρ οἱπόντον ἐπιπλείων. ὁ δ' ἐχώσατο κηρόϑι μᾶλλον,κινήσας δὲ κάρη προτὶ ὃν μυϑήσατο ϑυμόν·"ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ μετεβούλευσαν ϑεοὶ ἄλλωςἀμϕ' ᾽Οδυσῆι ἐμεῖο μετ' Αἰϑιόπεσσιν ἐόντος:καὶ δὴ Φαιήκων γαίης σχεδόν, ἔνϑά οἱ αἶσαἐκϕυγέειν μέγα πεῖραρ ὀιζύος, ἥ μιν ἱκάνει·ἀλλ' ἔτι μέν μίν ϕημι ἅδην ἐλάαν κακότητος."ὣς εἰπὼν σύναγεν νεϕέλας, ἐτάραξε δὲ πόντονχερσὶ τρίαιναν ἑλών· πάσας δ' ὀρόϑυνεν ἀέλλαςπαντοίων ἀνέμων, σὺν δὲ νεϕέεσσι κάλυψεγαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· ὀρώρει δ' οὐρανόϑεν νύξ.σὺν δ' Εὖρός τε Νότος τε πέσον Ζέϕυρός τε δυσαὴςκαὶ Βορέης αἰϑρηγενέτης, μέγα κῦμα κυλίνδων.καὶ τότ' ᾽Οδυσσῆος λύτο γούνατα καὶ ϕίλον ἦτορ,ὀχϑήσας δ' ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα ϑυμόν·"ὤμοι ἐγὼ δειλός, τί νύ μοι μήκιστα γένηται;δείδω μὴ δὴ πάντα ϑεὰ νημερτέα εἶπεν,ἥ μ' ἔϕατ' ἐν πόντῳ, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσϑαι,ἄλγε' ἀναπλήσειν· τάδε δὴ νῦν πάντα τελεῖται,οἵοισιν νεϕέεσσι περιστέϕει οὐρανὸν εὐρὺνΖεύς, ἐτάραξε δὲ πόντον, ἐπισπέρχουσι δ' ἄελλαιπαντοίων ἀνέμων· νῦν μοι σῶς αἰπὺς ὄλεϑρος.τρισμάκαρες Δαναοὶ καὶ τετράκις, οἳ τότ' ὄλοντοΤροίῃ ἐν εὐρείῃ, χάριν ᾽Ατρείδῃσι ϕέροντες.ὡς δὴ ἔγωγ' ὄϕελον ϑανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖνἤματι τῷ, ὅτε μοι πλεῖστοι χαλκήρεα δοῦραΤρῶες ἐπέρριψαν περὶ Πηλείωνι ϑανόντι.τῶ κ' ἔλαχον κτερέων, καί μευ κλέος ἦγον ᾽Αχαιοί·νῦν δέ με λευγαλέῳ ϑανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι."ὣς ἄρα μιν εἰπόντ' ἔλασεν μέγα κῦμα κατ' ἄκρης,δεινὸν ἐπεσσύμενον, περὶ δὲ σχεδίην ἐλέλιξε.τῆλε δ' ἀπὸ σχεδίης αὐτὸς πέσε, πηδάλιον δὲἐκ χειρῶν προέηκε· μέσον δέ οἱ ἱστὸν ἔαξεδεινὴ μισγομένων ἀνέμων ἐλϑοῦσα ϑύελλα,τηλοῦ δὲ σπεῖρον καὶ ἐπίκριον ἔμπεσε πόντῳ.τὸν δ' ἄρ' ὑπόβρυχα ϑῆκε πολὺν χρόνον, οὐδὲ δυνάσϑηαἶψα μάλ' ἀνσχεϑέειν μεγάλου ὑπὸ κύματος ὁρμῆς:εἵματα γάρ ῥ' ἐβάρυνε, τά οἱ πόρε δῖα Καλυψώ.ὀψὲ δὲ δή ῥ' ἀνέδυ, στόματος δ' ἐξέπτυσεν ἅλμηνπικρήν, ἥ οἱ πολλὴ ἀπὸ κρατὸς κελάρυζεν.ἀλλ' οὐδ' ὧς σχεδίης ἐπελήϑετο τειρόμενός περ,ἀλλὰ μεϑορμηϑεὶς ἐνὶ κύμασιν ἐλλάβετ' αὐτῆς,ἐν μέσσῃ δὲ κάϑιζε τέλος ϑανάτου ἀλεείνων.τὴν δ' ἐϕόρει μέγα κῦμα κατὰ ῥόον ἔνϑα καὶ ἔνϑα.ὡς δ' ὅτ' ὀπωρινὸς Βορέης ϕορέῃσιν ἀκάνϑαςἂμ πεδίον, πυκιναὶ δὲ πρὸς ἀλλήλῃσιν ἔχονται,ὣς τὴν ἂμ πέλαγος ἄνεμοι ϕέρον ἔνϑα καὶ ἔνϑα·ἄλλοτε μέν τε Νότος Βορέῃ προβάλεσκε ϕέρεσϑαι,ἄλλοτε δ' αὖτ' Εὖρος Ζεϕύρῳ εἴξασκε διώκειν.τὸν δὲ ἴδεν Κάδμου ϑυγάτηρ, καλλίσϕυρος ᾽Ινώ,Λευκοϑέη, ἣ πρὶν μὲν ἔην βροτὸς αὐδήεσσα,νῦν δ' ἁλὸς ἐν πελάγεσσι ϑεῶν ἐξέμμορε τιμῆς.ἥ ῥ' ᾽Οδυσῆ' ἐλέησεν ἀλώμενον, ἄλγε' ἔχοντα·αἰϑυίῃ δ' εἰκυῖα ποτῇ ἀνεδύσετο λίμνης,ἷζε δ' ἐπὶ σχεδίης καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπε·"κάμμορε, τίπτέ τοι ὧδε Ποσειδάων ἐνοσίχϑωνὠδύσατ' ἐκπάγλως, ὅτι τοι κακὰ πολλὰ ϕυτεύει;οὐ μὲν δή σε καταϕϑίσει, μάλα περ μενεαίνων.ἀλλὰ μάλ' ὧδ' ἕρξαι, δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν·εἵματα ταῦτ' ἀποδὺς σχεδίην ἀνέμοισι ϕέρεσϑαικάλλιπ', ἀτὰρ χείρεσσι νέων ἐπιμαίεο νόστουγαίης Φαιήκων, ὅϑι τοι μοῖρ' ἐστὶν ἀλύξαι.τῆ δέ, τόδε κρήδεμνον ὑπὸ στέρνοιο τανύσσαιἄμβροτον· οὐδέ τί τοι παϑέειν δέος οὐδ' ἀπολέσϑαι.αὐτὰρ ἐπὴν χείρεσσιν ἐϕάψεαι ἠπείροιο,ἂψ ἀπολυσάμενος βαλέειν εἰς οἴνοπα πόντονπολλὸν ἀπ' ἠπείρου, αὐτὸς δ' ἀπὸ νόσϕι τραπέσϑαι."ὣς ἄρα ϕωνήσασα ϑεὰ κρήδεμνον ἔδωκεν,αὐτὴ δ' ἂψ ἐς πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντααἰϑυίῃ εἰκυῖα· μέλαν δέ ἑ κῦμα κάλυψεν.αὐτὰρ ὁ μερμήριξε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,ὀχϑήσας δ' ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα ϑυμόν·"ὤμοι ἐγώ, μή τίς μοι ὑϕαίνῃσιν δόλον αὖτεἀϑανάτων, ὅτε με σχεδίης ἀποβῆναι ἀνώγει.ἀλλὰ μάλ' οὔ πω πείσομ', ἐπεὶ ἑκὰς ὀϕϑαλμοῖσιγαῖαν ἐγὼν ἰδόμην, ὅϑι μοι ϕάτο ϕύξιμον εἶναι.ἀλλὰ μάλ' ὧδ' ἕρξω, δοκέει δέ μοι εἶναι ἄριστον·ὄϕρ' ἂν μέν κεν δούρατ' ἐν ἁρμονιῃ῍σιν ἀρήρῃ,τόϕρ' αὐτοῦ μενέω καὶ τλήσομαι ἄλγεα πάσχων·αὐτὰρ ἐπὴν δή μοι σχεδίην διὰ κῦμα τινάξῃ,νήξομ', ἐπεὶ οὐ μέν τι πάρα προνοῆσαι ἄμεινον."εἷος ὁ ταῦϑ' ὥρμαινε κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν,ὦρσε δ' ἐπὶ μέγα κῦμα Ποσειδάων ἐνοσίχϑων,δεινόν τ' ἀργαλέον τε, κατηρεϕές, ἤλασε δ' αὐτόν.ὡς δ' ἄνεμος ζαὴς ᾔων ϑημῶνα τινάξῃκαρϕαλέων, τὰ μὲν ἄρ τε διεσκέδασ' ἄλλυδις ἄλλῃ,ὣς τῆς δούρατα μακρὰ διεσκέδασ'. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςἀμϕ' ἑνὶ δούρατι βαῖνε, κέληϑ' ὡς ἵππον ἐλαύνων,εἵματα δ' ἐξαπέδυνε, τά οἱ πόρε δῖα Καλυψώ.αὐτίκα δὲ κρήδεμνον ὑπὸ στέρνοιο τάνυσσεν,αὐτὸς δὲ πρηνὴς ἁλὶ κάππεσε, χεῖρε πετάσσας,νηχέμεναι μεμαώς. ἴδε δὲ κρείων ἐνοσίχϑων,κινήσας δὲ κάρη προτὶ ὃν μυϑήσατο ϑυμόν·"οὕτω νῦν κακὰ πολλὰ παϑὼν ἀλόω κατὰ πόντον,εἰς ὅ κεν ἀνϑρώποισι Διοτρεϕέεσσι μιγήῃς:ἀλλ' οὐδ' ὧς σε ἔολπα ὀνόσσεσϑαι κακότητος."ὣς ἄρα ϕωνήσας ἵμασεν καλλίτριχας ἵππους,ἵκετο δ' εἰς Αἰγάς, ὅϑι οἱ κλυτὰ δώματ' ἔασιν.αὐτὰρ ᾽Αϑηναίη, κούρη Διός, ἄλλ' ἐνόησεν·ἤτοι τῶν ἄλλων ἀνέμων κατέδησε κελεύϑους,παύσασϑαι δ' ἐκέλευσε καὶ εὐνηϑῆναι ἅπαντας:ὦρσε δ' ἐπὶ κραιπνὸν Βορέην, πρὸ δὲ κύματ' ἔαξεν,ἕως ὃ γε Φαιήκεσσι ϕιληρέτμοισι μιγείηΔιογενὴς ᾽Οδυσεύς, ϑάνατον καὶ κῆρας ἀλύξας.ἔνϑα δύω νύκτας δύο τ' ἤματα κύματι πηγῷπλάζετο, πολλὰ δέ οἱ κραδίη προτιόσσετ' ὄλεϑρον.ἀλλ' ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ἐυπλόκαμος τέλεσ' ᾽Ηώς,καὶ τότ' ἔπειτ' ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο, ἡ δὲ γαλήνηἔπλετο νηνεμίη· ὁ δ' ἄρα σχεδὸν εἴσιδε γαῖανὀξὺ μάλα προιὴδών, μεγάλου ὑπὸ κύματος ἀρϑείς.ὡς δ' ὅτ' ἂν ἀσπάσιος βίοτος παίδεσσι ϕανήῃπατρός, ὃς ἐν νούσῳ κεῖται κρατέρ' ἄλγεα πάσχων,δηρὸν τηκόμενος, στυγερὸς δέ οἱ ἔχραε δαίμων,ἀσπάσιον δ' ἄρα τόν γε ϑεοὶ κακότητος ἔλυσαν,ὣς ᾽Οδυσῆ' ἀσπαστὸν ἐείσατο γαῖα καὶ ὕλη,νῆχε δ' ἐπειγόμενος ποσὶν ἠπείρου ἐπιβῆναι.ἀλλ' ὅτε τόσσον ἀπῆν, ὅσσόν τε γέγωνε βοήσας,καὶ δὴ δοῦπον ἄκουσε ποτὶ σπιλάδεσσι ϑαλάσσης ήῥόχϑει γὰρ μέγα κῦμα ποτὶ ξερὸν ἠπείροιοδεινὸν ἐρευγόμενον, εἴλυτο δὲ πάνϑ' ἁλὸς ἄχνῃ·οὐ γὰρ ἔσαν λιμένες νηῶν ὄχοι, οὐδ' ἐπιωγαί,ἀλλ' ἀκταὶ προβλῆτες ἔσαν σπιλάδες τε πάγοι τε ή,καὶ τότ' ᾽Οδυσσῆος λύτο γούνατα καὶ ϕίλον ἦτορ,ὀχϑήσας δ' ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα ϑυμόν·"ὤμοι, ἐπεὶ δὴ γαῖαν ἀελπέα δῶκεν ἰδέσϑαιΖεύς, καὶ δὴ τόδε λαῖτμα διατμήξας ἐπέρασσα,ἔκβασις οὔ πῃ ϕαίνεϑ' ἁλὸς πολιοῖο ϑύραζε·ἔκτοσϑεν μὲν γὰρ πάγοι ὀξέες, ἀμϕὶ δὲ κῦμαβέβρυχεν ῥόϑιον, λισσὴ δ' ἀναδέδρομε πέτρη,ἀγχιβαϑὴς δὲ ϑάλασσα, καὶ οὔ πως ἐστι πόδεσσιστήμεναι ἀμϕοτέροισι καὶ ἐκϕυγέειν κακότητα·μή πως μ' ἐκβαίνοντα βάλῃ λίϑακι προτὶ πέτρῃκῦμα μέγ' ἁρπάξαν· μελέη δέ μοι ἔσσεται ὁρμή.εἰ δέ κ' ἔτι προτέρω παρανήξομαι, ἤν που ἐϕεύρωἠιόνας τε παραπλῆγας λιμένας τε ϑαλάσσης,δείδω μή μ' ἐξαῦτις ἀναρπάξασα ϑύελλαπόντον ἐπ' ἰχϑυόεντα ϕέρῃ βαρέα στενάχοντα,ἠέ τί μοι καὶ κῆτος ἐπισσεύῃ μέγα δαίμωνἐξ ἁλός, οἷά τε πολλὰ τρέϕει κλυτὸς ᾽Αμϕιτρίτη·οἶδα γὰρ ὥς μοι ὀδώδυσται κλυτὸς ἐννοσίγαιος."εἷος ὁ ταῦϑ' ὥρμαινε κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν,τόϕρα δέ μιν μέγα κῦμα ϕέρε τρηχεῖαν ἐπ' ἀκτήν.ἔνϑά κ' ἀπὸ ῥινοὺς δρύϕϑη, σὺν δ' ὀστέ' ἀράχϑη,εἰ μὴ ἐπὶ ϕρεσὶ ϑῆκε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·ἀμϕοτέρῃσι δὲ χερσὶν ἐπεσσύμενος λάβε πέτρης,τῆς ἔχετο στενάχων, εἵως μέγα κῦμα παρῆλϑε.καὶ τὸ μὲν ὣς ὑπάλυξε, παλιρρόϑιον δέ μιν αὖτιςπλῆξεν ἐπεσσύμενον, τηλοῦ δέ μιν ἔμβαλε πόντῳ.ὡς δ' ὅτε πουλύποδος ϑαλάμης ἐξελκομένοιοπρὸς κοτυληδονόϕιν πυκιναὶ λάιγγες ἔχονται,ὣς τοῦ πρὸς πέτρῃσι ϑρασειάων ἀπὸ χειρῶνῥινοὶ ἀπέδρυϕϑεν· τὸν δὲ μέγα κῦμα κάλυψεν.ἔνϑά κε δὴ δύστηνος ὑπέρμορον ὤλετ' ᾽Οδυσσεύς,εἰ μὴ ἐπιϕροσύνην δῶκε γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.κύματος ἐξαναδύς, τά τ' ἐρεύγεται ἤπειρον δέ,νῆχε παρ' ἐξ, ἐς γαῖαν ὁρώμενος, εἴ που ἐϕεύροιἠιόνας τε παραπλῆγας λιμένας τε ϑαλάσσης.ἀλλ' ὅτε δὴ ποταμοῖο κατὰ στόμα καλλιρόοιοἷξε νέων, τῇ δή οἱ ἐείσατο χῶρος ἄριστος,λεῖος πετράων, καὶ ἐπὶ σκέπας ἦν ἀνέμοιο.ἔγνω δὲ προρέοντα καὶ εὔξατο ὃν κατὰ ϑυμόν·"κλῦϑι, ἄναξ, ὅτις ἐσσί· πολύλλιστον δέ σ' ἱκάνω,ϕεύγων ἐκ πόντοιο Ποσειδάωνος ἐνιπάς.αἰδοῖος μέν τ' ἐστὶ καὶ ἀϑανάτοισι ϑεοῖσινἀνδρῶν ὅς τις ἵκηται ἀλώμενος, ὡς καὶ ἐγὼ νῦνσόν τε ῥόον σά τε γούναϑ' ἱκάνω πολλὰ μογήσας.ἀλλ' ἐλέαιρε, ἄναξ· ἱκέτης δέ τοι εὔχομαι εἶναι."ὣς ϕάϑ', ὁ δ' αὐτίκα παῦσεν ἑὸν ῥόον, ἔσχε δὲ κῦμα,πρόσϑε δέ οἱ ποίησε γαλήνην, τὸν δὲ σάωσενἐς ποταμοῦ προχοάς: ὁ δ' ἄρ' ἄμϕω γούνατ' ἔκαμψεχεῖράς τε στιβαράς: ἁλὶ γὰρ δέδμητο ϕίλον κῆρ.ᾤδεε δὲ χρόα πάντα, ϑάλασσα δὲ κήκιε πολλὴἂν στόμα τε ῥῖνάς ϑ'· ὁ δ' ἄρ' ἄπνευστος καὶ ἄναυδοςκεῖτ' ὀλιγηπελέων, κάματος δέ μιν αἰνὸς ἵκανεν.ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἄμπνυτο καὶ ἐς ϕρένα ϑυμὸς ἀγέρϑη,καὶ τότε δὴ κρήδεμνον ἀπὸ ἕο λῦσε ϑεοῖο.καὶ τὸ μὲν ἐς ποταμὸν ἁλιμυρήεντα μεϑῆκεν,ἂψ δ' ἔϕερεν μέγα κῦμα κατὰ ῥόον, αἶψα δ' ἄρ' ᾽Ινὼδέξατο χερσὶ ϕίλῃσιν· ὁ δ' ἐκ ποταμοῖο λιασϑεὶςσχοίνῳ ὑπεκλίνϑη, κύσε δὲ ζείδωρον ἄρουραν.ὀχϑήσας δ' ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα ϑυμόν·"ὤμοι ἐγώ, τί πάϑω; τί νύ μοι μήκιστα γένηται;εἰ μέν κ' ἐν ποταμῷ δυσκηδέα νύκτα ϕυλάσσω,μή μ' ἄμυδις στίβη τε κακὴ καὶ ϑῆλυς ἐέρσηἐξ ὀλιγηπελίης δαμάσῃ κεκαϕηότα ϑυμόν·αὔρη δ' ἐκ ποταμοῦ ψυχρὴ πνέει ἠῶϑι πρό.εἰ δέ κεν ἐς κλιτὺν ἀναβὰς καὶ δάσκιον ὕληνϑάμνοις ἐν πυκινοῖσι καταδράϑω, εἴ με μεϑήῃῥῖγος καὶ κάματος, γλυκερὸς δέ μοι ὕπνος ἐπέλϑῃ,δείδω μὴ ϑήρεσσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γένωμαι."ὣς ἄρα οἱ ϕρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι·βῆ ῥ' ἴμεν εἰς ὕλην· τὴν δὲ σχεδὸν ὕδατος εὗρενἐν περιϕαινομένῳ· δοιοὺς δ' ἄρ' ὑπήλυϑε ϑάμνους,ἐξ ὁμόϑεν πεϕυῶτας: ὁ μὲν ϕυλίης, ὁ δ' ἐλαίης.τοὺς μὲν ἄρ' οὔτ' ἀνέμων διάει μένος ὑγρὸν ἀέντων,οὔτέ ποτ' ἠέλιος ϕαέϑων ἀκτῖσιν ἔβαλλεν,οὔτ' ὄμβρος περάασκε διαμπερές: ὣς ἄρα πυκνοὶἀλλήλοισιν ἔϕυν ἐπαμοιβαδίς: ουἠς ὑπ' ᾽Οδυσσεὺςδύσετ'. ἄϕαρ δ' εὐνὴν ἐπαμήσατο χερσὶ ϕίλῃσινεὐρεῖαν· ϕύλλων γὰρ ἔην χύσις ἤλιϑα πολλή,ὅσσόν τ' ἠὲ δύω ἠὲ τρεῖς ἄνδρας ἔρυσϑαιὥρῃ χειμερίῃ, εἰ καὶ μάλα περ χαλεπαίνοι.τὴν μὲν ἰδὼν γήϑησε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,ἐν δ' ἄρα μέσσῃ λέκτο, χύσιν δ' ἐπεχεύατο ϕύλλων.ὡς δ' ὅτε τις δαλὸν σποδιῇ ἐνέκρυψε μελαίνῃἀγροῦ ἐπ' ἐσχατιῆς, ᾧ μὴ πάρα γείτονες ἄλλοι,σπέρμα πυρὸς σώζων, ἵνα μή ποϑεν ἄλλοϑεν αὕῃ,ὣς ᾽Οδυσεὺς ϕύλλοισι καλύψατο· τῷ δ' ἄρ' ᾽Αϑήνηὕπνον ἐπ' ὄμμασι χεῦ', ἵνα μιν παύσειε τάχισταδυσπονέος καμάτοιο, ϕίλα βλέϕαρ' ἀμϕικαλύψας.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Ζ῝Ως ὁ μὲν ἔνϑα καϑεῦδε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεὺςὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρημένος: αὐτὰρ ᾽Αϑήνηβῆ ῥ' ἐς Φαιήκων ἀνδρῶν δῆμόν τε πόλιν τε,οἳ πρὶν μέν ποτ' ἔναιον ἐν εὐρυχόρῳ ῾Υπερείῃ,ἀγχοῦ Κυκλώπων, ἀνδρῶν ὑπερηνορεόντων,οἵ σϕεας σινέσκοντο, βίηϕι δὲ ϕέρτεροι ἦσαν.ἔνϑεν ἀναστήσας ἄγε Ναυσίϑοος ϑεοειδής,εἷσεν δὲ Σχερίῃ, ἑκὰς ἀνδρῶν ἀλϕηστάων,ἀμϕὶ δὲ τεῖχος ἔλασσε πόλει καὶ ἐδείματο οἴκουςκαὶ νηοὺς ποίησε ϑεῶν καὶ ἐδάσσατ' ἀρούρας.ἀλλ' ὁ μὲν ἤδη κηρὶ δαμεὶς ῎Αιδος δὲ βεβήκει,᾽Αλκίνοος δὲ τότ' ἦρχε, ϑεῶν ἄπο μήδεα εἰδώς.τοῦ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη,νόστον ᾽Οδυσσῆι μεγαλήτορι μητιόωσα.βῆ δ' ἴμεν ἐς ϑάλαμον πολυδαίδαλον, ᾧ ἔνι κούρηκοιμᾶτ' ἀϑανάτῃσι ϕυὴν καὶ εἶδος ὁμοίη,Ναυσικάα, ϑυγάτηρ μεγαλήτορος ᾽Αλκινόοιο,πὰρ δὲ δύ' ἀμϕίπολοι, Χαρίτων ἄπο κάλλος ἔχουσαι,σταϑμοῖιν ἑκάτερϑε· ϑύραι δ' ἐπέκειντο ϕαειναί.ἡ δ' ἀνέμου ὡς πνοιὴ ἐπέσσυτο δέμνια κούρης,στῆ δ' ἄρ' ὑπὲρ κεϕαλῆς καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπεν,εἰδομένη κούρῃ ναυσικλειτοῖο Δύμαντος,ἥ οἱ ὁμηλικίη μὲν ἔην, κεχάριστο δὲ ϑυμῷ.τῇ μιν ἐεισαμένη προσέϕη γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"Ναυσικάα, τί νύ σ' ὧδε μεϑήμονα γείνατο μήτηρ;εἵματα μέν τοι κεῖται ἀκηδέα σιγαλόεντα,σοὶ δὲ γάμος σχεδόν ἐστιν, ἵνα χρὴ καλὰ μὲν αὐτὴνἕννυσϑαι, τὰ δὲ τοῖσι παρασχεῖν οἵ κέ σ' ἄγωνται·ἐκ γάρ τοι τούτων ϕάτις ἀνϑρώπους ἀναβαίνειἐσϑλή, χαίρουσιν δὲ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.ἀλλ' ἴομεν πλυνέουσαι ἅμ' ἠοῖ ϕαινομένηϕι·καί τοι ἐγὼ συνέριϑος ἅμ' ἕψομαι, ὄϕρα τάχισταἐντύνεαι, ἐπεὶ οὔ τοι ἔτι δὴν παρϑένος ἔσσεαι·ἤδη γάρ σε μνῶνται ἀριστῆες κατὰ δῆμονπάντων Φαιήκων, ὅϑι τοι γένος ἐστὶ καὶ αὐτῇ.ἀλλ' ἄγ' ἐπότρυνον πατέρα κλυτὸν ἠῶϑι πρὸἡμιόνους καὶ ἄμαξαν ἐϕοπλίσαι, ἥ κεν ἄγῃσιζῶστρά τε καὶ πέπλους καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα.καὶ δὲ σοὶ ὧδ' αὐτῇ πολὺ κάλλιον ἠὲ πόδεσσινἔρχεσϑαι· πολλὸν γὰρ ἄπο πλυνοί εἰσι πόληος."ἡ μὲν ἄρ' ὣς εἰποῦσ' ἀπέβη γλαυκῶπις ᾽ΑϑήνηΟὔλυμπον δ', ὅϑι ϕασὶ ϑεῶν ἕδος ἀσϕαλὲς αἰεὶἔμμεναι· οὔτ' ἀνέμοισι τινάσσεται οὔτέ ποτ' ὄμβρῳδεύεται οὔτε χιὼν ἐπιπίλναται, ἀλλὰ μάλ' αἴϑρηπέπταται ἀνέϕελος, λευκὴ δ' ἐπιδέδρομεν αἴγλη·τῷ ἔνι τέρπονται μάκαρες ϑεοὶ ἤματα πάντα.ἔνϑ' ἀπέβη γλαυκῶπις, ἐπεὶ διεπέϕραδε κούρῃ.αὐτίκα δ' ᾽Ηὼς ἦλϑεν ἐύϑρονος, ἥ μιν ἔγειρεΝαυσικάαν εὔπεπλον· ἄϕαρ δ' ἀπεϑαύμασ' ὄνειρον,βῆ δ' ἴμεναι διὰ δώμαϑ', ἵν' ἀγγείλειε τοκεῦσι,πατρὶ ϕίλῳ καὶ μητρί· κιχήσατο δ' ἔνδον ἐόντας.ἡ μὲν ἐπ' ἐσχάρῃ ἧστο σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξίν,ἠλάκατα στρωϕῶσ' ἁλιπόρϕυρα· τῷ δὲ ϑύραζεἐρχομένῳ ξύμβλητο μετὰ κλειτοὺς βασιλῆαςἐς βουλήν, ἵνα μιν κάλεον Φαίηκες ἀγαυοί.ἡ δὲ μάλ' ἄγχι στᾶσα ϕίλον πατέρα προσέειπε·"πάππα ϕίλ', οὐκ ἂν δή μοι ἐϕοπλίσσειας ἀπήνηνὑψηλὴν εὔκυκλον, ἵνα κλυτὰ εἵματ' ἄγωμαιἐς ποταμὸν πλυνέουσα, τά μοι ῥερυπωμένα κεῖται;καὶ δὲ σοὶ αὐτῷ ἔοικε μετὰ πρώτοισιν ἐόνταβουλὰς βουλεύειν καϑαρὰ χροὶ: εἵματ' ἔχοντα.πέντε δέ τοι ϕίλοι υἷες ἐνὶ μεγάροις γεγάασιν,οἱ δύ' ὀπυίοντες, τρεῖς δ' ἠίϑεοι ϑαλέϑοντες:οἱ δ' αἰεὶ ἐϑέλουσι νεόπλυτα εἵματ' ἔχοντεςἐς χορὸν ἔρχεσϑαι· τὰ δ' ἐμῇ ϕρενὶ πάντα μέμηλεν."ὣς ἔϕατ'· αἴδετο γὰρ ϑαλερὸν γάμον ἐξονομῆναιπατρὶ ϕίλῳ· ὁ δὲ πάντα νόει καὶ ἀμείβετο μύϑῳ·"οὔτέ τοι ἡμιόνων ϕϑονέω, τέκος, οὔτέ τευ ἄλλου.ἔρχευ· ἀτάρ τοι δμῶες ἐϕοπλίσσουσιν ἀπήνηνὑψηλὴν εὔκυκλον, ὑπερτερίῃ ἀραρυῖαν."ὣς εἰπὼν δμώεσσιν ἐκέκλετο, τοὶ δὲ πίϑοντο.οἱ μὲν ἄρ' ἐκτὸς ἄμαξαν ἐύτροχον ἡμιονείηνὅπλεον, ἡμιόνους ϑ' ὕπαγον ζεῦξάν ϑ' ὑπ' ἀπήνῃ·κούρη δ' ἐκ ϑαλάμοιο ϕέρεν ἐσϑῆτα ϕαεινήν.καὶ τὴν μὲν κατέϑηκεν ἐυξέστῳ ἐπ' ἀπήνῃ,μήτηρ δ' ἐν κίστῃ ἐτίϑει μενοεικέ' ἐδωδὴνπαντοίην, ἐν δ' ὄψα τίϑει, ἐν δ' οἶνον ἔχευενἀσκῷ ἐν αἰγείῳ - κούρη δ' ἐπεβήσετ' ἀπήνης -,δῶκεν δὲ χρυσέῃ ἐν ληκύϑῳ ὑγρὸν ἔλαιον,εἵως χυτλώσαιτο σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξίν.ἡ δ' ἔλαβεν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόεντα,μάστιξεν δ' ἐλάαν· καναχὴ δ' ἦν ἡμιόνοιιν·αἱ δ' ἄμοτον τανύοντο, ϕέρον δ' ἐσϑῆτα καὶ αὐτήν,οὐκ οἴην· ἅμα τῇ γε καὶ ἀμϕίπολοι κίον ἄλλαι.αἱ δ' ὅτε δὴ ποταμοῖο ῥόον περικαλλέ' ἵκοντο,ἔνϑ' ἤτοι πλυνοὶ ἦσαν ἐπηετανοί, πολὺ δ' ὕδωρκαλὸν ὑπεκπρόρεεν μάλα περ ῥυπόωντα καϑῆραι,ἔνϑ' αἵ γ' ἡμιόνους μὲν ὑπεκπροέλυσαν ἀπήνης.καὶ τὰς μὲν σεῦαν ποταμὸν πάρα δινήεντατρώγειν ἄγρωστιν μελιηδέα· ταὶ δ' ἀπ' ἀπήνηςεἵματα χερσὶν ἕλοντο καὶ ἐσϕόρεον μέλαν ὕδωρ,στεῖβον δ' ἐν βόϑροισι ϑοῶς ἔριδα προϕέρουσαι.αὐτὰρ ἐπεὶ πλῦνάν τε κάϑηράν τε ῥύπα πάντα,ἑξείης πέτασαν παρὰ ϑῖν' ἁλός, ἧχι μάλισταλάιγγας ποτὶ χέρσον ἀποπλύνεσκε ϑάλασσα.αἱ δὲ λοεσσάμεναι καὶ χρισάμεναι λίπ' ἐλαίῳδεῖπνον ἔπειϑ' εἵλοντο παρ' ὄχϑῃσιν ποταμοῖο,εἵματα δ' ἠελίοιο μένον τερσήμεναι αὐγῇ.αὐτὰρ ἐπεὶ σίτου τάρϕϑεν δμῳαί τε καὶ αὐτή,σϕαίρῃ ταῖδ' ἄρ' ἔπαιζον, ἀπὸ κρήδεμνα βαλοῦσαι·τῇσι δὲ Ναυσικάα λευκώλενος ἤρχετο μολπῆς.οἵη δ' ῎Αρτεμις εἶσι κατ' οὔρεος ἰοχέαιρα,ἢ κατὰ Τηυ?γετον περιμήκετον ἢ ᾽Ερύμανϑον,τερπομένη κάπροισι καὶ ὠκείῃς ἐλάϕοισι·τῇ δέ ϑ' ἅμα Νύμϕαι, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο,ἀγρονόμοι παίζουσι· γέγηϑε δέ τε ϕρένα Λητώ·πασάων δ' ὑπὲρ ἥ γε κάρη ἔχει ἠδὲ μέτωπα,ῥεῖά τ' ἀριγνώτη πέλεται, καλαὶ δέ τε πᾶσαι·ὣς ἥ γ' ἀμϕιπόλοισι μετέπρεπε παρϑένος ἀδμής.ἀλλ' ὅτε δὴ ἄρ' ἔμελλε πάλιν οἶκον δὲ νέεσϑαιζεύξασ' ἡμιόνους πτύξασά τε εἵματα καλά,ἔνϑ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη,ὡς ᾽Οδυσεὺς ἔγροιτο, ἴδοι τ' εὐώπιδα κούρηνἥ οἱ Φαιήκων ἀνδρῶν πόλιν ἡγήσαιτο.σϕαῖραν ἔπειτ' ἔρριψε μετ' ἀμϕίπολον βασίλεια·ἀμϕιπόλου μὲν ἅμαρτε, βαϑείῃ δ' ἔμβαλε δίνῃ,αἱ δ' ἐπὶ μακρὸν ἄυσαν· ὁ δ' ἔγρετο δῖος ᾽Οδυσσεύς,ἑζόμενος δ' ὥρμαινε κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν·"ὤμοι ἐγώ, τέων αὖτε βροτῶν ἐς γαῖαν ἱκάνω;ἦ ῥ' οἵ γ' ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι,ἦε ϕιλόξεινοι καί σϕιν νόος ἐστὶ ϑεουδής...ὥς τέ με κουράων ἀμϕήλυϑε ϑῆλυς ἀυτή,Νυμϕάων, αἳ ἔχουσ' ὀρέων αἰπεινὰ κάρηνακαὶ πηγὰς ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα·ἦ νύ που ἀνϑρώπων εἰμὶ σχεδὸν αὐδηέντων.ἀλλ' ἄγ' ἐγὼν αὐτὸς πειρήσομαι ἠδὲ ἴδωμαι."ὣς εἰπὼν ϑάμνων ὑπεδύσετο δῖος ᾽Οδυσσεύς,ἐκ πυκινῆς δ' ὕλης πτόρϑον κλάσε χειρὶ παχείῃϕύλλων, ὡς ῥύσαιτο περὶ χροὶ: μήδεα ϕωτός.βῆ δ' ἴμεν ὥς τε λέων ὀρεσίτροϕος, ἀλκὶ πεποιϑώς,ὅς τ' εἶσ' ὑόμενος καὶ ἀήμενος, ἐν δέ οἱ ὄσσεδαίεται· αὐτὰρ ὁ βουσὶ μετέρχεται ἢ ὀίεσσινἠὲ μετ' ἀγροτέρας ἐλάϕους: κέλεται δέ ἑ γαστὴρμήλων πειρήσοντα καὶ ἐς πυκινὸν δόμον ἐλϑεῖν·ὣς ᾽Οδυσεὺς κούρῃσιν ἐυὴπλοκάμοισιν ἔμελλεμίξεσϑαι γυμνός περ ἐών· χρειὼ γὰρ ἵκανε.σμερδαλέος δ' αὐτῇσι ϕάνη κεκακωμένος ἅλμῃ,τρέσσαν δ' ἄλλυδις ἄλλη ἐπ' ἠιόνας προυχούσας:οἴη δ' ᾽Αλκινόου ϑυγάτηρ μένε· τῇ γὰρ ᾽Αϑήνηϑάρσος ἐνὶ ϕρεσὶ ϑῆκε καὶ ἐκ δέος εἵλετο γυίων.στῆ δ' ἄντα σχομένη· ὁ δὲ μερμήριξεν ᾽Οδυσσεύς,ἢ γούνων λίσσοιτο λαβὼν εὐώπιδα κούρην,ἦ αὕτως ἐπέεσσιν ἀποσταδὰ μειλιχίοισιλίσσοιτ', εἰ δείξειε πόλιν καὶ εἵματα δοίη.ὣς ἄρα οἱ ϕρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι,λίσσεσϑαι ἐπέεσσιν ἀποσταδὰ μειλιχίοισι,μή οἱ γοῦνα λαβόντι χολώσαιτο ϕρένα κούρη.αὐτίκα μειλίχιον καὶ κερδαλέον ϕάτο μῦϑον·"γουνοῦμαί σε, ἄνασσα· ϑεός νύ τις ἦ βροτός ἐσσι;εἰ μέν τις ϑεός ἐσσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,᾽Αρτέμιδί σε ἔγωγε, Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,εἶδός τε μέγεϑός τε ϕυήν τ' ἄγχιστα ἐίσκω·εἰ δέ τίς ἐσσι βροτῶν, τοὶ ἐπὶ χϑονὶ ναιετάουσι,τρισμάκαρες μὲν σοίγε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,τρισμάκαρες δὲ κασίγνητοι· μάλα που σϕισι ϑυμὸςαἰὲν ἐυϕροσύνῃσιν ἰαίνεται εἵνεκα σεῖο,λευσσόντων τοιόνδε ϑάλος χορὸν εἰσοιχνεῦσαν.κεῖνος δ' αὖ περὶ κῆρι μακάρτατος ἔξοχον ἄλλων,ὅς κέ σ' ἐέδνοισι βρίσας οἶκον δ' ἀγάγηται.οὐ γάρ πω τοιοῦτον ἐγὼν ἴδον ὀϕϑαλμοῖσιν,οὔτ' ἄνδρ' οὔτε γυναῖκα· σέβας μ' ἔχει εἰσορόωντα.Δήλῳ δή ποτε τοῖον ᾽Απόλλωνος παρὰ βωμῷϕοίνικος νέον ἔρνος ἀνερχόμενον ἐνόησα -ἦλϑον γὰρ καὶ κεῖσε, πολὺς δέ μοι ἕσπετο λαός,τὴν ὁδόν, ᾗ δὴ μέλλεν ἐμοὶ κακὰ κήδε' ἔσεσϑαι -·ὣς δ' αὕτως καὶ κεῖνο ἰδὼν ἐτεϑήπεα ϑυμῷδήν, ἐπεὶ οὔ πω τοῖον ἀνήλυϑεν ἐκ δόρυ γαίης,ὡς σέ, γύναι, ἄγαμαί τε τέϑηπά τε, δείδιά δ' αἰνῶςγούνων ἅψασϑαι· χαλεπὸν δέ με πένϑος ἱκάνει.χϑιζὸς ἐεικοστῷ ϕύγον ἤματι οἴνοπα πόντον·τόϕρα δέ μ' αἰεὶ κῦμα ϕόρει κραιπναί τε ϑύελλαινήσου ἀπ' ᾽Ωγυγίης: νῦν δ' ἐνϑάδε κάμβαλε δαίμων,ὄϕρά τί που καὶ τῇδε πάϑω κακόν· οὐ γὰρ ὀίωπαύσεσϑ', ἀλλ' ἔτι πολλὰ ϑεοὶ τελέουσι πάροιϑεν.ἀλλά, ἄνασσ', ἐλέαιρε· σὲ γὰρ κακὰ πολλὰ μογήσαςἐς πρώτην ἱκόμην, τῶν δ' ἄλλων οὔ τινα οἶδαἀνϑρώπων, οἳ τῆνδε πόλιν καὶ γαῖαν ἔχουσιν.ἄστυ δέ μοι δεῖξον, δὸς δὲ ῥάκος ἀμϕιβαλέσϑαι,εἴ τί που εἴλυμα σπείρων ἔχες ἐνϑάδ' ἰοῦσα.σοὶ δὲ ϑεοὶ τόσα δοῖεν ὅσα ϕρεσὶ σῇσι μενοινᾷς,ἄνδρά τε καὶ οἶκον, καὶ ὁμοϕροσύνην ὀπάσειανἐσϑλήν· οὐ μὲν γὰρ τοῦ γε κρεῖσσον καὶ ἄρειον,ἢ ὅϑ' ὁμοϕρονέοντε νοήμασιν οἶκον ἔχητονἀνὴρ ἠδὲ γυνή· πόλλ' ἄλγεα δυσμενέεσσι,χάρματα δ' εὐμενέτῃσι· μάλιστα δέ τ' ἔκλυον αὐτοί."τὸν δ' αὖ Ναυσικάα λευκώλενος ἀντίον ηὔδα·"ξεῖν', ἐπεὶ οὔτε κακῷ οὔτ' ἄϕρονι ϕωτὶ ἔοικας -Ζεὺς δ' αὐτὸς νέμει ὄλβον ᾽Ολύμπιος ἀνϑρώποισιν,ἐσϑλοῖς ἠδὲ κακοῖσιν, ὅπως ἐϑέλῃσιν, ἑκάστῳ·καί που σοὶ τάδ' ἔδωκε, σὲ δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης -·νῦν δ', ἐπεὶ ἡμετέρην τε πόλιν καὶ γαῖαν ἱκάνεις,οὔτ' οὖν ἐσϑῆτος δευήσεαι οὔτέ τευ ἄλλου,ὧν ἐπέοιχ' ἱκέτην ταλαπείριον ἀντιάσαντα.ἄστυ δέ τοι δείξω, ἐρέω δέ τοι οὔνομα λαῶν.Φαίηκες μὲν τῆνδε πόλιν καὶ γαῖαν ἔχουσιν,εἰμὶ δ' ἐγὼ ϑυγάτηρ μεγαλήτορος ᾽Αλκινόοιο,τοῦ δ' ἐκ Φαιήκων ἔχεται κάρτός τε βίη τε."ἦ ῥα, καὶ ἀμϕιπόλοισιν ἐυπλοκάμοισι κέλευσε·"στῆτέ μοι ἀμϕίπολοι· πόσε ϕεύγετε ϕῶτα ἰδοῦσαι;ἦ μή που τινα δυσμενέων ϕάσϑ' ἔμμεναι ἀνδρῶν;οὐκ ἔσϑ' οὗτος ἀνὴρ διερὸς βροτὸς: οὐδὲ γένηται,ὅς κεν Φαιήκων ἀνδρῶν ἐς γαῖαν ἵκηταιδηιοτῆτα ϕέρων· μάλα γὰρ ϕίλοι ἀϑανάτοισιν.οἰκέομεν δ' ἀπάνευϑε πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ,ἔσχατοι, οὐδέ τις ἄμμι βροτῶν ἐπιμίσγεται ἄλλος.ἀλλ' ὅδε τις δύστηνος ἀλώμενος ἐνϑάδ' ἱκάνει,τον νῦν χρὴ κομέειν· πρὸς γὰρ Διός εἰσιν ἅπαντεςξεῖνοί τε πτωχοί τε, δόσις δ' ὀλίγη τε ϕίλη τε.ἀλλὰ δότ', ἀμϕίπολοι, ξείνῳ βρῶσίν τε πόσιν τε,λούσατέ τ' ἐν ποταμῷ, ὅϑ' ἐπὶ σκέπας ἔστ' ἀνέμοιο."ὣς ἔϕαϑ', αἱ δ' ἔστάν τε καὶ ἀλλήλῃσι κέλευσαν,κὰδ δ' ἄρ' ᾽Οδυσσῆ' εἷσαν ἐπὶ σκέπας, ὡς ἐκέλευσεΝαυσικάα, ϑυγάτηρ μεγαλήτορος ᾽Αλκινόοιο·πὰρ δ' ἄρα οἱ ϕᾶρός τε χιτῶνά τε εἵματ' ἔϑηκαν,δῶκαν δὲ χρυσέῃ ἐν ληκύϑῳ ὑγρὸν ἔλαιον,ἤνωγον δ' ἄρα μιν λοῦσϑαι ποταμοῖο ῥοῇσι.δή ῥα τότ' ἀμϕιπόλοισι μετηύδα δῖος ᾽Οδυσσεύς:"ἀμϕίπολοι, στῆϑ' οὕτω ἀπόπροϑεν, ὄϕρ' ἐγὼ αὐτὸςἅλμην ὤμοιιν ἀπολούσομαι, ἀμϕὶ δ' ἐλαίῳχρίσομαι· ἦ γὰρ δηρὸν ἀπὸ χροός ἐστιν ἀλοιϕή.ἄντην δ' οὐκ ἂν ἔγωγε λοέσσομαι· αἰδέομαι γὰργυμνοῦσϑαι κούρῃσιν ἐυπλοκάμοισι μετελϑών."ὣς ἔϕαϑ', αἱ δ' ἀπάνευϑεν ἴσαν, εἶπον δ' ἄρα κούρῃ.αὐτὰρ ὁ ἐκ ποταμοῦ χρόα νίζετο δῖος ᾽Οδυσσεὺςἅλμην, ἥ οἱ νῶτα καὶ εὐρέας ἄμπεχεν ὤμους:ἐκ κεϕαλῆς δ' ἔσμηχεν ἁλὸς χνόον ἀτρυγέτοιο.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα λοέσσατο καὶ λίπ' ἄλειψεν,ἀμϕὶ δὲ εἵματα ἕσσαϑ' ἅ οἱ πόρε παρϑένος ἀδμής,τὸν μὲν ᾽Αϑηναίη ϑῆκεν, Διὸς ἐκγεγαυῖα,μείζονά τ' εἰσιδέειν καὶ πάσσονα, κὰδ δὲ κάρητοςοὔλας ἧκε κόμας, ὑακινϑίνῳ ἄνϑει ὁμοίας.ὡς δ' ὅτε τις χρυσὸν περιχεύεται ἀργύρῳ ἀνὴρἴδρις, ὃν ῞Ηϕαιστος δέδαεν καὶ Παλλὰς ᾽Αϑήνητέχνην παντοίην, χαρίεντα δὲ ἔργα τελείει,ὣς ἄρα τῷ κατέχευε χάριν κεϕαλῇ τε καὶ ὤμοις.ἕζετ' ἔπειτ' ἀπάνευϑε κιὼν ἐπὶ ϑῖνα ϑαλάσσης,κάλλειὴ καὶ χάρισι στίλβων· ϑηεῖτο δὲ κούρη.δή ῥα τότ' ἀμϕιπόλοισιν ἐυπλοκάμοισι μετηύδα·"κλῦτέ μευ, ἀμϕίπολοι λευκώλενοι, ὄϕρά τι εἴπω.οὐ πάντων ἀέκητι ϑεῶν, οἳ ῎Ολυμπον ἔχουσι,Φαιήκεσσ' ὅδ' ἀνὴρ ἐπιμίξεται ἀντιϑέοισι·πρόσϑεν μὲν γὰρ δή μοι ἀεικέλιος δέατ' εἶναι,νῦν δὲ ϑεοῖσιν ἔοικε, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν.αἲ γὰρ ἐμοὶ τοιόσδε πόσις κεκλημένος εἴηἐνϑάδε ναιετάων, καί οἱ ἅδοι αὐτόϑι μίμνειν.ἀλλὰ δότ', ἀμϕίπολοι, ξείνῳ βρῶσίν τε πόσιν τε."ὣς ἔϕαϑ', αἱ δ' ἄρα τῆς μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίϑοντο,πὰρ δ' ἄρ' ᾽Οδυσσῆι ἔϑεσαν βρῶσίν τε πόσιν τε.ἤτοι ὁ πῖνε καὶ ἦσϑε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεὺςἁρπαλέως: δηρὸν γὰρ ἐδητύος ἦεν ἄπαστος.αὐτὰρ Ναυσικάα λευκώλενος ἄλλ' ἐνόησεν·εἵματ' ἄρα πτύξασα τίϑει καλῆς ἐπ' ἀπήνης,ζεῦξεν δ' ἡμιόνους κρατερώνυχας, ἂν δ' ἔβη αὐτή.ὤτρυνεν δ' ᾽Οδυσῆα ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"ὄρσεο δὴ νῦν, ξεῖνε, πόλιν δ' ἴμεν, ὄϕρά σε πέμψωπατρὸς ἐμοῦ πρὸς δῶμα δαί:ϕρονος, ἔνϑά σέ ϕημιπάντων Φαιήκων εἰδησέμεν ὅσσοι ἄριστοι.ἀλλὰ μάλ' ὧδ' ἕρδειν - δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν -·ὄϕρ' ἂν μέν κ' ἀγροὺς ἴομεν καὶ ἔργ' ἀνϑρώπων,τόϕρα σὺν ἀμϕιπόλοισι μεϑ' ἡμιόνους καὶ ἄμαξανκαρπαλίμως ἔρχεσϑαι· ἐγὼ δ' ὁδὸν ἡγεμονεύσω.αὐτὰρ ἐπὴν πόλιος ἐπιβείομεν, ἣν πέρι πύργοςὑψηλός, καλὸς δὲ λιμὴν ἑκάτερϑε πόληος,λεπτὴ δ' εἰσίϑμη· νῆες δ' ὁδὸν ἀμϕιέλισσαιεἰρύαται· πᾶσιν γὰρ ἐπίστιόν ἐστιν ἑκάστῳ.ἔνϑα δέ τέ σϕ' ἀγορὴ, καλὸν Ποσιδήιον ἀμϕίς,ῥυτοῖσιν λάεσσι κατωρυχέεσσ' ἀραρυῖα.ἔνϑα δὲ νηῶν ὅπλα μελαινάων ἀλέγουσι,πείσματα καὶ σπεῖρα, καὶ ἀποξύουσιν ἐρετμά.οὐ γὰρ Φαιήκεσσι μέλει βιὸς οὐδὲ ϕαρέτρη,ἀλλ' ἱστοὶ καὶ ἐρετμὰ νεῶν καὶ νῆες ἐῖσαι,ᾗσιν ἀγαλλόμενοι πολιὴν περόωσι ϑάλασσαν.τῶν ἀλεείνω ϕῆμιν ἀδευκέα, μή τις ὀπίσσωμωμεύῃ· μάλα δ' εἰσὶν ὑπερϕίαλοι κατὰ δῆμον.καί νύ τις ὧδ' εἴπῃσι κακώτερος ἀντιβολήσας:'τίς δ' ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται καλός τε μέγας τεξεῖνος... ποῦ δέ μιν εὗρε; πόσις νύ οἱ ἔσσεται αὐτῇ.ἦ τινά που πλαγχϑέντα κομίσσατο ἧς ἀπὸ νηὸςἀνδρῶν τηλεδαπῶν, ἐπεὶ οὔ τινες ἐγγύϑεν εἰσίν·ἤ τίς οἱ εὐξαμένῃ πολυάρητος ϑεὸς ἦλϑενοὐρανόϑεν καταβάς, ἕξει δέ μιν ἤματα πάντα.βέλτερον, εἰ καὐτή περ ἐποιχομένη πόσιν εὗρενἄλλοϑεν· ἦ γὰρ τοῦσδέ γ' ἀτιμάζει κατὰ δῆμονΦαίηκας, τοί μιν μνῶνται πολέες τε καὶ ἐσϑλοί.'ὣς ἐρέουσιν, ἐμοὶ δέ κ' ὀνείδεα ταῦτα γένοιτο.καὶ δ' ἄλλῃ νεμεσῶ ἥ τις τοιαῦτά γε ῥέζοι,ἥ τ' ἀέκητι ϕίλων πατρὸς καὶ μητρὸς ἐόντωνἀνδράσι μίσγηται πρίν γ' ἀμϕάδιον γάμον ἐλϑεῖν.ξεῖνε, σὺ δ' ὦκ' ἐμέϑεν ξυνίει ἔπος, ὄϕρα τάχισταπομπῆς καὶ νόστοιο τύχῃς παρὰ πατρὸς ἐμοῖο.δήεις ἀγλαὸν ἄλσος ᾽Αϑήνης ἄγχι κελεύϑουαἰγείρων· ἐν δὲ κρήνη νάει, ἀμϕὶ δὲ λειμών·ἔνϑα δὲ πατρὸς ἐμοῦ τέμενος τεϑαλυῖά τ' ἀλωή,τόσσον ἀπὸ πτόλιος ὅσσόν τε γέγωνε βοήσας:ἔνϑα καϑεζόμενος μεῖναι χρόνον, εἰς ὅ κεν ἡμεῖςἄστυ δὲ ἔλϑωμεν καὶ ἱκώμεϑα δώματα πατρός.αὐτὰρ ἐπὴν ἥμεας ἔλπῃ ποτὶ δώματ' ἀϕῖχϑαι,καὶ τότε Φαιήκων ἴμεν ἐς πόλιν, ἠδ' ἐρέεσϑαιδώματα πατρὸς ἐμοῦ μεγαλήτορος ᾽Αλκινόοιο.ῥεῖα δ' ἀρίγνωτ' ἐστί, καὶ ἂν πάις ἡγήσαιτονήπιος: οὐ μὲν γάρ τι ἐοικότα τοῖσι τέτυκταιδώματα Φαιήκων, οἷος δόμος ᾽Αλκινόοιοἥρωος. ἀλλ' ὁπότ' ἄν σε δόμοι κεκύϑωσι καὶ αὐλή,ὦκα μάλα μεγάροιο διελϑέμεν, ὄϕρ' ἂν ἵκηαιμητέρ' ἐμήν. ἡ δ' ἧσται ἐπ' ἐσχάρῃ ἐν πυρὸς αὐγῇ,ἠλάκατα στρωϕῶσ' ἁλιπόρϕυρα, ϑαῦμα ἰδέσϑαι,κίονι κεκλιμένη· δμῳαὶ δέ οἱ εἵατ' ὄπισϑεν.ἔνϑα δὲ πατρὸς ἐμοῖο ϑρόνος ποτικέκλιται αὐτῇ,τῷ ὅ γε οἰνοποτάζει ἐϕήμενος ἀϑάνατος ὥς.τὸν παραμειψάμενος μητρὸς περὶ γούνασι χεῖραςβάλλειν ἡμετέρης, ἵνα νόστιμον ἦμαρ ἴδηαιχαίρων καρπαλίμως, εἰ καὶ μάλα τηλόϑεν ἐσσί."ὣς ἄρα ϕωνήσασ' ἵμασεν μάστιγι ϕαεινῇἡμιόνους: αἱ δ' ὦκα λίπον ποταμοῖο ῥέεϑρα.αἱ δ' εὖ μὲν τρώχων, εὖ δὲ πλίσσοντο πόδεσσιν·ἡ δὲ μάλ' ἡνιόχευεν, ὅπως ἅμ' ἑποίατο πεζοὶἀμϕίπολοί τ' ᾽Οδυσεύς τε· νόῳ δ' ἐπέβαλλεν ἱμάσϑλην.δύσετό τ' ἠέλιος, καὶ τοὶ κλυτὸν ἄλσος ἵκοντοἱρὸν ᾽Αϑηναίης, ἵν' ἄρ' ἕζετο δῖος ᾽Οδυσσεύς.αὐτίκ' ἔπειτ' ἠρᾶτο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο·"κλῦϑί μευ, αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, ᾽Ατρυτώνη·νῦν δή πέρ μευ ἄκουσον, ἐπεὶ πάρος οὔ ποτ' ἄκουσαςῥαιομένου, ὅτε μ' ἔρραιε κλυτὸς ἐννοσίγαιος.δός μ' ἐς Φαίηκας ϕίλον ἐλϑεῖν ἠδ' ἐλεεινόν."ὣς ἔϕατ' εὐχόμενος, τοῦ δὲ κλύε Παλλὰς ᾽Αϑήνη.αὐτῷ δ' οὔ πω ϕαίνετ' ἐναντίη· αἴδετο γάρ ῥαπατροκασίγνητον· ὁ δ' ἐπιζαϕελῶς μενέαινενἀντιϑέῳ ᾽Οδυσῆι πάρος ἣν γαῖαν ἱκέσϑαι.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Η῝Ως ὁ μὲν ἔνϑ' ἠρᾶτο πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,κούρην δὲ προτὶ ἄστυ ϕέρεν μένος ἡμιόνοιιν.ἡ δ' ὅτε δὴ οὗ πατρὸς ἀγακλυτὰ δώμαϑ' ἵκανε,στῆσεν ἄρ' ἐν προϑύροισι· κασίγνητοι δέ μιν ἀμϕὶςἵσταντ' ἀϑανάτοις ἐναλίγκιοι, οἵ ῥ' ὑπ' ἀπήνηςἡμιόνους ἔλυον ἐσϑῆτά τε ἔσϕερον εἴσω.αὐτὴ δ' ἐς ϑάλαμον ἑὸν ἤιε· δαῖε δέ οἱ πῦργρηὺ:ς ᾽Απειραίη, ϑαλαμηπόλος Εὐρυμέδουσα,τήν ποτ' ᾽Απείρηϑεν νέες ἤγαγον ἀμϕιέλισσαι·᾽Αλκινόῳ δ' αὐτὴν γέρας ἔξελον, οὕνεκα πᾶσιΦαιήκεσσιν ἄνασσε, ϑεοῦ δ' ὣς δῆμος ἄκουεν·ἣ τρέϕε Ναυσικάαν λευκώλενον ἐν μεγάροισιν.ἥ οἱ πῦρ ἀνέκαιε καὶ εἴσω δόρπον ἐκόσμει.καὶ τότ' ᾽Οδυσσεὺς ὦρτο πόλιν δ' ἴμεν· ἀμϕὶ δ' ᾽Αϑήνηπολλὴν ἠέρα χεῦε ϕίλα ϕρονέουσ' ᾽Οδυσῆι,μή τις Φαιήκων μεγαϑύμων ἀντιβολήσαςκερτομέοι τ' ἐπέεσσι καὶ ἐξερέοιϑ' ὅτις εἴη.ἀλλ' ὅτε δὴ ἄρ' ἔμελλε πόλιν δύσεσϑαι ἐραννήν,ἔνϑά οἱ ἀντεβόλησε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνηπαρϑενικῇ εἰκυῖα νεήνιδι, κάλπιν ἐχούσῃ.στῆ δὲ πρόσϑ' αὐτοῦ· ὁ δ' ἀνείρετο δῖος ᾽Οδυσσεύς:"ὦ τέκος, οὐκ ἄν μοι δόμον ἀνέρος ἡγήσαιο᾽Αλκινόου, ὃς τοῖσδε μετ' ἀνϑρώποισιν ἀνάσσει;καὶ γὰρ ἐγὼ ξεῖνος ταλαπείριος ἐνϑάδ' ἱκάνωτηλόϑεν ἐξ ἀπίης γαίης: τῶ οὔ τινα οἶδαἀνϑρώπων, οἳ τῆνδε πόλιν καὶ γαῖαν ἔχουσι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε πάτερ, δόμον ὅν με κελεύειςδείξω, ἐπεί μοι πατρὸς ἀμύμονος ἐγγύϑι ναίει.ἀλλ' ἴϑι σιγῇ τοῖον - ἐγὼ δ' ὁδὸν ἡγεμονεύσω -μηδέ τιν' ἀνϑρώπων προτιόσσεο μηδ' ἐρέεινε.οὐ γὰρ ξείνους οἵ γε μάλ' ἀνϑρώπους ἀνέχονται,οὐδ' ἀγαπαζόμενοι ϕιλέουσ' ὅς κ' ἄλλοϑεν ἔλϑῃ.νηυσὶ ϑοῇσιν τοί γε πεποιϑότες ὠκείῃσιλαῖτμα μέγ' ἐκπερόωσιν, ἐπεί σϕισι δῶκ' ἐνοσίχϑων·τῶν νέες ὠκεῖαι ὡς εἰ πτερὸν ἠὲ νόημα."ὣς ἄρα ϕωνήσασ' ἡγήσατο Παλλὰς ᾽Αϑήνηκαρπαλίμως: ὁ δ' ἔπειτα μετ' ἴχνια βαῖνε ϑεοῖο.τὸν δ' ἄρα Φαίηκες ναυσικλυτοὶ οὐκ ἐνόησανἐρχόμενον κατὰ ἄστυ διὰ σϕέας: οὐ γὰρ ᾽Αϑήνηεἴα ἐυπλόκαμος, δεινὴ ϑεός, ἥ ῥά οἱ ἀχλὺνϑεσπεσίην κατέχευε ϕίλα ϕρονέουσ' ἐνὶ ϑυμῷ.ϑαύμαζεν δ' ᾽Οδυσεὺς λιμένας καὶ νῆας ἐίσαςαὐτῶν ϑ' ἡρώων ἀγορὰς καὶ τείχεα μακράὑψηλά, σκολόπεσσιν ἀρηρότα, ϑαῦμα ἰδέσϑαι.ἀλλ' ὅτε δὴ βασιλῆος ἀγακλυτὰ δώμαϑ' ἵκοντο,τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"οὗτος δή τοι, ξεῖνε πάτερ, δόμος, ὅν με κελεύειςπεϕραδέμεν· δήεις δὲ Διοτρεϕέας βασιλῆαςδαίτην δαινυμένους: σὺ δ' ἔσω κίε μηδέ τι ϑυμῷτάρβει· ϑαρσαλέος γὰρ ἀνὴρ ἐν πᾶσιν ἀμείνωνἔργοισιν τελέϑει, εἰ καί ποϑεν ἄλλοϑεν ἔλϑοι.δέσποιναν μὲν πρῶτα κιχήσεαι ἐν μεγάροισιν·᾽Αρήτη δ' ὄνομ' ἐστὶν ἐπώνυμον, ἐκ δὲ τοκήωντῶν αὐτῶν οἵ περ τέκον ᾽Αλκίνοον βασιλῆα.Ναυσίϑοον μὲν πρῶτα Ποσειδάων ἐνοσίχϑωνγείνατο καὶ Περίβοια, γυναικῶν εἶδος ἀρίστη,ὁπλοτάτη ϑυγάτηρ μεγαλήτορος Εὐρυμέδοντος,ὅς ποϑ' ὑπερϑύμοισι Γιγάντεσσιν βασίλευεν.ἀλλ' ὁ μὲν ὤλεσε λαὸν ἀτάσϑαλον, ὤλετο δ' αὐτός,τῇ δὲ Ποσειδάων ἐμίγη, καὶ ἐγείνατο παῖδαΝαυσίϑοον μεγάϑυμον, ὃς ἐν Φαίηξιν ἄνασσε·Ναυσίϑοος δ' ἔτεκεν ῾Ρηξήνορά τ' ᾽Αλκίνοόν τε.τὸν μὲν ἄκουρον ἐόντα βάλ' ἀργυρότοξος ᾽Απόλλωννυμϕίον, ἐν μεγάρῳ μίαν οἴην παῖδα λιπόντα᾽Αρήτην· τὴν δ' ᾽Αλκίνοος ποιήσατ' ἄκοιτιν,καί μιν ἔτισ' ὡς οὔ τις ἐπὶ χϑονὶ τίεται ἄλλη,ὅσσαι νῦν γε γυναῖκες ὑπ' ἀνδράσιν οἶκον ἔχουσιν.ὣς κείνη περὶ κῆρι τετίμηταί τε καὶ ἔστινἔκ τε ϕίλων παίδων ἔκ τ' αὐτοῦ ᾽Αλκινόοιοκαὶ λαῶν, οἵ μίν ῥα ϑεὸν ὣς εἰσορόωντεςδειδέχαται μύϑοισιν, ὅτε στείχῃσ' ἀνὰ ἄστυ.οὐ μὲν γάρ τι νόου γε καὶ αὐτὴ δεύεται ἐσϑλοῦ·οἷσί τ' ἔυ ϕρονέῃσι, καὶ ἀνδράσι νείκεα λύει.εἴ κέν τοι κείνη γε ϕίλα ϕρονέῃσ' ἐνὶ ϑυμῷ,ἐλπωρή τοι ἔπειτα ϕίλους τ' ἰδέειν καὶ ἱκέσϑαιοἶκον ἐς ὑψόροϕον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν."ὣς ἄρα ϕωνήσασ' ἀπέβη γλαυκῶπις ᾽Αϑήνηπόντον ἐπ' ἀτρύγετον, λίπε δὲ Σχερίην ἐρατεινήν,ἵκετο δ' ἐς Μαραϑῶνα καὶ εὐρυάγυιαν ᾽Αϑήνην,δῦνε δ' ᾽Ερεχϑῆος πυκινὸν δόμον. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺς᾽Αλκινόου πρὸς δώματ' ἴε κλυτά· πολλὰ δέ οἱ κῆρὥρμαιν' ἱσταμένῳ πρὶν χάλκεον οὐδὸν ἱκέσϑαι.ὥς τε γὰρ ἠελίου αἴγλη πέλεν ἠὲ σελήνηςδῶμα καϑ' ὑψερεϕὲς μεγαλήτορος ᾽Αλκινόοιο.χάλκεοι μὲν γὰρ τοῖχοι ἐληλέδατ' ἔνϑα καὶ ἔνϑα,ἐς μυχὸν ἐξ οὐδοῦ, περὶ δὲ ϑριγκὸς κυάνοιο·χρύσειαι δὲ ϑύραι πυκινὸν δόμον ἐντὸς ἔεργον·ἀργύρεοι δὲ σταϑμοὶ ἐν οὐδῷ χαλκέῳ ἔσταν,ἀργύρεον δ' ἐϕ' ὑπερϑύριον, χρυσέη δὲ κορώνη.χρύσειοι δ' ἑκάτερϑε καὶ ἀργύρεοι κύνες ἦσαν,ουἠς ῞Ηϕαιστος ἔτευξεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσιδῶμα ϕυλασσέμεναι μεγαλήτορος ᾽Αλκινόοιο,ἀϑανάτους ὄντας καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα.ἐν δὲ ϑρόνοι περὶ τοῖχον ἐρηρέδατ' ἔνϑα καὶ ἔνϑα,ἐς μυχὸν ἐξ οὐδοῖο διαμπερές, ἔνϑ' ἐνὶ πέπλοιλεπτοὶ ἐύννητοι βεβλήατο, ἔργα γυναικῶν.ἔνϑα δὲ Φαιήκων ἡγήτορες ἑδριόωντοπίνοντες καὶ ἔδοντες: ἐπηετανὸν γὰρ ἔχεσκον.χρύσειοι δ' ἄρα κοῦροι ἐυδμήτων ἐπὶ βωμῶνἕστασαν αἰϑομένας δαί:δας μετὰ χερσὶν ἔχοντες,ϕαίνοντες νύκτας κατὰ δώματα δαιτυμόνεσσι.πεντήκοντα δέ οἱ δμῳαὶ κατὰ δῶμα γυναῖκεςαἱ μὲν ἀλετρεύουσι μύλῃς ἔπι μήλοπα καρπόν,αἱ δ' ἱστοὺς ὑϕόωσι καὶ ἠλάκατα στρωϕῶσινἥμεναι, οἷά τε ϕύλλα μακεδνῆς αἰγείροιο·καιροσέων δ' ὀϑονέων ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον.ὅσσον Φαίηκες περὶ πάντων ἴδριες ἀνδρῶννῆα ϑοὴν ἐνὶ πόντῳ ἐλαυνέμεν, ὣς δὲ γυναῖκεςἱστὸν τεχνῆσσαι· περὶ γάρ σϕισι δῶκεν ᾽Αϑήνηἔργά τ' ἐπίστασϑαι περικαλλέα καὶ ϕρένας ἐσϑλάς.ἔκτοσϑεν δ' αὐλῆς μέγας ὄρχατος ἄγχι ϑυράωντετράγυος: περὶ δ' ἕρκος ἐλήλαται ἀμϕοτέρωϑεν.ἔνϑα δὲ δένδρεα μακρὰ πεϕύκασι τηλεϑόωντα,ὄγχναι καὶ ῥοιαὶ καὶ μηλέαι ἀγλαόκαρποισυκέαι τε γλυκεραὶ καὶ ἐλαῖαι τηλεϑόωσαι.τάων οὔ ποτε καρπὸς ἀπόλλυται οὐδ' ἀπολείπειχείματος οὐδὲ ϑέρευς, ἐπετήσιος: ἀλλὰ μάλ' αἰεὶζεϕυρίη πνείουσα τὰ μὲν ϕύει, ἄλλα δὲ πέσσει.ὄγχνη ἐπ' ὄγχνῃ γηράσκει, μῆλον δ' ἐπὶ μήλῳ,αὐτὰρ ἐπὶ σταϕυλῇ σταϕυλή, σῦκον δ' ἐπὶ σύκῳ.ἔνϑα δέ οἱ πολύκαρπος ἀλωὴ ἐρρίζωται,τῆς ἕτερον μέν ϑειλόπεδον λευρῷ ἐνὶ χώρῳτέρσεται ἠελίῳ, ἑτέρας δ' ἄρα τε τρυγόωσιν,ἄλλας δὲ τραπέουσι· πάροιϑε δέ τ' ὄμϕακές εἰσινἄνϑος ἀϕιεῖσαι, ἕτεραι δ' ὑποπερκάζουσιν.ἔνϑα δὲ κοσμηταὶ πρασιαὶ παρὰ νείατον ὄρχονπαντοῖαι πεϕύασιν, ἐπηετανὸν γανόωσαι.ἐν δὲ δύω κρῆναι, ἡ μέν τ' ἀνὰ κῆπον ἅπαντασκίδναται, ἡ δ' ἑτέρωϑεν ὑπ' αὐλῆς οὐδὸν ἵησιπρὸς δόμον ὑψηλόν, ὅϑεν ὑδρεύοντο πολῖται.τοῖ' ἄρ' ἐν ᾽Αλκινόοιο ϑεῶν ἔσαν ἀγλαὰ δῶρα.ἔνϑα στὰς ϑηεῖτο πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα ἑῷ ϑηήσατο ϑυμῷ,καρπαλίμως ὑπὲρ οὐδὸν ἐβήσετο δώματος εἴσω.εὗρε δὲ Φαιήκων ἡγήτορας ἠδὲ μέδονταςσπένδοντας δεπάεσσιν ἐυσκόπῳ ᾽Αργειϕόντῃ,ᾧ πυμάτῳ σπένδεσκον, ὅτε μνησαίατο κοίτου.αὐτὰρ ὁ βῆ διὰ δῶμα πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεὺς,πολλὴν ἠέρ' ἔχων, ἥν οἱ περίχευεν ᾽Αϑήνη,ὄϕρ' ἵκετ' ᾽Αρήτην τε καὶ ᾽Αλκίνοον βασιλῆα.ἀμϕὶ δ' ἄρ' ᾽Αρήτης βάλε γούνασι χεῖρας ᾽Οδυσσεύς,καὶ τότε δή ῥ' αὐτοῖο πάλιν χύτο ϑέσϕατος ἀήρ.οἱ δ' ἄνεῳ ἐγένοντο δόμον κάτα ϕῶτα ἰδόντες,ϑαύμαζον δ' ὁρόωντες: ὁ δὲ λιτάνευεν ᾽Οδυσσεύς:"᾽Αρήτη, ϑύγατερ ῾Ρηξήνορος ἀντιϑέοιο,σόν τε πόσιν σά τε γούναϑ' ἱκάνω πολλὰ μογήσας,τοῦσδέ τε δαιτυμόνας, τοῖσιν ϑεοὶ ὄλβια δοῖεν,ζωέμεναι, καὶ παισὶν ἐπιτρέψειεν ἕκαστοςκτήματ' ἐνὶ μεγάροισι γέρας ϑ' ὅ τι δῆμος ἔδωκεν.αὐτὰρ ἐμοὶ πομπὴν ὀτρύνετε πατρίδ' ἱκέσϑαιϑᾶσσον, ἐπεὶ δὴ δηϑὰ ϕίλων ἄπο πήματα πάσχω."ὣς εἰπὼν κατ' ἄρ' ἕζετ' ἐπ' ἐσχάρῃ ἐν κονίῃσιπὰρ πυρί· οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε γέρων ἥρως ᾽Εχένηος,ὃς δὴ Φαιήκων ἀνδρῶν προγενέστερος ἦενκαὶ μύϑοισι κέκαστο, παλαιά τε πολλά τε εἰδώς:ὅ σϕιν ἐυϕρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·"᾽Αλκίνο', οὐ μέν τοι τόδε κάλλιον οὐδὲ ἔοικε,ξεῖνον μὲν χαμαὶ ἧσϑαι ἐπ' ἐσχάρῃ ἐν κονίῃσιν·οἷδε δὲ σὸν μῦϑον ποτιδέγμενοι ἰσχανόωνται.ἀλλ' ἄγε δὴ ξεῖνον μὲν ἐπὶ ϑρόνου ἀργυροήλουεἷσον ἀναστήσας, σὺ δὲ κηρύκεσσι κέλευσονοἶνον ἐπικρῆσαι, ἵνα καὶ Διὶ τερπικεραύνῳσπείσομεν, ὅς ϑ' ἱκέτῃσιν ἅμ' αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ·δόρπον δὲ ξείνῳ ταμίη δότω ἔνδον ἐόντων."αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσ' ἱερὸν μένος ᾽Αλκινόοιο,χειρὸς ἑλὼν ᾽Οδυσῆα δαί:ϕρονα ποικιλομήτηνὦρσεν ἀπ' ἐσχαρόϕιν καὶ ἐπὶ ϑρόνου εἷσε ϕαεινοῦ,υἱὸν ἀναστήσας ἀγαπήνορα Λαοδάμαντα,ὅς οἱ πλησίον ἷζε, μάλιστα δέ μιν ϕιλέεσκε.χέρνιβα δ' ἀμϕίπολος προχόῳ ἐπέχευε ϕέρουσακαλῇ χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,νίψασϑαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.σῖτον δ' αἰδοίη ταμίη παρέϑηκε ϕέρουσα,εἴδατα πόλλ' ἐπιϑεῖσα, χαριζομένη παρεόντων.αὐτὰρ ὁ πῖνε καὶ ἦσϑε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:καὶ τότε κήρυκα προσέϕη μένος ᾽Αλκινόοιο·"Ποντόνοε, κρητῆρα κερασσάμενος μέϑυ νεῖμονπᾶσιν ἀνὰ μέγαρον, ἵνα καὶ Διὶ τερπικεραύνῳσπείσομεν, ὅς ϑ' ἱκέτῃσιν ἅμ' αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ."ὣς ϕάτο, Ποντόνοος δὲ μελίϕρονα οἶνον ἐκίρνα,νώμησεν δ' ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενος δεπάεσσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τε πίον ϑ' ὅσον ἤϑελε ϑυμός,τοῖσιν δ' ᾽Αλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·"κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,ὄϕρ' εἴπω τά με ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι κελεύει.νῦν μὲν δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδ' ἰόντες:ἠῶϑεν δὲ γέροντας ἐπὶ πλέονας καλέσαντεςξεῖνον ἐνὶ μεγάροις ξεινίσσομεν ἠδὲ ϑεοῖσιῥέξομεν ἱερὰ καλά, ἔπειτα δὲ καὶ περὶ πομπῆςμνησόμεϑ', ὥς χ' ὁ ξεῖνος ἄνευϑε πόνου καὶ ἀνίηςπομπῇ ὑϕ' ἡμετέρῃ ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηταιχαίρων καρπαλίμως, εἰ καὶ μάλα τηλόϑεν ἐστί,μηδέ τι μεσσηγύς γε κακὸν καὶ πῆμα πάϑῃσιπρίν γε τὸν ἧς γαίης ἐπιβήμεναι· ἔνϑα δ' ἔπειταπείσεται ἅσσά οἱ Αἶσα κατὰ Κλῶϑές τε βαρεῖαιγεινομένῳ νήσαντο λίνῳ, ὅτε μιν τέκε μήτηρ.εἰ δέ τις ἀϑανάτων γε κατ' οὐρανοῦ εἰλήλουϑεν,ἄλλό τι δὴ τόδ' ἔπειτα ϑεοὶ περιμηχανόωνται.αἰεὶ γὰρ τὸ πάρος γε ϑεοὶ ϕαίνονται ἐναργεῖςἡμῖν, εὖϑ' ἕρδωμεν ἀγακλειτὰς ἑκατόμβας,δαίνυνταί τε παρ' ἄμμι καϑήμενοι ἔνϑά περ ἡμεῖς.εἰ δ' ἄρα τις καὶ μοῦνος ἰὼν ξύμβληται ὁδίτης,οὔ τι κατακρύπτουσιν, ἐπεί σϕισιν ἐγγύϑεν εἰμὲνὥς περ Κύκλωπές τε καὶ ἄγρια ϕῦλα Γιγάντων."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"᾽Αλκίνο', ἄλλό τί τοι μελέτω ϕρεσίν· οὐ γὰρ ἔγωγεἀϑανάτοισιν ἔοικα, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,οὐ δέμας οὐδὲ ϕυήν, ἀλλὰ ϑνητοῖσι βροτοῖσιν·οὕς τινας ὑμεῖς ἴστε μάλιστ' ὀχέοντας ὀιζὺνἀνϑρώπων, τοῖσίν κεν ἐν ἄλγεσιν ἰσωσαίμην.καὶ δ' ἔτι κεν καὶ πλείον' ἐγὼ κακὰ μυϑησαίμην,ὅσσά γε δὴ ξύμπαντα ϑεῶν ἰότητι μόγησα.ἀλλ' ἐμὲ μὲν δορπῆσαι ἐάσατε κηδόμενόν περ·οὐ γάρ τι στυγερῇ ἐπὶ γαστέρι κύντερον ἄλλοἔπλετο, ἥ τ' ἐκέλευσεν ἕο μνήσασϑαι ἀνάγκῃκαὶ μάλα τειρόμενον καὶ ἐνὶ ϕρεσὶ πένϑος ἔχοντα,ὡς καὶ ἐγὼ πένϑος μὲν ἔχω ϕρεσίν, ἡ δὲ μάλ' αἰεὶἐσϑέμεναι κέλεται καὶ πινέμεν, ἐκ δέ με πάντωνληϑάνει ὅσσ' ἔπαϑον, καὶ ἐνιπλησϑῆναι ἀνώγει.ὑμεῖς δ' ὀτρύνεσϑαι ἅμ' ἠοῖ ϕαινομένηϕιν,ὥς κ' ἐμὲ τὸν δύστηνον ἐμῆς ἐπιβήσετε πάτρηςκαί περ πολλὰ παϑόντα· ἰδόντά με καὶ λίποι αἰὼνκτῆσιν ἐμήν, δμῶάς τε καὶ ὑψερεϕὲς μέγα δῶμα."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδὲ κέλευονπεμπέμεναι τὸν ξεῖνον, ἐπεὶ κατὰ μοῖραν ἔειπεν.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τε πίον ϑ' ὅσον ἤϑελε ϑυμός,οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,αὐτὰρ ὁ ἐν μεγάρῳ ὑπελείπετο δῖος ᾽Οδυσσεύς,πὰρ δέ οἱ ᾽Αρήτη τε καὶ ᾽Αλκίνοος ϑεοειδὴςἥσϑην· ἀμϕίπολοι δ' ἀπεκόσμεον ἔντεα δαιτός.τοῖσιν δ' ᾽Αρήτη λευκώλενος ἤρχετο μύϑων·ἔγνω γὰρ ϕᾶρός τε χιτῶνά τε εἵματ' ἰδοῦσακαλά, τά ῥ' αὐτὴ τεῦξε σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξί·καί μιν ϕωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ξεῖνε, τὸ μέν σε πρῶτον ἐγὼν εἰρήσομαι αὐτή·τίς, πόϑεν εἰς ἀνδρῶν; τίς τοι τάδε εἵματ' ἔδωκεν;οὐ δὴ ϕῂς ἐπὶ πόντον ἀλώμενος ἐνϑάδ' ἱκέσϑαι;"τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ἀργαλέον, βασίλεια, διηνεκέως ἀγορεῦσαικήδε', ἐπεί μοι πολλὰ δόσαν ϑεοὶ Οὐρανίωνες:τοῦτο δέ τοι ἐρέω ὅ μ' ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς.᾽Ωγυγίη τις νῆσος ἀπόπροϑεν εἰν ἁλὶ κεῖται,ἔνϑα μὲν ῎Ατλαντος ϑυγάτηρ, δολόεσσα Καλυψώ,ναίει ἐυπλόκαμος, δεινὴ ϑεός: οὐδέ τις αὐτῇμίσγεται οὔτε ϑεῶν οὔτε ϑνητῶν ἀνϑρώπων.ἀλλ' ἐμὲ τὸν δύστηνον ἐϕέστιον ἤγαγε δαίμωνοἶον, ἐπεί μοι νῆα ϑοὴν ἀργῆτι κεραυνῷΖεὺς ἔλσας ἐκέασσε μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ.ἔνϑ' ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέϕϑιϑεν ἐσϑλοὶ ἑταῖροι,αὐτὰρ ἐγὼ τρόπιν ἀγκὰς ἑλὼν νεὸς ἀμϕιελίσσηςἐννῆμαρ ϕερόμην· δεκάτῃ δέ με νυκτὶ μελαίνῃνῆσον ἐς ᾽Ωγυγίην πέλασαν ϑεοί, ἔνϑα Καλυψὼναίει ἐυπλόκαμος, δεινὴ ϑεός, ἥ με λαβοῦσαἐνδυκέως ἐϕίλει τε καὶ ἔτρεϕεν ἠδὲ ἔϕασκεϑήσειν ἀϑάνατον καὶ ἀγήρων ἤματα πάντα·ἀλλ' ἐμὸν οὔ ποτε ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσιν ἔπειϑεν.ἔνϑα μὲν ἑπτάετες μένον ἔμπεδον, εἵματα δ' αἰεὶδάκρυσι δεύεσκον, τά μοι ἄμβροτα δῶκε Καλυψώ·ἀλλ' ὅτε δὴ ὀγδόατόν μοι ἐπιπλόμενον ἔτος ἦλϑε,καὶ τότε δή μ' ἐκέλευσεν ἐποτρύνουσα νέεσϑαιΖηνὸς ὑπ' ἀγγελίης, ἢ καὶ νόος ἐτράπετ' αὐτῆς.πέμπε δ' ἐπὶ σχεδίης πολυδέσμου, πολλὰ δ' ἔδωκε,σῖτον καὶ μέϑυ ἡδύ, καὶ ἄμβροτα εἵματα ἕσσεν,οὖρον δὲ προέηκεν ἀπήμονά τε λιαρόν τε.ἑπτὰ δὲ καὶ δέκα μὲν πλέον ἤματα ποντοπορεύων,ὀκτωκαιδεκάτῃ δὲ ϕάνη ὄρεα σκιόενταγαίης ὑμετέρης, γήϑησε δέ μοι ϕίλον ἦτορδυσμόρῳ· ἦ γὰρ μέλλον ἔτι ξυνέσεσϑαι ὀιζυῖπολλῇ, τήν μοι ἐπῶρσε Ποσειδάων ἐνοσίχϑων,ὅς μοι ἐϕορμήσας ἀνέμους κατέδησε κέλευϑον,ὤρινεν δὲ ϑάλασσαν ἀϑέσϕατον, οὐδέ τι κῦμαεἴα ἐπὶ σχεδίης ἁδινὰ στενάχοντα ϕέρεσϑαι.τὴν μὲν ἔπειτα ϑύελλα διεσκέδασ'· αὐτὰρ ἔγωγενηχόμενος τόδε λαῖτμα διέτμαγον, ὄϕρά με γαίῃὑμετέρῃ ἐπέλασσε ϕέρων ἄνεμός τε καὶ ὕδωρ.ἔνϑά κέ μ' ἐκβαίνοντα βιήσατο κῦμ' ἐπὶ χέρσου,πέτρῃς πρὸς μεγάλῃσι βαλὸν καὶ ἀτερπέι χώρῳ·ἀλλ' ἀναχασσάμενος νῆχον πάλιν, εἷος ἐπῆλϑονἐς ποταμόν, τῇ δή μοι ἐείσατο χῶρος ἄριστος,λεῖος πετράων, καὶ ἐπὶ σκέπας ἦν ἀνέμοιο.ἐκ δ' ἔπεσον ϑυμηγερέων, ἐπὶ δ' ἀμβροσίη νὺξἤλυϑ'· ἐγὼ δ' ἀπάνευϑε Διιπετέος ποταμοῖοἐκβὰς ἐν ϑάμνοισι κατέδραϑον, ἀμϕὶ δὲ ϕύλλαἠϕυσάμην· ὕπνον δὲ ϑεὸς κατ' ἀπείρονα χεῦεν.ἔνϑα μὲν ἐν ϕύλλοισι, ϕίλον τετιημένος ἦτορ,εὗδον παννύχιος καὶ ἐπ' ἠῶ καὶ μέσον ἦμαρ·δείλετό τ' ἠέλιος, καί με γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκεν.ἀμϕιπόλους δ' ἐπὶ ϑινὶ τεῆς ἐνόησα ϑυγατρὸςπαιζούσας, ἐν δ' αὐτὴ ἔην εἰκυῖα ϑεῇσι.τὴν ἱκέτευσ'· ἡ δ' οὔ τι νοήματος ἤμβροτεν ἐσϑλοῦ,ὡς οὐκ ἂν ἔλποιο νεώτερον ἀντιάσανταἑρξέμεν· αἰεὶ γάρ τε νεώτεροι ἀϕραδέουσιν.ἥ μοι σῖτον δῶκεν ἅλις ἠδ' αἴϑοπα οἶνον,καὶ λοῦσ' ἐν ποταμῷ καί μοι τάδε εἵματ' ἔδωκε.ταῦτά τοι ἀχνύμενός περ ἀληϑείην κατέλεξα."τὸν δ' αὖτ' ᾽Αλκίνοος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"ξεῖν', ἤτοι μὲν τοῦτό γ' ἐναίσιμον οὐκ ἐνόησεπαῖς ἐμή, οὕνεκά σ' οὔ τι μετ' ἀμϕιπόλοισι γυναιξὶνἦγεν ἐς ἡμετέρου· σὺ δ' ἄρα πρώτην ἱκέτευσας."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ἥρως, μή μοι τοὔνεκ' ἀμύμονα νείκεε κούρην·ἡ μὲν γάρ μ' ἐκέλευε σὺν ἀμϕιπόλοισιν ἕπεσϑαι,ἀλλ' ἐγὼ οὐκ ἔϑελον δείσας αἰσχυνόμενός τε,μή πως καὶ σοὶ ϑυμὸς ἐπισκύσσαιτο ἰδόντι·δύσζηλοι γάρ τ' εἰμὲν ἐπὶ χϑονὶ ϕῦλ' ἀνϑρώπων."τὸν δ' αὖτ' ᾽Αλκίνοος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"ξεῖν', οὔ μοι τοιοῦτον ἐνὶ στήϑεσσι ϕίλον κῆρμαψιδίως κεχολῶσϑαι· ἀμείνω δ' αἴσιμα πάντα.αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ ᾽Αϑηναίη καὶ ῎Απολλον,τοῖος ἐὼν οἷός ἐσσι, τά τε ϕρονέων ἅ τ' ἐγώ περ,παῖδά τ' ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσϑαιαὖϑι μένων· οἶκον δέ κ' ἐγὼ καὶ κτήματα δοίην,εἴ κ' ἐϑέλων γε μένοις: ἀέκοντα δέ σ' οὔ τις ἐρύξειΦαιήκων· μὴ τοῦτο ϕίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο.πομπὴν δ' ἐς τόδ' ἐγὼ τεκμαίρομαι, ὄϕρ' ἔυ εἰδῇς,αὔριον ἔς: τῆμος δὲ σὺ μὲν δεδμημένος ὕπνῳλέξεαι, οἱ δ' ἐλόωσι γαλήνην, ὄϕρ' ἂν ἵκηαιπατρίδα σὴν καὶ δῶμα, καὶ εἴ που τοι ϕίλον ἐστίν,εἴ περ καὶ μάλα πολλὸν ἑκαστέρω ἔστ' Εὐβοίης,τὴν περ τηλοτάτω ϕάσ' ἔμμεναι οἵ μιν ἴδοντολαῶν ἡμετέρων, ὅτε τε ξανϑὸν ῾Ραδάμανϑυνἦγον ἐποψόμενον Τιτυόν, Γαιήιον υἱόν.καὶ μὲν οἱ ἔνϑ' ἦλϑον, καὶ ἄτερ καμάτοιο τέλεσσανἤματι τῷ αὐτῷ καὶ ἀπήνυσαν οἴκαδ' ὀπίσσω.εἰδήσεις δὲ καὶ αὐτὸς ἐνὶ ϕρεσίν, ὅσσον ἄρισταινῆες ἐμαὶ καὶ κοῦροι ἀναρρίπτειν ἅλα πηδῷ."ὣς ϕάτο, γήϑησεν δὲ πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,εὐχόμενος δ' ἄρα εἶπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"Ζεῦ πάτερ, αἴϑ' ὅσα εἶπε τελευτήσειεν ἅπαντα᾽Αλκίνοος: τοῦ μέν κεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουρανἄσβεστον κλέος εἴη, ἐγὼ δέ κε πατρίδ' ἱκοίμην."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·κέκλετο δ' ᾽Αρήτη λευκώλενος ἀμϕιπόλοισιδέμνι' ὑπ' αἰϑούσῃ ϑέμεναι καὶ ῥήγεα καλὰπορϕύρε' ἐμβαλέειν στορέσαι τ' ἐϕύπερϑε τάπητας,χλαίνας τ' ἐνϑέμεναι οὔλας καϑύπερϑεν ἕσασϑαι.αἱ δ' ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι·αὐτὰρ ἐπεὶ στόρεσαν πυκινὸν λέχος ἐγκονέουσαι,ὤτρυνον ᾽Οδυσῆα παριστάμεναι ἐπέεσσιν·"ὄρσο κέων, ὦ ξεῖνε· πεποίηται δέ τοι εὐνή."ὣς ϕάν· τῷ δ' ἀσπαστὸν ἐείσατο κοιμηϑῆναι.ὣς ὁ μὲν ἔνϑα καϑεῦδε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεὺςτρητοῖσ' ἐν λεχέεσσιν ὑπ' αἰϑούσῃ ἐριδούπῳ·᾽Αλκίνοος δ' ἄρα λέκτο μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο,πὰρ δὲ γυνὴ δέσποινα λέχος πόρσυνε καὶ εὐνήν.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Θ῎Ημος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,ὤρνυτ' ἄρ' ἐξ εὐνῆς ἱερὸν μένος ᾽Αλκινόοιο,ἂν δ' ἄρα Διογενὴς ὦρτο πτολίπορϑος ᾽Οδυσσεύς.τοῖσιν δ' ἡγεμόνευ' ἱερὸν μένος ᾽ΑλκινόοιοΦαιήκων ἀγορήν δ', ἥ σϕιν παρὰ νηυσὶ τέτυκτο.ἐλϑόντες δὲ κάϑιζον ἐπὶ ξεστοῖσι λίϑοισιπλησίον· ἡ δ' ἀνὰ ἄστυ μετῴχετο Παλλὰς ᾽Αϑήνηεἰδομένη κήρυκι δαί:ϕρονος ᾽Αλκινόοιο,νόστον ᾽Οδυσσῆιὴ μεγαλήτορι μητιόωσα,καί ῥα ἑκάστῳ ϕωτὶ παρισταμένη ϕάτο μῦϑον·"δεῦτ' ἄγε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,εἰς ἀγορὴν ἰέναι, ὄϕρα ξείνοιο πύϑησϑε,ὃς νέον ᾽Αλκινόοιο δαί:ϕρονος ἵκετο δῶμαπόντον ἐπιπλαγχϑείς, δέμας ἀϑανάτοισιν ὁμοῖος."ὣς εἰποῦσ' ὤτρυνε μένος καὶ ϑυμὸν ἑκάστου.καρπαλίμως δ' ἔμπληντο βροτῶν ἀγοραί τε καὶ ἕδραιἀγρομένων· πολλοὶ δ' ἄρ' ἐϑηήσαντο ἰδόντεςυἱὸν Λαέρταο δαί:ϕρονα. τῷ δ' ἄρ' ᾽Αϑήνηϑεσπεσίην κατέχευε χάριν κεϕαλῇ τε καὶ ὤμοιςκαί μιν μακρότερον καὶ πάσσονα ϑῆκεν ἰδέσϑαι,ὥς κεν Φαιήκεσσι ϕίλος πάντεσσι γένοιτοδεινός τ' αἰδοῖός τε, καὶ ἐκτελέσειεν ἀέϑλουςπολλούς, τοὺς Φαίηκες ἐπειρήσαντ' ᾽Οδυσῆος.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἤγερϑεν ὁμηγερέες τ' ἐγένοντο,τοῖσιν δ' ᾽Αλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·"κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,ὄϕρ' εἴπω, τά με ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι κελεύει.ξεῖνος ὅδ', οὐκ οἶδ' ὅς τις, ἀλώμενος ἵκετ' ἐμὸν δῶ,ἠὲ πρὸς ἠοίων ἦ ἑσπερίων ἀνϑρώπων·πομπὴν δ' ὀτρύνει καὶ λίσσεται ἔμπεδον εἶναι.ἡμεῖς δ', ὡς τὸ πάρος περ, ἐποτρυνώμεϑα πομπήν·οὐδὲ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος, ὅτις κ' ἐμὰ δώμαϑ' ἵκηται,ἐνϑάδ' ὀδυρόμενος δηρὸν μένει εἵνεκα πομπῆς.ἀλλ' ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖανπρωτόπλοον, κούρω δὲ δύω καὶ πεντήκοντακρινάσϑων κατὰ δῆμον, ὅσοι πάρος εἰσὶν ἄριστοι.δησάμενοι δ' εὖ πάντες ἐπὶ κληῖσιν ἐρετμὰἔκβητ'· αὐτὰρ ἔπειτα ϑοὴν ἀλεγύνετε δαῖταἡμέτερόνδ' ἐλϑόντες: ἐγὼ δ' ἐὺ: πᾶσι παρέξω.κούροισιν μὲν ταῦτ' ἐπιτέλλομαι· αὐτὰρ οἱ ἄλλοισκηπτοῦχοι βασιλῆες ἐμὰ πρὸς δώματα καλὰἔρχεσϑ', ὄϕρα ξεῖνον ἐνὶ μεγάροισι ϕιλέωμεν·μηδέ τις ἀρνείσϑω. καλέσασϑε δὲ ϑεῖον ἀοιδόν,Δημόδοκον· τῷ γάρ ῥα ϑεὸς περὶ δῶκεν ἀοιδὴντέρπειν, ὅππῃ ϑυμὸς ἐποτρύνῃσιν ἀείδειν."ὣς ἄρα ϕωνήσας ἡγήσατο, τοὶ δ' ἅμ' ἕποντοσκηπτοῦχοι· κῆρυξ δὲ μετῴχετο ϑεῖον ἀοιδόν.κούρω δὲ κρινϑέντε δύω καὶ πεντήκονταβήτην, ὡς ἐκέλευσ', ἐπὶ ϑῖν' ἁλὸς ἀτρυγέτοιο.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐπὶ νῆα κατήλυϑον ἠδὲ ϑάλασσαν,νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἁλὸς βένϑοσδε ἔρυσσαν,ἐν δ' ἱστόν τ' ἐτίϑεντο καὶ ἱστία νηὶ: μελαίνῃ,ἠρτύναντο δ' ἐρετμὰ τροποῖσ' ἐν δερματίνοισιπάντα κατὰ μοῖραν· ἀνὰ δ' ἱστία λευκὰ πέτασσαν.ὑψοῦ δ' ἐν νοτίῳ τήν γ' ὥρμισαν· αὐτὰρ ἔπειταβάν ῥ' ἴμεν ᾽Αλκινόοιο δαί:ϕρονος ἐς μέγα δῶμα.πλῆντο δ' ἄρ' αἴϑουσαί τε καὶ ἕρκεα καὶ δόμοι ἀνδρῶντοῖσιν δ' ᾽Αλκίνοος δυοκαίδεκα μῆλ' ἱέρευσεν,ὀκτὼ δ' ἀργιόδοντας ὕας, δύο δ' εἰλίποδας βοῦς:τοὺς δέρον ἀμϕί ϑ' ἕπον, τετύκοντό τε δαῖτ' ἐρατεινήν.κῆρυξ δ' ἐγγύϑεν ἦλϑεν ἄγων ἐρίηρον ἀοιδόν,τὸν περὶ Μοῦσ' ἐϕίλησε, δίδου δ' ἀγαϑόν τε κακόν τε·ὀϕϑαλμῶν μὲν ἄμερσε, δίδου δ' ἡδεῖαν ἀοιδήν.τῷ δ' ἄρα Ποντόνοος ϑῆκε ϑρόνον ἀργυρόηλονμέσσῳ δαιτυμόνων, πρὸς κίονα μακρὸν ἐρείσας:κὰδ δ' ἐκ πασσαλόϕι κρέμασεν ϕόρμιγγα λίγειαναὐτοῦ ὑπὲρ κεϕαλῆς καὶ ἐπέϕραδε χερσὶν ἑλέσϑαικῆρυξ· πὰρ δ' ἐτίϑει κάνεον καλήν τε τράπεζαν,πὰρ δὲ δέπας οἴνοιο, πιεῖν ὅτε ϑυμὸς ἀνώγοι.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,Μοῦσ' ἄρ' ἀοιδὸν ἀνῆκεν ἀειδέμεναι κλέα ἀνδρῶν,οἴμης, τῆς τότ' ἄρα κλέος οὐρανὸν εὐρὺν ἵκανε,νεῖκος ᾽Οδυσσῆος καὶ Πηλεί:δεω ᾽Αχιλῆος,ὥς ποτε δηρίσαντο ϑεῶν ἐν δαιτὶ ϑαλείῃἐκπάγλοισ' ἐπέεσσιν, ἄναξ δ' ἀνδρῶν ᾽Αγαμέμνωνχαῖρε νόῳ, ὅ τ' ἄριστοι ᾽Αχαιῶν δηριόωντο.ὣς γάρ οἱ χρείων μυϑήσατο Φοῖβος ᾽ΑπόλλωνΠυϑοῖ ἐν ἠγαϑέῃ, ὅϑ' ὑπέρβη λάιὴνον οὐδὸνχρησόμενος: τότε γάρ ῥα κυλίνδετο πήματος ἀρχὴΤρωσί τε καὶ Δαναοῖσι Διὸς μεγάλου διὰ βουλάς.ταῦτ' ἄρ' ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός: αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςπορϕύρεον μέγα ϕᾶρος ἑλὼν χερσὶ στιβαρῇσικὰκ κεϕαλῆς εἴρυσσε, κάλυψε δὲ καλὰ πρόσωπα·αἴδετο γὰρ Φαίηκας ὑπ' ὀϕρύσι δάκρυα λείβων.ἦτοι ὅτε λήξειεν ἀείδων ϑεῖος ἀοιδός,δάκρυ' ὀμορξάμενος κεϕαλῆς ἄπο ϕᾶρος ἕλεσκεκαὶ δέπας ἀμϕικύπελλον ἑλὼν σπείσασκε ϑεοῖσιν·αὐτὰρ ὅτ' ἂψ ἄρχοιτο καὶ ὀτρύνειαν ἀείδεινΦαιήκων οἱ ἄριστοι, ἐπεὶ τέρποντ' ἐπέεσσιν,ἂψ ᾽Οδυσεὺς κατὰ κρᾶτα καλυψάμενος γοάασκεν.ἔνϑ' ἄλλους μὲν πάντας ἐλάνϑανε δάκρυα λείβων,᾽Αλκίνοος δέ μιν οἶος ἐπεϕράσατ' ἠδὲ νόησενἥμενος ἄγχ' αὐτοῦ, βαρὺ δὲ στενάχοντος ἄκουσεν.αἶψα δὲ Φαιήκεσσι ϕιληρέτμοισι μετηύδα·"κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες:ἤδη μὲν δαιτὸς κεκορήμεϑα ϑυμὸν ἐί:σηςϕόρμιγγός ϑ', ἣ δαιτὶ συνήορός ἐστι ϑαλείηνῦν δ' ἐξέλϑωμεν καὶ ἀέϑλων πειρηϑῶμενπάντων, ὥς χ' ὁ ξεῖνος ἐνίσπῃ οἷσι ϕίλοισιν,οἴκαδε νοστήσας, ὅσσον περιγινόμεϑ' ἄλλωνπύξ τε παλαισμοσύνῃ τε καὶ ἅλμασιν ἠδὲ πόδεσσιν."ὣς ἄρα ϕωνήσας ἡγήσατο, τοὶ δ' ἅμ' ἕποντο.κὰδ δ' ἐκ πασσαλόϕι κρέμασεν ϕόρμιγγα λίγειαν,Δημοδόκου δ' ἕλε χεῖρα καὶ ἔξαγεν ἐκ μεγάροιοκῆρυξ· ἦρχε δὲ τῷ αὐτὴν ὁδὸν ἥν περ οἱ ἄλλοιΦαιήκων οἱ ἄριστοι, ἀέϑλια ϑαυμανέοντες.βὰν δ' ἴμεν εἰς ἀγορήν, ἅμα δ' ἕσπετο πουλὺς ὅμιλοςμυρίοι· ἂν δ' ἵσταντο νέοι πολλοί τε καὶ ἐσϑλοί.ὦρτο μὲν ᾽Ακρόνεώς τε καὶ ᾽Ωκύαλος καὶ ᾽ΕλατρεὺςΝαυτεύς τε Πρυμνεύς τε καὶ ᾽Αγχίαλος καὶ ᾽ΕρετμεὺςΠοντεύς τε Πρῳρεύς τε, Θόων ᾽Αναβησίνεώς τε᾽Αμϕίαλός ϑ', υἱὸς Πολυνήου Τεκτονίδαο·ἂν δὲ καὶ Εὐρύαλος, βροτολοιγῷ ἶσος ῎Αρηιὴ,Ναυβολίδης, ὃς ἄριστος ἔην εἶδός τε δέμας τεπάντων Φαιήκων μετ' ἀμύμονα Λαοδάμαντα.ἂν δ' ἔσταν τρεῖς παῖδες ἀμύμονος ᾽Αλκινόοιο,Λαοδάμας ϑ' ῞Αλιός τε καὶ ἀντίϑεος Κλυτόνηος.οἱ δ' ἤτοι πρῶτον μὲν ἐπειρήσαντο πόδεσσι·τοῖσι δ' ἀπὸ νύσσης τέτατο δρόμος: οἱ δ' ἅμα πάντεςκαρπαλίμως ἐπέτοντο κονίοντες πεδίοιο.τῶν δὲ ϑέειν ὄχ' ἄριστος ἔην Κλυτόνηος ἀμύμων·ὅσσον τ' ἐν νειῷ οὖρον πέλει ἡμιόνοιιὴν,τόσσον ὑπεκπροϑέων λαοὺς ἵκεϑ', οἱ δ' ἐλίποντο.οἱ δὲ παλαιμοσύνης ἀλεγεινῆς πειρήσαντο·τῇ δ' αὖτ' Εὐρύαλος ἀπεκαίνυτο πάντας ἀρίστους.ἅλματι δ' ᾽Αμϕίαλος πάντων προϕερέστατος ἦεν·δίσκῳ δ' αὖ πάντων πολὺ ϕέρτατος ἦεν ᾽Ελατρεύς,πὺξ δ' αὖ Λαοδάμας, ἀγαϑὸς πάιὴς ᾽Αλκινόοιο.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντες ἐτέρϕϑησαν ϕρέν' ἀέϑλοις,τοῖσ' ἄρα Λαοδάμας μετέϕη, πάιὴς ᾽Αλκινόοιο·"δεῦτε, ϕίλοι, τὸν ξεῖνον ἐρώμεϑα, εἴ τιν' ἄεϑλονοἶδέ τε καὶ δεδάηκε· ϕυήν γε μὲν οὐ κακός ἐστι,μηρούς τε κνήμας τε καὶ ἄμϕω χεῖρας ὕπερϑεναὐχένα τε στιβαρὸν μέγα τε σϑένος: οὐδέ τι ἥβηςδεύεται, ἀλλὰ κακοῖσι συνέρρηκται πολέεσσιν.οὐ γὰρ ἔγωγέ τί ϕημι κακώτερον ἄλλο ϑαλάσσηςἄνδρα γε συγχεῦαι, εἰ καὶ μάλα καρτερὸς εἴη."τὸν δ' αὖτ' Εὐρύαλος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"Λαοδάμα, μάλα τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπες.αὐτὸς νῦν προκάλεσσαι ἰὼν καὶ πέϕραδε μῦϑον."αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσ' ἀγαϑὸς πάιὴς ᾽Αλκινόοιο,στῆ ῥ' ἐς μέσσον ἰὼν καὶ ᾽Οδυσσῆα προσέειπε·"δεῦρ' ἄγε καὶ σύ, ξεῖνε πάτερ, πείρησαι ἀέϑλων,εἴ τινά που δεδάηκας: ἔοικε δέ σ' ἴδμεν ἀέϑλους.οὐ μὲν γὰρ μεῖζον κλέος ἀνέρος, ὄϕρα κεν ᾖσιν,ἢ ὅ τι ποσσίν τε ῥέξῃ καὶ χερσὶν ἑῇσιν.ἀλλ' ἄγε πείρησαι, σκέδασον δ' ἀπὸ κήδεα ϑυμοῦ·σοὶ δ' ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται, ἀλλά τοι ἤδηνηῦς τε κατείρυσται καὶ ἐπαρτέες εἰσὶν ἑταῖροι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"Λαοδάμα, τί με ταῦτα κελεύετε κερτομέοντες...κήδεά μοι καὶ μᾶλλον ἐνὶ ϕρεσὶν ἤ περ ἄεϑλοι,ὃς πρὶν μὲν μάλα πολλὰ πάϑον καὶ πολλὰ μόγησα,νῦν δὲ μεϑ' ὑμετέρῃ ἀγορῇ νόστοιο χατίζωνἧμαι, λισσόμενος βασιλῆά τε πάντα τε δῆμον."τὸν δ' αὖτ' Εὐρύαλος ἀπαμείβετο νείκεσέ τ' ἄντην·"οὐ γάρ σ' οὐδέ, ξεῖνε, δαήμονι ϕωτὶ ἐί:σκωἄϑλων, οἷά τε πολλὰ μετ' ἀνϑρώποισι πέλονται,ἀλλὰ τῷ, ὅς ϑ' ἅμα νηὶ: πολυκλήιὴδι ϑαμίζων,ἀρχὸς ναυτάων, οἵ τε πρηκτῆρες ἔασι,ϕόρτου τε μνήμων καὶ ἐπίσκοπος ᾖσιν ὁδαίωνκερδέων ϑ' ἁρπαλέων· οὐδ' ἀϑλητῆρι ἔοικας."τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ξεῖν', οὐ καλὸν ἔειπες: ἀτασϑάλῳ ἀνδρὶ ἔοικας.οὕτως οὐ πάντεσσι ϑεοὶ χαρίεντα διδοῦσινἀνδράσιν, οὔτε ϕυὴν οὔτ' ἂρ ϕρένας οὔτ' ἀγορητύν.ἄλλος μὲν γὰρ εἶδος ἀκιδνότερος πέλει ἀνήρ,ἀλλὰ ϑεὸς μορϕὴν ἔπεσι στέϕει, οἱ δέ τ' ἐς αὐτὸντερπόμενοι λεύσσουσιν· ὁ δ' ἀσϕαλέως ἀγορεύειαἰδοῖ μειλιχίῃ, μετὰ δὲ πρέπει ἀγρομένοισιν,ἐρχόμενον δ' ἀνὰ ἄστυ ϑεὸν ὣς εἰσορόωσιν.ἄλλος δ' αὖ εἶδος μὲν ἀλίγκιος ἀϑανάτοισιν,ἀλλ' οὔ οἱ χάρις ἀμϕὶ περιστέϕεται ἐπέεσσιν,ὡς καὶ σοὶ εἶδος μὲν ἀριπρεπές, οὐδέ κεν ἄλλωςοὐδὲ ϑεὸς τεύξειε, νόον δ' ἀποϕώλιός ἐσσι.ὤρινάς μοι ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσι ϕίλοισινεἰπὼν οὐ κατὰ κόσμον· ἐγὼ δ' οὐ νῆιὴς ἀέϑλων,ὡς σύγε μυϑεῖαι, ἀλλ' ἐν πρώτοισιν ὀί:ωἔμμεναι, ὄϕρ' ἥβῃ τε πεποίϑεα χερσί τ' ἐμῇσι.νῦν δ' ἔχομαι κακότητι καὶ ἄλγεσι· πολλὰ γὰρ ἔτλην,ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων.ἀλλὰ καὶ ὧς, κακὰ πολλὰ παϑών, πειρήσομ' ἀέϑλων·ϑυμοδακὴς γὰρ μῦϑος: ἐπώτρυνας δέ με εἰπών."ἦ ῥα, καὶ αὐτῷ ϕάρει ἀναί:ξας λάβε δίσκονμείζονα καὶ πάχετον, στιβαρώτερον οὐκ ὀλίγον περἢ οἵῳ Φαίηκες ἐδίσκεον ἀλλήλοισι.τόν ῥα περιστρέψας ἧκε στιβαρῆς ἀπὸ χειρός:βόμβησεν δὲ λίϑος: κατὰ δὲ πτῆξαν ποτὶ γαίῃΦαίηκες δολιχήρετμοι, ναυσικλυτοὶ ἄνδρες,λᾶος ὑπὸ ῥιπῆς: ὁ δ' ὑπέρπτατο σήματα πάντωνῥίμϕα ϑέων ἀπὸ χειρός. ἔϑηκε δὲ τέρματ' ᾽Αϑήνηἀνδρὶ δέμας εἰκυῖα, ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"καί κ' ἀλαός τοι, ξεῖνε, διακρίνειε τὸ σῆμαἀμϕαϕόων· ἐπεὶ οὔ τι μεμιγμένον ἐστὶν ὁμίλῳ,ἀλλὰ πολὺ πρῶτον. σὺ δὲ ϑάρσει τόνδε γ' ἄεϑλον·οὔ τις Φαιήκων τόν γ' ἵξεται οὐδ' ὑπερήσει."ὣς ϕάτο, γήϑησεν δὲ πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,χαίρων οὕνεχ' ἑταῖρον ἐνηέα λεῦσσ' ἐν ἀγῶνι.καὶ τότε κουϕότερον μετεϕώνεε Φαιήκεσσι·"τοῦτον νῦν ἀϕίκεσϑε, νέοι· τάχα δ' ὕστερον ἄλλονἥσειν ἢ τοσσοῦτον ὀί:ομαι ἢ ἔτι μάσσον.τῶν δ' ἄλλων ὅτινα κραδίη ϑυμός τε κελεύει,δεῦρ' ἄγε πειρηϑήτω, ἐπεί μ' ἐχολώσατε λίην,ἢ πὺξ ἠὲ πάλῃ ἢ καὶ ποσίν, οὔ τι μεγαίρω,πάντων Φαιήκων πλήν γ' αὐτοῦ Λαοδάμαντος.ξεῖνος γάρ μοι ὅδ' ἐστί· τίς ἂν ϕιλέοντι μάχοιτο;ἄϕρων δὴ κεῖνός γε καὶ οὐτιδανὸς πέλει ἀνήρ,ὅς τις ξεινοδόκῳ ἔριδα προϕέρηται ἀέϑλωνδήμῳ ἐν ἀλλοδαπῷ· ἕο δ' αὐτοῦ πάντα κολούει.τῶν δ' ἄλλων οὔ πέρ τιν' ἀναίνομαι οὐδ' ἀϑερίζω,ἀλλ' ἐϑέλω ἴδμεν καὶ πειρηϑήμεναι ἄντην.πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι, μετ' ἀνδράσιν ὅσσοι ἄεϑλοι·εὖ μὲν τόξον οἶδα ἐύξοον ἀμϕαϕάασϑαι·πρῶτός κ' ἄνδρα βάλοιμι ὀιστεύσας ἐν ὁμίλῳἀνδρῶν δυσμενέων, εἰ καὶ μάλα πολλοὶ ἑταῖροιἄγχι παρασταῖεν καὶ τοξαζοίατο ϕωτῶν.οἶος δή με Φιλοκτήτης ἀπεκαίνυτο τόξῳδήμῳ ἔνι Τρώων, ὅτε τοξαζοίμεϑ' ᾽Αχαιοί.τῶν δ' ἄλλων ἐμέ ϕημι πολὺ προϕερέστερον εἶναι,ὅσσοι νῦν βροτοί εἰσιν ἐπὶ χϑονὶ σῖτον ἔδοντες.ἀνδράσι δὲ προτέροισιν ἐριζέμεν οὐκ ἐϑελήσω,οὔϑ' ῾Ηρακλῆιὴ οὔτ' Εὐρύτῳ Οἰχαλιῆιὴ,οἵ ῥα καὶ ἀϑανάτοισιν ἐρίζεσκον περὶ τόξων.τῶ ῥα καὶ αἶψ' ἔϑανεν μέγας Εὔρυτος, οὐδ' ἐπὶ γῆραςἵκετ' ἐνὶ μεγάροισι· χολωσάμενος γὰρ ᾽Απόλλωνἔκτανεν, οὕνεκά μιν προκαλίζετο τοξάζεσϑαι.δουρὶ δ' ἀκοντίζω ὅσον οὐκ ἄλλος τις ὀιστῷ.οἴοισιν δείδοικα ποσὶν μή τίς με παρέλϑῃΦαιήκων· λίην γὰρ ἀεικελίως ἐδαμάσϑηνκύμασιν ἐν πολλοῖς, ἐπεὶ οὐ κομιδὴ κατὰ νῆαἦεν ἐπηετανός: τῶ μοι ϕίλα γυῖα λέλυνται."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ·᾽Αλκίνοος δέ μιν οἶος ἀμειβόμενος προσέειπε·"ξεῖν', ἐπεὶ οὐκ ἀχάριστα μεϑ' ἡμῖν ταῦτ' ἀγορεύεις,ἀλλ' ἐϑέλεις ἀρετὴν σὴν ϕαινέμεν, ἥ τοι ὀπηδεῖ,χωόμενος, ὅτι σ' οὗτος ἀνὴρ ἐν ἀγῶνι παραστὰςνείκεσεν, ὡς ἂν σὴν ἀρετὴν βροτὸς οὔ τις ὄνοιτοὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι ϕρεσὶν ἄρτια βάζειν·ἀλλ' ἄγε νῦν ἐμέϑεν ξυνίει ἔπος, ὄϕρα καὶ ἄλλῳεἴπῃς ἡρώων, ὅτε κεν σοῖσ' ἐν μεγάροισιδαινύῃ παρὰ σῇ τ' ἀλόχῳ καὶ σοῖσι τέκεσσιν,ἡμετέρης ἀρετῆς μεμνημένος, οἷα καὶ ἡμῖνΖεὺς ἐπὶ ἔργα τίϑησι διαμπερὲς ἐξ ἔτι πατρῶν.οὐ γὰρ πυγμάχοι εἰμὲν ἀμύμονες οὐδὲ παλαισταί,ἀλλὰ ποσὶ κραιπνῶς ϑέομεν καὶ νηυσὶν ἄριστοι,αἰεὶ δ' ἡμῖν δαίς τε ϕίλη κίϑαρίς τε χοροί τεεἵματά τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε ϑερμὰ καὶ εὐναί.ἀλλ' ἄγε, Φαιήκων βητάρμονες ὅσσοι ἄριστοι,παίσατε, ὥς χ' ὁ ξεῖνος ἐνίσπῃ οἷσι ϕίλοισιν,οἴκαδε νοστήσας, ὅσσον περιγινόμεϑ' ἄλλωνναυτιλίῃ καὶ ποσσὶ καὶ ὀρχηστυῖ καὶ ἀοιδῇ.Δημοδόκῳ δέ τις αἶψα κιὼν ϕόρμιγγα λίγειανοἰσέτω, ἥ που κεῖται ἐν ἡμετέροισι δόμοισιν."ὣς ἔϕατ' ᾽Αλκίνοος ϑεοείκελος, ὦρτο δὲ κῆρυξοἴσων ϕόρμιγγα γλαϕυρὴν δόμου ἐκ βασιλῆος.αἰσυμνῆται δὲ κριτοὶ ἐννέα πάντες ἀνέσταν,δήμιοι, οἳ κατ' ἀγῶνα ἐὺ: πρήσσεσκον ἕκαστα,λείηναν δὲ χορόν, καλὸν δ' εὔρυναν ἀγῶνα.κῆρυξ δ' ἐγγύϑεν ἦλϑε ϕέρων ϕόρμιγγα λίγειανΔημοδόκῳ· ὁ δ' ἔπειτα κί' ἐς μέσον· ἀμϕὶ δὲ κοῦροιπρωϑῆβαι ἵσταντο, δαήμονες ὀρχηϑμοῖο,πέπληγον δὲ χορὸν ϑεῖον ποσίν. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςμαρμαρυγὰς ϑηεῖτο ποδῶν, ϑαύμαζε δὲ ϑυμῷ.αὐτὰρ ὁ ϕορμίζων ἀνεβάλλετο καλὸν ἀείδεινἀμϕ' ῎Αρεος ϕιλότητος ἐυὴστεϕάνου τ' ᾽Αϕροδίτης,ὡς τὰ πρῶτ' ἐμίγησαν ἐν ῾Ηϕαίστοιο δόμοισιλάϑρῃ· πολλὰ δ' ἔδωκε, λέχος δ' ᾔσχυνε καὶ εὐνὴν῾Ηϕαίστοιο ἄνακτος: ἄϕαρ δέ οἱ ἄγγελος ἦλϑεν῞Ηλιος, ὅ σϕ' ἐνόησε μιγαζομένους ϕιλότητι.῞Ηϕαιστος δ' ὡς οὖν ϑυμαλγέα μῦϑον ἄκουσε,βῆ ῥ' ἴμεν ἐς χαλκεῶνα, κακὰ ϕρεσὶ βυσσοδομεύων·ἐν δ' ἔϑετ' ἀκμοϑέτῳ μέγαν ἄκμονα, κόπτε δὲ δεσμοὺςἀρρήκτους ἀλύτους, ὄϕρ' ἔμπεδον αὖϑι μένοιεν.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῦξε δόλον κεχολωμένος ῎Αρει,βῆ ῥ' ἴμεν ἐς ϑάλαμον, ὅϑι οἱ ϕίλα δέμνι' ἔκειτο,ἀμϕὶ δ' ἄρ' ἑρμῖσιν χέε δέσματα κύκλῳ ἁπάντῃ·πολλὰ δὲ καὶ καϑύπερϑε μελαϑρόϕιν ἐξεκέχυντο,ἠύτ' ἀράχνια λεπτά· τά γ' οὔ κέ τις οὐδὲ ἴδοιτο,οὐδὲ ϑεῶν μακάρων· περὶ γὰρ δολόεντα τέτυκτο.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα δόλον περὶ δέμνια χεῦεν,εἴσατ' ἴμεν ἐς Λῆμνον, ἐυκτίμενον πτολίεϑρον,ἥ οἱ γαιάων πολὺ ϕιλτάτη ἐστὶν ἁπασέων.οὐδ' ἀλαὸς σκοπιὴν εἶχε χρυσήνιος ῎Αρης,ὡς ἴδεν ῞Ηϕαιστον κλυτοτέχνην νόσϕι κιόντα·βῆ δ' ἴμεναι πρὸς δῶμα περικλυτοῦ ῾Ηϕαίστοιο,ἰσχανόων ϕιλότητος ἐυστεϕάνου Κυϑερείης.ἡ δὲ νέον παρὰ πατρὸς ἐρισϑενέος Κρονίωνοςἐρχομένη κατ' ἄρ' ἕζεϑ'· ὁ δ' εἴσω δώματος ᾔει,ἔν τ' ἄρα οἱ ϕῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"δεῦρο, ϕίλη, λέκτρον δέ· τραπείομεν εὐνηϑέντε·οὐ γὰρ ἔϑ' ῞Ηϕαιστος μεταδήμιος, ἀλλά που ἤδηοἴχεται ἐς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοϕώνους."ὣς ϕάτο, τῇ δ' ἀσπαστὸν ἐείσατο κοιμηϑῆναι.τὼ δ' ἐς δέμνια βάντε κατέδραϑον· ἀμϕὶ δὲ δεσμοὶτεχνήεντες ἔχυντο πολύϕρονος ῾Ηϕαίστοιο,οὐδέ τι κινῆσαι μελέων ἦν οὐδ' ἀναεῖραι.καὶ τότε δὴ γίνωσκον, ὅ τ' οὐκέτι ϕυκτὰ πέλοντο.ἀγχίμολον δέ σϕ' ἦλϑε περικλυτὸς ἀμϕιγυήεις,αὖτις ὑποστρέψας πρὶν Λήμνου γαῖαν ἱκέσϑαι·᾽Ηέλιος γάρ οἱ σκοπιὴν ἔχεν εἶπέ τε μῦϑον.ἔστη δ' ἐν προϑύροισι, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει·σμερδαλέον δ' ἐβόησε, γέγωνέ τε πᾶσι ϑεοῖσι·"Ζεῦ πάτερ ἠδ' ἄλλοι μάκαρες ϑεοὶ αἰὲν ἐόντες,δεῦϑ', ἵνα ἔργα γελαστὰ καὶ οὐκ ἐπιεικτὰ ἴδησϑε,ὡς ἐμὲ χωλὸν ἐόντα Διὸς ϑυγάτηρ ᾽Αϕροδίτηαἰὲν ἀτιμάζει, ϕιλέει δ' ἀίδηλον ῎Αρηα,οὕνεχ' ὁ μὲν καλός τε καὶ ἀρτίπος, αὐτὰρ ἔγωγεἠπεδανὸς γενόμην· ἀτὰρ οὔ τί μοι αἴτιος ἄλλος,ἀλλὰ τοκῆε δύω, τὼ μὴ γείνασϑαι ὄϕελλον.ἀλλ' ὄψεσϑ' ἵνα τώ γε καϑεύδετον ἐν ϕιλότητι,εἰς ἐμὰ δέμνια βάντες: ἐγὼ δ' ὁρόων ἀκάχημαι.οὐ μέν σϕεας ἔτ' ἔολπα μίνυνϑά γε κειέμεν οὕτω,καὶ μάλα περ ϕιλέοντε· τάχ' οὐκ ἐϑελήσετον ἄμϕωεὕδειν· ἀλλά σϕωε δόλος καὶ δεσμὸς ἐρύξει,εἰς ὅ κέ μοι μάλα πάντα πατὴρ ἀποδῷσιν ἔεδνα,ὅσσα οἱ ἐγγυάλιξα κυνώπιδος εἵνεκα κούρης,οὕνεκά οἱ καλὴ ϑυγάτηρ, ἀτὰρ οὐκ ἐχέϑυμος."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἀγέροντο ϑεοὶ ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ·ἦλϑε Ποσειδάων γαιήοχος, ἦλϑ' ἐριούνης῾Ερμείας, ἦλϑεν δὲ ἄναξ ἑκάεργος ᾽Απόλλων.ϑηλύτεραι δὲ ϑεαὶ μένον αἰδοῖ οἴκοι ἑκάστη.ἔσταν δ' ἐν προϑύροισι ϑεοί, δωτῆρες ἑάων·ἄσβεστος δ' ἄρ' ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι ϑεοῖσιτέχνας εἰσορόωσι πολύϕρονος ῾Ηϕαίστοιο.ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·"οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα· κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν,ὡς καὶ νῦν ῞Ηϕαιστος ἐὼν βραδὺς εἷλεν ῎Αρηα,ὠκύτατόν περ ἐόντα ϑεῶν, οἳ ῎Ολυμπον ἔχουσι,χωλὸς ἐών, τέχνῃσι· τὸ καὶ μοιχάγρι' ὀϕέλλει."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·῾Ερμῆν δὲ προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς, ᾽Απόλλων·"῾Ερμεία, Διὸς υἱέ, διάκτορε, δῶτορ ἑάων,ἦ ῥά κεν ἐν δεσμοῖσ' ἐϑέλοις κρατεροῖσι πιεσϑεὶςεὕδειν ἐν λέκτροισι παρὰ χρυσῇ ᾽Αϕροδίτῃ;"τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα διάκτορος ᾽Αργειὴϕόντης:"αἲ γὰρ τοῦτο γένοιτο, ἄναξ ἑκατηβόλ' ῎Απολλον.δεσμοὶ μὲν τρὶς τόσσοι ἀπείρονες ἀμϕὶς ἔχοιεν,ὑμεῖς δ' εἰσορόῳτε ϑεοὶ πᾶσαί τε ϑέαιναι,αὐτὰρ ἐγὼν εὕδοιμι παρὰ χρυσῇ ᾽Αϕροδίτῃ."ὣς ἔϕατ', ἐν δὲ γέλως ὦρτ' ἀϑανάτοισι ϑεοῖσιν.οὐδὲ Ποσειδάωνα γέλως ἔχε, λίσσετο δ' αἰεὶ῞Ηϕαιστον κλυτοεργόν, ὅπως λύσειεν ῎Αρηα·καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"λῦσον· ἐγὼ δέ τοι αὐτὸν ὑπίσχομαι, ὡς σὺ κελεύεις,τίσειν αἴσιμα πάντα μετ' ἀϑανάτοισι ϑεοῖσι·"τὸν δ' αὖτε προσέειπε περικλυτὸς ἀμϕιγυήεις:"μή με, Ποσείδαον γαιήοχε, ταῦτα κέλευε·δειλαί τοι δειλῶν γε καὶ ἐγγύαι ἐγγυάασϑαι.πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι μετ' ἀϑανάτοισι ϑεοῖσιν,εἴ κεν ῎Αρης οἴχοιτο χρέος καὶ δεσμὸν ἀλύξας..."τὸν δ' αὖτε προσέειπε Ποσειδάων ἐνοσίχϑων·"῞Ηϕαιστ', εἴ περ γάρ κεν ῎Αρης χρεῖος ὑπαλύξαςοἴχηται ϕεύγων, αὐτός τοι ἐγὼ τάδε τίσω."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα περικλυτὸς ἀμϕιγυήεις:"οὐκ ἔστ' οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασϑαι."ὣς εἰπὼν δεσμὸν ἀνίει μένος ῾Ηϕαίστοιο.τὼ δ' ἐπεὶ ἐκ δεσμοῖο λύϑεν, κρατεροῦ περ ἐόντος,αὐτίκ' ἀναί:ξαντε ὁ μὲν Θρῄκην δὲ βεβήκει,ἡ δ' ἄρα Κύπρον ἵκανε ϕιλομμειδὴς ᾽Αϕροδίτη,ἐς Πάϕον, ἔνϑα τέ οἱ τέμενος βωμός τε ϑυήεις.ἔνϑα δέ μιν Χάριτες λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,ἀμβρότῳ, οἷα ϑεοὺς ἐπενήνοϑεν αἰὲν ἐόντας,ἀμϕὶ δὲ εἵματα ἕσσαν ἐπήρατα, ϑαῦμα ἰδέσϑαι.ταῦτ' ἄρ' ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός: αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςτέρπετ' ἐνὶ ϕρεσὶν ᾗσιν ἀκούων ἠδὲ καὶ ἄλλοιΦαίηκες δολιχήρετμοι, ναυσικλυτοὶ ἄνδρες.᾽Αλκίνοος δ' ῞Αλιον καὶ Λαοδάμαντα κέλευσεμουνὰξ ὀρχήσασϑαι, ἐπεί σϕισιν οὔ τις ἔριζεν.οἱ δ' ἐπεὶ οὖν σϕαῖραν καλὴν μετὰ χερσὶν ἕλοντο,πορϕυρέην, τήν σϕιν Πόλυβος ποίησε δαί:ϕρων,τὴν ἕτερος ῥίπτασκε ποτὶ νέϕεα σκιόενταἰδνωϑεὶς ὀπίσω· ὁ δ' ἀπὸ χϑονὸς ὑψόσ' ἀερϑεὶςῥηιδίως μεϑέλεσκε, πάρος ποσὶν οὖδας ἱκέσϑαι.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σϕαίρῃ ἀν' ἰϑὺν πειρήσαντο,ὀρχείσϑην δὴ ἔπειτα ποτὶ χϑονὶ πουλυβοτείρῃταρϕέ' ἀμειβομένω· κοῦροι δ' ἐπελήκεον ἄλλοιἑστεῶτες κατ' ἀγῶνα, πολὺς δ' ὑπὸ κόμπος ὀρώρει.δὴ τότ' ἄρ' ᾽Αλκίνοον προσεϕώνεε δῖος ᾽Οδυσσεύς:"᾽Αλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,ἠμὲν ἀπείλησας βητάρμονας εἶναι ἀρίστους,ἠδ' ἄρ' ἑτοῖμα τέτυκτο· σέβας μ' ἔχει εἰσορόωντα."ὣς ϕάτο, γήϑησεν δ' ἱερὸν μένος ᾽Αλκινόοιο,αἶψα δὲ Φαιήκεσσι ϕιληρέτμοισι μετηύδα·"κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες:ὁ ξεῖνος μάλα μοι δοκέει πεπνυμένος εἶναι.ἀλλ' ἄγε οἱ δῶμεν ξεινήιον, ὡς ἐπιεικές.δώδεκα γὰρ κατὰ δῆμον ἀριπρεπέες βασιλῆεςἀρχοὶ κραίνουσι, τρισκαιδέκατος δ' ἐγὼ αὐτός:τῶν οἱ ἕκαστος ϕᾶρος ἐυπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνακαὶ χρυσοῖο τάλαντον ἐνείκατε τιμήεντος.αἶψα δὲ πάντα ϕέρωμεν ἀολλέα, ὄϕρ' ἐνὶ χερσὶξεῖνος ἔχων ἐπὶ δόρπον ἴῃ χαίρων ἐνὶ ϑυμῷ.Εὐρύαλος δέ ἑ αὐτὸν ἀρεσσάσϑω ἐπέεσσικαὶ δώρῳ, ἐπεὶ οὔ τι ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπεν."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδ' ἐκέλευον,δῶρα δ' ἄρ' οἰσέμεναι πρόεσαν κήρυκα ἕκαστος.τὸν δ' αὖτ' Εὐρύαλος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"᾽Αλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,τοὶ γὰρ ἐγὼ τὸν ξεῖνον ἀρέσσομαι, ὡς σὺ κελεύεις.δώσω οἱ τόδ' ἄορ παγχάλκεον, ᾧ ἔπι κώπηἀργυρέη, κολεὸν δὲ νεοπρίστου ἐλέϕαντοςἀμϕιδεδίνηται· πολέος δέ οἱ ἄξιον ἔσται."ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίϑει ξίϕος ἀργυρόηλον,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"χαῖρε, πάτερ ὦ ξεῖνε· ἔπος δ' εἴ περ τι βέβακταιδεινόν, ἄϕαρ τὸ ϕέροιεν ἀναρπάξασαι ἄελλαι.σοὶ δὲ ϑεοὶ ἄλοχόν τ' ἰδέειν καὶ πατρίδ' ἱκέσϑαιδοῖεν, ἐπεὶ δὴ δηϑὰ ϕίλων ἄπο πήματα πάσχεις."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"καὶ σύ, ϕίλος, μάλα χαῖρε, ϑεοὶ δέ τοι ὄλβια δοῖεν·μηδέ τί τοι ξίϕεός γε ποϑὴ μετόπισϑε γένοιτοτούτου, ὃ δή μοι δῶκας ἀρεσσάμενος ἐπέεσσιν."ἦ ῥα, καὶ ἀμϕ' ὤμοισι ϑέτο ξίϕος ἀργυρόηλον.δύσετό τ' ἠέλιος, καὶ τῷ κλυτὰ δῶρα παρῆεν.καὶ τά γ' ἐς ᾽Αλκινόοιο ϕέρον κήρυκες ἀγαυοί·δεξάμενοι δ' ἄρα παῖδες ἀμύμονος ᾽Αλκινόοιομητρὶ παρ' αἰδοίῃ ἔϑεσαν περικαλλέα δῶρα.τοῖσιν δ' ἡγεμόνευ' ἱερὸν μένος ᾽Αλκινόοιο,ἐλϑόντες δὲ καϑῖζον ἐν ὑψηλοῖσι ϑρόνοισι.δή ῥα τότ' ᾽Αρήτην προσέϕη μένος ᾽Αλκινόοιο·"δεῦρο, γύναι, ϕέρε χηλὸν ἀριπρεπέ', ἥ τις ἀρίστη·ἐν δ' αὐτὴ ϑὲς ϕᾶρος ἐυπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνα.ἀμϕὶ δέ οἱ πυρὶ χαλκὸν ἰήνατε, ϑέρμετε δ' ὕδωρ,ὄϕρα λοεσσάμενός τε ἰδών τ' εὖ κείμενα πάνταδῶρα, τά οἱ Φαίηκες ἀμύμονες ἐνϑάδ' ἔνεικαν,δαιτί τε τέρπηται καὶ ἀοιδῆς ὕμνον ἀκούων.καί οἱ ἐγὼ τόδ' ἄλεισον ἐμὸν περικαλλὲς ὀπάσσω,χρύσεον, ὄϕρ' ἐμέϑεν μεμνημένος ἤματα πάντασπένδῃ ἐνὶ μεγάρῳ Διί τ' ἄλλοισίν τε ϑεοῖσιν."ὣς ἔϕατ', ᾽Αρήτη δὲ μετὰ δμῳῇσιν ἔειπενἀμϕὶ πυρὶ στῆσαι τρίποδα μέγαν ὅττι τάχιστα.αἱ δὲ λοετροχόον τρίποδ' ἵστασαν ἐν πυρὶ κηλέῳ,ἐν δ' ἄρ' ὕδωρ ἔχεον, ὑπὸ δὲ ξύλα δαῖον ἑλοῦσαι.γάστρην μὲν τρίποδος πῦρ ἄμϕεπε, ϑέρμετο δ' ὕδωρ·τόϕρα δ' ἄρ' ᾽Αρήτη ξείνῳ περικαλλέα χηλὸνἐξέϕερεν ϑαλάμοιο, τίϑει δ' ἐνὶ κάλλιμα δῶρα,ἐσϑῆτα χρυσόν τε, τά οἱ Φαίηκες ἔδωκαν·ἐν δ' αὐτὴ ϕᾶρος ϑῆκεν καλόν τε χιτῶνα,καί μιν ϕωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"αὐτὸς νῦν ἴδε πῶμα, ϑοῶς δ' ἐπὶ δεσμὸν ἴηλον,μή τίς τοι καϑ' ὁδὸν δηλήσεται, ὁππότ' ἂν αὖτεεὕδῃσϑα γλυκὺν ὕπνον ἰὼν ἐν νηὶ: μελαίνῃ."αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,αὐτίκ' ἐπήρτυε πῶμα, ϑοῶς δ' ἐπὶ δεσμὸν ἴηλεποικίλον, ὅν ποτέ μιν δέδαε ϕρεσὶ πότνια Κίρκη.αὐτόδιον δ' ἄρα μιν ταμίη λούσασϑαι ἀνώγειἔς ῥ' ἀσάμινϑον βάνϑ'· ὁ δ' ἄρ' ἀσπασίως ἴδε ϑυμῷϑερμὰ λοέτρ', ἐπεὶ οὔ τι κομιζόμενός γε ϑάμιζεν,ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς ἠυκόμοιο·τόϕρα δέ οἱ κομιδή γε ϑεῷ ὣς ἔμπεδος ἦεν.τὸν δ' ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δέ μιν χλαῖναν καλὴν βάλον ἠδὲ χιτῶνα,ἔκ ῥ' ἀσαμίνϑου βὰς ἄνδρας μέτα οἰνοποτῆραςἤιε. Ναυσικάα δὲ ϑεῶν ἄπο κάλλος ἔχουσαστῆ ῥα παρὰ σταϑμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,ϑαύμαζεν δ' ᾽Οδυσῆα ἐν ὀϕϑαλμοῖσιν ὁρῶσα,καί μιν ϕωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"χαῖρε, ξεῖν', ἵνα καί ποτ' ἐὼν ἐν πατρίδι γαίῃμνήσῃ ἐμεῦ, ὅτι μοι πρώτῃ ζωάγρι' ὀϕέλλεις."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"Ναυσικάα, ϑύγατερ μεγαλήτορος ᾽Αλκινόοιο,οὕτω νῦν Ζεὺς ϑείη, ἐρίγδουπος πόσις ῞Ηρης,οἴκαδέ τ' ἐλϑέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσϑαι.τῶ κέν τοι καὶ κεῖϑι ϑεῷ ὣς εὐχετοῴμηναἰεὶ ἤματα πάντα· σὺ γάρ μ' ἐβιώσαο, κούρη."ἦ ῥα καὶ ἐς ϑρόνον ἷζε παρ' ᾽Αλκίνοον βασιλῆα.οἱ δ' ἤδη μοίρας τε νέμον κερόωντό τε οἶνον.κῆρυξ δ' ἐγγύϑεν ἦλϑεν ἄγων ἐρίηρον ἀοιδόν,Δημόδοκον λαοῖσι τετιμένον· εἷσε δ' ἄρ' αὐτὸνμέσσῳ δαιτυμόνων, πρὸς κίονα μακρὸν ἐρείσας.δὴ τότε κήρυκα προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς,νώτου ἀπὸ πρὸ ταμών ή ἐπὶ δὲ πλεῖον ἐλέλειπτο ήἀργιόδοντος ὑός, ϑαλερὴ δ' ἦν ἀμϕὶς ἀλοιϕή·"κῆρυξ, τῆ δή, τοῦτο πόρε κρέας, ὄϕρα ϕάγῃσι,Δημοδόκῳ, καί μιν προσπτύξομαι, ἀχνύμενός περ·πᾶσι γὰρ ἀνϑρώποισιν ἐπιχϑονίοισιν ἀοιδοὶτιμῆς ἔμμοροί εἰσι καὶ αἰδοῦς, οὕνεκ' ἄρα σϕέαςοἴμας Μοῦσ' ἐδίδαξε, ϕίλησε δὲ ϕῦλον ἀοιδῶν."ὣς ἄρ' ἔϕη, κῆρυξ δὲ ϕέρων ἐν χερσὶν ἔϑηκενἥρῳ Δημοδόκῳ· ὁ δ' ἐδέξατο, χαῖρε δὲ ϑυμῷ.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,δὴ τότε Δημόδοκον προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"Δημόδοκ', ἔξοχα δή σε βροτῶν αἰνίζομ' ἁπάντων.ἢ σέγε Μοῦσ' ἐδίδαξε, Διὸς παῖς, ἢ σέγ' ᾽Απόλλων·λίην γὰρ κατὰ κόσμον ᾽Αχαιῶν οἶτον ἀείδεις,ὅσσ' ἕρξαν τ' ἔπαϑόν τε καὶ ὅσσ' ἐμόγησαν ᾽Αχαιοί,ὥς τέ που ἢ αὐτὸς παρεὼν ἢ ἄλλου ἀκούσας.ἀλλ' ἄγε δὴ μετάβηϑι καὶ ἵππου κόσμον ἄεισονδουρατέου, τὸν ᾽Επειὸς ἐποίησεν σὺν ᾽Αϑήνῃ,ὅν ποτ' ἐς ἀκρόπολιν δόλῳ ἤγαγε δῖος ᾽Οδυσσεὺς,ἀνδρῶν ἐμπλήσας οἳ ῥ' ῎Ιλιον ἐξαλάπαξαν.αἴ κεν δή μοι ταῦτα κατὰ μοῖραν καταλέξῃς,αὐτίκ' ἐγὼ πᾶσιν μυϑήσομαι ἀνϑρώποισινὡς ἄρα τοι πρόϕρων ϑεὸς ὤπασε ϑέσπιν ἀοιδήν."ὣς ϕάϑ', ὁ δ' ὁρμηϑεὶς ϑεοῦ ἤρχετο, ϕαῖνε δ' ἀοιδήν,ἔνϑεν ἑλών ὡς οἱ μὲν ἐυσσέλμων ἐπὶ νηῶνβάντες ἀπέπλειον, πῦρ ἐν κλισίῃσι βαλόντες,᾽Αργεῖοι, τοὶ δ' ἤδη ἀγακλυτὸν ἀμϕ' ᾽Οδυσῆαεἵατ' ἐνὶ Τρώων ἀγορῇ κεκαλυμμένοι ἵππῳ·αὐτοὶ γάρ μιν Τρῶες ἐς ἀκρόπολιν ἐρύσαντο.ὣς ὁ μὲν ἑστήκει, τοὶ δ' ἄκριτα πόλλ' ἀγόρευονἥμενοι ἀμϕ' αὐτόν· τρίχα δέ σϕισιν ἥνδανε βουλή,ἠὲ διαπλῆξαι κοῖλον δόρυ νηλέι χαλκῷ,ἢ κατὰ πετράων βαλέειν ἐρύσαντας ἐπ' ἄκρης,ἢ ἐάαν μέγ' ἄγαλμα ϑεῶν ϑελκτήριον εἶναι,τῇ περ δὴ καὶ ἔπειτα τελευτήσεσϑαι ἔμελλεν·αἶσα γὰρ ἦν ἀπολέσϑαι, ἐπὴν πόλις ἀμϕικαλύψῃδουράτεον μέγαν ἵππον, ὅϑ' εἵατο πάντες ἄριστοι᾽Αργεῖοι Τρώεσσι ϕόνον καὶ κῆρα ϕέροντες.ἤειδεν δ' ὡς ἄστυ διέπραϑον υἷες ᾽Αχαιῶνἱππόϑεν ἐκχύμενοι, κοῖλον λόχον ἐκπρολιπόντες.ἄλλον δ' ἄλλῃ ἄειδε πόλιν κεραιὴζέμεν αἰπήν,αὐτὰρ ᾽Οδυσσῆα προτὶ δώματα Δηιὴϕόβοιοβήμεναι, ἠυ?τ' ῎Αρηα, σὺν ἀντιϑέῳ Μενελάῳ.κεῖϑι δὴ αἰνότατον πόλεμον ϕάτο τολμήσαντανικῆσαι καὶ ἔπειτα διὰ μεγάϑυμον ᾽Αϑήνην.ταῦτ' ἄρ' ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός: αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςτήκετο, δάκρυ δ' ἔδευεν ὑπὸ βλεϕάροισι παρειάς.ὡς δὲ γυνὴ κλαίῃσι ϕίλον πόσιν ἀμϕιπεσοῦσα,ὅς τε ἑῆς πρόσϑεν πόλιος λαῶν τε πέσῃσιν,ἄστειὴ καὶ τεκέεσσιν ἀμύνων νηλεὲς ἦμαρ·ἡ μὲν τὸν ϑνῄσκοντα καὶ ἀσπαίροντ' ἐσιδοῦσαἀμϕ' αὐτῷ χυμένη λίγα κωκύει· οἱ δέ τ' ὄπισϑεκόπτοντες δούρεσσι μετάϕρενον ἠδὲ καὶ ὤμουςεἴρερον εἰσανάγουσι, πόνον τ' ἐχέμεν καὶ ὀιζύν·τῆς δ' ἐλεεινοτάτῳ ἄχειὴ ϕϑινύϑουσι παρειαί·ὣς ᾽Οδυσεὺς ἐλεεινὸν ὑπ' ὀϕρύσι δάκρυον εἶβεν.ἔνϑ' ἄλλους μὲν πάντας ἐλάνϑανε δάκρυα λείβων,᾽Αλκίνοος δέ μιν οἶος ἐπεϕράσατ' ἠδ' ἐνόησενἥμενος ἄγχ' αὐτοῦ, βαρὺ δὲ στενάχοντος ἄκουσεν.αἶψα δὲ Φαιήκεσσι ϕιληρέτμοισι μετηύδα·"κέκλυτε, Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,Δημόδοκος δ' ἤδη σχεϑέτω ϕόρμιγγα λίγειαν·οὐ γάρ πως πάντεσσι χαριζόμενος τάδ' ἀείδει.ἐξ οὗ δορπέομέν τε καὶ ὤρορε ϑεῖος ἀοιδός,ἐκ τοῦδ' οὔ πω παύσατ' ὀιζυροῖο γόοιοὁ ξεῖνος: μάλα πού μιν ἄχος ϕρένας ἀμϕιβέβηκεν.ἀλλ' ἄγ' ὁ μὲν σχεϑέτω, ἵν' ὁμῶς τερπώμεϑα πάντες,ξεινοδόκοι καὶ ξεῖνος, ἐπεὶ πολὺ κάλλιον οὕτω῎·εἵνεκα γὰρ ξείνοιο τάδ' αἰδοίοιο τέτυκται,πομπὴ καὶ ϕίλα δῶρα, τὰ οἱ δίδομεν ϕιλέοντες.ἀντὶ κασιγνήτου ξεῖνός ϑ' ἱκέτης τε τέτυκταιἀνέρι, ὅς τ' ὀλίγον περ ἐπιψαύῃ πραπίδεσσι.τῶ νῦν μηδὲ σὺ κεῦϑε νοήμασι κερδαλέοισινὅττι κέ σ' εἴρωμαι· ϕάσϑαι δέ σε κάλλιόν ἐστιν.εἴπ' ὄνομ' ὅττι σε κεῖϑι κάλεον μήτηρ τε πατήρ τε,ἄλλοι ϑ' οἳ κατὰ ἄστυ καὶ οἳ περιναιετάουσιν.οὐ μὲν γάρ τις πάμπαν ἀνώνυμός ἐστ' ἀνϑρώπων,οὐ κακὸς οὐδὲ μὲν ἐσϑλός, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται,ἀλλ' ἐπὶ πᾶσι τίϑενται, ἐπεί κε τέκωσι, τοκῆες.εἰπὲ δέ μοι γαῖάν τε τεὴν δῆμόν τε πόλιν τε,ὄϕρα σε τῇ πέμπωσι τιτυσκόμεναι ϕρεσὶ νῆες.οὐ γὰρ Φαιήκεσσι κυβερνητῆρες ἔασιν,οὐδέ τι πηδάλι' ἐστί, τά τ' ἄλλαι νῆες ἔχουσιν·ἀλλ' αὐταὶ ἴσασι νοήματα καὶ ϕρένας ἀνδρῶν,καὶ πάντων ἴσασι πόλιας καὶ πίονας ἀγροὺςἀνϑρώπων, καὶ λαῖτμα τάχισϑ' ἁλὸς ἐκπερόωσινἠέρι καὶ νεϕέλῃ κεκαλυμμέναι· οὐδέ ποτέ σϕινοὔτε τι πημανϑῆναι ἔπι δέος οὔτ' ἀπολέσϑαι.ἀλλὰ τόδ' ὥς ποτε πατρὸς ἐγὼν εἰπόντος ἄκουσαΝαυσιϑόου, ὃς ἔϕασκε Ποσειδάων' ἀγάσεσϑαιἡμῖν, οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.ϕῆ ποτε Φαιήκων ἀνδρῶν εὐεργέα νῆαἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν ἐν ἠεροειδέι πόντῳῥαισέσϑαι, μέγα δ' ἧμιν ὄρος πόλει ἀμϕικαλύψειν.ὣς ἀγόρευ' ὁ γέρων· τὰ δέ κεν ϑεὸς ἢ τελέσειεν,ἤ κ' ἀτέλεστ' εἴη, ὥς οἱ ϕίλον ἔπλετο ϑυμῷ.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,ὅππῃ ἀπεπλάγχϑης τε καὶ ἅς τινας ἵκεο χώραςἀνϑρώπων, αὐτούς τε πόλιάς τ' ἐυναιεταώσας,ἠμὲν ὅσοι χαλεποί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι,οἵ τε ϕιλόξεινοι καί σϕιν νόος ἐστὶ ϑεουδής.εἰπὲ δ' ὅ τι κλαίεις καὶ ὀδύρεαι ἔνδοϑι ϑυμῷ᾽Αργείων Δαναῶν ἠδ' ᾽Ιλίου οἶτον ἀκούων.τὸν δὲ ϑεοὶ μὲν τεῦξαν, ἐπεκλώσαντο δ' ὄλεϑρονἀνϑρώποις, ἵνα ᾖσι καὶ ἐσσομένοισιν ἀοιδή.ἦ τίς τοι καὶ πηὸς ἀπέϕϑιτο ᾽Ιλιόϑι πρόἐσϑλὸς ἐών, γαμβρὸς ἢ πενϑερός... οἵ τε μάλιστακήδιστοι τελέϑουσι μεϑ' αἷμά τε καὶ γένος αὐτῶν.ἦ τίς που καὶ ἑταῖρος ἀνὴρ κεχαρισμένα εἰδώς,ἐσϑλός... ἐπεὶ οὐ μέν τι κασιγνήτοιο χερείωνγίνεται, ὅς κεν ἑταῖρος ἐὼν πεπνυμένα εἰδῇ."
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΙΤὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"᾽Αλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,ἦ τοι μὲν τόδε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦτοιοῦδ' οἷος ὅδ' ἐστί, ϑεοῖς ἐναλίγκιος αὐδήν.οὐ γὰρ ἔγωγέ τί ϕημι τέλος χαριέστερον εἶναιἢ ὅτ' εὐϕροσύνη μὲν ἔχῃ κάτα δῆμον ἅπαντα,δαιτυμόνες δ' ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται ἀοιδοῦἥμενοι ἑξείης, παρὰ δὲ πλήϑωσι τράπεζαισίτου καὶ κρειῶν, μέϑυ δ' ἐκ κρητῆρος ἀϕύσσωνοἰνοχόος ϕορέῃσι καὶ ἐγχείῃ δεπάεσσι·τοῦτό τί μοι κάλλιστον ἐνὶ ϕρεσὶν εἴδεται εἶναι.σοὶ δ' ἐμὰ κήδεα ϑυμὸς ἐπετράπετο στονόενταεἴρεσϑ', ὄϕρ' ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω.τί πρῶτόν τοι ἔπειτα, τί δ' ὑστάτιον καταλέξω,κήδε' ἐπεί μοι πολλὰ δόσαν ϑεοὶ Οὐρανίωνες.νῦν δ' ὄνομα πρῶτον μυϑήσομαι, ὄϕρα καὶ ὑμεῖςεἴδετ', ἐγὼ δ' ἂν ἔπειτα, ϕυγὼν ὕπο νηλεὲς ἦμαρ,ὑμῖν ξεῖνος ἔω καὶ ἀπόπροϑι δώματα ναίων.εἴμ' ᾽Οδυσεὺς Λαερτιάδης, ὃς πᾶσι δόλοισινἀνϑρώποισι μέλω, καί μευ κλέος οὐρανὸν ἵκει.ναιετάω δ' ᾽Ιϑάκην εὐδείελον· ἐν δ' ὄρος αὐτῇ,Νήριτον εἰνοσίϕυλλον, ἀριπρεπές: ἀμϕὶ δὲ νῆσοιπολλαὶ ναιετάουσι μάλα σχεδὸν ἀλλήλῃσι,Δουλίχιόν τε Σάμη τε καὶ ὑλήεσσα Ζάκυνϑος.αὐτὴ δὲ χϑαμαλὴ πανυπερτάτη εἰν ἁλὶ κεῖταιπρὸς ζόϕον ή αἱ δέ τ' ἄνευϑε πρὸς ἠῶ τ' ἠέλιόν τε ή,τρηχεῖ', ἀλλ' ἀγαϑὴ κουροτρόϕος: οὔ τι ἔγωγεἧς γαίης δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο ἰδέσϑαι.ἦ μέν μ' αὐτόϑ' ἔρυκε Καλυψώ, δῖα ϑεάων·ὣς δ' αὔτως Κίρκη κατερήτυεν ἐν μεγάροισινΑἰαίη δολόεσσα, λιλαιομένη πόσιν εἶναι·ἀλλ' ἐμὸν οὔ ποτε ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσιν ἔπειϑεν.ὡς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος οὐδὲ τοκήωνγίνεται, εἴ περ καί τις ἀπόπροϑι πίονα οἶκονγαίῃ ἐν ἀλλοδαπῇ ναίει ἀπάνευϑε τοκήων.εἰ δ' ἄγε τοι καὶ νόστον ἐμὸν πολυκηδέ' ἐνίσπω,ὅν μοι Ζεὺς ἐϕέηκεν ἀπὸ Τροίηϑεν ἰόντι.᾽Ιλιόϑεν με ϕέρων ἄνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν,᾽Ισμάρῳ. ἔνϑα δ' ἐγὼ πόλιν ἔπραϑον, ὤλεσα δ' αὐτούς:ἐκ πόλιος δ' ἀλόχους καὶ κτήματα πολλὰ λαβόντεςδασσάμεϑ', ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.ἔνϑ' ἤτοι μὲν ἐγὼ διερῷ ποδὶ ϕευγέμεν ἡμέαςἠνώγεα, τοὶ δὲ μέγα νήπιοι οὐκ ἐπίϑοντο.ἔνϑα δὲ πολλὸν μὲν μέϑυ πίνετο, πολλὰ δὲ μῆλαἔσϕαζον παρὰ ϑῖνα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς.τόϕρα δ' ἄρ' οἰχόμενοι Κίκονες Κικόνεσσι γεγώνευν,οἵ σϕιν γείτονες ἦσαν ἅμα πλέονες καὶ ἀρείουςἤπειρον ναίοντες, ἐπιστάμενοι μὲν ἀϕ' ἵππωνἀνδράσι μάρνασϑαι καὶ ὅϑι χρὴ πεζὸν ἐόντα.ἦλϑον ἔπειϑ' ὅσα ϕύλλα καὶ ἄνϑεα γίνεται ὥρῃ,ἠέριοι· τότε δή ῥα κακὴ Διὸς αἶσα παρέστηἡμῖν αἰνομόροισιν, ἵν' ἄλγεα πολλὰ πάϑοιμεν.στησάμενοι δ' ἐμάχοντο μάχην παρὰ νηυσὶ ϑοῇσι,βάλλον δ' ἀλλήλους χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν.ὄϕρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ,τόϕρα δ' ἀλεξόμενοι μένομεν πλέονάς περ ἐόντας:ἦμος δ' ᾽Ηέλιος μετενίσσετο βουλυτὸν δέ,καὶ τότε δὴ Κίκονες κλῖναν δαμάσαντες ᾽Αχαιούς.ἓξ δ' ἀϕ' ἑκάστης νηὸς ἐυκνήμιδες ἑταῖροιὤλονϑ'· οἱ δ' ἄλλοι ϕύγομεν ϑάνατόν τε μόρον τε.ἔνϑεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ,ἄσμενοι ἐκ ϑανάτοιο, ϕίλους ὀλέσαντες ἑταίρους.οὐδ' ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον ἀμϕιέλισσαι,πρίν τινα τῶν δειλῶν ἑτάρων τρὶς ἕκαστον ἀῦσαι,οἳ ϑάνον ἐν πεδίῳ Κικόνων ὕπο δῃωϑέντες.νηυσὶ δ' ἐπῶρσ' ἄνεμον βορέην νεϕεληγερέτα Ζεὺςλαίλαπι ϑεσπεσίῃ, σὺν δὲ νεϕέεσσι κάλυψεγαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· ὀρώρει δ' οὐρανόϑεν νύξ.αἱ μὲν ἔπειτ' ἐϕέροντ' ἐπικάρσιαι, ἱστία δέ σϕιτριχϑά τε καὶ τετραχϑὰ διέσχισεν ἲς ἀνέμοιο.καὶ τὰ μὲν ἐς νῆας κάϑεμεν, δείσαντες ὄλεϑρον,αὐτὰς δ' ἐσσυμένως προερέσσαμεν ἤπειρὸν δέ.ἔνϑα δύω νύκτας δύο τ' ἤματα συννεχὲς αἰεὶκείμεϑ', ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἄλγεσι ϑυμὸν ἔδοντες.ἀλλ' ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ἐυπλόκαμος τέλεσ' ᾽Ηώς,ἱστοὺς στησάμενοι ἀνά ϑ' ἱστία λεύκ' ἐρύσαντεςἥμεϑα· τὰς δ' ἄνεμός τε κυβερνῆταί τ' ἴϑυνον.καί νύ κεν ἀσκηϑὴς ἱκόμην ἐς πατρίδα γαῖαν,ἀλλά με κῦμα ῥόος τε περιγνάμπτοντα Μάλειανκαὶ βορέης ἀπέωσε, παρέπλαγξεν δὲ Κυϑήρων.ἔνϑεν δ' ἐννῆμαρ ϕερόμην ὀλοοῖσ' ἀνέμοισιπόντον ἐπ' ἰχϑυόεντα· ἀτὰρ δεκάτῃ ἐπέβημενγαίης Λωτοϕάγων, οἵ τ' ἄνϑινον εἶδαρ ἔδουσιν.ἔνϑα δ' ἐπ' ἠπείρου βῆμεν καὶ ἀϕυσσάμεϑ' ὕδωρ,αἶψα δὲ δεῖπνον ἕλοντο ϑοῇς παρὰ νηυσὶν ἑταῖροι.αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ' ἐπασσάμεϑ' ἠδὲ ποτῆτος,δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάρους προιὴvειν πεύϑεσϑαι ἰόνταςοἵ τινες ἀνέρες εἶεν ἐπὶ χϑονὶ σῖτον ἔδοντες,ἄνδρε δύω κρίνας, τρίτατον κήρυχ' ἅμ' ὀπάσσας.οἱ δ' αἶψ' οἰχόμενοι μίγεν ἀνδράσι Λωτοϕάγοισιν·οὐδ' ἄρα Λωτοϕάγοι μήδονϑ' ἑτάροισιν ὄλεϑρονἡμετέροις, ἀλλά σϕι δόσαν λωτοῖο πάσασϑαι.τῶν δ' ὅς τις λωτοῖο ϕάγοι μελιηδέα καρπόν,οὐκέτ' ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤϑελεν οὐδὲ νέεσϑαι,ἀλλ' αὐτοῦ βούλοντο μετ' ἀνδράσι Λωτοϕάγοισιλωτὸν ἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαϑέσϑαι.τοὺς μὲν ἐγὼν ἐπὶ νῆας ἄγον κλαίοντας ἀνάγκῃ,νηυσὶ δ' ἐνὶ γλαϕυρῇσιν ὑπὸ ζυγὰ δῆσα ἐρύσσας:αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κελόμην ἐρίηρας ἑταίρουςσπερχομένους νηῶν ἐπιβαινέμεν ὠκειάων,μή πώς τις λωτοῖο ϕαγὼν νόστοιο λάϑηται.οἱ δ' αἶψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καϑῖζον,ἑξῆς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.ἔνϑεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ.Κυκλώπων δ' ἐς γαῖαν ὑπερϕιάλων ἀϑεμίστωνἱκόμεϑ', οἵ ῥα ϑεοῖσι πεποιϑότες ἀϑανάτοισινοὔτε ϕυτεύουσιν χερσὶν ϕυτὸν οὔτ' ἀρόωσιν,ἀλλὰ τά γ' ἄσπαρτα καὶ ἀνήροτα πάντα ϕύονται,πυροὶ καὶ κριϑαὶ ἠδ' ἄμπελοι, αἵ τε ϕέρουσινοἶνον ἐριστάϕυλον, καί σϕιν Διὸς ὄμβρος ἀέξει.τοῖσιν δ' οὔτ' ἀγοραὶ βουληϕόροι οὔτε ϑέμιστες,ἀλλ' οἵ γ' ὑψηλῶν ὀρέων ναίουσι κάρηναἐν σπέεσι γλαϕυροῖσι, ϑεμιστεύει δὲ ἕκαστοςπαίδων ἠδ' ἀλόχων, οὐδ' ἀλλήλων ἀλέγουσι.νῆσος ἔπειτα λάχεια παρ' ἐκ λιμένος τετάνυσται,γαίης Κυκλώπων οὔτε σχεδὸν οὔτ' ἀπὸ τηλοῦ,ὑλήεσσ'· ἐν δ' αἶγες ἀπειρέσιαι γεγάασινἄγριαι· οὐ μὲν γὰρ πάτος ἀνϑρώπων ἀπερύκει,οὐδέ μιν εἰσοιχνεῦσι κυνηγέται, οἵ τε καϑ' ὕληνἄλγεα πάσχουσιν κορυϕὰς ὀρέων ἐϕέποντες.οὔτ' ἄρα ποίμνῃσιν καταί:σχεται οὔτ' ἀρότοισιν,ἀλλ' ἥ γ' ἄσπαρτος καὶ ἀνήροτος ἤματα πάνταἀνδρῶν χηρεύει, βόσκει δέ τε μηκάδας αἶγας.οὐ γὰρ Κυκλώπεσσι νέες πάρα μιλτοπάρῃοι,οὐδ' ἄνδρες νηῶν ἔνι τέκτονες, οἵ κε κάμοιεννῆας ἐυὴσσέλμους, αἵ κεν τελέοιεν ἕκασταἄστε' ἐπ' ἀνϑρώπων ἱκνεύμεναι, οἷά τε πολλὰἄνδρες ἐπ' ἀλλήλους νηυσὶν περόωσι ϑάλασσαν·οἵ κέ σϕιν καὶ νῆσον ἐυκτιμένην ἐκάμοντο.οὐ μὲν γάρ τι κακή γε, ϕέροι δέ κεν ὥρια πάντα·ἐν μὲν γὰρ λειμῶνες ἁλὸς πολιοῖο παρ' ὄχϑαςὑδρηλοὶ μαλακοί· μάλα κ' ἄϕϑιτοι ἄμπελοι εἶεν.ἐν δ' ἄροσις λείη· μάλα κεν βαϑὺ λήιον αἰειεἰς ὥρας ἀμόῳεν, ἐπεὶ μάλα πῖαρ ὑπ' οὖδας.ἐν δὲ λιμὴν εὔορμος, ἵν' οὐ χρεὼ πείσματός ἐστιν,οὔτ' εὐνὰς βαλέειν οὔτε πρυμνήσι' ἀνάψαι,ἀλλ' ἐπικέλσαντας μεῖναι χρόνον, εἰς ὅ κε ναυτέωνϑυμὸς ἐποτρύνῃ καὶ ἐπιπνεύσωσιν ἀῆται.αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος ῥέει ἀγλαὸν ὕδωρ,κρήνη ὑπὸ σπείους: περὶ δ' αἴγειροι πεϕύασιν.ἔνϑα κατεπλέομεν, καί τις ϑεὸς ἡγεμόνευενύκτα δι' ὀρϕναίην, οὐδὲ προυϕαίνετ' ἰδέσϑαι·ἀὴρ γὰρ περὶ νηυσὶ βαϑεῖ' ἦν, οὐδὲ σελήνηοὐρανόϑεν προύϕαινε, κατείχετο δὲ νεϕέεσσιν.ἔνϑ' οὔ τις τὴν νῆσον ἐσέδρακεν ὀϕϑαλμοῖσιν,οὔτ' οὖν κύματα μακρὰ κυλινδόμενα προτὶ χέρσονεἰσίδομεν, πρὶν νῆας ἐυσσέλμους ἐπικέλσαι.κελσάσῃσι δὲ νηυσὶ καϑείλομεν ἱστία πάντα,ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βῆμεν ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης:ἔνϑα δ' ἀποβρίξαντες ἐμείναμεν ᾽Ηῶ δῖαν.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,νῆσον ϑαυμάζοντες ἐδινεόμεσϑα κατ' αὐτήν.ὦρσαν δὲ Νύμϕαι, κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο,αἶγας ὀρεσκῴους, ἵνα δειπνήσειαν ἑταῖροι.αὐτίκα καμπύλα τόξα καὶ αἰγανέας δολιχαύλουςεἱλόμεϑ' ἐκ νηῶν, διὰ δὲ τρίχα κοσμηϑέντεςβάλλομεν· αἶψα δ' ἔδωκε ϑεὸς μενοεικέα ϑήρην.νῆες μέν μοι ἕποντο δυώδεκα, ἐς δὲ ἑκάστηνἐννέα λάγχανον αἶγες: ἐμοὶ δὲ δέκ' ἔξελον οἴῳ.ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταἥμεϑα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέϑυ ἡδύ.οὐ γάρ πω νηῶν ἐξέϕϑιτο οἶνος ἐρυϑρός,ἀλλ' ἐνέην· πολλὸν γὰρ ἐν ἀμϕιϕορεῦσιν ἕκαστοιἠϕύσαμεν Κικόνων ἱερὸν πτολίεϑρον ἑλόντες.Κυκλώπων δ' ἐς γαῖαν ἐλεύσσομεν ἐγγὺς ἐόντων,καπνόν τ' αὐτῶν τε ϕϑογγὴν ὀίων τε καὶ αἰγῶν.ἦμος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέϕας ἦλϑε,δὴ τότε κοιμήϑημεν ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,καὶ τότ' ἐγὼν ἀγορὴν ϑέμενος μετὰ πᾶσιν ἔειπον·'ἄλλοι μὲν νῦν μίμνετ', ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι·αὐτὰρ ἐγὼ σὺν νηί τ' ἐμῇ καὶ ἐμοῖσ' ἑτάροισινἐλϑὼν τῶνδ' ἀνδρῶν πειρήσομαι, οἵ τινές εἰσιν,ἤ ῥ' οἵ γ' ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι,ἦε ϕιλόξεινοι, καί σϕιν νόος ἐστὶ ϑεουδής.'ὣς εἰπὼν ἀνὰ νηὸς ἔβην, ἐκέλευσα δ' ἑταίρουςαὐτούς τ' ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι.οἱ δ' αἶψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καϑῖζον,ἑξῆς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.ἀλλ' ὅτε δὴ τὸν χῶρον ἀϕικόμεϑ' ἐγγὺς ἐόντα,ἔνϑα δ' ἐπ' ἐσχατιῇ σπέος εἴδομεν, ἄγχι ϑαλάσσης,ὑψηλόν, δάϕνῃσι κατηρεϕές. ἔνϑα δὲ πολλὰμῆλ', ὄιὴές τε καὶ αἶγες, ἰαύεσκον· περὶ δ' αὐλὴὑψηλὴ δέδμητο κατωρυχέεσσι λίϑοισιμακρῇσίν τε πίτυσσιν ἰδὲ δρυσὶν ὑψικόμοισιν.ἔνϑα δ' ἀνὴρ ἐνίαυε πελώριος, ὅς ῥα τὰ μῆλαοἶος ποιμαίνεσκεν ἀπόπροϑεν· οὐδὲ μετ' ἄλλουςπωλεῖτ', ἀλλ' ἀπάνευϑεν ἐὼν ἀϑεμίστια ᾔδη.καὶ γὰρ ϑαῦμ' ἐτέτυκτο πελώριον, οὐδὲ ἐῴκειἀνδρί γε σιτοϕάγῳ, ἀλλὰ ῥίῳ ὑλήεντιὑψηλῶν ὀρέων, ὅ τε ϕαίνεται οἶον ἀπ' ἄλλων.δὴ τότε τοὺς ἄλλους κελόμην ἐρίηρας ἑταίρουςαὐτοῦ πὰρ νηί τε μένειν καὶ νῆα ἔρυσϑαι·αὐτὰρ ἐγὼ κρίνας ἑτάρων δυοκαίδεκ' ἀρίστουςβῆν· ἀτὰρ αἴγεον ἀσκὸν ἔχον μέλανος οἴνοιο,ἡδέος, ὅν μοι ἔδωκε Μάρων, Εὐάνϑεος υἱός,ἱρεὺς ᾽Απόλλωνος, ὃς ῎Ισμαρον ἀμϕιβεβήκει,οὕνεκά μιν σὺν παιδὶ περισχόμεϑ' ἠδὲ γυναικὶἁζόμενοι· ᾤκει γὰρ ἐν ἄλσειὴ δενδρήεντιΦοίβου ᾽Απόλλωνος. ὁ δέ μοι πόρεν ἀγλαὰ δῶραχρυσοῦ μέν μοι δῶκ' εὐεργέος ἑπτὰ τάλαντα,δῶκε δέ μοι κρητῆρα πανάργυρον, αὐτὰρ ἔπειταοἶνον ἐν ἀμϕιϕορεῦσι δυώδεκα πᾶσιν ἀϕύσσας,ἡδὺν ἀκηράσιον, ϑεῖον ποτόν· οὐδέ τις αὐτὸνἠείδη δμώων οὐδ' ἀμϕιπόλων ἐνὶ οἴκῳ,ἀλλ' αὐτὸς ἄλοχός τε ϕίλη ταμίη τε μί' οἴη.τὸν δ' ὅτε πίνοιεν μελιηδέα οἶνον ἐρυϑρόν,ἓν δέπας ἐμπλήσας ὕδατος ἀνὰ εἴκοσι μέτραχεῦ', ὀδμὴ δ' ἡδεῖα ἀπὸ κρητῆρος ὀδώδει,ϑεσπεσίη· τότ' ἂν οὔ τοι ἀποσχέσϑαι ϕίλον ἦεν.τοῦ ϕέρον ἐμπλήσας ἀσκὸν μέγαν, ἐν δὲ καὶ ᾖακωρύκῳ· αὐτίκα γάρ μοι ὀίσατο ϑυμὸς ἀγήνωρἄνδρ' ἐπελεύσεσϑαι μεγάλην ἐπιειμένον ἀλκήν,ἄγριον, οὔτε δίκας εὖ εἰδότα οὔτε ϑέμιστας.καρπαλίμως δ' εἰς ἄντρον ἀϕικόμεϑ', οὐδέ μιν ἔνδονεὕρομεν, ἀλλ' ἐνόμευε νομὸν κάτα πίονα μῆλα.ἐλϑόντες δ' εἰς ἄντρον ἐϑηεύμεσϑα ἕκαστα·ταρσοὶ μὲν τυρῶν βρῖϑον στείνοντο δὲ σηκοὶἀρνῶν ἠδ' ἐρίϕων· διακεκριμέναι δὲ ἕκασταιἔρχατο, χωρὶς μὲν πρόγονοι, χωρὶς δὲ μέτασσαι,χωρὶς δ' αὖϑ' ἕρσαι· ναῖον δ' ὀρῷ ἄγγεα πάντα,γαυλοί τε σκαϕίδες τε, τετυγμένα, τοῖσ' ἐνάμελγεν.ἔνϑ' ἐμὲ μὲν πρώτισϑ' ἕταροι λίσσοντ' ἐπέεσσιτυρῶν αἰνυμένους ἰέναι πάλιν, αὐτὰρ ἔπειτακαρπαλίμως ἐπὶ νῆα ϑοὴν ἐρίϕους τε καὶ ἄρναςσηκῶν ἐξελάσαντας ἐπιπλεῖν ἁλμυρὸν ὕδωρ·ἀλλ' ἐγὼ οὐ πιϑόμην ή ἦ τ' ἂν πολὺ κέρδιον ἦεν ή,ὄϕρ' αὐτόν τε ἴδοιμι, καὶ εἴ μοι ξείνια δοίη.οὐδ' ἄρ' ἔμελλ' ἑτάροισι ϕανεὶς ἐρατεινὸς ἔσεσϑαι.ἔνϑα δὲ πῦρ κήαντες ἐϑύσαμεν ἠδὲ καὶ αὐτοὶτυρῶν αἰνύμενοι ϕάγομεν, μένομέν τέ μιν ἔνδονἥμενοι, εἷος ἐπῆλϑε νέμων· ϕέρε δ' ὄβριμον ἄχϑοςὕλης ἀζαλέης, ἵνα οἱ ποτιδόρπιον εἴη.ἔντοσϑεν δ' ἄντροιο βαλὼν ὀρυμαγδὸν ἔϑηκεν·ἡμεῖς δὲ δείσαντες ἀπεσσύμεϑ' ἐς μυχὸν ἄντρου.αὐτὰρ ὅ γ' εἰς εὐρὺ σπέος ἤλασε πίονα μῆλα,πάντα μάλ' ὅσσ' ἤμελγε, τὰ δ' ἄρσενα λεῖπε ϑύρηϕιν,ἀρνειούς τε τράγους τε, βαϑείης ἔντοϑεν αὐλῆς.αὐτὰρ ἔπειτ' ἐπέϑηκε ϑυρεὸν μέγαν ὑψόσ' ἀείρας,ὄβριμον· οὐκ ἂν τόν γε δύω καὶ εἴκοσ' ἄμαξαιἐσϑλαὶ τετράκυκλοι ἀπ' οὔδεος ὀχλίσσειαν·τόσσην ἠλίβατον πέτρην ἐπέϑηκε ϑύρῃσιν.ἑζόμενος δ' ἤμελγεν ὄις καὶ μηκάδας αἶγας,πάντα κατὰ μοῖραν, καὶ ὑπ' ἔμβρυον ἧκεν ἑκάστῃ.αὐτίκα δ' ἥμισυ μὲν ϑρέψας λευκοῖο γάλακτοςπλεκτοῖσ' ἐν ταλάροισιν ἀμησάμενος κατέϑηκεν,ἥμισυ δ' αὖτ' ἔστησεν ἐν ἄγγεσιν, ὄϕρα οἱ εἴηπίνειν αἰνυμένῳ καί οἱ ποτιδόρπιον εἴη.ονησάμενος τὰ ἃ ἔργα,καὶ τότε πῦρ ἀνέκαιε καὶ εἴσιδεν, εἴρετο δ' ἥμεας:'ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόϑεν πλεῖϑ' ὑγρὰ κέλευϑα;ἤ τι κατὰ πρῆξιν ἦ μαψιδίως ἀλάλησϑεοἷά τε ληιστῆρες ὑπεὶρ ἅλα; τοί τ' ἀλόωνταιψυχὰς παρϑέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποῖσι ϕέροντες...'ὣς ἔϕαϑ', ἡμῖν δ' αὖτε κατεκλάσϑη ϕίλον ἦτορδεισάντων ϕϑόγγον τε βαρὺν αὐτόν τε πέλωρον.ἀλλὰ καὶ ὧς μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'ἡμεῖς τοι Τροίηϑεν ἀποπλαγχϑέντες ᾽Αχαιοιπαντοίοισ' ἀνέμοισιν ὑπὲρ μέγα λαῖτμα ϑαλάσσης,οἴκαδε ἱέμενοι, ἄλλην ὁδὸν, ἄλλα κέλευϑαἤλϑομεν· οὕτω που Ζεὺς ἤϑελε μητίσασϑαι.λαοὶ δ' ᾽Ατρείδεω ᾽Αγαμέμνονος εὐχόμεϑ' εἶναι,τοῦ δὴ νῦν γε μέγιστον ὑπουράνιον κλέος ἐστί·τόσσην γὰρ διέπερσε πόλιν καὶ ἀπώλεσε λαοὺςπολλούς. ἡμεῖς δ' αὖτε κιχανόμενοι τὰ σὰ γοῦναἱκόμεϑ', εἴ τι πόροις ξεινήιον ἠὲ καὶ ἄλλωςδοίης δωτίνην, ἥ τε ξείνων ϑέμις ἐστίν.ἀλλ' αἰδεῖο, ϕέριστε, ϑεούς: ἱκέται δέ τοί εἰμεν.Ζεὺς δ' ἐπιτιμήτωρ ἱκετάων τε ξείνων τε,ξείνιος, ὃς ξείνοισιν ἅμ' αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμείβετο νηλέι ϑυμῷ·'νήπιός εἰς, ὦ ξεῖν', ἢ τηλόϑεν εἰλήλουϑας,ὅς με ϑεοὺς κέλεαι ἢ δειδίμεν ἢ ἀλέασϑαι.οὐ γὰρ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσινοὐδὲ ϑεῶν μακάρων, ἐπεὶ ἦ πολὺ ϕέρτεροί εἰμεν.οὐδ' ἂν ἐγὼ Διὸς ἔχϑος ἀλευάμενος πεϕιδοίμηνοὔτε σεῦ οὔϑ' ἑτάρων, εἰ μὴ ϑυμός με κελεύοι.ἀλλά μοι εἴϕ' ὅπῃ ἔσχες ἰὼν εὐεργέα νῆα,ἤ που ἐπ' ἐσχατιῆς ἦ καὶ σχεδόν, ὄϕρα δαείω.'ὣς ϕάτο πειράζων, ἐμὲ δ' οὐ λάϑεν εἰδότα πολλά,ἀλλά μιν ἄψορρον προσέϕην δολίοισ' ἐπέεσσι·'νέα μέν μοι κατέαξε Ποσειδάων ἐνοσίχϑων,πρὸς πέτρῃσι βαλὼν ὑμῆς ἑπὶ πείρασι γαίης,ἄκρῃ προσπελάσας: ἄνεμος δ' ἐκ πόντου ἔνεικεν·αὐτὰρ ἐγὼ σὺν τοῖσδε ὑπέκϕυγον αἰπὺν ὄλεϑρον.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' οὐδὲν ἀμείβετο νηλέι ϑυμῷ,ἀλλ' ὅ γ' ἀναί:ξας ἑτάροις ἐπὶ χεῖρας ἴαλλε,σὺν δὲ δύω μάρψας ὥς τε σκύλακας ποτὶ γαίηκόπτ'· ἐκ δ' ἐγκέϕαλος χαμάδις ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.τοὺς δὲ διὰ μελειὴστὶ ταμὼν ὁπλίσσατο δόρπον·ἤσϑιε δ' ὥς τε λέων ὀρεσίτροϕος, οὐδ' ἀπέλειπεν,ἔγκατά τε σάρκας τε καὶ ὀστέα μυελόεντα.ἡμεῖς δὲ κλαίοντες ἀνεσχέϑομεν Διὶ χεῖρας,σχέτλια ἔργ' ὁρόωντες: ἀμηχανίη δ' ἔχε ϑυμόν.αὐτὰρ ἐπεὶ Κύκλωψ μεγάλην ἐμπλήσατο νηδὺνἀνδρόμεα κρέ' ἔδων καὶ ἐπ' ἄκρητον γάλα πίνων,κεῖτ' ἔντοσϑ' ἄντροιο τανυσσάμενος διὰ μήλων.τὸν μὲν ἐγὼ βούλευσα κατὰ μεγαλήτορα ϑυμὸνἄσσον ἰών, ξίϕος ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ,οὐτάμεναι πρὸς στῆϑος, ὅϑι ϕρένες ἧπαρ ἔχουσι,χείρ' ἐπιμασσάμενος: ἕτερος δέ με ϑυμὸς ἔρυκεν.αὐτοῦ γάρ κε καὶ ἄμμες ἀπωλόμεϑ' αἰπὺν ὄλεϑρον·οὐ γάρ κεν δυνάμεσϑα ϑυράων ὑψηλάωνχερσὶν ἀπώσασϑαι λίϑον ὄβριμον, ὃν προσέϑηκεν.ὣς τότε μὲν στενάχοντες ἐμείναμεν ᾽Ηῶ δῖαν·ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,καὶ τότε πῦρ ἀνέκαιε καὶ ἤμελγε κλυτὰ μῆλα,πάντα κατὰ μοῖραν, καὶ ὑπ' ἔμβρυον ἧκεν ἑκάστῃ.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σπεῦσε πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα,σὺν δ' ὅ γε δὴ αὖτε δύω μάρψας ὁπλίσσατο δεῖπνον.δειπνήσας δ' ἄντρου ἐξήλασε πίονα μῆλα,ῥηιδίως ἀϕελὼν ϑυρεὸν μέγαν· αὐτὰρ ἔπειταἂψ ἐπέϑηχ', ὡς εἴ τε ϕαρέτρῃ πῶμ' ἐπιϑείη.πολλῇ δὲ ῥοίζῳ πρὸς ὄρος τρέπε πίονα μῆλαΚύκλωψ· αὐτὰρ ἐγὼ λιπόμην κακὰ βυσσοδομεύων,εἴ πως τεισαίμην, δοίη δέ μοι εὖχος ᾽Αϑήνη.ἥδε δέ μοι κατὰ ϑυμὸν ἀρίστη ϕαίνετο βουλή.Κύκλωπος γὰρ ἔκειτο μέγα ῥόπαλον παρὰ σηκῷ,χλωρὸν ἐλαί:νεον· τὸ μὲν ἔκταμεν, ὄϕρα ϕοροίηαὐανϑέν. τὸ μὲν ἄμμες ἐίσκομεν εἰσορόωντεςὅσσον ϑ' ἱστὸν νηὸς ἐεικοσόροιο μελαίνης,ϕορτίδος εὐρείης, ἥ τ' ἐκπεράᾳ μέγα λαῖτμα·τόσσον ἔην μῆκος, τόσσον πάχος εἰσοράασϑαι.τοῦ μὲν ὅσον τ' ὄργυιαν ἐγὼν ἀπέκοψα παραστὰςκαὶ παρέϑηχ' ἑτάροισιν, ἀποξῦναι δ' ἐκέλευσα·οἱ δ' ὁμαλὸν ποίησαν· ἐγὼ δ' ἐϑόωσα παραστὰςἄκρον, ἄϕαρ δὲ λαβὼν ἐπυράκτεον ἐν πυρὶ κηλέῳ.καὶ τὸ μὲν εὖ κατέϑηκα κατακρύψας ὑπὸ κόπρῳ,ἥ ῥα κατὰ σπείους κέχυτο μεγάλ' ἤλιϑα πολλή·αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κλήρῳ πεπαλάσϑαι ἄνωγον,ὅς τις τολμήσειεν ἐμοὶ σὺν μοχλὸν ἀείραςτρῖψαι ἐν ὀϕϑαλμῷ, ὅτε τὸν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι.οἱ δ' ἔλαχον, τοὺς ἄν κε καὶ ἤϑελον αὐτὸς ἑλέσϑαι,τέσσαρες, αὐτὰρ ἐγὼ πέμπτος μετὰ τοῖσιν ἐλέγμην.ἑσπέριος δ' ἦλϑεν καλλίτριχα μῆλα νομεύων·αὐτίκα δ' εἰς εὐρὺ σπέος ἤλασε πίονα μῆλα,πάντα μάλ', οὐδέ τι λεῖπε βαϑείης ἔντοϑεν αὐλῆς,ἤ τι ὀισάμενος, ἢ καὶ ϑεὸς ὣς ἐκέλευσεν.αὐτὰρ ἔπειτ' ἐπέϑηκε ϑυρεὸν μέγαν ὑψόσ' ἀείρας:ἑζόμενος δ' ἤμελγεν ὄις καὶ μηκάδας αἶγας,πάντα κατὰ μοῖραν, καὶ ὑπ' ἔμβρυον ἧκεν ἑκάστῃ.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σπεῦσε πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα,σὺν δ' ὅ γε δὴ αὖτε δύω μάρψας ὁπλίσσατο δόρπον.καὶ τότ' ἐγὼ Κύκλωπα προσηύδων ἄγχι παραστάς,κισσύβιον μετὰ χερσὶν ἔχων μέλανος οἴνοιο·'Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον, ἐπεὶ ϕάγες ἀνδρόμεα κρέα,ὄϕρ' εἰδῇς, οἷόν τι ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύϑειἡμετέρη· σοὶ δ' αὖ λοιβὴν ϕέρον, εἴ μ' ἐλεήσαςοἴκαδε πέμψειας: σὺ δὲ μαίνεαι οὐκέτ' ἀνεκτῶς.σχέτλιε, πῶς κέν τίς σε καὶ ὕστερον ἄλλος ἵκοιτοἀνϑρώπων πολέων; ἐπεὶ οὐ κατὰ μοῖραν ἔρεξας.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δ' ἔδεκτο καὶ ἔκπιεν· ἥσατο δ' αἰνῶςἡδὺ ποτὸν πίνων καί μ' ᾔτεε δεύτερον αὖτις:'δός μοι ἔτι πρόϕρων, καί μοι τεὸν οὔνομα εἰπὲαὐτίκα νῦν, ἵνα τοι δῶ ξείνιον, ᾧ κε σὺ χαίρῃς.καὶ γὰρ Κυκλώπεσσι ϕέρει ζείδωρος ἄρουραοἶνον ἐριστάϕυλον, καί σϕιν Διὸς ὄμβρος ἀέξει·ἀλλὰ τόδ' ἀμβροσίης καὶ νέκταρός ἐστιν ἀπορρώξ.'ὣς ἔϕατ'· αὐτάρ οἱ αὖτις ἐγὼ πόρον αἴϑοπα οἶνον.τρὶς μὲν ἔδωκα ϕέρων, τρὶς δ' ἔκπιεν ἀϕραδίῃσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ Κύκλωπα περὶ ϕρένας ἤλυϑεν οἶνος,καὶ τότε δή μιν ἔπεσσι προσηύδων μειλιχίοισι·'Κύκλωψ, εἰρωτᾷς μ' ὄνομα κλυτόν; αὐτὰρ ἐγώ τοιἐξερέω· σὺ δέ μοι δὸς ξείνιον, ὥς περ ὑπέστης.Οὖτις ἔμοιγ' ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσιμήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ' ἄλλοι πάντες ἑταῖροι.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμείβετο νηλέι ϑυμῷ·'Οὖτιν ἐγὼ πύματον ἔδομαι μετὰ οἷς ἑτάροισι,τοὺς δ' ἄλλους πρόσϑεν· τὸ δέ τοι ξεινήιον ἔσται.'ἦ καὶ ἀνακλινϑεὶς πέσεν ὕπτιος, αὐτὰρ ἔπειτακεῖτ' ἀποδοχμώσας παχὺν αὐχένα, κὰδ δέ μιν ὕπνοςᾕρει πανδαμάτωρ· ϕάρυγος δ' ἐξέσσυτο οἶνοςψωμοί τ' ἀνδρόμεοι· ὁ δ' ἐρεύγετο οἰνοβαρείων.καὶ τότ' ἐγὼ τὸν μοχλὸν ὑπὸ σποδοῦ ἤλασα πολλῆς,εἵως ϑερμαίνοιτο· ἔπεσσι δὲ πάντας ἑταίρουςϑάρσυνον, μή τίς μοι ὑποδείσας ἀναδύη.ἀλλ' ὅτε δὴ τάχ' ὁ μοχλὸς ἐλάινος ἐν πυρὶ μέλλενἅψεσϑαι χλωρός περ ἐών, διεϕαίνετο δ' αἰνῶς,καὶ τότ' ἐγὼν ἄσσον ϕέρον ἐκ πυρός, ἀμϕὶ δ' ἑταῖροιἵσταντ'· αὐτὰρ ϑάρσος ἐνέπνευσεν μέγα δαίμων.οἱ μὲν μοχλὸν ἑλόντες ἐλάινον, ὀξὺν ἐπ' ἄκρῳ,ὀϕϑαλμῷ ἐνέρεισαν· ἐγὼ δ' ἐϕύπερϑεν ἐρεισϑεὶςδίνεον, ὡς ὅτε τις τρυπῷ δόρυ νήιον ἀνὴρτρυπάνῳ, οἱ δέ τ' ἔνερϑεν ὑποσσείουσιν ἱμάντιἁψάμενοι ἑκάτερϑε, τὸ δὲ τρέχει ἐμμενὲς αἰεί·ὣς τοῦ ἐν ὀϕϑαλμῷ πυριήκεα μοχλὸν ἑλόντεςδινέομεν, τὸν δ' αἷμα περίρρεε ϑερμὸν ἐόντα.πάντα δέ οἱ βλέϕαρ' ἀμϕὶ καὶ ὀϕρύας εὗσεν ἀυτμὴγλήνης καιομένης: σϕαραγεῦντο δέ οἱ πυρὶ ῥίζαι.ὡς δ' ὅτ' ἀνὴρ χαλκεὺς πέλεκυν μέγαν ἠὲ σκέπαρνονεἰν ὕδατι ψυχρῷ βάπτῃ μεγάλα ἰάχονταϕαρμάσσων· τὸ γὰρ αὖτε σιδήρου γε κράτος ἐστίν·ὣς τοῦ σίζ' ὀϕϑαλμὸς ἐλαιὴνέῳ περὶ μοχλῷ.σμερδαλέον δὲ μέγ' ᾤμωξεν, περὶ δ' ἴαχε πέτρη,ἡμεῖς δὲ δείσαντες ἀπεσσύμεϑ'. αὐτὰρ ὁ μοχλὸνἐξέρυσ' ὀϕϑαλμοῖο πεϕυρμένον αἵματι πολλῷ.τὸν μὲν ἔπειτ' ἔρριψεν ἀπὸ ἕο χερσὶν ἀλύων,αὐτὰρ ὁ Κύκλωπας μεγάλ' ἤπυεν, οἵ ῥά μιν ἀμϕὶςᾤκεον ἐν σπήεσσι δι' ἄκριας ἠνεμοέσσας.οἱ δὲ βοῆς ἀίοντες ἐϕοίτων ἄλλοϑεν ἄλλος,ἱστάμενοι δ' εἴροντο περὶ σπέος ὅττι ἑ κήδοι·'τίπτε τόσον, Πολύϕημ', ἀρημένος ὧδ' ἐβόησαςνύκτα δι' ἀμβροσίην καὶ ἀύπνους ἄμμε τίϑησϑα;ἦ μή τίς σευ μῆλα βροτῶν ἀέκοντος ἐλαύνει;ἦ μή τίς σ' αὐτὸν κτείνει δόλῳ ἠὲ βίηϕι;'τοὺς δ' αὖτ' ἐξ ἄντρου προσέϕη κρατερὸς Πολύϕημος:'ὦ ϕίλοι, Οὖτίς με κτείνει δόλῳ οὐδὲ βίηϕιν.'οἱ δ' ἀπαμειβόμενοι ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευον·'εἰ μὲν δὴ μή τίς σε βιάζεται οἶον ἐόντα,νοῦσόν γ' οὔ πως ἐστι Διὸς μεγάλου ἀλέασϑαι,ἀλλὰ σύ γ' εὔχεο πατρὶ Ποσειδάωνι ἄνακτι.'ὣς ἄρ' ἔϕαν ἀπιόντες: ἐμὸν δ' ἐγέλασσε ϕίλον κῆρ,ὡς ὄνομ' ἐξαπάτησεν ἐμὸν καὶ μῆτις ἀμύμων.Κύκλωψ δὲ στενάχων τε καὶ ὠδίνων ὀδύνῃσι,χερσὶ ψηλαϕόων, ἀπὸ μὲν λίϑον εἷλε ϑυράων,αὐτὸς δ' εἰνὶ ϑύρῃσι καϑέζετο χεῖρε πετάσσας,εἴ τινά που μετ' ὄεσσι λάβοι στείχοντα ϑύραζε·οὕτω γάρ πού μ' ἤλπετ' ἐνὶ ϕρεσὶ νήπιον εἶναι.αὐτὰρ ἐγὼ βούλευον, ὅπως ὄχ' ἄριστα γένοιτο,εἴ τιν' ἑταίροισιν ϑανάτου λύσιν ἠδ' ἐμοὶ αὐτῷεὑροίμην· πάντας δὲ δόλους καὶ μῆτιν ὕϕαινον,ὥς τε περὶ ψυχῆς: μέγα γὰρ κακὸν ἐγγύϑεν ἦεν.ἥδε δέ μοι κατὰ ϑυμὸν ἀρίστη ϕαίνετο βουλή.ἄρσενες οἴιες ἦσαν ἐυτρεϕέες, δασύμαλλοι,καλοί τε μεγάλοι τε, ἰοδνεϕὲς εἶρος ἔχοντες:τοὺς ἀκέων συνέεργον ἐυστρεϕέεσσι λύγοισι,τῇς ἔπι Κύκλωψ εὗδε πέλωρ, ἀϑεμίστια εἰδώς,σύν τρεῖς αἰνύμενος: ὁ μὲν ἐν μέσῳ ἄνδρα ϕέρεσκε,τὼ δ' ἑτέρω ἑκάτερϑεν ἴτην σώοντες ἑταίρους.τρεῖς δὲ ἕκαστον ϕῶτ' ὄιες ϕέρον· αὐτὰρ ἔγωγε ήἀρνειὸς γὰρ ἔην μήλων ὄχ' ἄριστος ἁπάντων ήτοῦ κατὰ νῶτα λαβών, λασίην ὑπὸ γαστέρ' ἐλυσϑεὶςκείμην· αὐτὰρ χερσὶν ἀώτου ϑεσπεσίοιονωλεμέως στρεϕϑεὶς ἐχόμην τετληότι ϑυμῷ.ὣς τότε μὲν στενάχοντες ἐμείναμεν ᾽Ηῶ δῖαν·ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,καὶ τότ' ἔπειτα νομὸν δ' ἐξέσσυτο ἄρσενα μῆλα,ϑήλειαι δὲ μέμηκον ἀνήμελκτοι περὶ σηκούς:οὔϑατα γὰρ σϕαραγεῦντο. ἄναξ δ' ὀδύνῃσι κακῇσιτειρόμενος πάντων ὀί:ων ἐπεμαίετο νῶταὀρϑῶν ἑσταότων· τὸ δὲ νήπιος οὐκ ἐνόησεν,ὥς οἱ ὑπ' εἰροπόκων ὀίων στέρνοισι δέδεντο.ὕστατος ἀρνειὸς μήλων ἔστειχε ϑύραζε,λάχνῳ στεινόμενος καὶ ἐμοὶ πυκινὰ ϕρονέοντι.τὸν δ' ἐπιμασσάμενος προσέϕη κρατερὸς Πολύϕημος:'κριὲ πέπον, τί μοι ὧδε διὰ σπέος ἔσσυο μήλωνὕστατος... οὔ τι πάρος γε λελειμμένος ἔρχεαι οἰῶν,ἀλλὰ πολὺ πρῶτος νέμεαι τέρεν' ἄνϑεα ποίηςμακρὰ βιβάς, πρῶτος δὲ ῥοὰς ποταμῶν ἀϕικάνεις,πρῶτος δὲ σταϑμόνδε λιλαίεαι ἀπονέεσϑαιἑσπέριος, νῦν αὖτε πανύστατος. ἦ σύγ' ἄνακτοςὀϕϑαλμὸν ποϑέεις... τὸν ἀνὴρ κακὸς ἐξαλάωσεσὺν λυγροῖσ' ἑτάροισι, δαμασσάμενος ϕρένας οἴνῳ,Οὖτις, ὃν οὔ πώ ϕημι πεϕυγμένον ἔμμεν ὄλεϑρον.εἰ δὴ ὁμοϕρονέοις ποτιϕωνήεις τε γένοιοεἰπεῖν ὅππῃ κεῖνος ἐμὸν μένος ἠλασκάζει·τῶ κέ οἱ ἐγκέϕαλός γε διὰ σπέος ἄλλυδις ἄλλῃϑεινομένου ῥαίοιτο πρὸς οὔδειὴ, κὰδ δέ τ' ἐμὸν κῆρλωϕήσειε κακῶν, τά μοι οὐτιδανὸς πόρεν Οὖτις.'ὣς εἰπὼν τὸν κριὸν ἀπὸ ἕο πέμπε ϑύραζε.ἐλϑόντες δ' ἠβαιὸν ἀπὸ σπείους τε καὶ αὐλῆςπρῶτος ὑπ' ἀρνειοῦ λυόμην, ὑπέλυσα δ' ἑταίρους.καρπαλίμως δὲ τὰ μῆλα ταναύποδα, πίονα δημῷ,πολλὰ περιτροπέοντες ἐλαύνομεν, ὄϕρ' ἐπὶ νῆαἱκόμεϑ'· ἀσπάσιοι δὲ ϕίλοις ἑτάροισι ϕάνημεν,οἳ ϕύγομεν ϑάνατον· τοὺς δὲ στενάχοντο γοῶντες.ἀλλ' ἐγὼ οὐκ εἴων ή ἀνὰ δ' ὀϕρύσι νεῦον ἑκάστῳ ήκλαίειν· ἀλλ' ἐκέλευσα ϑοῶς καλλίτριχα μῆλαπόλλ' ἐν νηὶ: βαλόντας ἐπιπλεῖν ἁλμυρὸν ὕδωρ.οἱ δ' αἶψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καϑῖζον·ἑξῆς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.ἀλλ' ὅτε τόσσον ἀπῆν, ὅσσον τε γέγωνε βοήσας,καὶ τότ' ἐγὼ Κύκλωπα προσηύδων κερτομίοισι·'Κύκλωψ, οὐκ ἄρ' ἔμελλες ἀνάλκιδος ἀνδρὸς ἑταίρουςἔδμεναι ἐν σπῆι γλαϕυρῷ κρατερῆϕι βίηϕι.καὶ λίην σέγ' ἔμελλε κιχήσεσϑαι κακὰ ἔργα,σχέτλι', ἐπεὶ ξείνους οὐχ ἅζεο σῷ ἐνὶ οἴκῳἐσϑέμεναι· τῶ σε Ζεὺς τίσατο καὶ ϑεοὶ ἄλλοι.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δ' ἔπειτα χολώσατο κηρόϑι μᾶλλον·ἧκε δ' ἀπορρήξας κορυϕὴν ὄρεος μεγάλοιο,κὰδ δ' ἔβαλε προπάροιϑε νεὸς κυανοπρῴροιοτυτϑόν, ἐδεύησεν δ' οἰήιον ἄκρον ἱκέσϑαι.ἐκλύσϑη δὲ ϑάλασσα κατερχομένης ὑπὸ πέτρης:τὴν δ' ἂψ ἤπειρὸν δὲ παλιρρόϑιον ϕέρε κῦμα,πλημμυρὶς ἐκ πόντοιο, ϑέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσϑαι.αὐτὰρ ἐγὼ χείρεσσι λαβὼν περιμήκεα κοντὸνὦσα παρ' έξ· ἑτάροισι δ' ἐποτρύνας ἐκέλευσαἐμβαλέειν κώπῃσ', ἵν' ὑπ' ἐκ κακότητα ϕύγοιμεν,κρατὶ κατανεύων· οἱ δὲ προπεσόντες ἔρεσσον.ἀλλ' ὅτε δὴ δὶς τόσσον ἅλα πρήσσοντες ἀπῆμεν,καὶ τότε δὴ Κύκλωπα προσηύδων· ἀμϕὶ δ' ἑταῖροιμειλιχίοις ἐπέεσσιν ἐρήτυον ἄλλοϑεν ἄλλος:'σχέτλιε, τίπτ' ἐϑέλεις ἐρεϑιζέμεν ἄγριον ἄνδρα;ὃς καὶ νῦν πόντονδε βαλὼν βέλος ἤγαγε νῆααὖτις ἐς ἤπειρον, καὶ δὴ ϕάμεν αὐτόϑ' ὀλέσϑαι.εἰ δὲ ϕϑεγξαμένου τευ ἢ αὐδήσαντος ἄκουσε,σύν κεν ἄραξ' ἡμέων κεϕαλὰς καὶ νήια δοῦραμαρμάρῳ ὀκριόεντι βαλών· τόσσον γὰρ ἵησιν.'ὣς ϕάσαν, ἀλλ' οὐ πεῖϑον ἐμὸν μεγαλήτορα ϑυμόν,ἀλλά μιν ἄψορρον προσέϕην κεκοτηότι ϑυμῷ·'Κύκλωψ, αἴ κέν τίς σε καταϑνητῶν ἀνϑρώπωνὀϕϑαλμοῦ εἴρηται ἀεικελίην ἀλαωτύν,ϕάσϑαι ᾽Οδυσσῆα πτολιπόρϑιον ἐξαλαῶσαι,υἱὸν Λαέρτεω, ᾽Ιϑάκῃ ἔνι οἰκί' ἔχοντα.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' οἰμώξας ἠμείβετο μύϑῳ·'ὢ πόποι, ἦ μάλα δή με παλαίϕατα ϑέσϕαϑ' ἱκάνει.ἔσκε τις ἐνϑάδε μάντις ἀνὴρ ἠύς τε μέγας τε,Τήλεμος Εὐρυμίδης, ὃς μαντοσύνῃ ἐκέκαστοκαὶ μαντευόμενος κατεγήρα Κυκλώπεσσιν·ὅς μοι ἔϕη τάδε πάντα τελευτήσεσϑαι ὀπίσσω,χειρῶν ἐξ ᾽Οδυσῆος ἁμαρτήσεσϑαι ὀπωπῆς.ἀλλ' αἰεί τινα ϕῶτα μέγαν καὶ καλὸν ἐδέγμηνἐνϑάδ' ἐλεύσεσϑαι, μεγάλην ἐπιειμένον ἀλκήν·νῦν δέ μ' ἐὼν ὀλίγος τε καὶ οὐτιδανὸς καὶ ἄκικυςὀϕϑαλμοῦ ἀλάωσεν, ἐπεί μ' ἐδαμάσσατο οἴνῳ.ἀλλ' ἄγε δεῦρ', ᾽Οδυσεῦ, ἵνα τοι πὰρ ξείνια ϑείω,πομπήν τ' ὀτρύνω δόμεναι κλυτὸν ἐννοσίγαιον·τοῦ γὰρ ἐγὼ παῖς εἰμί, πατὴρ δ' ἐμὸς εὔχεται εἶναι.αὐτὸς δ', αἴ κ' ἐϑέλῃσ', ἰήσεται, οὐδέ τις ἄλλοςοὔτε ϑεῶν μακάρων οὔτε ϑνητῶν ἀνϑρώπων.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'αἲ γὰρ δὴ ψυχῆς τε καὶ αἰῶνός σε δυναίμηνεὖνιν ποιήσας πέμψαι δόμον ῎Αιδος εἴσω,ὡς οὐκ ὀϕϑαλμόν γ' ἰήσεται οὐδ' ἐνοσίχϑων.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δ' ἔπειτα Ποσειδάωνι ἄνακτιεὔχετο, χεῖρ' ὀρέγων εἰς οὐρανὸν ἀστερόεντα·'κλῦϑι, Ποσείδαον γαιήοχε κυανοχαῖτα·εἰ ἐτεόν γε σός εἰμι, πατὴρ δ' ἐμὸς εὔχεαι εἶναι,δὸς μὴ ᾽Οδυσσῆα πτολιπόρϑιον οἴκαδ' ἱκέσϑαι.ἀλλ' εἴ οἱ καὶ μοῖρα ϕίλους τ' ἰδέειν καὶ ἱκέσϑαιοἶκον ἐυκτίμενον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν,ὀψὲ κακῶς ἔλϑοι, ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρους,νηὸς ἐπ' ἀλλοτρίης, εὕροι δ' ἐν πήματα οἴκῳ.'ὣς ἔϕατ' εὐχόμενος, τοῦ δὲ κλύε κυανοχαίτης.αὐτὰρ ὅ γ' ἐξαῦτις πολὺ μείζονα λᾶαν ἀείραςἧκ' ἐπιδινήσας, ἐπέρεισε δὲ ἶν' ἀπέλεϑρον·κὰδ δ' ἔβαλεν μετόπισϑε νεὸς κυανοπρῴροιοτυτϑόν, ἐδεύησεν δ' οἰήιον ἄκρον ἱκέσϑαι.ἐκλύσϑη δὲ ϑάλασσα κατερχομένης ὑπὸ πέτρης:τὴν δὲ πρόσω ϕέρε κῦμα, ϑέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσϑαι.ἀλλ' ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀϕικόμεϑ', ἔνϑά περ ἄλλαινῆες ἐύσσελμοι μένον ἁϑρόαι, ἀμϕὶ δ' ἑταῖροιεἵατ' ὀδυρόμενοι, ἡμέας ποτιδέγμενοι αἰεί,νῆα μὲν ἔνϑ' ἐλϑόντες ἐκέλσαμεν ἐν ψαμάϑοισιν,ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βῆμεν ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης.μῆλα δὲ Κύκλωπος γλαϕυρῆς ἐκ νηὸς ἑλόντεςδασσάμεϑ', ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.ἀρνειὸν δ' ἐμοὶ οἴῳ ἐυκνήμιδες ἑταῖροιμήλων δαιομένων δόσαν ἔξοχα· τὸν δ' ἐπὶ ϑινὶΖηνὶ κελαινεϕέι Κρονίδῃ, ὃς πᾶσιν ἀνάσσει,ῥέξας μηρί' ἔκαιον· ὁ δ' οὐκ ἐμπάζετο ἱρῶν,ἀλλ' ἄρα μερμήριζεν ὅπως ἀπολοίατο πᾶσαινῆες ἐύσσελμοι καὶ ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι.ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταἥμεϑα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέϑυ ἡδύ·ἦμος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέϕας ἦλϑε,δὴ τότε κοιμήϑημεν ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσααὐτούς τ' ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι.οἱ δ' αἶψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καϑῖζον,ἑξῆς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.ἔνϑεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ,ἄσμενοι ἐκ ϑανάτοιο, ϕίλους ὀλέσαντες ἑταίρους.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΚΑἰολίην δ' ἐς νῆσον ἀϕικόμεϑ'· ἔνϑα δ' ἔναιενΑἰόλος ῾Ιπποτάδης, ϕίλος ἀϑανάτοισι ϑεοῖσι,πλωτῇ ἐνὶ νήσῳ· πᾶσαν δέ τέ μιν πέρι τεῖχοςχάλκεον ἄρρηκτον, λισσὴ δ' ἀναδέδρομε πέτρη.τοῦ καὶ δώδεκα παῖδες ἐνὶ μεγάροις γεγάασιν,ἓξ μὲν ϑυγατέρες, ἓξ δ' υἱέες ἡβώοντες.ἔνϑ' ὅ γε ϑυγατέρας πόρεν υἱάσιν εἶναι ἀκοίτις.οἱ δ' αἰεὶ παρὰ πατρὶ ϕίλῳ καὶ μητέρι κεδνῇδαίνυνται ή παρὰ δέ σϕιν ὀνείατα μυρία κεῖται,κνισῆεν δέ τε δῶμα περιστεναχίζεται αὐλῆ ήἤματα· νύκτας δ' αὖτε παρ' αἰδοίῃσ' ἀλόχοισινεὕδουσ' ἔν τε τάπησι καὶ ἐν τρητοῖσι λέχεσσι.καὶ μὲν τῶν ἱκόμεσϑα πόλιν καὶ δώματα καλά.μῆνα δὲ πάντα ϕίλει με καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα,῎Ιλιον ᾽Αργείων τε νέας καὶ νόστον ᾽Αχαιῶν·καὶ μὲν ἐγὼ τῷ πάντα κατὰ μοῖραν κατέλεξα.ἀλλ' ὅτε δὴ καὶ ἐγὼν ὁδὸν ᾔτεον ἠδὲ κέλευονπεμπέμεν, οὐδέ τι κεῖνος ἀνήνατο, τεῦχε δὲ πομπήν.δῶκε δέ μ' ἐκδείρας ἀσκὸν βοὸς ἐννεώροιο,ἔνϑα δὲ βυκτάων ἀνέμων κατέδησε κέλευϑα·κεῖνον γὰρ ταμίην ἀνέμων ποίησε Κρονίων,ἠμὲν παυέμεναι ἠδ' ὀρνύμεν ὅν κ' ἐϑέλῃσι.νηὶ δ' ἐνὶ γλαϕυρῇ κατέδει μέρμιϑι ϕαεινῇἀργυρέῃ, ἵνα μή τι παραπνεύσῃ ὀλίγον περ·αὐτὰρ ἐμοὶ πνοιὴν Ζεϕύρου προέηκεν ἀῆναι,ὄϕρα ϕέροι νῆάς τε καὶ αὐτούς. Ου 'δ' ἄρ' ἔμελλενἐκτελέειν· αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεϑ' ἀϕραδίῃσιν.ἐννῆμαρ μὲν ὁμῶς πλέομεν νύκτας τε καὶ ἦμαρ,τῇ δεκάτῃ δ' ἤδη ἀνεϕαίνετο πατρὶς ἄρουρα,καὶ δὴ πυρπολέοντας ἐλεύσσομεν ἐγγὺς ἐόντας.ἔνϑ' ἐμὲ μὲν γλυκὺς ὕπνος ἐπήλυϑε κεκμηῶτα·αἰεὶ γὰρ πόδα νηὸς ἐνώμων, οὐδέ τῳ ἄλλῳδῶχ' ἑτάρων, ἵνα ϑᾶσσον ἱκοίμεϑα πατρίδα γαῖαν.οἱ δ' ἕταροι ἐπέεσσι πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευονκαί μ' ἔϕασαν χρυσόν τε καὶ ἄργυρον οἴκαδ' ἄγεσϑαι,δῶρα παρ' Αἰόλου μεγαλήτορος ῾Ιπποτάδαο.ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·'ὢ πόποι, ὡς ὅδε πᾶσι ϕίλος καὶ τίμιός ἐστινἀνϑρώποις, ὅτεών τε πόλιν καὶ γαῖαν ἵκηται.πολλὰ μὲν ἐκ Τροίης ἄγεται κειμήλια καλὰληίδος, ἡμεῖς δ' αὖτε ὁμὴν ὁδὸν ἐκτελέσαντεςοἴκαδε νισσόμεϑα κενεὰς σὺν χεῖρας ἔχοντες.καὶ νῦν οἱ τάδ' ἔδωκε χαριζόμενος ϕιλότητιΑἰόλος. ἀλλ' ἄγε ϑᾶσσον ἰδώμεϑα ὅττι τάδ' ἐστίν,ὅσσος τις χρυσός τε καὶ ἄργυρος ἀσκῷ ἔνεστιν.'ὣς ἔϕασαν, βουλὴ δὲ κακὴ νίκησεν ἑταίρων·ἀσκὸν μὲν λῦσαν, ἄνεμοι δ' ἐκ πάντες ὄρουσαν,τοὺς δ' αἶψ' ἁρπάξασα ϕέρεν πόντονδε ϑύελλακλαίοντας, γαίης ἄπο πατρίδος. αὐτὰρ ἔγωγεἐγρόμενος κατὰ ϑυμὸν ἀμύμονα μερμήριξα,ἠὲ πεσὼν ἐκ νηὸς ἀποϕϑίμην ἐνὶ πόντῳ,ἦ ἀκέων τλαίην καὶ ἔτι ζωοῖσι μετείην.ἀλλ' ἔτλην καὶ ἔμεινα, καλυψάμενος δ' ἐνὶ νηὶκείμην. αἱ δ' ἐϕέροντο κακῇ ἀνέμοιο ϑυέλληαὖτις ἐπ' Αἰολίην νῆσον, στενάχοντο δ' ἑταῖροι.ἔνϑα δ' ἐπ' ἠπείρου βῆμεν καὶ ἀϕυσσάμεϑ' ὕδωρ,αἶψα δὲ δεῖπνον ἕλοντο ϑοῇς παρὰ νηυσὶν ἑταῖροι.αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ' ἐπασσάμεϑ' ἠδὲ ποτῆτος,δὴ τότ' ἐγὼ κήρυκά τ' ὀπασσάμενος καὶ ἑταῖρονβῆν εἰς Αἰόλου κλυτὰ δώματα· τὸν δὲ κίχανονδαινύμενον παρὰ ᾗ τ' ἀλόχῳ καὶ οἷσι τέκεσσιν.ἐλϑόντες δ' ἐς δῶμα παρὰ σταϑμοῖσιν ἐπ' οὐδοῦἑζόμεϑ'· οἱ δ' ἀνὰ ϑυμὸν ἐϑάμβεον ἔκ τ' ἐρέοντο·'πῶς ἦλϑες, ᾽Οδυσεῦ; τίς τοι κακὸς ἔχραε δαίμων;ἦ μέν σ' ἐνδυκέως ἀπεπέμπομεν, ὄϕρα ἵκοιοπατρίδα σὴν καὶ δῶμα, καὶ εἴ πού τοι ϕίλον ἐστίν.'ὣς ἔϕαν, αὐτὰρ ἐγὼ μετεϕώνεον ἀχνύμενος κῆρ·'ἄασάν μ' ἕταροί τε κακοὶ πρὸς τοῖσί τε ὕπνοςσχέτλιος. ἀλλ' ἀκέσασϑε, ϕίλοι· δύναμις γὰρ ἐν ὑμῖν.'ὣς ἐϕάμην μαλακοῖσι καϑαπτόμενος ἐπέεσσιν·οἱ δ' ἄνεω ἐγένοντο· πατὴρ δ' ἠμείβετο μύϑῳ·'ἔρρ' ἐκ νήσου ϑᾶσσον, ἐλέγχιστε ζωόντων·οὐ γάρ μοι ϑέμις ἐστὶ κομιζέμεν οὐδ' ἀποπέμπεινἄνδρα τόν ὅς τε ϑεοῖσιν ἀπέχϑηται μακάρεσσιν.ἔρρ', ἐπεὶ ἀϑανάτοισιν ἀπεχϑόμενος τόδ' ἱκάνεις.'ὣς εἰπὼν ἀπέπεμπε δόμων βαρέα στενάχοντα.ἔνϑεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ.τείρετο δ' ἀνδρῶν ϑυμὸς ὑπ' εἰρεσίης ἀλεγεινῆςἡμετέρῃ ματίῃ, ἐπεὶ οὐκέτι ϕαίνετο πομπή.ἑξῆμαρ μὲν ὁμῶς πλέομεν νύκτας τε καὶ ἦμαρ·ἑβδομάτῃ δ' ἱκόμεσϑα Λάμου αἰπὺ πτολίεϑρον,Τηλέπυλον Λαιστρυγονίην, ὅϑι ποιμένα ποιμὴνἠπύει εἰσελάων, ὁ δέ τ' ἐξελάων ὑπακούει.ἔνϑα κ' ἄυπνος ἀνὴρ δοιοὺς ἐξήρατο μισϑούς,τὸν μὲν βουκολέων, τὸν δ' ἄργυϕα μῆλα νομεύων·ἐγγὺς γὰρ νυκτός τε καὶ ἤματός εἰσι κέλευϑοι.ἔνϑ' ἐπεὶ ἐς λιμένα κλυτὸν ἤλϑομεν, ὃν πέρι πέτρηἠλίβατος τετύχηκε διαμπερὲς ἀμϕοτέρωϑεν,ἀκταὶ δὲ προβλῆτες ἐναντίαι ἀλλήλῃσινἐν στόματι προύχουσιν, ἀραιὴ δ' εἴσοδός ἐστιν,ἔνϑ' οἵ γ' εἴσω πάντες ἔχον νέας ἀμϕιελίσσας.αἱ μὲν ἄρ' ἔντοσϑεν λιμένος κοίλοιο δέδεντοπλησίαι· οὐ μὲν γάρ ποτ' ἀέξετο κῦμά γ' ἐν αὐτῷ,οὔτε μέγ' οὔτ' ὀλίγον, λευκὴ δ' ἦν ἀμϕὶ γαλήνη.αὐτὰρ ἐγὼν οἶος σχέϑον ἔξω νῆα μέλαιναν,αὐτοῦ ἐπ' ἐσχατιῇ, πέτρης ἐκ πείσματα δήσας:ἔστην δὲ σκοπιὴν ἐς παιπαλόεσσαν ἀνελϑών.ἔνϑα μὲν οὔτε βοῶν οὔτ' ἀνδρῶν ϕαίνετο ἔργα,καπνὸν δ' οἶον ὁρῶμεν ἀπὸ χϑονὸς ἀίσσοντα.δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάρους προί:ειν πεύϑεσϑαι ἰόνταςοἵτινες ἀνέρες εἶεν ἐπὶ χϑονὶ σῖτον ἔδοντες,ἄνδρε δύω κρίνας, τρίτατον κήρυχ' ἅμ' ὀπάσσας.οἱ δ' ἴσαν ἐκβάντες λείην ὁδόν, ᾗ περ ἄμαξαιἄστυ δ' ἀϕ' ὑψηλῶν ὀρέων καταγίνεον ὕλην.κούρῃ δὲ ξύμβληντο πρὸ ἄστεος ὑδρευούσῃ,ϑυγατέρ' ἰϕϑίμῃ Λαιστρυγόνος ᾽Αντιϕάταο.ἡ μὲν ἄρ' ἐς κρήνην κατεβήσετο καλλιρέεϑρον᾽Αρτακίην· ἔνϑεν γὰρ ὕδωρ προτὶ ἄστυ ϕέρεσκον·οἱ δὲ παριστάμενοι προσεϕώνεον, ἔκ τ' ἐρέοντοὅς τις τῶνδ' εἴη βασιλεὺς καὶ τοῖσιν ἀνάσσοι.ἡ δὲ μάλ' αὐτίκα πατρὸς ἐπέϕραδεν ὑψερεϕὲς δῶ.οἱ δ' ἐπεὶ εἰσῆλϑον κλυτὰ δώματα, τὴν δὲ γυναῖκαεὗρον ὅσην τ' ὄρεος κορυϕήν, κατὰ δ' ἔστυγον αὐτήν.ἡ δ' αἶψ' ἐξ ἀγορῆς ἐκάλει κλυτὸν ᾽Αντιϕατῆα,ὃν πόσιν, ὃς δὴ τοῖσιν ἐμήσατο λυγρὸν ὄλεϑρον.αὐτίχ' ἕνα μάρψας ἑτάρων ὁπλίσσατο δεῖπνον·τὼ δὲ δύ' ἀίξαντε ϕυγῇ ἐπὶ νῆας ἱκέσϑην.αὐτὰρ ὁ τεῦχε βοὴν διὰ ἄστεος: οἱ δ' ἀίοντεςϕοίτων ἴϕϑιμοι Λαιστρυγόνες ἄλλοϑεν ἄλλος,μυρίοι, οὐκ ἄνδρεσσιν ἐοικότες, ἀλλὰ Γίγασιν.οἵ ῥ' ἀπὸ πετράων ἀνδραχϑέσι χερμαδίοισιβάλλον· ἄϕαρ δὲ κακὸς κόναβος κατὰ νῆας ὀρώρειἀνδρῶν τ' ὀλλυμένων νηῶν ϑ' ἅμα ἀγνυμενάων·ἰχϑῦς δ' ὣς πείροντες ἀτερπέα δαῖτα ϕέροντο.ὄϕρ' οἱ τοὺς ὄλεκον λιμένος πολυβενϑέος ἐντός,τόϕρα δ' ἐγὼ ξίϕος ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦτῷ ἀπὸ πείσματ' ἔκοψα νεὸς κυανοπρῴροιο.αἶψα δ' ἐμοῖς ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσαἐμβαλέειν κώπῃς, ἵν' ὑπ' ἐκ κακότητα ϕύγοιμεν·οἱ δ' ἅμα πάντες ἀνέρριψαν, δείσαντες ὄλεϑρον.ἀσπασίως δ' ἐς πόντον ἐπηρεϕέας ϕύγε πέτραςνηῦς ἐμή· αὐτὰρ αἱ ἄλλαι ἀολλέες αὐτόϑ' ὄλοντο.ἔνϑεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ,ἄσμενοι ἐκ ϑανάτοιο, ϕίλους ὀλέσαντες ἑταίρους.Αἰαίην δ' ἐς νῆσον ἀϕικόμεϑ'· ἔνϑα δ' ἔναιεΚίρκη ἐυπλόκαμος, δεινὴ ϑεὸς αὐδήεσσα,αὐτοκασιγνήτη ὀλοόϕρονος Αἰήταο·ἄμϕω δ' ἐκγεγάτην ϕαεσιμβρότου ᾽Ηελίοιομητρός τ' ἐκ Πέρσης, τὴν ᾽Ωκεανὸς τέκε παῖδα.ἔνϑα δ' ἐπ' ἀκτῆς νηὶ κατηγαγόμεσϑα σιωπῇναύλοχον ἐς λιμένα, καί τις ϑεὸς ἡγεμόνευεν.ἔνϑα τότ' ἐκβάντες δύο τ' ἤματα καὶ δύο νύκταςκείμεϑ', ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἄλγεσι ϑυμὸν ἔδοντες.ἀλλ' ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ἐυπλόκαμος τέλεσ' ᾽Ηώς,καὶ τότ' ἐγὼν ἐμὸν ἔγχος ἑλὼν καὶ ϕάσγανον ὀξὺκαρπαλίμως παρὰ νηὸς ἀνήιον ἐς περιωπήν,εἴ πως ἔργα ἴδοιμι βροτῶν ἐνοπήν τε πυϑοίμην.ἔστην δὲ σκοπιὴν ἐς παιπαλόεσσαν ἀνελϑών,καί μοι ἐείσατο καπνὸς ἀπὸ χϑονὸς εὐρυοδείης,Κίρκης ἐν μεγάροισι, διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην.μερμήριξα δ' ἔπειτα κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμὸνἐλϑεῖν ἠδὲ πυϑέσϑαι, ἐπεὶ ἴδον αἴϑοπα καπνόν.ὧδε δέ μοι ϕρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι,πρῶτ' ἐλϑόντ' ἐπὶ νῆα ϑοὴν καὶ ϑῖνα ϑαλάσσηςδεῖπνον ἑταίροισιν δόμεναι προέμεν τε πυϑέσϑαι.ἀλλ' ὅτε δὴ σχεδὸν ἦα κιὼν νεὸς ἀμϕιελίσσης,καὶ τότε τίς με ϑεῶν ὀλοϕύρατο μοῦνον ἐόντα,ὅς ῥά μοι ὑψίκερων ἔλαϕον μέγαν εἰς ὁδὸν αὐτὴνἧκεν· ὁ μὲν ποταμὸν δὲ κατήιεν ἐκ νομοῦ ὕληςπιόμενος: δὴ γάρ μιν ἔχεν μένος ἠελίοιο.τὸν δ' ἐγὼ ἐκβαίνοντα κατ' ἄκνηστιν μέσα νῶταπλῆξα· τὸ δ' ἀντικρὺ δόρυ χάλκεον ἐξεπέρησε,κὰδ δ' ἔπεσ' ἐν κονίῃσι μακών, ἀπὸ δ' ἔπτατο ϑυμός.τῷ δ' ἐγὼ ἐμβαίνων δόρυ χάλκεον ἐξ ὠτειλῆςεἰρυσάμην. τὸ μὲν αὖϑι κατακλίνας ἐπὶ γαίῃεἴασ'· αὐτὰρ ἐγὼ σπασάμην ῥῶπάς τε λύγους τε,πεῖσμα δ', ὅσον τ' ὄργυιαν, ἐυστρεϕὲς ἀμϕοτέρωϑενπλεξάμενος συνέδησα πόδας δεινοῖο πελώρου,βῆν δὲ καταλοϕάδεια ϕέρων ἐπὶ νῆα μέλαιναν,ἔγχει ἐρειδόμενος, ἐπεὶ οὔ πως ἦεν ἐπ' ὤμουχειρὶ ϕέρειν ἑτέρῃ· μάλα γὰρ μέγα ϑηρίον ἦεν.κὰδ δ' ἔβαλον προπάροιϑε νεός, ἀνέγειρα δ' ἑταίρουςμειλιχίοις ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον·'ὦ ϕίλοι, οὐ γάρ πω καταδυσόμεϑ' ἀχνύμενοι περεἰς ᾽Αίδαο δόμους, πρὶν μόρσιμον ἦμαρ ἐπέλϑῃ.ἀλλ' ἄγετ', ὄϕρ' ἐν νηὶ ϑοῇ βρῶσίς τε πόσις τε,μνησόμεϑα βρώμης μηδὲ τρυχώμεϑα λιμῷ.'ὣς ἐϕάμην, οἱ δ' ὦκα ἐμοῖσ' ἐπέεσσι πίϑοντο·ἐκ δὲ καλυψάμενοι παρὰ ϑῖν' ἁλὸς ἀτρυγέτοιοϑηήσαντ' ἔλαϕον· μάλα γὰρ μέγα ϑηρίον ἦεν.αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ὁρώμενοι ὀϕϑαλμοῖσι,χεῖρας νιψάμενοι τεύχοντ' ἐρικυδέα δαῖτα.ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταἥμεϑα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέϑυ ἡδύ·ἦμος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέϕας ἦλϑε,δὴ τότε κοιμήϑημεν ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,καὶ τότ' ἐγὼν ἀγορὴν ϑέμενος μετὰ πᾶσιν ἔειπον·'κέκλυτέ μευ μύϑων, κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι.ὦ ϕίλοι, οὐ γὰρ τ' ἴδμεν ὅπῃ ζόϕος οὐδ' ὅπῃ ἠώς,οὐδ' ὅπῃ ἠέλιος ϕαεσίμβροτος εἶσ' ὑπὸ γαῖανοὐδ' ὅπῃ ἀννεῖται· ἀλλὰ ϕραζώμεϑα ϑᾶσσον,εἴ τις ἔτ' ἔσται μῆτις. ἐγὼ δ' οὐκ οἴομαι εἶναι.εἶδον γὰρ σκοπιὴν ἐς παιπαλόεσσαν ἀνελϑὼννῆσον, τὴν πέρι πόντος ἀπείριτος ἐστεϕάνωται·αὐτὴ δὲ χϑαμαλὴ κεῖται· καπνὸν δ' ἐνὶ μέσσῃἔδρακον ὀϕϑαλμοῖσι διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην.'ὣς ἐϕάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσϑη ϕίλον ἦτορμνησαμένοις ἔργων Λαιστρυγόνος ᾽ΑντιϕάταοΚύκλωπός τε βίης μεγαλήτορος ἀνδροϕάγοιο.κλαῖον δὲ λιγέως, ϑαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντες:ἀλλ' οὐ γάρ τις πρῆξις ἐγίνετο μυρομένοισιν.αὐτὰρ ἐγὼ δίχα πάντας ἐυκνήμιδας ἑταίρουςἠρίϑμεον, ἀρχὸν δὲ μετ' ἀμϕοτέροισιν ὄπασσα·τῶν μὲν ἐγὼν ἦρχον, τῶν δ' Εὐρύλοχος ϑεοειδής.κλήρους δ' ἐν κυνέῃ χαλκήρει πάλλομεν ὦκα·ἐκ δ' ἔϑορε κλῆρος μεγαλήτορος Εὐρυλόχοιο.βῆ δ' ἰέναι, ἅμα τῷ γε δύω καὶ εἴκοσ' ἑταῖροικλαίοντες: κατὰ δ' ἄμμε λίπον γοόωντας ὄπισϑεν.εὗρον δ' ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα Κίρκηςξεστοῖσιν λάεσσι, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ.ἀμϕὶ δέ μιν λύκοι ἦσαν ὀρέστεροι ἠδὲ λέοντες,τοὺς αὐτὴ κατέϑελξεν, ἐπεὶ κακὰ ϕάρμακ' ἔδωκεν.οὐ δ' οἵ γ' ὡρμήϑησαν ἐπ' ἀνδράσιν, ἀλλ' ἄρα τοί γεοὐρῇσιν μακρῇσι περισσαίνοντες ἀνέσταν.ὡς δ' ὅτ' ἂν ἀμϕὶ ἄνακτα κύνες δαίτηϑεν ἰόντασαίνωσ'· αἰεὶ γάρ τε ϕέρει μειλίγματα ϑυμοῦ·ὣς τοὺς ἀμϕὶ λύκοι κρατερώνυχες ἠδὲ λέοντεςσαῖνον· τοὶ δ' ἔδδεισαν, ἐπεὶ ἴδον αἰνὰ πέλωρα.ἔσταν δ' ἐν προϑύροισι ϑεᾶς καλλιπλοκάμοιο,Κίρκης δ' ἔνδον ἄκουον ἀειδούσης ὀπὶ καλῇ,ἱστὸν ἐποιχομένης μέγαν, ἄμβροτον, οἷα ϑεάωνλεπτά τε καὶ χαρίεντα καὶ ἀγλαὰ ἔργα πέλονται.τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε Πολίτης, ὄρχαμος ἀνδρῶν,ὅς μοι κήδιστος ἑτάρων ἦν κεδνότατός τε·'ὦ ϕίλοι, ἔνδον γάρ τις ἐποιχομένη μέγαν ἱστὸνκαλὸν ἀοιδιάει ή δάπεδον δ' ἅπαν ἀμϕιμέμυκεν ήἢ ϑεὸς ἠὲ γυνή· ἀλλὰ ϕϑεγγώμεϑα ϑᾶσσον.'ὣς ἄρ' ἐϕώνησεν, τοὶ δὲ ϕϑέγγοντο καλεῦντες.ἡ δ' αἶψ' ἐξελϑοῦσα ϑύρας ὤιξε ϕαεινὰςκαὶ κάλει· οἱ δ' ἅμα πάντες ἀιδρείῃσιν ἕποντο·Εὐρύλοχος δ' ὑπέμεινεν, ὀισάμενος δόλον εἶναι.εἷσεν δ' εἰσαγαγοῦσα κατὰ κλισμούς τε ϑρόνους τε,ἐν δέ σϕιν τυρόν τε καὶ ἄλϕιτα καὶ μέλι χλωρὸνοἴνῳ Πραμνείῳ ἐκύκα· ἀνέμισγε δὲ σίτῳϕάρμακα λύγρ', ἵνα πάγχυ λαϑοίατο πατρίδος αἴης.αὐτὰρ ἐπεὶ δῶκέν τε καὶ ἔκπιον, αὐτίκ' ἔπειταῥάβδῳ πεπληγυῖα κατὰ συϕεοῖσιν ἐέργνυ.οἱ δὲ συῶν μὲν ἔχον κεϕαλὰς ϕωνήν τε τρίχας τεκαὶ δέμας, αὐτὰρ νοῦς ἦν ἔμπεδος ὡς τὸ πάρος περ.ὣς οἱ μὲν κλαίοντες ἐέρχατο· τοῖσι δὲ Κίρκηπὰρ ῥ' ἄκυλον βάλανόν τε βάλεν καρπόν τε κρανείης,ἔδμεναι, οἷα σύες χαμαιευνάδες αἰὲν ἔδουσιν.Εὐρύλοχος δ' ἂψ ἦλϑε ϑοὴν ἐπὶ νῆα μέλαιναν,ἀγγελίην ἑτάρων ἐρέων καὶ ἀδευκέα πότμον.οὐ δέ τι ἐκϕάσϑαι δύνατο ἔπος ἱέμενός περ,κῆρ ἄχειὴ μεγάλῳ βεβολημένος: ἐν δέ οἱ ὄσσεδακρυόϕιν πίμπλαντο, γόον δ' ὠίετο ϑυμός.ἀλλ' ὅτε δή μιν πάντες ἀγασσάμεϑ' ἐξερέοντες,καὶ τότε τῶν ἄλλων ἑτάρων κατέλεξεν ὄλεϑρον·'ᾔομεν, ὡς ἐκέλευες, ἀνὰ δρυμά, ϕαίδιμ' ᾽Οδυσσεῦ·εὕρομεν ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα καλὰ.ἔνϑα δέ τις μέγαν ἱστὸν ἐποιχομένη λίγ' ἄειδενἢ ϑεὸς ἠὲ γυνή· τοὶ δὲ ϕϑέγγοντο καλεῦντες.ἡ δ' αἶψ' ἐξελϑοῦσα ϑύρας ὤιξε ϕαεινὰςκαὶ κάλει· οἱ δ' ἅμα πάντες ἀιδρείῃσιν ἕποντο·αὐτὰρ ἐγὼν ὑπέμεινα, ὀισάμενος δόλον εἶναι.οἱ δ' ἅμ' ἀιστώϑησαν ἀολλέες, οὐδέ τις αὐτῶνἐξεϕάνη· δηρὸν δὲ καϑήμενος ἐσκοπίαζον.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγὼ περὶ μὲν ξίϕος ἀργυρόηλονὤμοιιν βαλόμην, μέγα, χάλκεον, ἀμϕὶ δὲ τόξα·τὸν δ' ἂψ ἠνώγεα αὐτὴν ὁδὸν ἡγήσασϑαι.αὐτὰρ ὅ γ' ἀμϕοτέρῃσι λαβὼν ἐλλίσσετο γούνων·'μή μ' ἄγε κεῖσ' ἀέκοντα, Διοτρεϕές, ἀλλὰ λίπ' αὐτοῦ·οἶδα γὰρ ὡς οὔτ' αὐτὸς ἐλεύσεαι οὔτε τιν' ἄλλονἄξεις σῶν ἑτάρων. ἀλλὰ ξὺν τοίσδεσι ϑᾶσσονϕεύγωμεν· ἔτι γάρ κεν ἀλύξαιμεν κακὸν ἦμαρ.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'Εὐρύλοχ', ἤτοι μὲν σὺ μέν' αὐτοῦ τῷδ' ἐνὶ χώρῳἔσϑων καὶ πίνων, κοίλῃ παρὰ νηὶ μελαίνῃ·αὐτὰρ ἐγὼν εἶμι· κρατερὴ δέ μοι ἔπλετ' ἀνάγκη.'ὣς εἰπὼν παρὰ νηὸς ἀπήιον ἠδὲ ϑαλάσσης.ἀλλ' ὅτε δὴ ἄρ' ἔμελλον, ἰὼν ἱερὰς ἀνὰ βήσσας,Κίρκης ἵξεσϑαι πολυϕαρμάκου ἐς μέγα δῶμα,ἔνϑά μοι ῾Ερμείας χρυσόρραπις ἀντεβόλησενἐρχομένῳ πρὸς δῶμα, νεηνίῃ ἀνδρὶ ἐοικώς,πρῶτον ὑπηνήτῃ, τοῦ περ χαριεστάτη ἥβη·ἔν τ' ἄρα μοι ϕῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·'πῇ δ' αὖτ', ὦ δύστηνε, δι' ἄκριας ἔρχεαι οἶος,χώρου ἄιδρις ἐών; ἕταροι δέ τοι οἵδ' ἐνὶ Κίρκηςἔρχαται, ὥς τε σύες πυκινοὺς κευϑμῶνας ἔχοντες.ἦ τοὺς λυσόμενος δεῦρ' ἔρχεαι; οὐδὲ σέ ϕημιαὐτὸν νοστήσειν, μενέεις δὲ σύγ' ἔνϑά περ ἄλλοι.ἀλλ' ἄγε δή σε κακῶν ἐκλύσομαι ἠδὲ σαώσω·τῆ, τόδε ϕάρμακον ἐσϑλὸν ἔχων ἐς δώματα Κίρκηςἔρχευ, ὅ κέν τοι κρατὸς ἀλάλκῃσιν κακὸν ἦμαρ.πάντα δέ τοι ἐρέω ὀλοϕώια δήνεα Κίρκης.τεύξει τοι κυκεῶ, βαλέει δ' ἐν ϕάρμακα σίτῳ·ἀλλ' οὐδ' ὧς ϑέλξαί σε δυνήσεται· οὐ γὰρ ἐάσειϕάρμακον ἐσϑλόν, ὅ τοι δώσω, ἐρέω δὲ ἕκαστα.ὁππότε κεν Κίρκη σ' ἐλάσῃ περιμήκειὴ ῥάβδῳ,δὴ τότε σὺ ξίϕος ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦΚίρκῃ ἐπαί:ξαι ὥς τε κτάμεναι μενεαίνων.ἡ δέ σ' ὑποδείσασα κελήσεται εὐνηϑῆναι·ἔνϑα σὺ μηκέτ' ἔπειτ' ἀπανήνασϑαι ϑεοῦ εὐνήν,ὄϕρα κέ τοι λύσῃ ϑ' ἑτάρους αὐτόν τε κομίσσῃ·ἀλλὰ κέλεσϑαί μιν μακάρων μέγαν ὅρκον ὀμόσσαιμή τί τοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο,μή σ' ἀπογυμνωϑέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα ϑήῃ.'ὣς ἄρα ϕωνήσας πόρε ϕάρμακον ᾽Αργειϕόντηςἐκ γαίης ἐρύσας, καί μοι ϕύσιν αὐτοῦ ἔδειξε.ῥίζῃ μὲν μέλαν ἔσκε, γάλακτι δὲ εἴκελον ἄνϑος:μῶλυ δέ μιν καλέουσι ϑεοί. χαλεπὸν δέ τ' ὀρύσσεινἀνδράσι γε ϑνητοῖσι· ϑεοὶ δέ τε πάντα δύνανται.῾Ερμείας μὲν ἔπειτ' ἀπέβη πρὸς μακρὸν ῎Ολυμποννῆσον ἀν' ὑλήεσσαν, ἐγὼ δ' ἐς δώματα Κίρκηςἤια· πολλὰ δέ μοι κραδίη πόρϕυρε κιόντι.ἔστην δ' ἐν προϑύροισι ϑεᾶς καλλιπλοκάμοιο·ἔνϑα στὰς ἐβόησα, ϑεὰ δέ μευ ἔκλυεν αὐδῆς.ἡ δ' αἶψ' ἐξελϑοῦσα ϑύρας ὤιξε ϕαεινὰςκαὶ κάλει· αὐτὰρ ἐγὼν ἑπόμην ἀκαχήμενος ἦτορ.εἷσε δέ μ' εἰσαγαγοῦσα ἐπὶ ϑρόνου ἀργυροήλου,καλοῦ, δαιδαλέου· ὑπὸ δὲ ϑρῆνυς ποσὶν ἦεν·τεῦχε δέ μοι κυκεῶ χρυσέῳ δέπᾳ, ὄϕρα πίοιμι,ἐν δέ τε ϕάρμακον ἧκε, κακὰ ϕρονέουσ' ἐνὶ ϑυμῷ.αὐτὰρ ἐπεὶ δῶκέν τε καὶ ἔκπιον, οὐ δέ μ' ἔϑελξε,ῥάβδῳ πεπληγυῖα ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·'ἔρχεο νῦν συϕεόν δέ· μετ' ἄλλων λέξο ἑταίρων.'ὣς ϕάτ', ἐγὼ δ' ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦΚίρκῃ ἐπήιξα ὥς τε κτάμεναι μενεαίνων.ἡ δὲ μέγα ἰάχουσα ὑπέδραμε καὶ λάβε γούνων,καί μ' ὀλοϕυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·'τίς, πόϑεν εἰς ἀνδρῶν; πόϑι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες...ϑαῦμά μ' ἔχει, ὡς οὔ τι πιὼν τάδε ϕάρμακ' ἐϑέλχϑης:οὐδὲ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος ἀνὴρ τάδε ϕάρμακ' ἀνέτλη,ὅς κε πίῃ καὶ πρῶτον ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων.σοὶ δέ τις ἐν στήϑεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν.ἦ σύγ' ᾽Οδυσσεύς ἐσσι πολύτροπος, ὅν τέ μοι αἰεὶϕάσκεν ἐλεύσεσϑαι χρυσόρραπις ᾽Αργειὴϕόντης,ἐκ Τροίης ἀνιόντα ϑοῇ σὺν νηὶ μελαίνῃ.ἀλλ' ἄγε δὴ κολεῷ μὲν ἄορ ϑέο, νῶι δ' ἔπειταεὐνῆς ἡμετέρης ἐπιβήομεν, ὄϕρα μιγέντεεὐνῇ καὶ ϕιλότητι πεποίϑομεν ἀλλήλοισιν.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'ὦ Κίρκη, πῶς γάρ με κέλῃ σοὶ ἤπιον εἶναι;ἥ μοι σῦς μὲν ἔϑηκας ἐνὶ μεγάροισιν ἑταίρους,αὐτὸν δ' ἐνϑάδ' ἔχουσα δολοϕρονέουσα κελεύειςἐς ϑάλαμόν τ' ἰέναι καὶ σῆς ἐπιβήμεναι εὐνῆς,ὄϕρα με γυμνωϑέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα ϑήῃς.οὐ δ' ἂν ἔγωγ' ἐϑέλοιμι τεῆς ἐπιβήμεναι εὐνῆς,εἰ μή μοι τλαίης γε, ϑεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαιμή τί μοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο.'ὣς ἐϕάμην, ἡ δ' αὐτίκ' ἀπώμνυεν ὡς ἐκέλευον.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,καὶ τότ' ἐγὼ Κίρκης ἐπέβην περικαλλέος εὐνῆς.ἀμϕίπολοι δ' ἄρα τέως μὲν ἐνὶ μεγάροισι πένοντοτέσσαρες, αἵ οἱ δῶμα κάτα δρήστειραι ἔασι.γίνονται δ' ἄρα ταί γ' ἔκ τε κρηνέων ἀπό τ' ἀλσέωνἔκ ϑ' ἱερῶν ποταμῶν, οἵ τ' εἰς ἅλα δὲ προρέουσι.τάων ἡ μὲν ἔβαλλε ϑρόνοις ἔνι ῥήγεα καλὰ,πορϕύρεα καϑύπερϑ', ὑπένερϑε δὲ λῖϑ' ὑπέβαλλεν·ἡ δ' ἑτέρη προπάροιϑε ϑρόνων ἐτίταινε τραπέζαςἀργυρέας, ἐπὶ δέ σϕι τίϑει χρύσεια κάνεια·ἡ δὲ τρίτη κρητῆρι μελίϕρονα οἶνον ἐκίρναἡδὺν ἐν ἀργυρέῳ, νέμε δὲ χρύσεια κύπελλα·ἡ δὲ τετάρτη ὕδωρ ἐϕόρει καὶ πῦρ ἀνέκαιεπολλὸν ὑπὸ τρίποδι μεγάλῳ· ἰαίνετο δ' ὕδωρ.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ ζέσσεν ὕδωρ ἐνὶ ἤνοπι χαλκῷ,ἔς ῥ' ἀσάμινϑον ἕσασα λό' ἐκ τρίποδος μεγάλοιο,ϑυμῆρες κεράσασα, κατὰ κρατός τε καὶ ὤμων,ὄϕρα μοι ἐκ κάματον ϑυμοϕϑόρον εἵλετο γυίων.αὐτὰρ ἐπεὶ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ' ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δέ με χλαῖναν καλὴν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα,εἷσε δέ μ' εἰσαγαγοῦσα ἐπὶ ϑρόνου ἀργυροήλου,καλοῦ δαιδαλέου· ὑπὸ δὲ ϑρῆνυς ποσὶν ἦεν·χέρνιβα δ' ἀμϕίπολος προχόῳ ἐπέχευε ϕέρουσακαλῇ, χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,νίψασϑαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.σῖτον δ' αἰδοίη ταμίη παρέϑηκε ϕέρουσα,εἴδατα πόλλ' ἐπιϑεῖσα, χαριζομένη παρεόντων·ἐσϑέμεναι δ' ἐκέλευεν. ἐμῷ δ' οὐχ ἥνδανε ϑυμῷ,ἀλλ' ἥμην ἀλλοϕρονέων, κακὰ δ' ὄσσετο ϑυμός.Κίρκη δ' ὡς ἐνόησεν ἔμ' ἥμενον οὐδ' ἐπὶ σίτῳχεῖρας ἰάλλοντα, στυγερὸν δέ με πένϑος ἔχοντα,ἄγχι παρισταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·'τίϕϑ' οὕτως, ᾽Οδυσεῦ, κατ' ἄρ' ἕζεαι ἶσος ἀναύδῳ,ϑυμὸν ἔδων, βρώμης δ' οὐχ ἅπτεαι οὐδὲ ποτῆτος...ἦ τινά που δόλον ἄλλον ὀίεαι· οὐδέ τί σε χρὴδειδίμεν· ἤδη γάρ τοι ἀπώμοσα καρτερὸν ὅρκον.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'ὦ Κίρκη, τίς γάρ κεν ἀνήρ, ὃς ἐναίσιμος εἴη,πρὶν τλαίη πάσσασϑαι ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,πρὶν λύσασϑ' ἑτάρους καὶ ἐν ὀϕϑαλμοῖσιν ἰδέσϑαι;ἀλλ' εἰ δὴ πρόϕρασσα πιεῖν ϕαγέμεν τε κελεύεις,λῦσον, ἵν' ὀϕϑαλμοῖσιν ἴδω ἐρίηρας ἑταίρους.'ὣς ἐϕάμην, Κίρκη δὲ δι' ἐκ μεγάροιο βεβήκειῥάβδον ἔχουσ' ἐν χειρί, ϑύρας δ' ἀνέῳξε συϕειοῦ,ἐκ δ' ἔλασεν σιάλοισιν ἐοικότας ἐννεώροισιν.οἱ μὲν ἔπειτ' ἔστησαν ἐναντίοι, ἡ δὲ δι' αὐτῶνἐρχομένη προσάλειϕεν ἑκάστῳ ϕάρμακον ἄλλο.τῶν δ' ἐκ μὲν μελέων τρίχες ἔρρεον, ἃς πρὶν ἔϕυσεϕάρμακον οὐλόμενον, τό σϕιν πόρε πότνια Κίρκη·ἄνδρες δ' ἂψ ἐγένοντο νεώτεροι ἢ πάρος ἦσανκαὶ πολὺ καλλίονες καὶ μείζονες εἰσοράασϑαι.ἔγνωσαν δέ με κεῖνοι, ἔϕυν τ' ἐν χερσὶν ἕκαστοςπᾶσιν δ' ἱμερόεις ὑπέδυ γόος, ἀμϕὶ δὲ δῶμασμερδαλέον κονάβιζε· ϑεὰ δ' ἐλέαιρε καὶ αὐτή.ἡ δέ μευ ἄγχι στᾶσα προσηύδα δῖα ϑεάων·'Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,ἔρχεο νῦν ἐπὶ νῆα ϑοὴν καὶ ϑῖνα ϑαλάσσης.νῆα μὲν ἂρ πάμπρωτον ἐρύσσατε ἤπειρον δέ,κτήματα δ' ἐν σπήεσσι πελάσσατε ὅπλα τε πάντα·αὐτὸς δ' ἂψ ἰέναι καὶ ἄγειν ἐρίηρας ἑταίρους.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἔμοιγ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ,βῆν δ' ἰέναι ἐπὶ νῆα ϑοὴν καὶ ϑῖνα ϑαλάσσης.εὗρον ἔπειτ' ἐπὶ νηὶ ϑοῇ ἐρίηρας ἑταίρουςοἴκτρ' ὀλοϕυρομένους, ϑαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντας.ὡς δ' ὅτ' ἄν ἄγραυλοι πόριες περὶ βοῦς ἀγελαίας,ἐλϑούσας ἐς κόπρον, ἐπὴν βοτάνης κορέσωνται,πᾶσαι ἅμα σκαίρουσιν ἐναντίαι· οὐδ' ἔτι σηκοὶἴσχουσ', ἀλλ' ἁδινὸν μυκώμεναι ἀμϕιϑέουσιμητέρας: ὣς ἐμὲ κεῖνοι, ἐπεὶ ἴδον ὀϕϑαλμοῖσι,δακρυόεντες ἔχυντο· δόκησε δ' ἄρα σϕίσι ϑυμὸςὣς ἔμεν, ὡς εἰ πατρίδ' ἱκοίατο καὶ πόλιν αὐτὴντρηχείης ᾽Ιϑάκης, ἵνα τε τράϕεν ἠδὲ γένοντο.καί μ' ὀλοϕυρόμενοι ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·'σοὶ μὲν νοστήσαντι, Διοτρεϕές, ὣς ἐχάρημεν,ὡς εἴ τ' εἰς ᾽Ιϑάκην ἀϕικοίμεϑα πατρίδα γαῖαν·ἀλλ' ἄγε, τῶν ἄλλων ἑτάρων κατάλεξον ὄλεϑρον.'ὣς ἔϕαν, αὐτὰρ ἐγὼ προσέϕην μαλακοῖς ἐπέεσσι·'νῆα μὲν ἂρ πάμπρωτον ἐρύσσομεν ἤπειρον δέ,κτήματα δ' ἐν σπήεσσι πελάσσομεν ὅπλά τε πάντα·αὐτοὶ δ' ὀτρύνεσϑε ἐμοὶ ἅμα πάντες ἕπεσϑαι,ὄϕρα ἴδηϑ' ἑτάρους ἱεροῖσ' ἐν δώμασι Κίρκηςπίνοντας καὶ ἔδοντας: ἐπηετανὸν γὰρ ἔχουσιν.'ὣς ἐϕάμην, οἱ δ' ὦκα ἐμοῖσ' ἐπέεσσι πίϑοντο.Εὐρύλοχος δέ μοι οἶος ἐρύκακε πάντας ἑταίρους:καί σϕεας ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·'ἆ δειλοί, πόσ' ἴμεν; τί κακῶν ἱμείρετε τούτων,Κίρκης ἐς μέγαρον καταβήμεναι, ἥ κεν ἅπανταςἢ σῦς ἠὲ λύκους ποιήσεται ἠὲ λέοντας,οἵ κέν οἱ μέγα δῶμα ϕυλάσσοιμεν καὶ ἀνάγκῃ,ὥς περ Κύκλωψ ἕρξ', ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντοἡμέτεροι ἕταροι, σὺν δ' ὁ ϑρασὺς εἵπετ' ᾽Οδυσσεύς:τούτου γὰρ καὶ κεῖνοι ἀτασϑαλίῃσιν ὄλοντο.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἔγωγε μετὰ ϕρεσὶ μερμήριξα,σπασσάμενος τανύηκες ἄορ παχέος παρὰ μηροῦ,τῷ οἱ ἀποπλήξας κεϕαλὴν οὖδάς δὲ πελάσσαι,καὶ πηῷ περ ἐόντι μάλα σχεδόν· ἀλλά μ' ἑταῖροιμειλιχίοις ἐπέεσσιν ἐρήτυον ἄλλοϑεν ἄλλος:'Διογενές, τοῦτον μὲν ἐάσομεν, εἰ σὺ κελεύεις,αὐτοῦ πὰρ νηί τε μένειν καὶ νῆα ἔρυσϑαι·ἡμῖν δ' ἡγεμόνευ' ἱερὰ πρὸς δώματα Κίρκης.'ὣς ϕάμενοι παρὰ νηὸς ἀνήιον ἠδὲ ϑαλάσσης.οὐδὲ μὲν Εὐρύλοχος κοίλῃ παρὰ νηὶ λέλειπτο,ἀλλ' ἔπετ'· ἔδδεισεν γὰρ ἐμὴν ἔκπαγλον ἐνιπήν.τόϕρα δὲ τοὺς ἄλλους ἑτάρους ἐν δώμασι Κίρκηἐνδυκέως λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ' ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δ' ἄρα χλαίνας οὔλας βάλεν ἠδὲ χιτῶνας:δαινυμένους δ' εὖ πάντας ἐϕεύρομεν ἐν μεγάροισιν.οἱ δ' ἐπεὶ ἀλλήλους εἶδον ϕράσσαντό τ' ἐς ἄντα,κλαῖον ὀδυρόμενοι, περὶ δὲ στεναχίζετο δῶμα.ἡ δέ μευ ἄγχι στᾶσα προσηύδα δῖα ϑεάων·'μηκέτι νῦν ϑαλερὸν γόον ὄρνυτε· οἶδα καὶ αὐτήἠμὲν ὅσ' ἐν πόντῳ πάϑετ' ἄλγεα ἰχϑυόεντι,ἠδ' ὅσ' ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ' ἐπὶ χέρσου.ἀλλ' ἄγετ' ἐσϑίετε βρώμην καὶ πίνετε οἶνον,εἰς ὅ κεν αὖτις ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσι λάβητε,οἷον ὅτε πρώτιστον ἐλείπετε πατρίδα γαῖαντρηχείης ᾽Ιϑάκης. νῦν δ' ἀσκελέες καὶ ἄϑυμοι,αἰὲν ἄλης χαλεπῆς μεμνημένοι· οὐδέ ποϑ' ὕμινϑυμὸς ἐν εὐϕροσύνῃ, ἐπεὶ ἦ μάλα πολλὰ πέποσϑε.'ὣς ἔϕαϑ', ἡμῖν δ' αὖτ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ.ἔνϑα μὲν ἤματα πάντα τελεσϕόρον εἰς ἐνιαυτὸνἥμεϑα, δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέϑυ ἡδύ·ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἐνιαυτὸς ἔην, περὶ δ' ἔτραπον ὧραι,μηνῶν ϕϑινόντων, περὶ δ' ἤματα μακρὰ τελέσϑη,καὶ τότε μ' ἐκκαλέσαντες ἔϕαν ἐρίηρες ἑταῖροι·'δαιμόνι', ἤδη νῦν μιμνήσκεο πατρίδος αἴης,εἴ τοι ϑέσϕατόν ἐστι σαωϑῆναι καὶ ἱκέσϑαιοἶκον ἐς ὑψόροϕον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.'ὣς ἔϕαν, αὐτὰρ ἔμοιγ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ.ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταἥμεϑα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέϑυ ἡδύ·ἦμος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέϕας ἦλϑεν,οἱ μὲν κοιμήσαντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα.αὐτὰρ ἐγὼ Κίρκης ἐπιβὰς περικαλλέος εὐνῆςγούνων ἐλλιτάνευσα, ϑεὰ δέ μευ ἔκλυεν αὐδῆς:καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·'ὦ Κίρκη, τέλεσόν μοι ὑπόσχεσιν ἥν περ ὑπέστης,οἴκαδε πεμψέμεναι· ϑυμὸς δέ μοι ἔσσυται ἤδηἠδ' ἄλλων ἑτάρων, οἵ μευ ϕϑινύϑουσι ϕίλον κῆρἀμϕ' ἔμ' ὀδυρόμενοι, ὅτε που σύγε νόσϕι γένηαι.'ὣς ἐϕάμην, ἡ δ' αὐτίκ' ἀμείβετο δῖα ϑεάων·'Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,μηκέτι νῦν ἀέκοντες ἐμῷ ἐνὶ μίμνετε οἴκῳ.ἀλλ' ἄλλην χρὴ πρῶτον ὁδὸν τελέσαι καὶ ἱκέσϑαιεἰς ᾽Αίδαο δόμους καὶ ἐπαινῆς Περσεϕονείης,ψυχῇ χρησομένους Θηβαίου Τειρεσίαο,μάντηος ἀλαοῦ, τοῦ τε ϕρένες ἔμπεδοί εἰσι·τῷ καὶ τεϑνηῶτι νόον πόρε Περσεϕόνειαοἴῳ πεπνῦσϑαι· τοὶ δὲ σκιαὶ ἀίσσουσιν.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἔμοιγε κατεκλάσϑη ϕίλον ἦτορ·κλαῖον δ' ἐν λεχέεσσι καϑήμενος, οὐδέ νύ μοι κῆρἤϑελ' ἔτι ζώειν καὶ ὁρᾶν ϕάος ἠελίοιο.αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίων τε κυλινδόμενός τε κορέσϑην,καὶ μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·'ὦ Κίρκη, τίς γὰρ ταύτην ὁδὸν ἡγεμονεύσει;εἰς ῎Αιδος δ' οὔ πώ τις ἀϕίκετο νηὶ μελαίνῃ.'ὣς ἐϕάμην, ἡ δ' αὐτίκ' ἀμείβετο δῖα ϑεάων·'μή τί τοι ἡγεμόνος γε ποϑὴ παρὰ νηὶ μελέσϑω,ἱστὸν δὲ στήσας ἀνά ϑ' ἱστία λευκὰ πετάσσαςἧσϑαι· τὴν δέ κέ τοι πνοιὴ βορέαο ϕέρῃσιν.ἀλλ' ὁπότ' ἂν δὴ νηὶ δι' ᾽Ωκεανοῖο περήσῃς,ἔνϑ' ἀκτή τε λάχεια καὶ ἄλσεα Περσεϕονείης,μακραί τ' αἴγειροι καὶ ἰτέαι ὠλεσίκαρποι,νῆα μὲν αὐτοῦ κέλσαι ἐπ' ᾽Ωκεανῷ βαϑυδίνῃ,αὐτὸς δ' εἰς ᾽Αίδεω ἰέναι δόμον εὐρώεντα.ἔνϑα μὲν εἰς ᾽Αχέροντα Πυριϕλεγέϑων τε ῥέουσιΚώκυτός ϑ', ὃς δὴ Στυγὸς ὕδατός ἐστιν ἀπορρώξ,πέτρη τε ξύνεσίς τε δύω ποταμῶν ἐριδούπων·ἔνϑα δ' ἔπειϑ', ἥρως, χριμϕϑεὶς πέλας, ὥς σε κελεύω,βόϑρον ὀρύξαι ὅσον τε πυγούσιον ἔνϑα καὶ ἔνϑα,ἀμϕ' αὐτῷ δὲ χοὴν χεῖσϑαι πᾶσιν νεκύεσσι,πρῶτα μελικρήτῳ, μετέπειτα δὲ ἡδέι οἴνῳ,τὸ τρίτον αὖϑ' ὕδατι· ἐπὶ δ' ἄλϕιτα λευκὰ παλύνειν.πολλὰ δὲ γουνοῦσϑαι νεκύων ἀμενηνὰ κάρηνα,ἐλϑὼν εἰς ᾽Ιϑάκην στεῖραν βοῦν, ἥ τις ἀρίστη,ῥέξειν ἐν μεγάροισι πυρήν τ' ἐμπλησέμεν ἐσϑλῶν,Τειρεσίῃ δ' ἀπάνευϑεν ὄιν ἱερευσέμεν οἴωπαμμέλαν', ὃς μήλοισι μεταπρέπει ὑμετέροισιν.αὐτὰρ ἐπὴν εὐχῇσι λίσῃ κλυτὰ ἔϑνεα νεκρῶν,ἔνϑ' ὄιν ἀρνειὸν ῥέζειν ϑῆλύν τε μέλαινανεἰς ῎Ερεβος στρέψας, αὐτὸς δ' ἀπὸ νόσϕι τραπέσϑαιἱέμενος ποταμοῖο ῥοάων· ἔνϑα δὲ πολλαὶψυχαὶ ἐλεύσονται νεκύων κατατεϑνηώτων.δὴ τότ' ἔπειϑ' ἑτάροισιν ἐποτρῦναι καὶ ἀνῶξαιμῆλα, τὰ δὴ κατάκειτ' ἐσϕαγμένα νηλέι χαλκῷ,δείραντας κατακῆαι, ἐπεύξασϑαι δὲ ϑεοῖσιν,ἰϕϑίμῳ τ' ᾽Αίδῃ καὶ ἐπαινῇ Περσεϕονείῃ·αὐτὸς δὲ ξίϕος ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦἧσϑαι, μηδὲ ἐᾶν νεκύων ἀμενηνὰ κάρηνααἵματος ἄσσον ἴμεν πρὶν Τειρεσίαο πυϑέσϑαι.ἔνϑα τοι αὐτίκα μάντις ἐλεύσεται, ὄρχαμε λαῶν,ὅς κέν τοι εἴπῃσιν ὁδὸν καὶ μέτρα κελεύϑουνόστον ϑ', ὡς ἐπὶ πόντον ἐλεύσεαι ἰχϑυόεντα.'ὣς ἔϕατ', αὐτίκα δὲ χρυσόϑρονος ἤλυϑεν ᾽Ηώς.ἀμϕὶ δέ με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα ἕσσεν·αὐτὴ δ' ἀργύϕεον ϕᾶρος μέγα ἕννυτο Νύμϕη,λεπτὸν καὶ χαρίεν, περὶ δὲ ζώνην βάλετ' ἰξυικαλὴν, χρυσείην, κεϕαλῇ δ' ἐπέϑηκε καλύπτρην.αὐτὰρ ἐγὼ διὰ δῶμα κιὼν ὤτρυνον ἑταίρουςμειλιχίοις ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον·'μηκέτι νῦν εὕδοντες ἀωτεῖτε γλυκὺν ὕπνον,ἀλλ' ἴομεν· δὴ γάρ μοι ἐπέϕραδε πότνια Κίρκη.'ὣς ἐϕάμην, τοῖσιν δ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ.οὐ δὲ μὲν οὐδ' ἔνϑέν περ ἀπήμονας ἦγον ἑταίρους.᾽Ελπήνωρ δέ τις ἔσκε νεώτατος, οὔτε τι λίηνἄλκιμος ἐν πολέμῳ οὔτε ϕρεσὶν ᾗσιν ἀρηρώς,ὅς μοι ἄνευϑ' ἑτάρων ἱεροῖς ἐν δώμασι Κίρκης,ψύχεος ἱμείρων, κατελέξατο οἰνοβαρείων·κινυμένων δ' ἑτάρων ὅμαδον καὶ δοῦπον ἀκούσαςἐξαπίνης ἀνόρουσε, καὶ ἐκλάϑετο ϕρεσὶν ᾗσινἄψορρον καταβῆναι ἰὼν ἐς κλίμακα μακρήν,ἀλλὰ κατ' ἀντικρὺ τέγεος πέσεν· ἐκ δέ οἱ αὐχὴνἀστραγάλων ἐάγη, ψυχὴ δ' ῎Αιδός δὲ κατῆλϑεν.ἐρχομένοισι δὲ τοῖσιν ἐγὼ μετὰ μῦϑον ἔειπον·'ϕάσϑε νύ που οἶκον δὲ ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖανἔρχεσϑ'· ἄλλην δ' ἧμιν ὁδὸν τεκμήρατο Κίρκηεἰς ᾽Αίδαο δόμους καὶ ἐπαινῆς Περσεϕονείης,ψυχῇ χρησομένους Θηβαίου Τειρεσίαο.'ὣς ἐϕάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσϑη ϕίλον ἦτορ,ἑζόμενοι δὲ κατ' αὖϑι γόων τίλλοντό τε χαίτας:ἀλλ' οὐ γάρ τις πρῆξις ἐγίνετο μυρομένοισιν.ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἐπὶ νῆα ϑοὴν καὶ ϑῖνα ϑαλάσσηςᾔομεν ἀχνύμενοι, ϑαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντες,τόϕρα δ' ἄρ' οἰχομένη Κίρκη παρὰ νηὶ: μελαίνῃἀρνειὸν κατέδησεν ὄιν ϑῆλύν τε μέλαιναν,ῥεῖα παρ' ἐξ ἐλϑοῦσα· τίς ἂν ϑεὸν οὐκ ἐϑέλονταὀϕϑαλμοῖσιν ἴδοιτ' ἢ ἔνϑ' ἢ ἔνϑα κιόντα;
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΛΑὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐπὶ νῆα κατήλϑομεν ἠδὲ ϑάλασσαν,νῆα μὲν ἂρ πάμπρωτον ἐρύσσαμεν εἰς ἅλα δῖαν,ἐν δ' ἱστὸν τιϑέμεσϑα καὶ ἱστία νηὶ: μελαίνῃ,ἐν δὲ τὰ μῆλα λαβόντες ἐβήσαμεν, ἂν δὲ καὶ αὐτοιβαίνομεν ἀχνύμενοι, ϑαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντες.ἡμῖν δ' αὖ κατόπισϑε νεὸς κυανοπρῴροιοἴκμενον οὖρον ἵει πλησίστιον, ἐσϑλὸν ἑταῖρον,Κίρκη ἐυπλόκαμος, δεινὴ ϑεὸς αὐδήεσσα.ἡμεῖς δ' ὅπλα ἕκαστα πονησάμενοι κατὰ νῆαἥμεϑα· τὴν δ' ἄνεμός τε κυβερνήτης τ' ἴϑυνε.τῆς δὲ πανημερίης τέταϑ' ἱστία ποντοπορούσης:δύσετό τ' ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί·ἡ δ' ἐς πείραϑ' ἵκανε βαϑυρρόου ᾽Ωκεανοῖο.ἔνϑα δὲ Κιμμερίων ἀνδρῶν δῆμός τε πόλις τε,ἠέρι καὶ νεϕέλῃ κεκαλυμμένοι· οὐδέ ποτ' αὐτοὺς᾽Ηέλιος ϕαέϑων καταδέρκεται ἀκτίνεσσιν,οὔϑ' ὁπότ' ἂν στείχῃσι πρὸς οὐρανὸν ἀστερόεντα,οὔϑ' ὅτ' ἂν ἂψ ἐπὶ γαῖαν ἀπ' οὐρανόϑεν προτράπηται,ἀλλ' ἐπὶ νὺξ ὀλοὴ τέταται δειλοῖσι βροτοῖσι.νῆα μὲν ἔνϑ' ἐλϑόντες ἐκέλσαμεν, ἐκ δὲ τὰ μῆλαεἱλόμεϑ'· αὐτοὶ δ' αὖτε παρὰ ῥόον ᾽Ωκεανοῖοᾔομεν, ὄϕρ' ἐς χῶρον ἀϕικόμεϑ' ὃν ϕράσε Κίρκη.ἔνϑ' ἱερήια μὲν Περιμήδης Εὐρύλοχός τεἔσχον· ἐγὼ δ' ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦβόϑρον ὄρυξ' ὅσσον τε πυγούσιον ἔνϑα καὶ ἔνϑα·ἀμϕ' αὐτῷ δὲ χοὴν χεόμην πᾶσιν νεκύεσσι,πρῶτα μελικρήτῳ, μετέπειτα δὲ ἡδέι οἴνῳ,τὸ τρίτον αὖϑ' ὕδατι· ἐπὶ δ' ἄλϕιτα λευκὰ πάλυνον.πολλὰ δὲ γουνούμην νεκύων ἀμενηνὰ κάρηνα,ἐλϑὼν εἰς ᾽Ιϑάκην στεῖραν βοῦν, ἥ τις ἀρίστη,ῥέξειν ἐν μεγάροισι πυρήν τ' ἐμπλησέμεν ἐσϑλῶν,Τειρεσίῃ δ' ἀπάνευϑεν ὄιν ἱερευσέμεν οἴῳπαμμέλαν', ὃς μήλοισι μεταπρέπει ἡμετέροισι.τοὺς δ' ἐπεὶ εὐχωλῇσι λιτῇσί τε, ἔϑνεα νεκρῶν,ἐλλισάμην, τὰ δὲ μῆλα λαβὼν ἀπεδειροτόμησαἐς βόϑρον, ῥέε δ' αἷμα κελαινεϕές: αἱ δ' ἀγέροντοψυχαὶ ὑπ' ἐξ ᾽Ερέβευς νεκύων κατατεϑνηώτων·νύμϕαι τ' ἠίϑεοί τε πολύτλητοί τε γέροντεςπαρϑενικαί τ' ἀταλαὶ νεοπενϑέα ϑυμὸν ἔχουσαι·πολλοὶ δ' οὐτάμενοι χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν,ἄνδρες ᾽Αρηίϕατοι βεβροτωμένα τεύχε' ἔχοντες:οἳ πολλοὶ περὶ βόϑρον ἐϕοίτων ἄλλοϑεν ἄλλοςϑεσπεσίῃ ἰαχῇ· ἐμὲ δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει.δὴ τότ' ἔπειϑ' ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσαμῆλα, τὰ δὴ κατέκειτ' ἐσϕαγμένα νηλέι χαλκῷ,δείραντας κατακῆαι, ἐπεύξασϑαι δὲ ϑεοῖσιν,ἰϕϑίμῳ τ' ᾽Αίδῃ καὶ ἐπαινῇ Περσεϕονείῃ.αὐτὸς δὲ ξίϕος ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦἥμην οὐδ' εἴων νεκύων ἀμενηνὰ κάρηνααἵματος ἄσσον ἴμεν πρὶν Τειρεσίαο πυϑέσϑαι.πρώτη δὲ ψυχὴ ᾽Ελπήνορος ἦλϑεν ἑταίρου·οὐ γάρ πω ἐτέϑαπτο ὑπὸ χϑονὸς εὐρυοδείης:σῶμα γὰρ ἐν Κίρκης μεγάρῳ κατελείπομεν ἡμεῖςἄκλαυτον καὶ ἄϑαπτον, ἐπεὶ πόνος ἄλλος ἔπειγε.τὸν μὲν ἐγὼ δάκρυσα ἰδὼν ἐλέησά τε ϑυμῷ,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·'᾽Ελπῆνορ, πῶς ἦλϑες ὑπὸ ζόϕον ἠερόεντα;ἔϕϑης πεζὸς ἰὼν ἢ ἐγὼ σὺν νηὶ μελαίνῃ.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' οἰμώξας ἠμείβετο μύϑῳ·'Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,ἆσέ με δαίμονος αἶσα κακὴ καὶ ἀϑέσϕατος οἶνος:Κίρκης δ' ἐν μεγάρῳ καταλέγμενος οὐκ ἐνόησαἄψορρον καταβῆναι ἰὼν ἐς κλίμακα μακρήν,ἀλλὰ κατ' ἀντικρὺ τέγεος πέσον· ἐκ δέ μοι αὐχὴνἀστραγάλων ἐάγη, ψυχὴ δ' ῎Αιδος δὲ κατῆλϑε.νῦν δέ σε τῶν ὄπιϑεν γουνάζομαι, οὐ παρεόντων,πρός τ' ἀλόχου καὶ πατρός, ὅ σε τρέϕε τυτϑὸν ἐόντα,Τηλεμάχου ϑ', ὃν μοῦνον ἐνὶ μεγάροισιν ἔλειπες:οἶδα γὰρ ὡς ἐνϑένδε κιὼν δόμου ἐξ ᾽Αίδαονῆσον ἐς Αἰαίην σχήσεις εὐεργέα νῆα·ἔνϑα σ' ἔπειτα, ἄναξ, κέλομαι μνήσασϑαι ἐμεῖο.μή μ' ἄκλαυτον, ἄϑαπτον ἰὼν ὄπιϑεν καταλείπειν,νοσϕισϑείς, μή τοί τι ϑεῶν μήνιμα γένωμαι,ἀλλά με κακκῆαι σὺν τεύχεσιν, ἅσσα μοί ἐστι,σῆμά τέ μοι χεῦαι πολιῆς ἐπὶ ϑινὶ ϑαλάσσης,ἀνδρὸς δυστήνοιο, καὶ ἐσσομένοισι πυϑέσϑαι·ταῦτά τέ μοι τελέσαι πῆξαί τ' ἐπὶ τύμβῳ ἐρετμόν,τῷ καὶ ζωὸς ἔρεσσον ἐὼν μετ' ἐμοῖς ἑτάροισιν.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'ταῦτά τοι, ὦ δύστηνε, τελευτήσω τε καὶ ἕρξω.'νῶι μὲν ὣς ἐπέεσσιν ἀμειβομένω στυγεροῖσινἥμεϑ', ἐγὼ μὲν ἄνευϑεν ἐϕ' αἵματι ϕάσγανον ἴσχων,εἴδωλον δ' ἑτέρωϑεν ἑταίρου πόλλ' ἀγόρευεν.ἦλϑε δ' ἐπὶ ψυχὴ μητρὸς κατατεϑνηυίης,Αὐτολύκου ϑυγάτηρ μεγαλήτορος ᾽Αντίκλεια,τὴν ζωὴν κατέλειπον ἰὼν εἰς ῎Ιλιον ἱρήν.τὴν μὲν ἐγὼ δάκρυσα ἰδὼν ἐλέησά τε ϑυμῷ·ἀλλ' οὐδ' ὧς εἴων προτέρην, πυκινόν περ ἀχεύων,αἵματος ἄσσον ἴμεν πρὶν Τειρεσίαο πυϑέσϑαι.ἦλϑε δ' ἐπὶ ψυχὴ Θηβαίου Τειρεσίαο,χρύσεον σκῆπτρον ἔχων· ἐμὲ δ' ἔγνω καὶ προσέειπε·'τίπτ' αὖτ', ὦ δύστηνε, λιπὼν ϕάος ἠελίοιοἤλυϑες, ὄϕρα ἴδῃ νέκυας καὶ ἀτερπέα χῶρον;ἀλλ' ἀποχάζεο βόϑρου, ἄπισχε δὲ ϕάσγανον ὀξύ,αἵματος ὄϕρα πίω καί τοι νημερτέα εἴπω.'ὣς ϕάτ', ἐγὼ δ' ἀναχασσάμενος ξίϕος ἀργυρόηλονκουλεῷ ἐγκατέπηξ'· ὁ δ' ἐπεὶ πίεν αἷμα κελαινόν,καὶ τότε δή μ' ἐπέεσσι προσηύδα μάντις ἀμύμων·'νόστον δίζηαι μελιηδέα, ϕαίδιμ' ᾽Οδυσσεῦ·τὸν δέ τοι ἀργαλέον ϑήσει ϑεός. οὐ γὰρ ὀίωλήσειν ἐννοσίγαιον, ὅ τοι κότον ἔνϑετο ϑυμῷ,χωόμενος ὅτι οἱ υἱὸν ϕίλον ἐξαλάωσας.ἀλλ' ἔτι μέν κε καὶ ὧς κακά περ πάσχοντες ἵκοισϑε,αἴ κ' ἐϑέλῃς σὸν ϑυμὸν ἐρυκακέειν καὶ ἑταίρων,ὁππότε κεν πρῶτον πελάσῃς εὐεργέα νῆαΘρινακίῃ νήσῳ, προϕυγὼν ἰοειδέα πόντον,βοσκομένας δ' εὕρητε βόας καὶ ἴϕια μῆλα᾽Ηελίου, ὃς πάντ' ἐϕορᾷ καὶ πάντ' ἐπακούει.τὰς εἰ μέν κ' ἀσινέας ἐάᾳς νόστου τε μέδηαι,καί κεν ἔτ' εἰς ᾽Ιϑάκην κακά περ πάσχοντες, ἵκοισϑε·εἰ δέ κε σίνηαι, τότε τοι τεκμαίρομ' ὄλεϑροννηί τε καὶ ἑτάροις: αὐτὸς δ' εἴ πέρ κεν ἀλύξῃς,ὀψὲ κακῶς νεῖαι, ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρους,νηὸς ἐπ' ἀλλοτρίης: δήεις δ' ἐν πήματα οἴκῳ,ἄνδρας ὑπερϕιάλους, οἵ τοι βίοτον κατέδουσιμνώμενοι ἀντιϑέην ἄλοχον καὶ ἕδνα διδόντες.ἀλλ' ἤτοι κείνων γε βίας ἀποτείσεαι ἐλϑών·αὐτὰρ ἐπὴν μνηστῆρας ἐνὶ μεγάροισι τεοῖσικτείνῃς ἠὲ δόλῳ ἢ ἀμϕαδὸν ὀξέι χαλκῷ,ἔρχεσϑαι δὴ ἔπειτα, λαβὼν εὐῆρες ἐρετμόν,εἰς ὅ κε τοὺς ἀϕίκηαι, οἳ οὐκ ἴσασι ϑάλασσανἀνέρες οὐδέ ϑ' ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν·οὐδ' ἄρα τοὶ ἴσασι νέας ϕοινικοπαρῄουςοὐδ' εὐήρε' ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται.σῆμα δέ τοι ἐρέω μάλ' ἀριϕραδές, οὐδέ σε λήσει·ὁππότε κεν δή τοι ξυμβλήμενος ἄλλος ὁδίτηςϕήῃ ἀϑηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ ϕαιδίμῳ ὤμῳ,καὶ τότε δὴ γαίῃ πήξας εὐῆρες ἐρετμόν,ῥέξας ἱερὰ καλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι,ἀρνειὸν ταῦρόν τε συῶν τ' ἐπιβήτορα κάπρον,οἴκαδ' ἀποστείχειν ἕρδειν ϑ' ἱερὰς ἑκατόμβαςἀϑανάτοισι ϑεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,πᾶσι μάλ' ἑξείης. ϑάνατος δέ τοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷἀβληχρὸς μάλα τοῖος ἐλεύσεται, ὅς κέ σε πέϕνῃγήρᾳ ὕπο λιπαρῷ ἀρημένον· ἀμϕὶ δὲ λαοὶὄλβιοι ἔσσονται. τὰ δέ τοι νημερτέα εἴρω.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'Τειρεσίη, τὰ μὲν ἄρ που ἐπέκλωσαν ϑεοὶ αὐτοί.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·μητρὸς τήνδ' ὁρόω ψυχὴν κατατεϑνηυίης:ἡ δ' ἀκέουσ' ἧσται σχεδὸν αἵματος οὐδ' ἑὸν υἱὸνἔτλη ἐσ' ἄντα ἰδεῖν οὐδὲ προτιμυϑήσασϑαι·εἰπέ, ἄναξ, πῶς κέν με ἀναγνοίη τὸν ἐόντα;'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμειβόμενος προσέειπε·'ῥηίδιόν τοι ἔπος ἐρέω καὶ ἐνὶ ϕρεσὶ ϑήσω·ὅν τινα μέν κεν ἐᾷς νεκύων κατατεϑνηώτωναἵματος ἄσσον ἴμεν, ὁ δέ τοι νημερτὲς ἐνίψει·ᾧ δέ κ' ἐπιϕϑονέῃς, ὁ δέ τοι πάλιν εἶσιν ὀπίσσω.'ὣς ϕαμένη ψυχὴ μὲν ἔβη δόμον ῎Αιδος εἴσωΤειρεσίαο ἄνακτος, ἐπεὶ κατὰ ϑέσϕατ' ἔλεξεν.αὐτὰρ ἐγὼν αὐτοῦ μένον ἔμπεδον, ὄϕρ' ἐπὶ μήτηρἤλυϑε καὶ πίεν αἷμα κελαινεϕές: αὐτίκα δ' ἔγνω,καί μ' ὀλοϕυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·'τέκνον ἐμόν, πῶς ἦλϑες ὑπὸ ζόϕον ἠερόενταζωὸς ἐών; χαλεπὸν δὲ τάδε ζωοῖσιν ὁρᾶσϑαι.μέσσῳ γὰρ μεγάλοι ποταμοὶ καὶ δεινὰ ῥέεϑρα,᾽Ωκεανὸς μὲν πρῶτα, τὸν οὔ πως ἔστι περῆσαιπεζὸν ἐόντ', ἢν μή τις ἔχῃ εὐεργέα νῆα.ἦ νῦν δὴ Τροίηϑεν ἀλώμενος ἐνϑάδ' ἱκάνειςνηί τε καὶ ἑτάροισι πολὺν χρόνον; οὐδέ πω ἦλϑεςεἰς ᾽Ιϑάκην οὐδ' εἶδες ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκα;'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'μῆτερ ἐμή, χρειώ με κατήγαγεν εἰς ᾽Αίδαοψυχῇ χρησόμενον Θηβαίου Τειρεσίαο·οὐ γάρ πω σχεδὸν ἦλϑον ᾽Αχαιίδος, οὐδέ πω ἁμῆςγῆς ἐπέβην, ἀλλ' αἰὲν ἔχων ἀλάλημαι ὀιζύν,ἐξ οὗ τὰ πρώτισϑ' ἑπόμην ᾽Αγαμέμνονι δίῳ῎Ιλιον εἰς εὔπωλον, ἵνα Τρώεσσι μαχοίμην.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·τίς νύ σε κὴρ ἐδάμασσε τανηλεγέος ϑανάτοιο;ἢ δολιχὴ νοῦσος, ἦ ῎Αρτεμις ἰοχέαιραοἷς ἀγανοῖσι βέλεσσιν ἐποιχομένη κατέπεϕνεν;εἰπὲ δέ μοι πατρός τε καὶ υἱέος, ὃν κατέλειπον,ἢ ἔτι πὰρ κείνοισιν ἐμὸν γέρας, ἦέ τις ἤδηἀνδρῶν ἄλλος ἔχει, ἐμὲ δ' οὐκέτι ϕασὶ νέεσϑαι.εἰπὲ δέ μοι μνηστῆς ἀλόχου βουλήν τε νόον τε,ἠὲ μένει παρὰ παιδὶ καὶ ἔμπεδα πάντα ϕυλάσσει,ἦ ἤδη μιν ἔγημεν ᾽Αχαιῶν ὅς τις ἄριστος.'ὣς ἐϕάμην, ἡ δ' αὐτίκ' ἀμείβετο πότνια μήτηρ·'καὶ λίην κείνη γε μένει τετληότι ϑυμῷσοῖσιν ἐνὶ μεγάροισιν· ὀιζυραὶ δέ οἱ αἰεὶϕϑίνουσιν νύκτες τε καὶ ἤματα δάκρυ χεούσῃ.σὸν δ' οὔ πώ τις ἔχει καλὸν γέρας, ἀλλὰ ἕκηλοςΤηλέμαχος τεμένεα νέμεται καὶ δαῖτας ἐίσαςδαίνυται, ἃς ἐπέοικε δικασπόλον ἄνδρ' ἀλεγύνειν·πάντες γὰρ καλέουσι. πατὴρ δὲ σὸς αὐτόϑι μίμνειἀγρῷ, οὐδὲ πόλιν δὲ κατέρχεται· οὐδέ οἱ εὐναὶδέμνια καὶ χλαῖναι καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα,ἀλλ' ὅ γε χεῖμα μὲν εὕδει ὅϑι δμῶες ἐνὶ οἴκῳ,ἐν κόνι ἄγχι πυρός, κακὰ δὲ χροὶ: εἵματα εἷται·αὐτὰρ ἐπὴν ἔλϑῃσι ϑέρος τεϑαλυῖά τ' ὀπώρη,πάντῃ οἱ κατὰ γουνὸν ἀλῳῆς οἰνοπέδοιοϕύλλων κεκλιμένων χϑαμαλαὶ βεβλήαται εὐναί.ἔνϑ' ὅ γε κεῖτ' ἀχέων, μέγα δὲ ϕρεσὶ πένϑος ἀέξεισὸν νόστον ποϑέων· χαλεπὸν δ' ἐπὶ γῆρας ἱκάνει.οὕτω γὰρ καὶ ἐγὼν ὀλόμην καὶ πότμον ἐπέσπον·οὔτ' ἐμέ γ' ἐν μεγάροισιν ἐύσκοπος ἰοχέαιραοἷς ἀγανοῖσι βέλεσσιν ἐποιχομένη κατέπεϕνεν,οὔτε τις οὖν μοι νοῦσος ἐπήλυϑεν, ἥ τε μάλιστατηκεδόνι στυγερῇ μελέων ἐξείλετο ϑυμόν·ἀλλά με σός τε πόϑος σά τε μήδεα, ϕαίδιμ' ᾽Οδυσσεῦ,σή τ' ἀγανοϕροσύνη μελιηδέα ϑυμὸν ἀπηύρα.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἔγωγ' ἔϑελον ϕρεσὶ μερμηρίξαςμητρὸς ἐμῆς ψυχὴν ἑλέειν κατατεϑνηυίης.τρὶς μὲν ἐϕωρμήϑην, ἑλέειν τέ με ϑυμὸς ἀνώγει,τρὶς δέ μοι ἐκ χειρῶν σκιῇ εἴκελον ἢ καὶ ὀνείρῳἔπτατ'. ἐμοὶ δ' ἄχος ὀξὺ γενέσκετο κηρόϑι μᾶλλον,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·'μῆτερ ἐμή, τί νύ μ' οὐ μίμνεις ἑλέειν μεμαῶτα,ὄϕρα καὶ εἰν ᾽Αίδαο ϕίλας περὶ χεῖρε βαλόντεἀμϕοτέρω κρυεροῖο τεταρπώμεσϑα γόοιο;ἦ τί μοι εἴδωλον τόδ' ἀγαυὴ Περσεϕόνειαὤτρυν', ὄϕρ' ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω;'ὣς ἐϕάμην, ἡ δ' αὐτίκ' ἀμείβετο πότνια μήτηρ·'ὤ μοι, τέκνον ἐμόν, περὶ πάντων κάμμορε ϕωτῶν,οὔ τί σε Περσεϕόνεια, Διὸς ϑυγάτηρ, ἀπαϕίσκει,ἀλλ' αὕτη δίκη ἐστὶ βροτῶν, ὅτε τίς κε ϑάνῃσιν·οὐ γὰρ ἔτι σάρκάς τε καὶ ὀστέα ἶνες ἔχουσιν,ἀλλὰ τὰ μέν τε πυρὸς κρατερὸν μένος αἰϑομένοιοδαμνᾷ, ἐπεί κε πρῶτα λίπῃ λεύκ' ὀστέα ϑυμός,ψυχὴ δ' ἠύτ' ὄνειρος ἀποπταμένη πεπότηται.ἀλλὰ ϕόως δὲ τάχιστα λιλαίεο· ταῦτα δὲ πάνταἴσϑ', ἵνα καὶ μετόπισϑε τεῇ εἴπῃσϑα γυναικί.'νῶι μὲν ὣς ἐπέεσσιν ἀμειβόμεϑ', αἱ δὲ γυναῖκεςἤλυϑον ή ὤτρυνεν γὰρ ἀγαυὴ Περσεϕόνεια ήὅσσαι ἀριστήων ἄλοχοι ἔσαν ἠδὲ ϑύγατρες.αἱ δ' ἀμϕ' αἷμα κελαινὸν ἀολλέες ἠγερέϑοντο,αὐτὰρ ἐγὼ βούλευον ὅπως ἐρέοιμι ἑκάστην.ἥδε δέ μοι κατὰ ϑυμὸν ἀρίστη ϕαίνετο βουλή·σπασσάμενος τανύηκες ἄορ παχέος παρὰ μηροῦοὐκ εἴων πίνειν ἅμα πάσας αἷμα κελαινόν.αἱ δὲ προμνηστῖναι ἐπήισαν, ἠδὲ ἑκάστηὃν γόνον ἐξαγόρευεν· ἐγὼ δ' ἐρέεινον ἁπάσας.ἔνϑ' ἤτοι πρώτην Τυρὼ ἴδον εὐπατέρειαν,ἣ ϕάτο Σαλμωνῆος ἀμύμονος ἔκγονος εἶναι,ϕῆ δὲ Κρηϑῆος γυνὴ ἔμμεναι Αἰολίδαο·ἣ ποταμοῦ ἠράσσατ', ᾽Ενιπῆος ϑείοιο,ὃς πολὺ κάλλιστος ποταμῶν ἐπὶ γαῖαν ἵησι,καί ῥ' ἐπ' ᾽Ενιπῆος πωλέσκετο καλὰ ῥέεϑρα.τῷ δ' ἄρα εἰσάμενος γαιήοχος ἐννοσίγαιοςἐν προχοῇς ποταμοῦ παρελέξατο δινήεντος:πορϕύρεον δ' ἄρα κῦμα περιστάϑη, οὔρειὴ ἶσον,κυρτωϑέν, κρύψεν δὲ ϑεὸν ϑνητήν τε γυναῖκα.λῦσε δὲ παρϑενίην ζώνην, κατὰ δ' ὕπνον ἔχευεν.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐτέλεσσε ϑεὸς ϕιλοτήσια ἔργα,ἔν τ' ἄρα οἱ ϕῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·'χαῖρε, γύναι, ϕιλότητι· περιπλομένου δ' ἐνιαυτοῦτέξεις ἀγλαὰ τέκνα, ἐπεὶ οὐκ ἀποϕώλιοι εὐναὶἀϑανάτων· σὺ δὲ τοὺς κομέειν ἀτιταλλέμεναί τε.νῦν δ' ἔρχευ πρὸς δῶμα, καὶ ἴσχεο μηδ' ὀνομήνῃς:αὐτὰρ ἐγώ τοί εἰμι Ποσειδάων ἐνοσίχϑων.'ὣς εἰπὼν ὑπὸ πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντα.ἡ δ' ὑποκυσαμένη Πελίην τέκε καὶ Νηλῆα,τὼ κρατερὼ ϑεράποντε Διὸς μεγάλοιο γενέσϑηνἀμϕοτέρω· Πελίης μὲν ἐν εὐρυχόρῳ ᾽Ιαολκῷναῖε πολύρρηνος, ὁ δ' ἄρ' ἐν Πύλῳ ἠμαϑόεντι.τοὺς δ' ἑτέρους Κρηϑῆι τέκεν βασίλεια γυναικῶν,Αἴσονά τ' ἠδὲ Φέρητ' ᾽Αμυϑάονά ϑ' ἱππιοχάρμην.τὴν δὲ μέτ' ᾽Αντιόπην ἴδον, ᾽Ασωποῖο ϑύγατρα,ἣ δὴ καὶ Διὸς εὔχετ' ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαῦσαι·καί ῥ' ἔτεκεν δύο παῖδ', ᾽Αμϕίονά τε Ζῆϑόν τε,οἳ πρῶτοι Θήβης ἕδος ἔκτισαν ἑπταπύλοιο,πύργωσάν τ', ἐπεὶ οὐ μὲν ἀπύργωτόν γ' ἐδύναντοναιέμεν εὐρύχορον Θήβην, κρατερώ περ ἐόντε.τὴν δὲ μετ' ᾽Αλκμήνην ἴδον, ᾽Αμϕιτρύωνος ἄκοιτιν,ἥ ῥ' ῾Ηρακλῆα ϑρασυμέμνονα ϑυμολέονταγείνατ' ἐν ἀγκοίνῃσι Διὸς μεγάλοιο μιγεῖσα,καὶ Μεγάρην, Κρείοντος ὑπερϑύμοιο ϑύγατρα,τὴν ἔχεν ᾽Αμϕιτρύωνος υἱὸς μένος αἰὲν ἀτειρής.μητέρα τ' Οἰδιπόδαο ἴδον, καλὴν ᾽Επικάστην,ἣ μέγα ἔργον ἔρεξεν ἀιδρείῃσι νόοιο,γημαμένη ᾧ υἷι· ὁ δ' ὃν πατέρ' ἐξεναρίξαςγῆμεν· ἄϕαρ δ' ἀνάπυστα ϑεοὶ ϑέσαν ἀνϑρώποισιν.ἀλλ' ὁ μὲν ἐν Θήβῃ πολυηράτῳ ἄλγεα πάσχωνΚαδμείων ἤνασσε ϑεῶν ὀλοὰς διὰ βουλάς:ἡ δ' ἔβη εἰς ᾽Αίδαο πυλάρταο κρατεροῖο,ἁψαμένη βρόχον αἰπὺν ἀϕ' ὑψηλοῖο μελάϑρουᾧ ἄχειὴ σχομένη· τῷ δ' ἄλγεα κάλλιπ' ὀπίσσωπολλὰ μάλ', ὅσσα τε μητρὸς ᾽Ερινύες ἐκτελέουσι.καὶ Χλῶριν εἶδον περικαλλέα, τήν ποτε Νηλεὺςγῆμεν ἑὸν διὰ κάλλος, ἐπεὶ πόρε μυρία ἕδνα,ὁπλοτάτην κούρην ᾽Αμϕίονος ᾽Ιασίδαο,ὅς ποτ' ἐν ᾽Ορχομενῷ Μινυηίῳ ἶϕι ἄνασσεν·ἡ δὲ Πύλου βασίλευε, τέκεν δέ οἱ ἀγλαὰ τέκνα,Νέστορά τε Χρομίον τε Περικλύμενόν τ' ἀγέρωχον.τοῖσι δ' ἐπ' ἰϕϑίμην Πηρὼ τέκε, ϑαῦμα βροτοῖσι,τὴν πάντες μνώοντο περικτίται· οὐδέ τι Νηλεὺςτῷ ἐδίδου ὃς μὴ ἕλικας βόας εὐρυμετώπουςἐκ Φυλάκης ἐλάσειε βίης ᾽Ιϕικληείηςἀργαλέας. τὰς δ' οἶος ὑπέσχετο μάντις ἀμύμωνἐξελάαν· χαλεπὴ δὲ ϑεοῦ κατὰ μοῖρα πέδησε,δεσμοί τ' ἀργαλέοι καὶ βουκόλοι ἀγροιῶται.ἀλλ' ὅτε δὴ μῆνές τε καὶ ἡμέραι ἐξετελεῦντοἂψ περιτελλομένου ἔτεος καὶ ἐπήλυϑον ὧραι,καὶ τότε δή μιν ἔλυσε βίη ᾽Ιϕικληείη,ϑέσϕατα πάντ' εἰπόντα· Διὸς δ' ἐτελείετο βουλή.καὶ Λήδην εἶδον, τὴν Τυνδαρέου παράκοιτιν,ἥ ῥ' ὑπὸ Τυνδαρέῳ κρατερόϕρονε γείνατο παῖδε,Κάστορά ϑ' ἱππόδαμον καὶ πὺξ ἀγαϑὸν Πολυδεύκεα,τοὺς ἄμϕω ζωοὺς κατέχει ϕυσίζοος αἶα·οἳ καὶ νέρϑεν γῆς τιμὴν πρὸς Ζηνὸς ἔχοντεςἄλλοτε μὲν ζώουσ' ἑτερήμεροι, ἄλλοτε δ' αὖτετεϑνᾶσιν· τιμὴν δὲ λελόγχασιν ἶσα ϑεοῖσι.τὴν δὲ μέτ' ᾽Ιϕιμέδειαν, ᾽Αλωῆος παράκοιτιν,εἴσιδον, ἣ δὴ ϕάσκε Ποσειδάωνι μιγῆναι·καί ῥ' ἔτεκεν δύο παῖδε ή μινυνϑαδίω δὲ γενέσϑην ή,῎Ωτόν τ' ἀντίϑεον τηλεκλειτόν τ' ᾽Εϕιάλτην,ουἠς δὴ μηκίστους ϑρέψε ζείδωρος ἄρουρακαὶ πολὺ καλλίστους μετά γε κλυτὸν ᾽Ωρίωνα·ἐννέωροι γὰρ τοί γε καὶ ἐννεαπήχεες ἦσανεὖρος, ἀτὰρ μῆκός γε γενέσϑην ἐννεόργυιοι.οἵ ῥα καὶ ἀϑανάτοισιν ἀπειλήτην ἐν ᾽Ολύμπῳϕυλόπιδα στήσειν πολυάικος πολέμοιο.῎Οσσαν ἐπ' Οὐλύμπῳ μέμασαν ϑέμεν, αὐτὰρ ἐπ' ῎ΟσσῃΠήλιον εἰνοσίϕυλλον, ἵν' οὐρανὸς ἀμβατὸς εἴη.καί νύ κεν ἐξετέλεσσαν, εἰ ἥβης μέτρον ἵκοντο·ἀλλ' ὄλεσεν Διὸς υἱός, ὃν ἠύκομος τέκε Λητώ,ἀμϕοτέρω, πρίν σϕωιν ὑπὸ κροτάϕοισιν ἰούλουςἀνϑῆσαι πυκάσαι τε γένυς εὐανϑέι λάχνῃ.Φαίδρην τε Πρόκρίν τε ἴδον καλήν τ' ᾽Αριάδνην,κούρην Μίνωος ὀλοόϕρονος, ἥν ποτε Θησεὺςἐκ Κρήτης ἐς γουνὸν ᾽Αϑηνάων ἱεράωνἦγε μέν, οὐ δ' ἀπόνητο· πάρος δέ μιν ῎Αρτεμις ἔκταΔίῃ ἐν ἀμϕιρύτῃ Διονύσου μαρτυρίῃσι.Μαῖράν τε Κλυμένην τε ἴδον στυγερήν τ' ᾽Εριϕύλην,ἣ χρυσὸν ϕίλου ἀνδρὸς ἐδέξατο τιμήεντα.πάσας δ' οὐκ ἂν ἐγὼ μυϑήσομαι οὐδ' ὀνομήνω,ὅσσας ἡρώων ἀλόχους ἴδον ἠδὲ ϑύγατρας:πρὶν γάρ κεν καὶ νὺξ ϕϑῖτ' ἄμβροτος. ἀλλὰ καὶ ὥρηεὕδειν, ἢ ἐπὶ νῆα ϑοὴν ἐλϑόντ' ἐς ἑταίρουςἢ αὐτοῦ· πομπὴ δὲ ϑεοῖς ὑμῖν τε μελήσει."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ,κηληϑμῷ δ' ἔσχοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα.τοῖσιν δ' ᾽Αρήτη λευκώλενος ἤρχετο μύϑων·"Φαίηκες, πῶς ὔμμιν ἀνὴρ ὅδε ϕαίνεται εἶναιεἶδός τε μέγεϑός τε ἰδὲ ϕρένας ἔνδον ἐίσας...ξεῖνος δ' αὖτ' ἐμός ἐστιν, ἕκαστος δ' ἔμμορε τιμῆς.τῶ μὴ ἐπειγόμενοι ἀποπέμπετε, μηδὲ τὰ δῶραοὕτω χρηίζοντι κολούετε· πολλὰ γὰρ ὑμῖνκτήματ' ἐνὶ μεγάροισι ϑεῶν ἰότητι κέονται."τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε γέρων ἥρως ᾽Εχένηος,ὃς δὴ Φαιήκων ἀνδρῶν προγενέστερος ἦεν·"ὦ ϕίλοι, οὐ μὰν ἧμιν ἀπὸ σκοποῦ οὐδ' ἀπὸ δόξηςμυϑεῖται βασίλεια περίϕρων· ἀλλὰ πίϑεσϑε.᾽Αλκινόου δ' ἐκ τοῦδ' ἔχεται ἔργον τε ἔπος τε."τὸν δ' αὖτ' ᾽Αλκίνοος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"τοῦτο μὲν οὕτω δὴ ἔσται ἔπος, αἴ κεν ἔγωγεζωὸς Φαιήκεσσι ϕιληρέτμοισιν ἀνάσσω.ξεῖνος δὲ τλήτω, μάλα περ νόστοιο χατίζων,ἔμπης οὖν ἐπιμεῖναι ἐς αὔριον, εἰς ὅ κε πᾶσανδωτίνην τελέσω. πομπὴ δ' ἄνδρεσσι μελήσειπᾶσι, μάλιστα δ' ἐμοί· τοῦ γὰρ κράτος ἔστ' ἐνὶ δήμῳ."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"᾽Αλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,εἴ με καὶ εἰς ἐνιαυτὸν ἀνώγοιτ' αὐτόϑι μίμνειν,πομπήν τ' ὀτρύνοιτε καὶ ἀγλαὰ δῶρα διδοῖτε,καί κε τὸ βουλοίμην, καί κεν πολὺ κέρδιον εἴη,πλειοτέρῃ σὺν χειρὶ ϕίλην ἐς πατρίδ' ἱκέσϑαι·καί κ' αἰδοιότερος καὶ ϕίλτερος ἀνδράσιν εἴηνπᾶσιν, ὅσοι μ' ᾽Ιϑάκην δὲ ἰδοίατο νοστήσαντα."τὸν δ' αὖτ' ᾽Αλκίνοος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"ὦ ᾽Οδυσεῦ, τὸ μὲν οὔ τί σ' ἐίσκομεν εἰσορόωντες,ἠπεροπῆά τ' ἔμεν καὶ ἐπίκλοπον, οἷά τε πολλοὺςβόσκει γαῖα μέλαινα πολυσπερέας ἀνϑρώπουςψεύδεά τ' ἀρτύνοντας, ὅϑεν κέ τις οὐδὲ ἴδοιτο·σοὶ δ' ἔπι μὲν μορϕὴ ἐπέων, ἔνι δὲ ϕρένες ἐσϑλαί,μῦϑον δ' ὡς ὅτ' ἀοιδὸς ἐπισταμένως κατέλεξας,πάντων ᾽Αργείων σέο τ' αὐτοῦ κήδεα λυγρά.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,εἴ τινας ἀντιϑέων ἑτάρων ἴδες, οἵ τοι ἅμ' αὐτῷ῎Ιλιον εἰς ἅμ' ἕποντο καὶ αὐτοῦ πότμον ἐπέσπον.νὺξ δ' ἥδε μάλα μακρή, ἀϑέσϕατος: οὐδέ πω ὥρηεὕδειν ἐν μεγάρῳ· σὺ δέ μοι λέγε ϑέσκελα ἔργα.καί κεν ἐς ᾽Ηῶ δῖαν ἀνασχοίμην, ὅτε μοι σὺτλαίης ἐν μεγάρῳ τὰ σὰ κήδεα μυϑήσασϑαι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"᾽Αλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,ὥρη μὲν πολέων μύϑων, ὥρη δὲ καὶ ὕπνου·εἰ δ' ἔτ' ἀκουέμεναί γε λιλαίεαι, οὐκ ἂν ἔγωγετούτων σοι ϕϑονέοιμι καὶ οἰκτρότερ' ἄλλ' ἀγορεύειν,κήδε' ἐμῶν ἑτάρων, οἳ δὴ μετόπισϑεν ὄλοντο·οἳ Τρώων μὲν ὑπεξέϕυγον στονόεσσαν ἀυτήν,ἐν νόστῳ δ' ἀπόλοντο κακῆς ἰότητι γυναικός.αὐτὰρ ἐπεὶ ψυχὰς μὲν ἀπεσκέδασ' ἄλλυδις ἄλλῃἁγνὴ Περσεϕόνεια γυναικῶν ϑηλυτεράων,ἦλϑε δ' ἐπὶ ψυχὴ ᾽Αγαμέμνονος ᾽Ατρείδαοἀχνυμένη· περὶ δ' ἄλλοι ἀγηγέραϑ', ὅσσοι ἄριστοιοἴκῳ ἐν Αἰγίσϑοιο ϑάνον καὶ πότμον ἐπέσπον.ἔγνω δ' αἶψ' ἐμὲ κεῖνος, ἐπεὶ πίεν αἷμα κελαινόν·κλαῖε δ' ὅ γε λιγέως, ϑαλερὸν κατὰ δάκρυον εἴβων,πιτνὰς εἰς ἐμὲ χεῖρας ὀρέξασϑαι μενεαίνων·ἀλλ' οὐ γάρ οἱ ἔτ' ἦν ἲς ἔμπεδος οὐδ' ἔτι κῖκυς,οἵη περ πάρος ἔσκεν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσι.τὸν μὲν ἐγὼ δάκρυσα ἰδὼν ἐλέησά τε ϑυμῷ,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·'᾽Ατρείδη κύδιστε, ἄναξ ἀνδρῶν, ᾽Αγάμεμνον,τίς νύ σε κὴρ ἐδάμασσε τανηλεγέος ϑανάτοιο;ἠέ σέγ' ἐν νήεσσι Ποσειδάων ἐδάμασσενὄρσας ἀργαλέων ἀνέμων ἀμέγαρτον ἀυτμήν;ἦέ σ' ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ' ἐπὶ χέρσουβοῦς περιταμνόμενον ἠδ' οἰῶν πώεα καλὰἠὲ περὶ πτόλιος μαχεούμενον ἠδὲ γυναικῶν;'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμειβόμενος προσέειπε·'Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,οὔτ' ἔμεγ' ἐν νήεσσι Ποσειδάων ἐδάμασσεν,οὔτε μ' ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ' ἐπὶ χέρσου,ἀλλά μοι Αἴγισϑος τεύξας ϑάνατόν τε μόρον τεἔκτα σὺν οὐλομένῃ ἀλόχῳ, οἶκόνδε καλέσσας,δειπνίσσας, ὥς τίς τε κατέκτανε βοῦν ἐπὶ ϕάτνῃ.ὣς ϑάνον οἰκτίστῳ ϑανάτῳ· περὶ δ' ἄλλοι ἑταῖροινωλεμέως κτείνοντο, σύες ὣς ἀργιόδοντες,οἵ ῥά τ' ἐν ἀϕνειοῦ ἀνδρὸς μέγα δυναμένοιοἢ γάμῳ ἢ ἐράνῳ ἢ εἰλαπίνῃ τεϑαλυίῃ.ἤδη μὲν πολέων ϕόνῳ ἀνδρῶν ἀντεβόλησαςμουνὰξ κτεινομένων καὶ ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ·ἀλλά κε κεῖνα μάλιστα ἰδὼν ὀλοϕύραο ϑυμῷ,ὡς ἀμϕὶ κρητῆρα τραπέζας τε πληϑούσαςκείμεϑ' ἐνὶ μεγάρῳ, δάπεδον δ' ἅπαν αἵματι ϑῦεν.οἰκτροτάτην δ' ἤκουσα ὄπα Πριάμοιο ϑυγατρὸς,Κασσάνδρης, τὴν κτεῖνε Κλυταιμνήστρη δολόμητιςἀμϕ' ἐμοί· αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ γαίῃ χεῖρας ἀείρωνβάλλον ἀποϑνῄσκων περὶ ϕασγάνῳ· ἡ δὲ κυνῶπιςνοσϕίσατ', οὐδέ μοι ἔτλη ἰόντι περ εἰς ᾽Αίδαοχερσὶ κατ' ὀϕϑαλμοὺς ἑλέειν σύν τε στόμ' ἐρεῖσαι.ὣς οὐκ αἰνότερον καὶ κύντερον ἄλλο γυναικός,ἥ τις δὴ τοιαῦτα μετὰ ϕρεσὶν ἔργα βάληται·οἷον δὴ καὶ κείνη ἐμήσατο ἔργον ἀεικές,κουριδίῳ τεύξασα πόσει ϕόνον. ἦ τοι ἔϕην γεἀσπάσιος παίδεσσιν ἰδὲ δμώεσσιν ἐμοῖσινοἴκαδ' ἐλεύσεσϑαι· ἡ δ' ἔξοχα λύγρ' εἰδυῖαοἷ τε κατ' αἶσχος ἔχευε καὶ ἐσσομένῃσιν ὀπίσσωϑηλυτέρῃσι γυναιξί, καὶ ἥ κ' εὐεργὸς ἔῃσιν.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ γόνον ᾽Ατρέος εὐρύοπα Ζεὺςἐκπάγλως ἤχϑηρε γυναικείας διὰ βουλὰςἐξ ἀρχῆς: ῾Ελένης μὲν ἀπωλόμεϑ' εἵνεκα πολλοί,σοὶ δὲ Κλυταιμνήστρη δόλον ἤρτυε τηλόϑ' ἐόντι.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμειβόμενος προσέειπε·'τῶ νῦν μή ποτε καὶ σὺ γυναικί περ ἤπιος εἶναι,μηδ' οἱ μῦϑον ἅπαντα πιϕαυσκέμεν, ὅν κ' ἔυ εἰδῇς,ἀλλὰ τὸ μὲν ϕάσϑαι, τὸ δὲ καὶ κεκρυμμένον εἶναι.ἀλλ' οὐ σοίγ', ᾽Οδυσεῦ, ϕόνος ἔσσεται ἔκ γε γυναικός:λίην γὰρ πινυτή τε καὶ εὖ ϕρεσὶ μήδεα οἶδεκούρη ᾽Ικαρίοιο, περίϕρων Πηνελόπεια.ἦ μέν μιν νύμϕην γε νέην κατελείπομεν ἡμεῖςἐρχόμενοι πόλεμον δέ· πάις δέ οἱ ἦν ἐπὶ μαζῷνήπιος, ὅς που νῦν γε μετ' ἀνδρῶν ἵζει ἀριϑμῷ,ὄλβιος: ἦ γὰρ τόν γε πατὴρ ϕίλος ὄψεται ἐλϑών,καὶ κεῖνος πατέρα προσπτύξεται, ἣ ϑέμις ἐστίν.ἡ δ' ἐμὴ οὐδέ περ υἷος ἐνιπλησϑῆναι ἄκοιτιςὀϕϑαλμοῖσιν ἔασε· πάρος δέ με πέϕνε καὶ αὐτόν.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ ϕρεσὶ βάλλεο σῇσι·κρύβδην μηδ' ἀναϕανδά ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαννῆα κατισχέμεναι, ἐπεὶ οὐκέτι πιστὰ γυναιξίν.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,εἴ που ἔτι ζώοντος ἀκούετε παιδὸς ἐμοῖο,ἤ που ἐν ᾽Ορχομενῷ ἢ ἐν Πύλῳ ἠμαϑόεντιἤ που πὰρ Μενελάῳ ἐνὶ Σπάρτῃ εὐρείῃ·οὐ γάρ πω τέϑνηκεν ἐπὶ χϑονὶ δῖος ᾽Ορέστης.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'᾽Ατρεί:δη, τί με ταῦτα διείρεαι; οὐδέ τι οἶδα,ζώει ὅ γ' ἦ τέϑνηκε· κακὸν δ' ἀνεμώλια βάζειν.'νῶι μὲν ὣς ἐπέεσσιν ἀμειβομένω στυγεροῖσινἕσταμεν ἀχνύμενοι, ϑαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντες:ἦλϑε δ' ἐπὶ ψυχὴ Πηληιάδεω ᾽Αχιλῆοςκαὶ Πατροκλῆος καὶ ἀμύμονος ᾽ΑντιλόχοιοΑἴαντός ϑ', ὃς ἄριστος ἔην εἶδός τε δέμας τετῶν ἄλλων Δαναῶν μετ' ἀμύμονα Πηλείωνα.ἔγνω δὲ ψυχή με ποδώκεος Αἰακίδαο,καί ῥ' ὀλοϕυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·'Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,σχέτλιε, τίπτ' ἔτι μεῖζον ἐνὶ ϕρεσὶ μήσεαι ἔργον;πῶς ἔτλης ῎Αιδος δὲ κατελϑέμεν, ἔνϑα τε νεκροὶἀϕραδέες ναίουσι, βροτῶν εἴδωλα καμόντων;'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'ὦ ᾽Αχιλεῦ, Πηλῆος υἱέ, μέγα ϕέρτατ' ᾽Αχαιῶν,ἦλϑον Τειρεσίαο κατὰ χρέος, εἴ τινα βουλὴνεἴποι, ὅπως ᾽Ιϑάκην ἐς παιπαλόεσσαν ἱκοίμην·οὐ γάρ πω σχεδὸν ἦλϑον ᾽Αχαιίδος, οὐδέ πω ἁμῆςγῆς ἐπέβην, ἀλλ' αἰὲν ἔχω κακά. σεῖο δ', ᾽Αχιλλεῦ,οὔ τις ἀνὴρ προπάροιϑε μακάρτερος οὔτ' ἄρ' ὀπίσσω·πρὶν μὲν γάρ σε ζωὸν ἐτίομεν ἶσα ϑεοῖσιν᾽Αργεῖοι, νῦν αὖτε μέγα κρατέεις νεκύεσσινἐνϑάδ' ἐών· τῶ μή τι ϑανὼν ἀκαχίζευ, ᾽Αχιλλεῦ.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμειβόμενος προσέειπε·'μὴ δή μοι ϑάνατόν γε παραύδα, ϕαίδιμ' ᾽Οδυσσεῦ.βουλοίμην κ' ἐπάρουρος ἐὼν ϑητευέμεν ἄλλῳ,ἀνδρὶ παρ' ἀκλήρῳ, ᾧ μὴ βίοτος πολὺς εἴη,ἢ πᾶσιν νεκύεσσι καταϕϑιμένοισιν ἀνάσσειν.ἀλλ' ἄγε μοι τοῦ παιδὸς ἀγαυοῦ μῦϑον ἐνίσπες,ἢ ἕπετ' ἐς πόλεμον πρόμος ἔμμεναι ἦε καὶ οὐκί.εἰπὲ δέ μοι, Πηλῆος ἀμύμονος εἴ τι πέπυσσαι,ἢ ἔτ' ἔχει τιμὴν πολέσιν μετὰ Μυρμιδόνεσσιν,ἦ μιν ἀτιμάζουσιν ἀν' ῾Ελλάδα τε Φϑίην τε,οὕνεκά μιν κατὰ γῆρας ἔχει χεῖράς τε πόδας τε.οὐ γὰρ ἐγὼν ἐπαρωγὸς ὑπ' αὐγὰς ἠελίοιο,τοῖος ἐὼν οἷός ποτ' ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃπέϕνον λαὸν ἄριστον, ἀμύνων ᾽Αργείοισιν,εἰ τοιόσδ' ἔλϑοιμι μίνυνϑά περ ἐς πατέρος δῶ,τῶ κέ τεῳ στύξαιμι μένος καὶ χεῖρας ἀάπτους,οἳ κεῖνον βιόωνται ἐέργουσίν τ' ἀπὸ τιμῆς.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·'ἤτοι μὲν Πηλῆος ἀμύμονος οὔ τι πέπυσμαι,αὐτάρ τοι παιδός γε Νεοπτολέμοιο ϕίλοιοπᾶσαν ἀληϑείην μυϑήσομαι, ὥς με κελεύεις:αὐτὸς γάρ μιν ἐγὼ κοίλης ἐπὶ νηὸς ἐίσηςἤγαγον ἐκ Σκύρου μετ' ἐυκνήμιδας ᾽Αχαιούς.ἤτοι ὅτ' ἀμϕὶ πόλιν Τροίην ϕραζοίμεϑα βουλάς,αἰεὶ πρῶτος ἔβαζε καὶ οὐχ ἡμάρτανε μύϑων·Νέστωρ δ' ἀντίϑεος καὶ ἐγὼ νικάσκομεν οἴω.αὐτὰρ ὅτ' ἀμϕὶ πόλιν Τροίην μαρναίμεϑ' ᾽Αχαιοί,οὔ ποτ' ἐνὶ πληϑυῖ μένεν ἀνδρῶν οὐδ' ἐν ὁμίλῳ,ἀλλὰ πολὺ προϑέεσκε, τὸ ὃν μένος οὐδενὶ εἴκων·πολλοὺς δ' ἄνδρας ἔπεϕνεν ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι.πάντας δ' οὐκ ἂν ἐγὼ μυϑήσομαι οὐδ' ὀνομήνω,ὅσσον λαὸν ἔπεϕνεν ἀμύνων ᾽Αργείοισιν,ἀλλ' οἷον τὸν Τηλεϕίδην κατενήρατο χαλκῷ,ἥρω' Εὐρύπυλον· πολλοὶ δ' ἀμϕ' αὐτὸν ἑταῖροιΚήτειοι κτείνοντο γυναίων εἵνεκα δώρων.κεῖνον δὴ κάλλιστον ἴδον μετὰ Μέμνονα δῖον.αὐτὰρ ὅτ' εἰς ἵππον κατεβαίνομεν, ὃν κάμ' ᾽Επειός,᾽Αργείων οἱ ἄριστοι, ἐμοὶ δ' ἐπὶ πάντ' ἐτέταλτο,ἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν λόχον ἠδ' ἐπιϑεῖναι,ἔνϑ' ἄλλοι Δαναῶν ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςδάκρυά τ' ὠμόργνυντο, τρέμον ϑ' ὑπὸ γυῖα ἑκάστου·κεῖνον δ' οὔ ποτε πάμπαν ἐγὼν ἴδον ὀϕϑαλμοῖσινοὔτ' ὠχρήσαντα χρόα κάλλιμον οὔτε παρειῶνδάκρυ' ὀμορξάμενον· ὁ δέ με μάλα πόλλ' ἱκέτευενἱππόϑεν ἐξέμεναι, ξίϕεος δ' ἐπεμαίετο κώπηνκαὶ δόρυ χαλκοβαρές, κακὰ δὲ Τρώεσσι μενοίνα.ἀλλ' ὅτε δὴ Πριάμοιο πόλιν διεπέρσαμεν αἰπήν,μοῖραν καὶ γέρας ἐσϑλὸν ἔχων ἐπὶ νηὸς ἔβαινενἀσκηϑής, οὔτ' ἂρ βεβλημένος ὀξέι χαλκῷοὔτ' αὐτοσχεδίην οὐτασμένος, οἷά τε πολλὰγίνεται ἐν πολέμῳ· ἐπιμὶξ δέ τε μαίνεται ῎Αρης.'ὣς ἐϕάμην, ψυχὴ δὲ ποδώκεος Αἰακίδαοϕοίτα μακρὰ βιβᾶσα κατ' ἀσϕοδελὸν λειμῶνα,γηϑοσύνη ὅ οἱ υἱὸν ἔϕην ἀριδείκετον εἶναι.αἱ δ' ἄλλαι ψυχαὶ νεκύων κατατεϑνηώτωνἕστασαν ἀχνύμεναι, εἴροντο δὲ κήδε' ἑκάστη.οἴη δ' Αἴαντος ψυχὴ Τελαμωνιάδαονόσϕιν ἀϕεστήκει, κεχολωμένη εἵνεκα νίκης,τήν μιν ἐγὼ νίκησα δικαζόμενος παρὰ νηυσὶτεύχεσιν ἀμϕ' ᾽Αχιλῆος: ἔϑηκε δὲ πότνια μήτηρ,παῖδες δὲ Τρώων δίκασαν καὶ Παλλὰς ᾽Αϑήνη.ὡς δὴ μὴ ὄϕελον νικᾶν τοιῷδ' ἐπ' ἀέϑλῳ·τοίην γὰρ κεϕαλὴν ἕνεκ' αὐτῶν γαῖα κατέσχεν,Αἴανϑ', ὃς περὶ μὲν εἶδος, περὶ δ' ἔργα τέτυκτοτῶν ἄλλων Δαναῶν μετ' ἀμύμονα Πηλείωνα.τὸν μὲν ἐγὼν ἐπέεσσι προσηύδων μειλιχίοισιν·'Αἶαν, παῖ Τελαμῶνος ἀμύμονος, οὐκ ἄρ' ἔμελλεςοὐδὲ ϑανὼν λήσεσϑαι ἐμοὶ χόλου εἵνεκα τευχέωνοὐλομένων; τὰ δὲ πῆμα ϑεοὶ ϑέσαν ᾽Αργείοισι·τοῖος γάρ σϕιν πύργος ἀπώλεο· σεῖο δ' ᾽Αχαιοὶἶσον ᾽Αχιλλῆος κεϕαλῇ Πηληιάδαοἀχνύμεϑα ϕϑιμένοιο διαμπερές. ου 'δέ τις ἄλλοςαἴτιος, ἀλλὰ Ζεὺς Δαναῶν στρατὸν αἰχμητάωνἐκπάγλως ἤχϑηρε, τεὶ:ν δ' ἐπὶ μοῖραν ἔϑηκεν.ἀλλ' ἄγε δεῦρο, ἄναξ, ἵν' ἔπος καὶ μῦϑον ἀκούσῃςἡμέτερον· δάμασον δὲ μένος καὶ ἀγήνορα ϑυμόν.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δέ μ' οὐδὲν ἀμείβετο, βῆ δὲ μετ' ἄλλαςψυχὰς εἰς ῎Ερεβος νεκύων κατατεϑνηώτων.ἔνϑά χ' ὁμῶς προσέϕη κεχολωμένος, ἤ κεν ἐγὼ τόν·ἀλλά μοι ἤϑελε ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι ϕίλοισιτῶν ἄλλων ψυχὰς ἰδέειν κατατεϑνηώτων.ἔνϑ' ἦ τοι Μίνωα ἴδον, Διὸς ἀγλαὸν υἱόν,χρύσεον σκῆπτρον ἔχοντα, ϑεμιστεύοντα νέκυσσιν,ἥμενον· οἱ δέ μιν ἀμϕὶ δίκας εἴροντο ἄνακτα,ἥμενοι ἑσταότες τε, κατ' εὐρυπυλὲς ῎Αιδος δῶ.τὸν δὲ μέτ' ᾽Ωρίωνα πελώριον εἰσενόησαϑῆρας ὁμοῦ εἰλεῦντα κατ' ἀσϕοδελὸν λειμῶνα,τοὺς αὐτὸς κατέπεϕνεν ἐν οἰοπόλοισιν ὄρεσσι,χερσὶν ἔχων ῥόπαλον παγχάλκεον, αἰὲν ἀαγές.καὶ Τιτυὸν εἶδον, Γαίης ἐρικυδέος υἱόν,κείμενον ἐν δαπέδῳ. ὁ δ' ἐπ' ἐννέα κεῖτο πέλεϑρα,γῦπε δέ μιν ἑκάτερϑε παρημένω ἧπαρ ἔκειρον,δέρτρον ἔσω δύνοντες: ὁ δ' οὐκ ἀπαμύνετο χερσί·Λητὼ γὰρ ἕλκησε, Διὸς κυδρὴν παράκοιτιν,Πυϑώ δ' ἐρχομένην διὰ καλλιχόρου Πανοπῆος.καὶ μὴν Τάνταλον εἰσεῖδον χαλέπ' ἄλγε' ἔχοντα,ἑστεῶτ' ἐν λίμνῃ· ἡ δὲ προσέπλαζε γενείῳ.στεῦτο δὲ διψάων, πιέειν δ' οὐκ εἶχεν ἑλέσϑαι·ὁσσάκι γὰρ κύψει' ὁ γέρων πιέειν μενεαίνων,τοσσάχ' ὕδωρ ἀπολέσκετ' ἀναβροχέν, ἀμϕὶ δὲ ποσσὶγαῖα μέλαινα ϕάνεσκε, καταζήνασκε δὲ δαίμων.δένδρεα δ' ὑψιπέτηλα κατὰ κρῆϑεν χέε καρπόν,ὄγχναι καὶ ῥοιαὶ καὶ μηλέαι ἀγλαόκαρποισυκέαι τε γλυκεραὶ καὶ ἐλαῖαι τηλεϑόωσαι·τῶν ὁπότ' ἰϑύσει' ὁ γέρων ἐπὶ χερσὶ μάσασϑαι,τὰς δ' ἄνεμος ῥίπτασκε ποτὶ νέϕεα σκιόεντα.καὶ μὴν Σίσυϕον εἰσεῖδον κρατέρ' ἄλγε' ἔχοντα,λᾶαν βαστάζοντα πελώριον ἀμϕοτέρῃσιν.ἤτοι ὁ μὲν σκηριπτόμενος χερσίν τε ποσίν τελᾶαν ἄνω ὤϑεσκε ποτὶ λόϕον· ἀλλ' ὅτε μέλλοιἄκρον ὑπερβαλέειν, τότ' ἀποστρέψασκε κραταιίς:αὖτις ἔπειτα πέδον δὲ κυλίνδετο λᾶας ἀναιδής.αὐτὰρ ὅ γ' ἂψ ὤσασκε τιταινόμενος, κατὰ δ' ἱδρὼςἔρρεεν ἐκ μελέων, κονίη δ' ἐκ κρατὸς ὀρώρει.τὸν δὲ μέτ' εἰσενόησα βίην ῾Ηρακληείην,εἴδωλον· αὐτὸς δὲ μετ' ἀϑανάτοισι ϑεοῖσιτέρπεται ἐν ϑαλίῃς καὶ ἔχει καλλίσϕυρον ῞Ηβην,παῖδα Διὸς μεγάλοιο καὶ ῞Ηρης χρυσοπεδίλου.ἀμϕὶ δέ μιν κλαγγὴ νεκύων ἦν οἰωνῶν ὥς,πάντοσ' ἀτυζομένων· ὁ δ' ἐρεμνῇ νυκτὶ ἐοικώς,γυμνὸν τόξον ἔχων καὶ ἐπὶ νευρῆϕιν ὀιστόν,δεινὸν παπταίνων, αἰεὶ βαλέοντι ἐοικώς.σμερδαλέος δέ οἱ ἀμϕὶ περὶ στήϑεσσιν ἀορτὴρχρύσεος ἦν τελαμών, ἵνα ϑέσκελα ἔργα τέτυκτο,ἄρκτοι τ' ἀγρότεροί τε σύες χαροποί τε λέοντες,ὑσμῖναί τε μάχαι τε ϕόνοι τ' ἀνδροκτασίαι τε.μὴ τεχνησάμενος μηδ' ἄλλο τι τεχνήσαιτο,ὃς κεῖνον τελαμῶνα ἑῇ ἐγκάτϑετο τέχνῃ.ἔγνω δ' αἶψ' ἐμὲ κεῖνος, ἐπεὶ ἴδεν ὀϕϑαλμοῖσι,καί μ' ὀλοϕυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·'Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,ἆ δείλ', ἦ τινὰ καὶ σὺ κακὸν μόρον ἡγηλάζεις,ὅν περ ἐγὼν ὀχέεσκον ὑπ' αὐγὰς ἠελίοιο.Ζηνὸς μὲν πάις ἦα Κρονίονος, αὐτὰρ ὀιζὺνεἶχον ἀπειρεσίην· μάλα γὰρ πολὺ χείρονι ϕωτὶδεδμήμην, ὁ δέ μοι χαλεποὺς ἐπετέλλετ' ἀέϑλους.καί ποτέ μ' ἐνϑάδ' ἔπεμψε κύν' ἄξοντ'· οὐ γὰρ ἔτ' ἄλλονϕράζετο τοῦδέ τίv μοι κρατερώτερον εἶναι ἄεϑλον.τὸν μὲν ἐγὼν ἀνένεικα καὶ ἤγαγον ἐξ ᾽Αίδαο·῾Ερμείας δέ μ' ἔπεμπεν ἰδὲ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.'ὣς εἰπὼν ὁ μὲν αὖτις ἔβη δόμον ῎Αιδος εἴσω,αὐτὰρ ἐγὼν αὐτοῦ μένον ἔμπεδον, εἴ τις ἔτ' ἔλϑοιἀνδρῶν ἡρώων, οἳ δὴ τὸ πρόσϑεν ὄλοντο.καί νύ κ' ἔτι προτέρους ἴδον ἀνέρας, ουἠς ἔϑελόν περ,Θησέα Πειρίϑοόν τε, ϑεῶν ἐρικυδέα τέκνα·ἀλλὰ πρὶν ἐπὶ ἔϑνε' ἀγείρετο μυρία νεκρῶνἠχῇ ϑεσπεσίῃ· ἐμὲ δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει,μή μοι Γοργείην κεϕαλὴν δεινοῖο πελώρουἐξ ᾽Αίδεω πέμψειεν ἀγαυὴ Περσεϕόνεια.αὐτίκ' ἔπειτ' ἐπὶ νῆα κιὼν ἐκέλευον ἑταίρουςαὐτούς τ' ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι·οἱ δ' αἶψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καϑῖζον.τὴν δὲ κατ' ᾽Ωκεανὸν ποταμὸν ϕέρε κῦμα ῥόοιο,πρῶτα μὲν εἰρεσίῃ, μετέπειτα δὲ κάλλιμος οὖρος.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΜΑὐτὰρ ἐπεὶ ποταμοῖο λίπεν ῥόον ᾽Ωκεανοῖονηῦς, ἀπὸ δ' ἵκετο κῦμα ϑαλάσσης εὐρυπόροιονῆσόν τ' Αἰαίην, ὅϑι τ' ᾽Ηοῦς ἠριγενείηςοἰκία καὶ χοροί εἰσι καὶ ἀντολαὶ ᾽Ηελίοιο,νῆα μὲν ἔνϑ' ἐλϑόντες ἐκέλσαμεν ἐν ψαμάϑοισιν,ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βῆμεν ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσης:ἔνϑα δ' ἀποβρίξαντες ἐμείναμεν ᾽Ηῶ δῖαν.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάρους προί:ειν ἐς δώματα Κίρκηςοἰσέμεναι νεκρὸν ᾽Ελπήνορα τεϑνηῶτα.ϕιτροὺς δ' αἶψα ταμόντες, ὅϑ' ἀκροτάτη πρόεχ' ἀκτή,ϑάπτομεν ἀχνύμενοι, ϑαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντες.αὐτὰρ ἐπεὶ νεκρός τε κάη καὶ τεύχεα νεκροῦ,τύμβον χεύαντες καὶ ἐπὶ στήλην ἐρύσαντεςπήξαμεν ἀκροτάτῳ τύμβῳ εὐῆρες ἐρετμόν.ἡμεῖς μὲν τὰ ἕκαστα διείπομεν· οὐδ' ἄρα Κίρκηνἐξ ᾽Αίδεω ἐλϑόντες ἐλήϑομεν, ἀλλὰ μάλ' ὦκαἦλϑ' ἐντυναμένη· ἅμα δ' ἀμϕίπολοι ϕέρον αὐτῇσῖτον καὶ κρέα πολλὰ καὶ αἴϑοπα οἶνον ἐρυϑρόν.ἡ δ' ἐν μέσσῳ στᾶσα μετηύδα δῖα ϑεάων·'σχέτλιοι, οἳ ζώοντες ὑπήλϑετε δῶμ' ᾽Αίδαο,δισϑανέες, ὅτε τ' ἄλλοι ἅπαξ ϑνῄσκουσ' ἄνϑρωποι.ἀλλ' ἄγετ' ἐσϑίετε βρώμην καὶ πίνετε οἶνοναὖϑι πανημέριοι· ἅμα δ' ἠοῖ ϕαινομένηϕιπλεύσεσϑ'· αὐτὰρ ἐγὼ δείξω ὁδὸν ἠδὲ ἕκαστασημανέω, ἵνα μή τι κακορραϕίῃ ἀλεγεινῇἢ ἁλὸς ἢ ἐπὶ γῆς ἀλγήσετε πῆμα παϑόντες.'ὣς ἔϕαϑ', ἡμῖν δ' αὖτ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ.ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταἥμεϑα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέϑυ ἡδύ·ἦμος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέϕας ἦλϑεν,οἱ μὲν κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηός,ἡ δ' ἐμὲ χειρὸς ἑλοῦσα ϕίλων ἀπὸ νόσϕιν ἑταίρωνεἷσέ τε καὶ προσέλεκτο καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα·αὐτὰρ ἐγὼ τῇ πάντα κατὰ μοῖραν κατέλεξα.καὶ τότε δή μ' ἐπέεσσι προσηύδα πότνια Κίρκη·'ταῦτα μὲν οὕτω πάντα πεπείρανται· σὺ δ' ἄκουσον,ὥς τοι ἐγὼν ἐρέω· μνήσει δέ σε καὶ ϑεὸς αὐτός.Σειρῆνας μὲν πρῶτον ἀϕίξεαι, αἵ ῥά τε πάνταςἀνϑρώπους ϑέλγουσιν, ὅτίς σϕεας εἰσαϕίκηται.ὅς τις ἀιδρείῃ πελάσῃ καὶ ϕϑόγγον ἀκούσῃΣειρήνων, τῷ δ' οὔ τι γυνὴ καὶ νήπια τέκναοἴκαδε νοστήσαντι παρίσταται οὐδὲ γάνυνται·ἀλλά τε Σειρῆνες λιγυρῇ ϑέλγουσιν ἀοιδῇ,ἥμεναι ἐν λειμῶνι· πολὺς δ' ἀμϕ' ὀστεόϕιν ϑὶςἀνδρῶν πυϑομένων, περὶ δὲ ῥινοὶ μινύϑουσιν.ἀλλὰ παρ' ἐξ ἐλάαν, ἐπὶ δ' οὔατ' ἀλεῖψαι ἑταίρωνκηρὸν δεψήσας μελιηδέα, μή τις ἀκούσῃτῶν ἄλλων· ἀτὰρ αὐτὸς ἀκουέμεν αἴ κ' ἐϑέλῃσϑα,δησάντων σ' ἐν νηὶ ϑοῇ χεῖράς τε πόδας τεὀρϑὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δ' αὐτοῦ πείρατ' ἀνήϕϑω,ὄϕρα κε τερπόμενος ὄπ' ἀκούῃς Σειρήνοιιν.εἰ δέ κε λίσσηαι ἑτάρους λῦσαί τε κελεύῃς,οἱ δέ σ' ἐνὶ πλεόνεσσι τότε δεσμοῖσι διδέντων.αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τάς γε παρ' ἐξ ἐλάσωσιν ἑταῖροι,ἔνϑα τοι οὐκέτ' ἔπειτα διηνεκέως ἀγορεύσω,ὁπποτέρη δή τοι ὁδὸς ἔσσεται, ἀλλὰ καὶ αὐτὸςϑυμῷ βουλεύειν· ἐρέω δέ τοι ἀμϕοτέρωϑεν.ἔνϑεν μὲν γὰρ πέτραι ἐπηρεϕέες, προτὶ δ' αὐτὰςκῦμα μέγα ῥοχϑεῖ κυανώπιδος ᾽Αμϕιτρίτης:Πλαγκτὰς δή τοι τάς γε ϑεοὶ μάκαρες καλέουσι.τῇ μέν τ' οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται, οὐδὲ πέλειαιτρήρωνες, ταί τ' ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ ϕέρουσιν,ἀλλά τε καὶ τῶν αἰὲν ἀϕαιρεῖται λὶς πέτρη·ἀλλ' ἄλλην ἐνίησι πατὴρ ἐναρίϑμιον εἶναι.τῇ δ' οὔ πώ τις νηῦς ϕύγεν ἀνδρῶν, ἥ τις ἵκηται,ἀλλά ϑ' ὁμοῦ πίνακάς τε νεῶν καὶ σώματα ϕωτῶνκύμαϑ' ἁλὸς ϕορέουσι πυρός τ' ὀλοοῖο ϑύελλαι.οἴη δὴ κείνῃ γε παρέπλω ποντοπόρος νηῦς᾽Αργὼ πασιμέλουσα, παρ' Αἰήταο πλέουσα·καί νύ κε τὴν ἔνϑ' ὦκα βάλεν μεγάλας ποτὶ πέτρας,ἀλλ' ῞Ηρη παρέπεμψεν, ἐπεὶ ϕίλος ἦεν ᾽Ιήσων.οἱ δὲ δύω σκόπελοι ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνειὀξείῃ κορυϕῇ, νεϕέλη δέ μιν ἀμϕιβέβηκεκυανέη· τὸ μὲν οὔ ποτ' ἐρωεῖ, οὐδέ ποτ' αἴϑρηκείνου ἔχει κορυϕὴν οὔτ' ἐν ϑέρει οὔτ' ἐν ὀπώρῃ·οὐ δέ κεν ἀμβαίη βροτὸς ἀνὴρ οὐδ' ἐπιβαίη,οὐδ' εἴ οἱ χεῖρές τε ἐείκοσι καὶ πόδες εἶεν·πέτρη γὰρ λίς ἐστι, περιξέστῃ ἐικυῖα.μέσσῳ δ' ἐν σκοπέλῳ ἐστὶ σπέος ἠεροειδές,πρὸς ζόϕον εἰς ῎Ερεβος τετραμμένον, ᾗ περ ἂν ὑμεῖςνῆα παρὰ γλαϕυρὴν ἰϑύνετε, ϕαίδιμ' ᾽Οδυσσεῦ.οὐ δέ κεν ἐκ νηὸς γλαϕυρῆς αἰζήιος ἀνὴρτόξῳ ὀιστεύσας κοῖλον σπέος εἰσαϕίκοιτο.ἔνϑα δ' ἐνὶ Σκύλλη ναίει δεινὸν λελακυῖα·τῆς ἤτοι ϕωνὴ μὲν ὅση σκύλακος νεογιλῆςγίνεται, αὐτὴ δ' αὖτε πέλωρ κακόν· οὐδέ κέ τίς μινγηϑήσειεν ἰδών, οὐδ' εἰ ϑεὸς ἀντιάσειε.τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι,ἓξ δέ τέ οἱ δειραὶ περιμήκεες, ἐν δὲ ἑκάστῃσμερδαλέη κεϕαλή, ἐν δὲ τρίστοιχοι ὀδόντες,πυκνοὶ καὶ ϑαμέες, πλεῖοι μέλανος ϑανάτοιο.μέσση μέν τε κατὰ σπείους κοίλοιο δέδυκεν,ἔξω δ' ἐξίσχει κεϕαλὰς δεινοῖο βερέϑρου·αὐτοῦ δ' ἰχϑυάᾳ, σκόπελον περιμαιμώωσα,δελϕῖνάς τε κύνας τε, καὶ εἴ ποϑι μεῖζον ἕλῃσικῆτος, ἃ μυρία βόσκει ἀγάστονος ᾽Αμϕιτρίτη.τῇ δ' οὔ πώ ποτε ναῦται ἀκήριοι εὐχετόωνταιπαρϕυγέειν σὺν νηί· ϕέρει δέ τε κρατὶ ἑκάστῳϕῶτ' ἐξαρπάξασα νεὸς κυανοπρῴροιο.τὸν δ' ἕτερον σκόπελον χϑαμαλώτερον ὄψει, ᾽Οδυσσεῦ,πλησίον ἀλλήλων· καί κεν διοιὴστεύσειας.τῷ δ' ἐν ἐρινεός ἐστι μέγας, ϕύλλοισι τεϑηλώς:τῷ δ' ὑπὸ δῖα Χάρυβδις ἀναρροιβδεῖ μέλαν ὕδωρ.τρὶς μὲν γάρ τ' ἀνίησιν ἐπ' ἤματι, τρὶς δ' ἀναροιβδεῖδεινόν· μὴ σύγε κεῖϑι τύχοις ὅτε ῥοιβδήσειεν·οὐ γάρ κεν ῥύσαιτό σ' ὑπ' ἐκ κακοῦ οὐδ' ἐνοσίχϑων.ἀλλὰ μάλα Σκύλλης σκοπέλῳ πεπλημένος ὦκανῆα παρ' ἐξ ἐλάαν, ἐπεὶ ἦ πολὺ ϕέρτερόν ἐστινἓξ ἑτάρους ἐν νηὶ ποϑήμεναι ἢ ἅμα πάντας.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀτυζόμενος προσέειπον·'εἰ δ' ἄγε δή μοι τοῦτο, ϑεά, νημερτὲς ἐνίσπες,εἴ πως τὴν ὀλοὴν μὲν ὑπεκπροϕύγοιμι Χάρυβδιν,τὴν δέ κ' ἀμυναίμην, ὅτε μοι σίνοιτό γ' ἑταίρους.'ὣς ἐϕάμην, ἡ δ' αὐτίκ' ἀμείβετο δῖα ϑεάων·'σχέτλιε, καὶ δ' αὖ τοι πολεμήια ἔργα μέμηλεκαὶ πόνος, οὐδὲ ϑεοῖσιν ὑπείξεαι ἀϑανάτοισιν;ἡ δέ τοι οὐ ϑνητή, ἀλλ' ἀϑάνατον κακόν ἐστι,δεινόν τ' ἀργαλέον τε καὶ ἄγριον οὐδὲ μαχητόν·οὐδέ τίς ἔστ' ἀλκή· ϕυγέειν κάρτιστον ἀπ' αὐτῆς.ἢν γὰρ δηϑύνῃσϑα κορυσσόμενος παρὰ πέτρῃ,δείδω μή σ' ἐξαῦτις ἐϕορμηϑεῖσα κίχῃσιτόσσῃσιν κεϕαλῇσι, τόσους δ' ἐκ ϕῶτας ἕληται.ἀλλὰ μάλα σϕοδρῶς ἐλάαν, βωστρεῖν δὲ Κράταιιν,μητέρα τῆς Σκύλλης, ἥ μιν τέκε πῆμα βροτοῖσιν·ἥ μιν ἔπειτ' ἀποπαύσει ἐς ὕστερον ὁρμηϑῆναι.Θρινακίην δ' ἐς νῆσον ἀϕίξεαι· ἔνϑα δὲ πολλαὶβόσκοντ' ᾽Ηελίοιο βόες καὶ ἴϕια μῆλα,ἑπτὰ βοῶν ἀγέλαι, τόσα δ' οἰῶν πώεα καλά,πεντήκοντα δ' ἕκαστα. γόνος δ' οὐ γίνεται αὐτῶν,οὐδέ ποτε ϕϑινύϑουσι. ϑεαὶ δ' ἐπιποιμένες εἰσί,Νύμϕαι ἐυπλόκαμοι, Φαέϑουσά τε Λαμπετίη τε,ἃς τέκεν ᾽Ηελίῳ ῾Υπερίονι δῖα Νέαιρα.τὰς μὲν ἄρα ϑρέψασα τεκοῦσά τε πότνια μήτηρΘρινακίην ἐς νῆσον ἀπῴκισε τηλόϑι ναίειν,μῆλα ϕυλασσέμεναι πατρώια καὶ ἕλικας βοῦς.τὰς εἰ μέν κ' ἀσινέας ἐάᾳς νόστου τε μέδηαι,ἦ τ' ἂν ἔτ' εἰς ᾽Ιϑάκην κακά περ πάσχοντες ἵκοισϑε·εἰ δέ κε σίνηαι, τότε τοι τεκμαίρομ' ὄλεϑροννηί τε καὶ ἑτάροις: αὐτὸς δ' εἴ πέρ κεν ἀλύξῃς,ὀψὲ κακῶς νεῖαι, ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρους.'ὣς ἔϕατ', αὐτίκα δὲ χρυσόϑρονος ἤλυϑεν ᾽Ηώς.ἡ μὲν ἔπειτ' ἀνὰ νῆσον ἀπέστιχε δῖα ϑεάων·αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆα κιὼν ὤτρυνον ἑταίρουςαὐτούς τ' ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι.οἱ δ' αἶψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καϑῖζον.ἡμῖν δ' αὖ κατόπισϑε νεὸς κυανοπρῴροιοἴκμενον οὖρον ἵει πλησίστιον, ἐσϑλὸν ἑταῖρον,Κίρκη ἐυπλόκαμος, δεινὴ ϑεὸς αὐδήεσσα.αὐτίκα δ' ὅπλα ἕκαστα πονησάμενοι κατὰ νῆαἥμεϑα· τὴν δ' ἄνεμός τε κυβερνήτης τ' ἴϑυνε.δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάροισι μετηύδων ἀχνύμενος κῆρ·'ὦ ϕίλοι, οὐ γὰρ χρὴ ἕνα ἴδμεναι οὐδὲ δύ' οἴουςϑέσϕαϑ' ἅ μοι Κίρκη μυϑήσατο, δῖα ϑεάων·ἀλλ' ἐρέω μὲν ἐγών, ἵνα εἰδότες ἠὲ ϑάνωμενἤ κεν ἀλευάμενοι ϑάνατον καὶ κῆρα ϕύγοιμεν.Σειρήνων μὲν πρῶτον ἀνώγει ϑεσπεσιάωνϕϑόγγον ἀλεύασϑαι καὶ λειμῶν' ἀνϑεμόεντα.οἶον ἔμ' ἠνώγει ὄπ' ἀκουέμεν· ἀλλά με δεσμῷδήσατ' ἐν ἀργαλέῳ, ὄϕρ' ἔμπεδον αὐτόϑι μίμνω,ὀρϑὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δ' αὐτοῦ πείρατ' ἀνήϕϑω.εἰ δέ κε λίσσωμαι ὑμέας λῦσαί τε κελεύω,ὑμεῖς δὲ πλεόνεσσι τότε δεσμοῖσι πιέζειν.'ἤτοι ἐγὼ τὰ ἕκαστα λέγων ἑτάροισι πίϕαυσκον·τόϕρα δὲ καρπαλίμως ἐξίκετο νηῦς ἐυεργὴςνῆσον Σειρήνοιιν· ἔπειγε γὰρ οὖρος ἀπήμων.αὐτίκ' ἔπειτ' ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο, ἡ δὲ γαλήνηἔπλετο νηνεμίη, κοίμησε δὲ κύματα δαίμων.ἀνστάντες δ' ἕταροι νεὸς ἱστία μηρύσαντο,καὶ τὰ μὲν ἐν νηὶ γλαϕυρῇ βάλον, οἱ δ' ἐπ' ἐρετμὰἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ ξεστῇσ' ἐλάτῃσιν.αὐτὰρ ἐγὼ κηροῖο μέγαν τροχὸν ὀξέι χαλκῷτυτϑὰ διατμήξας χερσὶ στιβαρῇσι πίεζον.αἶψα δ' ἰαίνετο κηρός, ἐπεὶ κέλετο μεγάλη ἲς᾽Ηελίου τ' αὐγὴ ῾Υπεριονίδαο ἄνακτος:ἑξείης δ' ἑτάροισιν ἐπ' οὔατα πᾶσιν ἄλειψα.οἱ δ' ἐν νηί μ' ἔδησαν ὁμοῦ χεῖράς τε πόδας τεὀρϑὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δ' αὐτοῦ πείρατ' ἀνῆπτον·αὐτοὶ δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.ἀλλ' ὅτε τόσσον ἀπῆν, ὅσσον τε γέγωνε βοήσας,ῥίμϕα διώκοντες, τὰς δ' οὐ λάϑεν ὠκύαλος νηῦςἐγγύϑεν ὀρνυμένη, λιγυρὴν δ' ἔντυνον ἀοιδήν·'δεῦρ' ἄγ' ἰών, πολύαιν' ᾽Οδυσεῦ, μέγα κῦδος ᾽Αχαιῶν,νῆα κατάστησον, ἵνα νωιτέρην ὄπ' ἀκούσῃς.οὐ γάρ πώ τις τῇδε παρήλασε νηὶ μελαίνῃ,πρίν γ' ἡμέων μελίγηρυν ἀπὸ στομάτων ὄπ' ἀκοῦσαι,ἀλλ' ὅ γε τερψάμενος νεῖται καὶ πλείονα εἰδώς:ἴδμεν γάρ τοι πάνϑ' ὅσ' ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ᾽Αργεῖοι Τρῶές τε ϑεῶν ἰότητι μόγησαν,ἴδμεν δ' ὅσσα γένηται ἐπὶ χϑονὶ πουλυβοτείρῃ.'ὣς ϕάσαν ἱεῖσαι ὄπα κάλλιμον· αὐτὰρ ἐμὸν κῆρἤϑελ' ἀκουέμεναι, λῦσαί τ' ἐκέλευον ἑταίρουςὀϕρύσι νευστάζων· οἱ δὲ προπεσόντες ἔρεσσον.αὐτίκα δ' ἀνστάντες Περιμήδης Εὐρύλοχός τεπλείοσί μ' ἐν δεσμοῖσι δέον μᾶλλόν τε πίεζον.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τάς γε παρήλασαν, οὐδ' ἔτ' ἔπειταϕϑόγγον Σειρήνων ἠκούομεν οὐδέ τ' ἀοιδήν,αἶψ' ἀπὸ κηρὸν ἕλοντο ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι,ὅν σϕιν ἐπ' ὠσὶν ἄλειψ', ἐμέ τ' ἐκ δεσμῶν ἀνέλυσαν.ἀλλ' ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν, αὐτίκ' ἔπειτακαπνὸν καὶ μέγα κῦμα ἴδον καὶ δοῦπον ἄκουσα.τῶν δ' ἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατ' ἐρετμά,βόμβησαν δ' ἄρα πάντα κατὰ ῥόον· ἔσχετο δ' αὐτοῦνηῦς, ἐπεὶ οὐκέτ' ἐρετμὰ προήκεα χερσὶν ἔπειγον.αὐτὰρ ἐγὼ διὰ νηὸς ἰὼν ὤτρυνον ἑταίρουςμειλιχίοις ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον·'ὦ ϕίλοι, οὐ γάρ πώ τι κακῶν ἀδαήμονές εἰμεν·οὐ μὲν δὴ τόδε μεῖζον ἔπι κακόν ἢ ὅτε Κύκλωψεἴλει ἐνὶ σπῆι γλαϕυρῷ κρατερῆϕι βίηϕιν·ἀλλὰ καὶ ἔνϑεν ἐμῇ ἀρετῇ βουλῇ τε νόῳ τεἐκϕύγομεν, καί που τῶνδε μνήσεσϑαι ὀίω.νῦν δ' ἄγεϑ', ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω, πειϑώμεϑα πάντες.ὑμεῖς μὲν κώπῃσιν ἁλὸς ῥηγμῖνα βαϑεῖαντύπτετε κληίδεσσιν ἐϕήμενοι, αἴ κέ ποϑι Ζεὺςδώῃ τόνδε γ' ὄλεϑρον ὑπεκϕυγέειν καὶ ἀλύξαι·σοὶ δέ, κυβερνῆϑ', ὧδ' ἐπιτέλλομαι· ἀλλ' ἐνὶ ϑυμῷβάλλευ, ἐπεὶ νηὸς γλαϕυρῆς οἰήια νωμᾷς:τούτου μὲν καπνοῦ καὶ κύματος ἐκτὸς ἔεργενῆα, σὺ δὲ σκοπέλου ἐπιμαίεο, μή σε λάϑῃσικεῖσ' ἐξορμήσασα καὶ ἐς κακὸν ἄμμε βάλῃσϑα.'ὣς ἐϕάμην, οἱ δ' ὦκα ἐμοῖς ἐπέεσσι πίϑοντο.Σκύλλην δ' οὐκέτ' ἐμυϑεόμην, ἄπρηκτον ἀνίην,μή πώς μοι δείσαντες ἀπολήξειαν ἑταῖροιεἰρεσίης, ἐντὸς δὲ πυκάζοιεν σϕέας αὐτούς.καὶ τότε δὴ Κίρκης μὲν ἐϕημοσύνης ἀλεγεινῆςλανϑανόμην, ἐπεὶ οὔ τί μ' ἀνώγει ϑωρήσσεσϑαι·αὐτὰρ ἐγὼ καταδὺς κλυτὰ τεύχεα καὶ δύο δοῦρεμάκρ' ἐν χερσὶν ἑλὼν εἰς ἴκρια νηὸς ἔβαινονπρῴρης: ἔνϑεν γάρ μιν ἐδέγμην πρῶτα ϕανεῖσϑαιΣκύλλην πετραίην, ἥ μοι ϕέρε πῆμ' ἑτάροισιν.οὐ δέ πῃ ἀϑρῆσαι δυνάμην· ἔκαμον δέ μοι ὄσσεπάντῃ παπταίνοντι πρὸς ἠεροειδέα πέτρην.ἡμεῖς μὲν στεινωπὸν ἀνεπλέομεν γοόωντες:ἔνϑεν γὰρ Σκύλλη, ἑτέρωϑι δὲ δῖα Χάρυβδιςδεινὸν ἀνερροίβδησε ϑαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ.ἤτοι ὅτ' ἐξεμέσειε, λέβης ὣς ἐν πυρὶ πολλῷπᾶσ' ἀναμορμύρεσκε κυκωμένη· ὑψόσε δ' ἄχνηἄκροισι σκοπέλοισιν ἐπ' ἀμϕοτέροισιν ἔπιπτεν.ἀλλ' ὅτ' ἀναβρόξειε ϑαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ,πᾶσ' ἔντοσϑε ϕάνεσκε κυκωμένη, ἀμϕὶ δὲ πέτρηδεινὸν βεβρύχει, ὑπένερϑε δὲ γαῖα ϕάνεσκεψάμμῳ κυανέη· τοὺς δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει.ἡμεῖς μὲν πρὸς τὴν ἴδομεν δείσαντες ὄλεϑρον·τόϕρα δέ μοι Σκύλλη κοίλης ἐκ νηὸς ἑταίρουςἓξ ἕλεϑ', οἳ χερσίν τε βίηϕί τε ϕέρτατοι ἦσαν.σκεψάμενος δ' ἐς νῆα ϑοὴν ἅμα καὶ μεϑ' ἑταίρουςἤδη τῶν ἐνόησα πόδας καὶ χεῖρας ὕπερϑενὑψόσ' ἀειρομένων· ἐμὲ δὲ ϕϑέγγοντο καλεῦντεςἐξονομακλήδην, τότε γ' ὕστατον, ἀχνύμενοι κῆρ.ὡς δ' ὅτ' ἐπὶ προβόλῳ ἁλιεὺς περιμήκειὴ ῥάβδῳἰχϑύσι τοῖς ὀλίγοισι δόλον κατὰ εἴδατα βάλλωνἐς πόντον προί:ησι βοὸς κέρας ἀγραύλοιο,ἀσπαίροντα δ' ἔπειτα λαβὼν ἔρριψε ϑύραζε,ὣς οἵ γ' ἀσπαίροντες ἀείροντο προτὶ πέτρας:αὐτοῦ δ' εἰνὶ ϑύρῃσι κατήσϑιε κεκληγῶτας,χεῖρας ἐμοὶ ὀρέγοντας ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι.οἴκτιστον δὴ κεῖνο ἐμοῖς ἴδον ὀϕϑαλμοῖσιπάντων ὅσσ' ἐμόγησα πόρους ἁλὸς ἐξερεείνων.αὐτὰρ ἐπεὶ πέτρας ϕύγομεν δεινήν τε ΧάρυβδινΣκύλλην τ', αὐτίκ' ἔπειτα ϑεοῦ ἐς ἀμύμονα νῆσονἱκόμεϑ'· ἔνϑα δ' ἔσαν καλαὶ βόες εὐρυμέτωποι,πολλὰ δὲ ἴϕια μῆλ' ῾Υπερίονος ᾽Ηελίοιο.δὴ τότ' ἐγὼν ἔτι πόντῳ ἰὼν ἐν νηὶ μελαίνῃμυκηϑμοῦ τ' ἤκουσα βοῶν αὐλιζομενάωνοἰῶν τε βληχήν· καί μοι ἔπος ἔμπεσε ϑυμῷμάντηος ἀλαοῦ, Θηβαίου Τειρεσίαο,Κίρκης τ' Αἰαίης, οἵ μοι μάλα πόλλ' ἐπέτελλοννῆσον ἀλεύασϑαι τερψιμβρότου ᾽Ηελίοιο.δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάροισι μετηύδων ἀχνύμενος κῆρ·'κέκλυτέ μευ μύϑων, κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι,ὄϕρ' ὕμιν εἴπω μαντήια ΤειρεσίαοΚίρκης τ' Αἰαίης, οἵ μοι μάλα πόλλ' ἐπέτελλοννῆσον ἀλεύασϑαι τερψιμβρότου ᾽Ηελίοιο·ἔνϑα γὰρ αἰνότατον κακὸν ἔμμεναι ἄμμιν ἔϕασκον.ἀλλὰ παρ' ἐξ τὴν νῆσον ἐλαύνετε νῆα μέλαιναν.'ὣς ἐϕάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσϑη ϕίλον ἦτορ·αὐτίκα δ' Εὐρύλοχος στυγερῷ μ' ἠμείβετο μύϑῳ·'σχέτλιός εἰς, ᾽Οδυσεῦ· περί τοι μένος, οὐδέ τι γυῖακάμνεις: ἦ ῥά νυ σοίγε σιδήρεα πάντα τέτυκται,ὅς ῥ' ἑτάρους καμάτῳ ἀδηκότας ἠδὲ καὶ ὕπνῳοὐκ ἐάᾳς γαίης ἐπιβήμεναι, ἔνϑα κεν αὖτενήσῳ ἐν ἀμϕιρύτῃ λαρὸν τετυκοίμεϑα δόρπον,ἀλλ' αὔτως διὰ νύκτα ϑοὴν ἀλάλησϑαι ἄνωγας,νήσου ἀποπλαγχϑέντας, ἐν ἠεροειδέι πόντῳ.ἐκ νυκτῶν δ' ἄνεμοι χαλεποί, δηλήματα νηῶν,γίνονται· πῇ κέν τις ὑπεκϕύγοι αἰπὺν ὄλεϑρον,ἤν πως ἐξαπίνης ἔλϑῃ ἀνέμοιο ϑύελλα,ἢ Νότου ἢ Ζεϕύροιο δυσαέος, οἵ τε μάλιστανῆα διαραίουσι, ϑεῶν ἀέκητι ἀνάκτων;ἀλλ' ἤτοι νῦν μὲν πειϑώμεϑα νυκτὶ μελαίνῃδόρπον ϑ' ὁπλισόμεσϑα ϑοῇ παρὰ νηὶ μένοντες:ἠῶϑεν δ' ἀναβάντες ἐνήσομεν εὐρέι πόντῳ.'ὣς ἔϕατ' Εὐρύλοχος, ἐπὶ δ' ᾔνεον ἄλλοι ἑταῖροι.καὶ τότε δὴ γίνωσκον ὃ δὴ κακὰ μήδετο δαίμων,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·'Εὐρύλοχ', ἦ μάλα δή με βιάζετε μοῦνον ἐόντα·ἀλλ' ἄγε δή μοι πάντες ὀμόσσατε καρτερὸν ὅρκον,εἴ κέ τιν' ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶυ μέγ' οἰῶνεὕρωμεν, μή που τις ἀτασϑαλίῃσι κακῇσινἢ βοῦν ἠέ τι μῆλον ἀποκτάνῃ· ἀλλὰ ἕκηλοιἐσϑίετε βρώμην, τὴν ἀϑανάτη πόρε Κίρκη.'ὣς ἐϕάμην, οἱ δ' αὐτίκ' ἀπώμνυον ὡς ἐκέλευον.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ὄμοσάν τε τελεύτησάν τε τὸν ὅρκον,στήσαμεν ἐν λιμένι γλαϕυρῷ εὐεργέα νῆαἄγχ' ὕδατος γλυκεροῖο, καὶ ἐξαπέβησαν ἑταῖροινηός, ἔπειτα δὲ δόρπον ἐπισταμένως τετύκοντο.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,μνησάμενοι δὴ ἔπειτα ϕίλους ἔκλαιον ἑταίρους,ουἠς ἔϕαγε Σκύλλη γλαϕυρῆς ἐκ νηὸς ἑλοῦσα·κλαιόντεσσι δὲ τοῖσιν ἐπήλυϑε νήδυμος ὕπνος.ἦμος δὲ τρίχα νυκτὸς ἔην, μετὰ δ' ἄστρα βεβήκει,ὦρσεν ἔπι ζαὴν ἄνεμον νεϕεληγερέτα Ζεὺςλαίλαπι ϑεσπεσίῃ, σὺν δὲ νεϕέεσσι κάλυψεγαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· ὀρώρει δ' οὐρανόϑεν νύξ.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,νῆα μὲν ὡρμίσαμεν, κοῖλον σπέος εἰσερύσαντες:ἔνϑα δ' ἔσαν Νυμϕέων καλοὶ χοροὶ ἠδὲ ϑόωκοι.καὶ τότ' ἐγὼν ἀγορὴν ϑέμενος μετὰ πᾶσιν ἔειπον·'ὦ ϕίλοι, ἐν γὰρ νηὶ ϑοῇ βρῶσίς τε πόσις τεἔστιν, τῶν δὲ βοῶν ἀπεχώμεϑα, μή τι πάϑωμεν·δεινοῦ γὰρ ϑεοῦ αἵδε βόες καὶ ἴϕια μῆλα,᾽Ηελίου, ὃς πάντ' ἐϕορᾷ καὶ πάντ' ἐπακούει.'ὣς ἐϕάμην, τοῖσιν δ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ.μῆνα δὲ πάντ' ἄλληκτος ἄη Νότος, οὐδέ τις ἄλλοςγίνετ' ἔπειτ' ἀνέμων, εἰ μὴ Εὖρός τε Νότος τε.οἱ δ' εἷως μὲν σῖτον ἔχον καὶ οἶνον ἐρυϑρόν,τόϕρα βοῶν ἀπέχοντο λιλαιόμενοι βιότοιο.ἀλλ' ὅτε δὴ νηὸς ἐξέϕϑιτο ἤια πάντα,καὶ δὴ ἄγρην ἐϕέπεσκον ἀλητεύοντες ἀνάγκῃ,ἰχϑῦς ὄρνιϑάς τε, ϕίλας ὅ τι χεῖρας ἵκοιτο,γναμπτοῖς ἀγκίστροισιν· ἔτειρε δὲ γαστέρα λιμός.δὴ τότ' ἐγὼν ἀνὰ νῆσον ἀπέστιχον, ὄϕρα ϑεοῖσινεὐξαίμην, εἴ τίς μοι ὁδὸν ϕήνειε νέεσϑαι.ἀλλ' ὅτε δὴ διὰ νήσου ἰὼν ἤλυξα ἑταίρους,χεῖρας νιψάμενος, ὅϑ' ἐπὶ σκέπας ἦν ἀνέμοιο,ἠρώμην πάντεσσι ϑεοῖς οἳ ῎Ολυμπον ἔχουσιν·οἱ δ' ἄρα μοι γλυκὺν ὕπνον ἐπὶ βλεϕάροισιν ἔχευαν.Εὐρύλοχος δ' ἑτάροισι κακῆς ἐξήρχετο βουλῆς:'κέκλυτέ μευ μύϑων, κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι·πάντες μὲν στυγεροὶ ϑάνατοι δειλοῖσι βροτοῖσι,λιμῷ δ' οἴκτιστον ϑανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν.ἀλλ' ἄγετ', ᾽Ηελίοιο βοῶν ἐλάσαντες ἀρίσταςῥέξομεν ἀϑανάτοισι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν.εἰ δέ κεν εἰς ᾽Ιϑάκην ἀϕικοίμεϑα, πατρίδα γαῖαν,αἶψά κεν ᾽Ηελίῳ ῾Υπερίονι πίονα νηὸντεύξομεν, ἐν δέ κε ϑεῖμεν ἀγάλματα πολλὰ καὶ ἐσϑλά.εἰ δὲ χολωσάμενός τι βοῶν ὀρϑοκραιράωννῆ' ἐϑέλῃ ὀλέσαι, ἐπὶ δ' ἕσπωνται ϑεοὶ ἄλλοι,βούλομ' ἅπαξ πρὸς κῦμα χανὼν ἀπὸ ϑυμὸν ὀλέσσαιἢ δηϑὰ στρεύγεσϑαι ἐὼν ἐν νήσῳ ἐρήμῃ.'ὣς ἔϕατ' Εὐρύλοχος, ἐπὶ δ' ᾔνεον ἄλλοι ἑταῖροι.αὐτίκα δ' ᾽Ηελίοιο βοῶν ἐλάσαντες ἀρίσταςἐγγύϑεν ή οὐ γὰρ τῆλε νεὸς κυανοπρῴροιοβοσκέσκονϑ' ἕλικες καλαὶ βόες εὐρυμέτωποι ή,τὰς δὲ περίστησάν τε καὶ εὐχετόωντο ϑεοῖσι,ϕύλλα δρεψάμενοι τέρενα δρυὸς ὑψικόμοιο·οὐ γὰρ ἔχον κρῖ λευκὸν ἐυσσέλμου ἐπὶ νηός.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' εὔξαντο καὶ ἔσϕαξαν καὶ ἔδειραν,μηρούς τ' ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψανδίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ' αὐτῶν δ' ὠμοϑέτησαν.οὐ δ' εἶχον μέϑυ λεῖψαι ἐπ' αἰϑομένοις ἱεροῖσιν,ἀλλ' ὕδατι σπένδοντες ἐπώπτων ἔγκατα πάντα.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ' ἐκάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,μίστυλλόν τ' ἄρα τἆλλα καὶ ἀμϕ' ὀβελοῖσιν ἔπειραν.καὶ τότε μοι βλεϕάρων ἐξέσσυτο νήδυμος ὕπνος:βῆν δ' ἰέναι ἐπὶ νῆα ϑοὴν καὶ ϑῖνα ϑαλάσσης.ἀλλ' ὅτε δὴ σχεδὸν ἦα κιὼν νεὸς ἀμϕιελίσσης,καὶ τότε με κνίσης ἀμϕήλυϑεν ἡδὺς ἀυτμή·οἰμώξας δὲ ϑεοῖσι μετ' ἀϑανάτοις ἐγεγώνευν·'Ζεῦ πάτερ ἠδ' ἄλλοι μάκαρες ϑεοὶ αἰὲν ἐόντες,ἦ με μάλ' εἰς ἄτην κοιμήσατε νηλέι ὕπνῳ,οἱ δ' ἕταροι μέγα ἔργον ἐμητίσαντο μένοντες.'ὠκέα δ' ᾽Ηελίῳ ῾Υπερίονι ἄγγελος ἦλϑε,Λαμπετίη τανύπεπλος, ὅ οἱ βόας ἔκταμεν ἡμεῖς.αὐτίκα δ' ἀϑανάτοισι μετηύδα χωόμενος κῆρ·'Ζεῦ πάτερ ἠδ' ἄλλοι μάκαρες ϑεοὶ αἰὲν ἐόντες,τῖσαι δὴ ἑτάρους Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος,οἵ μευ βοῦς ἔκτειναν ὑπέρβιον, ᾗσιν ἔγωγεχαίρεσκον μὲν ἰὼν εἰς οὐρανὸν ἀστερόεντα,ἠδ' ὁπότ' ἂψ ἐπὶ γαῖαν ἀπ' οὐρανόϑεν προτραποίμην.εἰ δέ μοι οὐ τίσουσι βοῶν ἐπιεικέ' ἀμοιβήν,δύσομαι εἰς ᾽Αί:δαο καὶ ἐν νεκύεσσι ϕαείνω.'τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη νεϕεληγερέτα Ζεύς:'᾽Ηέλι', ἤτοι μὲν σὺ μετ' ἀϑανάτοισι ϕάεινεκαὶ ϑνητοῖσι βροτοῖσιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν·τῶν δέ κ' ἐγὼ τάχα νῆα ϑοὴν ἀργῆτι κεραυνῷτυτϑὰ βαλὼν κεάσαιμι μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ.'ταῦτα δ' ἐγὼν ἤκουσα Καλυψοῦς ἠυὴκόμοιο·ἡ δ' ἔϕη ῾Ερμείαο διακτόρου αὐτὴ ἀκοῦσαι.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐπὶ νῆα κατήλυϑον ἠδὲ ϑάλασσαν,νείκεον ἄλλοϑεν ἄλλον ἐπισταδόν, οὐ δέ τι μῆχοςεὑρέμεναι δυνάμεσϑα· βόες δ' ἀποτέϑνασαν ἤδη.τοῖσιν δ' αὐτίκ' ἔπειτα ϑεοὶ τέραα προύϕαινον·εἷρπον μὲν ῥινοί, κρέα δ' ἀμϕ' ὀβελοῖς ἐμεμύκει,ὀπταλέα τε καὶ ὠμά· βοῶν δ' ὣς γίνετο ϕωνή.ἑξῆμαρ μὲν ἔπειτα ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροιδαίνυντ' ᾽Ηελίοιο βοῶν ἐλόωντες ἀρίστας:ἀλλ' ὅτε δὴ ἕβδομον ἦμαρ ἐπὶ Ζεὺς ϑῆκε Κρονίων,καὶ τότ' ἔπειτ' ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο λαίλαπι ϑύων,ἡμεῖς δ' αἶψ' ἀναβάντες ἐνήκαμεν εὐρέι πόντῳ,ἱστὸν στησάμενοι ἀνά ϑ' ἱστία λεύκ' ἐρύσαντες.ἀλλ' ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν, οὐδέ τις ἄλληϕαίνετο γαιάων, ἀλλ' οὐρανὸς ἠδὲ ϑάλασσα,δὴ τότε κυανέην νεϕέλην ἔστησε Κρονίωννηὸς ὕπερ γλαϕυρῆς, ἤχλυσε δὲ πόντος ὑπ' αὐτῆς.ἡ δ' ἔϑει οὐ μάλα πολλὸν ἐπὶ χρόνον· αἶψα γὰρ ἦλϑεκεκληγὼς Ζέϕυρος, μεγάλῃ σὺν λαίλαπι ϑύων,ἱστοῦ δὲ προτόνους ἔρρηξ' ἀνέμοιο ϑύελλαἀμϕοτέρους: ἱστὸς δ' ὀπίσω πέσεν, ὅπλα τε πάνταεἰς ἄντλον κατέχυνϑ'· ὁ δ' ἄρα πρυμνῇ ἐνὶ νηὶπλῆξε κυβερνήτεω κεϕαλήν, σὺν δ' ὀστέ' ἄραξεπάντ' ἄμυδις κεϕαλῆς: ὁ δ' ἄρ' ἀρνευτῆρι ἐοικὼςκάππεσ' ἀπ' ἰκριόϕιν, λίπε δ' ὀστέα ϑυμὸς ἀγήνωρ.Ζεὺς δ' ἄμυδις βρόντησε καὶ ἔμβαλε νηὶ κεραυνόν·ἡ δ' ἐλελίχϑη πᾶσα Διὸς πληγεῖσα κεραυνῷ,ἐν δὲ ϑεείου πλῆτο· πέσον δ' ἐκ νηὸς ἑταῖροι.οἱ δὲ κορώνῃσιν ἴκελοι περὶ νῆα μέλαινανκύμασιν ἐμϕορέοντο, ϑεὸς δ' ἀποαίνυτο νόστον.αὐτὰρ ἐγὼ διὰ νηὸς ἐϕοίτων, ὄϕρ' ἀπὸ τοίχουςλῦσε κλύδων τρόπιος: τὴν δὲ ψιλὴν ϕέρε κῦμα.ἐκ δέ οἱ ἱστὸν ἄραξε ποτὶ τρόπιν· αὐτὰρ ἐπ' αὐτῷἐπίτονος βέβλητο, βοὸς ῥινοῖο τετευχώς.τῷ ῥ' ἄμϕω συνέεργον ὁμοῦ τρόπιν ἠδὲ καὶ ἱστόν,ἑζόμενος δ' ἐπὶ τοῖς ϕερόμην ὀλοοῖς ἀνέμοισιν.ἔνϑ' ἤτοι Ζέϕυρος μὲν ἐπαύσατο λαίλαπι ϑύων,ἦλϑε δ' ἐπὶ Νότος ὦκα, ϕέρων ἐμῷ ἄλγεα ϑυμῷ,ὄϕρ' ἔτι τὴν ὀλοὴν ἀναμετρήσαιμι Χάρυβδιν.παννύχιος ϕερόμην, ἅμα δ' ἠελίῳ ἀνιόντιἦλϑον ἐπὶ Σκύλλης σκόπελον δεινήν τε Χάρυβδιν.ἡ μὲν ἀνερροίβδησε ϑαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ·αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ μακρὸν ἐρινεὸν ὑψόσ' ἀερϑείς,τῷ προσϕὺς ἐχόμην ὡς νυκτερίς: οὐδέ πῃ εἶχονοὔτε στηρίξαι ποσὶν ἔμπεδον οὔτ' ἐπιβῆναι·ῥίζαι γὰρ ἑκὰς εἶχον, ἀπήωροι δ' ἔσαν ὄζοι,μακροί τε μεγάλοι τε, κατεσκίαον δὲ Χάρυβδιν.νωλεμέως δ' ἐχόμην, ὄϕρ' ἐξεμέσειεν ὀπίσσωἱστὸν καὶ τρόπιν αὖτις: ἐελδομένῳ δέ μοι ἦλϑονὄψ'· ἦμος δ' ἐπὶ δόρπον ἀνὴρ ἀγορῆϑεν ἀνέστηκρίνων νείκεα πολλὰ δικαζομένων αἰζηῶν,τῆμος δὴ τά γε δοῦρα Χαρύβδιος ἐξεϕαάνϑη.ἧκα δ' ἐγὼ καϑύπερϑε πόδας καὶ χεῖρε ϕέρεσϑαι,μέσσῳ δ' ἐνδούπησα παρ' ἐξ περιμήκεα δοῦρα,ἑζόμενος δ' ἐπὶ τοῖσι διήρεσα χερσὶν ἐμῇσι.Σκύλλην δ' οὐκέτ' ἔασε πατὴρ ἀνδρῶν τε ϑεῶν τεεἰσιδέειν· οὐ γάρ κεν ὑπέκϕυγον αἰπὺν ὄλεϑρον.ἔνϑεν δ' ἐννῆμαρ ϕερόμην, δεκάτῃ δέ με νυκτὶνῆσον ἐς ᾽Ωγυγίην πέλασαν ϑεοί, ἔνϑα Καλυψὼναίει ἐυπλόκαμος, δεινὴ ϑεὸς αὐδήεσσα,ἥ μ' ἐϕίλει τ' ἐκόμει τε. τί τοι τάδε μυϑολογεύω;ἤδη γάρ τοι χϑιζὸς ἐμυϑεόμην ἐνὶ οἴκῳσοί τε καὶ ἰϕϑίμῃ ἀλόχῳ· ἐχϑρὸν δέ μοί ἐστιναὖτις ἀριζήλως εἰρημένα μυϑολογεύειν."
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Ν῝Ως ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ,κηληϑμῷ δ' ἔσχοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα.τὸν δ' αὖτ' ᾽Αλκίνοος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"ὦ ᾽Οδυσεῦ, ἐπεὶ ἵκευ ἐμὸν ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ,ὑψερεϕές, τῶ σ' οὔ τι πάλινπλαγχϑέντα γ' ὀί:ωἂψ ἀπονοστήσειν, εἰ καὶ μάλα πολλὰ πέπονϑας.ὑμέων δ' ἀνδρὶ ἑκάστῳ ἐϕιέμενος τάδε εἴρω,ὅσσοι ἐνὶ μεγάροισι γερούσιον αἴϑοπα οἶνοναἰεὶ πίνετ' ἐμοῖσιν, ἀκουάζεσϑε δ' ἀοιδοῦ.εἵματα μὲν δὴ ξείνῳ ἐυξέστῃ ἐνὶ χηλῷκεῖται καὶ χρυσὸς πολυδαίδαλος ἄλλα τε πάνταδῶρ', ὅσα Φαιήκων βουληϕόροι ἐνϑάδ' ἔνεικαν·ἀλλ' ἄγε οἱ δῶμεν τρίποδα μέγαν ἠδὲ λέβηταἀνδρακάς. ἡμεῖς δ' αὖτε ἀγειρόμενοι κατὰ δῆμοντισόμεϑ'· ἀργαλέον γὰρ ἕνα προικὸς χαρίσασϑαι."ὣς ἔϕατ' ᾽Αλκίνοος, τοῖσιν δ' ἐπιήνδανε μῦϑος.οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκόν δὲ ἕκαστος:ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,νῆά δ' ἐπεσσεύοντο, ϕέρον δ' εὐήνορα χαλκόν.καὶ τὰ μὲν εὖ κατέϑηχ' ἱερὸν μένος ᾽Αλκινόοιο,αὐτὸς ἰὼν διὰ νηός, ὑπὸ ζυγά, μή τιν' ἑταίρωνβλάπτοι ἐλαυνόντων, ὁπότε σπερχοίατ' ἐρετμοῖς:οἱ δ' εἰς ᾽Αλκινόοιο κίον καὶ δαῖτ' ἀλέγυνον.τοῖσι δὲ βοῦν ἱέρευσ' ἱερὸν μένος ᾽ΑλκινόοιοΖηνὶ κελαινεϕέι Κρονίδῃ, ὃς πᾶσιν ἀνάσσει.μῆρα δὲ κήαντες δαίνυντ' ἐρικυδέα δαῖτατερπόμενοι· μετὰ δέ σϕιν ἐμέλπετο ϑεῖος ἀοιδός,Δημόδοκος, λαοῖσι τετιμένος. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςπολλὰ πρὸς ἠέλιον κεϕαλὴν τρέπε παμϕανόωντα,δῦναι ἐπειγόμενος: δὴ γὰρ μενέαινε νέεσϑαι.ὡς δ' ὅτ' ἀνὴρ δόρποιο λιλαίεται, ᾧ τε πανῆμαρνειὸν ἀν' ἕλκητον βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρον·ἀσπασίως δ' ἄρα τῷ κατέδυ ϕάος ἠελίοιοδόρπον ἐποίχεσϑαι, βλάβεται δέ τε γούνατ' ἰόντι·ὣς ᾽Οδυσῇ ἀσπαστὸν ἔδυ ϕάος ἠελίοιο.αἶψα δὲ Φαιήκεσσι ϕιληρέτμοισι μετηύδα,᾽Αλκινόῳ δὲ μάλιστα πιϕαυσκόμενος ϕάτο μῦϑον·"᾽Αλκίνοε κρεῖον, πάντων ἀριδείκετε λαῶν,πέμπετέ με σπείσαντες ἀπήμονα, χαίρετε δ' αὐτοί·ἤδη γὰρ τετέλεσται ἅ μοι ϕίλος ἤϑελε ϑυμός,πομπὴ καὶ ϕίλα δῶρα, τά μοι ϑεοὶ Οὐρανίωνεςὄλβια ποιήσειαν· ἀμύμονα δ' οἴκοι ἄκοιτιννοστήσας εὕροιμι σὺν ἀρτεμέεσσι ϕίλοισιν.ὑμεῖς δ' αὖϑι μένοντες ἐυὴϕραίνοιτε γυναῖκαςκουριδίας καὶ τέκνα· ϑεοὶ δ' ἀρετὴν ὀπάσειανπαντοίην, καὶ μή τι κακὸν μεταδήμιον εἴη."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδέ κέλευονπεμπέμεναι τὸν ξεῖνον, ἐπεὶ κατὰ μοῖραν ἔειπε.καὶ τότε κήρυκα προσέϕη μένος ᾽Αλκινόοιο·"Ποντόνοε, κρητῆρα κερασσάμενος μέϑυ νεῖμονπᾶσιν ἀνὰ μέγαρον, ὄϕρ' εὐξάμενοι Διὶ πατρὶτὸν ξεῖνον πέμπωμεν ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν."ὣς ϕάτο, Ποντόνοος δὲ μελίϕρονα οἶνον ἐκίρνα,νώμησεν δ' ἄρα πᾶσιν ἐπισταδόν· οἱ δὲ ϑεοῖσινἔσπεισαν μακάρεσσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,αὐτόϑεν ἐξ ἑδρέων. ἀνὰ δ' ἵστατο δῖος ᾽Οδυσσεύς,᾽Αρήτῃ δ' ἐν χειρὶ τίϑει δέπας ἀμϕικύπελλονκαί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"χαῖρέ μοι, ὦ βασίλεια, διαμπερές, εἰς ὅ κε γῆραςἔλϑῃ καὶ ϑάνατος, τά τ' ἐπ' ἀνϑρώποισι πέλονται.αὐτὰρ ἐγὼ νέομαι· σὺ δὲ τέρπεο τῷδ' ἐνὶ οἴκῳπαισί τε καὶ λαοῖσι καὶ ᾽Αλκινόῳ βασιλῆι."ὣς εἰπὼν ὑπὲρ οὐδὸν ἐβήσετο δῖος ᾽Οδυσσεύς.τῷ δ' ἅμα κήρυκα προί:ει μένος ᾽Αλκινόοιοἡγεῖσϑαι ἐπὶ νῆα ϑοὴν καὶ ϑῖνα ϑαλάσσης.᾽Αρήτη δ' ἄρα οἱ δμῳὰς ἅμ' ἔπεμπε γυναῖκας,τὴν μὲν ϕᾶρος ἔχουσαν ἐυπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνα,τὴν δ' ἑτέρην χηλὸν πυκινὴν ἅμ' ὄπασσε κομίζειν·ἡ δ' ἄλλη σῖτόν τε ϕέρεν καὶ οἶνον ἐρυϑρόν.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἐπὶ νῆα κατήλυϑον ἠδὲ ϑάλασσαν,αἶψα τά γ' ἐν νηὶ γλαϕυρῇ πομπῆες ἀγαυοὶδεξάμενοι κατέϑεντο, πόσιν καὶ βρῶσιν ἅπασαν·κὰδ δ' ἄρ' ᾽Οδυσσῆι στόρεσαν ῥῆγός τε λίνον τενηὸς ἐπ' ἰκριόϕι γλαϕυρῆς, ἵνα νήγρετον εὕδοι,πρυμνῆς. ἂν δὲ καὶ αὐτὸς ἐβήσετο καὶ κατέλεκτοσιγῇ· τοὶ δὲ κάϑιζον ἐπὶ κληῖσιν ἕκαστοικόσμῳ, πεῖσμα δ' ἔλυσαν ἀπὸ τρητοῖο λίϑοιο.εὖϑ' οἱ ἀνακλινϑέντες ἀνερρίπτουν ἅλα πηδῷ,καὶ τῷ νήδυμος ὕπνος ἐπὶ βλεϕάροισιν ἔπιπτε,νήγρετος, ἥδιστος, ϑανάτῳ ἄγχιστα ἐοικώς.ἡ δ', ὥς τ' ἐν πεδίῳ τετράοροι ἄρσενες ἵπποι,πάντες ἅμ' ὁρμηϑέντες ὑπὸ πληγῇσιν ἱμάσϑλης,ὑψόσ' ἀειρόμενοι ῥίμϕα πρήσσουσι κέλευϑον,ὣς ἄρα τῆς πρύμνη μὲν ἀείρετο, κῦμα δ' ὄπισϑεπορϕύρεον μέγα ϑῦε πολυϕλοίσβοιο ϑαλάσσης.ἡ δὲ μάλ' ἀσϕαλέως ϑέεν ἔμπεδον· οὐδέ κεν ἴρηξκίρκος ὁμαρτήσειεν, ἐλαϕρότατος πετεηνῶν.ὣς ἡ ῥίμϕα ϑέουσα ϑαλάσσης κύματ' ἔταμνεν,ἄνδρα ϕέρουσα ϑεοῖσ' ἐναλίγκια μήδε' ἔχοντα·ὃς πρὶν μὲν μάλα πολλὰ πάϑ' ἄλγεα ὃν κατὰ ϑυμόν,ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων,δὴ τότε γ' ἀτρέμας εὗδε, λελασμένος ὅσσ' ἐπεπόνϑει.εὖτ' ἀστὴρ ὑπερέσχε ϕαάντατος, ὅς τε μάλισταἔρχεται ἀγγέλλων ϕάος ᾽Ηοῦς ἠριγενείης,τῆμος δὴ νήσῳ προσεπίλνατο ποντοπόρος νηῦς.Φόρκυνος δέ τίς ἐστι λιμήν, ἁλίοιο γέροντος,ἐν δήμῳ ᾽Ιϑάκης: δύο δὲ προβλῆτες ἐν αὐτῷἀκταὶ ἀπορρῶγες, λιμένος πότιπεπτηυῖαι,αἵ τ' ἀνέμων σκεπόωσι δυσαήων μέγα κῦμαἔκτοϑεν· ἔντοσϑεν δέ τ' ἄνευ δεσμοῖο μένουσινῆες ἐύσσελμοι, ὅτ' ἂν ὅρμου μέτρον ἵκωνται.αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος τανύϕυλλος ἐλαίη,ἀγχόϑι δ' αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον, ἠεροειδές,ἱρὸν Νυμϕάων, αἳ νηιάδες καλέονται.ἐν δὲ κρητῆρές τε καὶ ἀμϕιϕορῆες ἔασιλάινοι· ἔνϑα δ' ἔπειτα τιϑαιβώσσουσι μέλισσαι·ἐν δ' ἱστοὶ λίϑεοι περιμήκεες, ἔνϑα τε Νύμϕαιϕάρε' ὑϕαίνουσιν ἁλιπόρϕυρα, ϑαῦμα ἰδέσϑαι·ἐν δ' ὕδατ' ἀενάοντα. δύω δέ τέ οἱ ϑύραι εἰσίν,αἱ μὲν πρὸς βορέαο καταιβαταὶ ἀνϑρώποισιν,αἱ δ' αὖ πρὸς Νότου εἰσὶ ϑεώτεραι· οὐδέ τι κείνῃἄνδρες ἐσέρχονται, ἀλλ' ἀϑανάτων ὁδός ἐστιν.ἔνϑ' οἵ γ' εἰσέλασαν, πρὶν εἰδότες. ἡ μὲν ἔπειταἠπείρῳ ἐπέκελσεν ὅσον τ' ἐπὶ ἥμισυ πάσης,σπερχομένη· τοίων γὰρ ἐπείγετο χέρσ' ἐρετάων.οἱ δ' ἐκ νηὸς βάντες ἐυζύγου ἤπειρόν δὲπρῶτον ᾽Οδυσσῆα γλαϕυρῆς ἐκ νηὸς ἄειραναὐτῷ σύν τε λίνῳ καὶ ῥήγειὴ σιγαλόεντι,κὰδ δ' ἄρ' ἐπὶ ψαμάϑῳ ἔϑεσαν δεδμημένον ὕπνῳ,ἐκ δὲ κτήματ' ἄειραν, ἅ οἱ Φαίηκες ἀγαυοὶὤπασαν οἴκαδ' ἰόντι διὰ μεγάϑυμον ᾽Αϑήνην.καὶ τὰ μὲν οὖν παρὰ πυϑμέν' ἐλαίης ἁϑρόα ϑῆκανἐκτὸς ὁδοῦ, μή πώ τις ὁδιτάων ἀνϑρώπων,πρὶν ᾽Οδυσῆ' ἐγρέσϑαι, ἐπελϑὼν δηλήσαιτο·αὐτοὶ δ' αὖ οἶκόν δὲ πάλιν κίον. οὐ δ' ἐνοσίχϑωνλήϑετ' ἀπειλάων, τὰς ἀντιϑέῳ ᾽Οδυσῆιὴπρῶτον ἐπηπείλησε, Διὸς δ' ἐξείρετο βουλήν·"Ζεῦ πάτερ, οὐκέτ' ἔγωγε μετ' ἀϑανάτοισι ϑεοῖσιτιμήεις ἔσομαι, ὅτε με βροτοὶ οὔ τι τίουσι,Φαίηκες, τοί πέρ τε ἐμῆς ἔξεισι γενέϑλης.καὶ γὰρ νῦν ᾽Οδυσῆα ϕάμην κακὰ πολλὰ παϑόνταοἴκαδ' ἐλεύσεσϑαι· νόστον δέ οἱ οὔ ποτ' ἀπηύρωνπάγχυ, ἐπεὶ σὺ πρῶτον ὑπέσχεο καὶ κατένευσας.οἱ δ' εὕδοντ' ἐν νηὶ ϑοῇ ἐπὶ πόντον ἄγοντεςκάτϑεσαν εἰν ᾽Ιϑάκῃ, ἔδοσαν δέ οἱ ἄσπετα δῶρα,χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσϑῆτά ϑ' ὑϕαντήν,πόλλ', ὅσ' ἂν οὐδέ ποτε Τροίης ἐξήρατ' ᾽Οδυσσεύς,εἴ περ ἀπήμων ἦλϑε, λαχὼν ἀπὸ ληίδος αἶσαν."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη νεϕεληγερέτα Ζεύς:"ὢ πόποι, ἐννοσίγαι' εὐρυσϑενές, οἷον ἔειπες.οὔ τί σ' ἀτιμάζουσι ϑεοί· χαλεπὸν δέ κεν εἴηπρεσβύτατον καὶ ἄριστον ἀτιμίῃσιν ἰάλλειν.ἀνδρῶν δ' εἴ πέρ τίς σε βίῃ καὶ κάρτειὴ εἴκωνοὔ τι τίει, σοὶ δ' ἐστὶ καὶ ἐξοπίσω τίσις αἰεί.ἕρξον ὅπως ἐϑέλεις καί τοι ϕίλον ἔπλετο ϑυμῷ."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχϑων·"αἶψά κ' ἐγὼν ἕρξαιμι, κελαινεϕές, ὡς ἀγορεύεις:ἀλλὰ σὸν αἰεὶ ϑυμὸν ὀπίζομαι ἠδ' ἀλεείνω.νῦν αὖ Φαιήκων ἐϑέλω περικαλλέα νῆαἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν ἐν ἠεροειδέιὴ πόντῳῥαῖσαι, ἵν' ἤδη σχῶνται, ἀπολλήξωσι δὲ πομπῆςἀνϑρώπων, μέγα δέ σϕιν ὄρος πόλει ἀμϕικαλύψαι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη νεϕεληγερέτα Ζεύς:"ὦ πέπον, ὣς μὲν ἐμῷ ϑυμῷ δοκεῖ εἶναι ἄριστα·ὁππότε κεν δὴ πάντες ἐλαυνομένην προί:δωνταιλαοὶ ἀπὸ πτόλιος, ϑεῖναι λίϑον ἐγγύϑι γαίηςνηὶ: ϑοῇ ἴκελον, ἵνα ϑαυμάζωσιν ἅπαντεςἄνϑρωποι, μέγα δέ σϕιν ὄρος πόλει ἀμϕικαλύψαι."αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχϑων,βῆ ῥ' ἴμεν ἐς Σχερίην, ὅϑι Φαίηκες γεγάασιν.ἔνϑ' ἔμεν'· ἡ δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυϑε ποντοπόρος νηῦςῥίμϕα διωκομένη. τῆς δὲ σχεδὸν ἦλϑ' ἐνοσίχϑων,ὅς μιν λᾶαν ἔϑηκε καὶ ἐρρίζωσεν ἔνερϑεχειρὶ καταπρηνεῖ ἐλάσας: ὁ δὲ νόσϕι βεβήκει.οἱ δὲ πρὸς ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευονΦαίηκες δολιχήρετμοι, ναυσικλυτοὶ ἄνδρες.ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·"ὤμοι, τίς δὴ νῆα ϑοὴν ἐπέδησ' ἐνὶ πόντῳοἴκαδ' ἐλαυνομένην; καὶ δὴ προὐϕαίνετο πᾶσα."ὣς ἄρα τις εἴπεσκε· τὰ δ' οὐκ ἴσαν ὡς ἐτέτυκτο.τοῖσιν δ' ᾽Αλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·"ὢ πόποι, ἦ μάλα δή με παλαίϕατα ϑέσϕαϑ' ἱκάνειπατρὸς ἐμοῦ, ὃς ἔϕασκε Ποσειδάων' ἀγάσεσϑαιἡμῖν, οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.ϕῆ ποτε Φαιήκων ἀνδρῶν περικαλλέα νῆαἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν ἐν ἠεροειδέι πόντῳῥαισέμεναι, μέγα δ' ἧμιν ὄρος πόλει ἀμϕικαλύψειν.ὣς ἀγόρευ' ὁ γέρων· τὰδε δὴ νῦν πάντα τελεῖται.ἀλλ' ἄγεϑ', ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω, πειϑώμεϑα πάντες.πομπῆς μὲν παύσασϑε βροτῶν, ὅτε κέν τις ἵκηταιἡμέτερον προτὶ ἄστυ· Ποσειδάωνι δὲ ταύρουςδώδεκα κεκριμένους ἱερεύσομεν, αἴ κ' ἐλεήσῃμηδ' ἥμιν περίμηκες ὄρος πόλει ἀμϕικαλύψῃ."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἔδδεισαν, ἑτοιμάσσαντο δὲ ταύρους.ὣς οἱ μέν ῥ' εὔχοντο Ποσειδάωνι ἄνακτιδήμου Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,ἑστεῶτες περὶ βωμόν. ὁ δ' ἔγρετο δῖος ᾽Οδυσσεὺςεὕδων ἐν γαίῃ πατρωίῃ, οὐδέ μιν ἔγνωἤδη δὴν ἀπεών· περὶ γὰρ ϑεὸς ἠέρα χεῦεΠαλλὰς ᾽Αϑηναίη, κούρη Διός, ὄϕρά μιν αὐτὸνἄγνωστον τεύξειεν ἕκαστά τε μυϑήσαιτο,μή μιν πρὶν ἄλοχος γνοίη ἀστοί τε ϕίλοι τε,πρὶν πᾶσαν μνηστῆρας ὑπερβασίην ἀποτῖσαι.τοὔνεκ' ἄρ' ἀλλοειδέα ϕαινέσκετο πάντα ἄνακτι,ἀτραπιτοί τε διηνεκέες λιμένες τε πάνορμοιπέτραί τ' ἠλίβατοι καὶ δένδρεα τηλεϑόωντα.στῆ δ' ἄρ' ἀναί:ξας καί ῥ' εἴσιδε πατρίδα γαῖαν,ᾤμωξέν τ' ἄρ' ἔπειτα καὶ ὣ πεπλήγετο μηρὼχερσὶ καταπρηνέσσ', ὀλοϕυρόμενος δ' ἔπος ηὔδα·"ὤμοι ἐγώ, τέων αὖτε βροτῶν ἐς γαῖαν ἱκάνω;ἤ ῥ' οἵ γ' ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι,ἦε ϕιλόξεινοι καί σϕιν νόος ἐστὶ ϑεουδής...πῇ δὴ χρήματα πολλὰ ϕέρω τάδε; πῇ δὲ καὶ αὐτὸςπλάξομαι; αἴϑ' ὄϕελον μεῖναι παρὰ Φαιήκεσσιναὐτοῦ· ἐγὼ δέ κεν ἄλλον ὑπερμενέων βασιλήωνἐξικόμην, ὅς κέν με ϕίλει καὶ ἔπεμπε νέεσϑαι.νῦν δ' οὔτ' ἄρ πῃ ϑέσϑαι ἐπίσταμαι, οὐδὲ μὲν αὐτοῦκαλλείψω, μή πως μοι ἕλωρ ἄλλοισι γένηται.ὢ πόποι, οὐκ ἄρα πάντα νοήμονες οὐδὲ δίκαιοιἦσαν Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,οἵ μ' εἰς ἄλλην γαῖαν ἀπήγαγον. ἦ τέ μ' ἔϕαντοἄξειν εἰς ᾽Ιϑάκην εὐδείελον, οὐδὲ τέλεσσαν.Ζεύς σϕεας τίσαιτο ἱκετήσιος, ὅς τε καὶ ἄλλουςἀνϑρώπους ἐϕορᾷ καὶ τείνυται, ὅς τις ἁμάρτῃ.ἀλλ' ἄγε δὴ τὰ χρήματ' ἀριϑμήσω καὶ ἴδωμαι,μή τί μοι οἴχωνται κοίλης ἐπὶ νηὸς ἄγοντες."ὣς εἰπὼν τρίποδας περικαλλέας ἠδὲ λέβηταςἠρίϑμει καὶ χρυσὸν ὑϕαντά τε εἵματα καλά.τῶν μὲν ἄρ' οὔ τι πόϑει· ὁ δ' ὀδύρετο πατρίδα γαῖανἑρπύζων παρὰ ϑῖνα πολυϕλοίσβοιο ϑαλάσσης,πόλλ' ὀλοϕυρόμενος. σχεδόϑεν δέ οἱ ἦλϑεν ᾽Αϑήνη,ἀνδρὶ δέμας εἰκυῖα νέῳ, ἐπιβώτορι μήλων,παναπάλῳ, οἷοί τε ἀνάκτων παῖδες ἔασι,δίπτυχον ἀμϕ' ὤμοισιν ἔχουσ' εὐεργέα λώπην·ποσσὶ δ' ὑπὸ λιπαροῖσι πέδιλ' ἔχε, χειρὶ δ' ἄκοντα.τὴν δ' ᾽Οδυσεὺς γήϑησεν ἰδὼν καὶ ἐναντίος ἦλϑεκαί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ὦ ϕίλ', ἐπεί σε πρῶτα κιχάνω τῷδ' ἐνὶ χώρῳ,χαῖρέ τε καὶ μή μοί τι κακῷ νόῳ ἀντιβολήσαις,ἀλλὰ σάω μὲν ταῦτα, σάω δ' ἐμέ· σοὶ γὰρ ἔγωγεεὔχομαι ὥς τε ϑεῷ καί σευ ϕίλα γούναϑ' ἱκάνω.καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄϕρ' ἔυ εἰδῶ·τίς γῆ, τίς δῆμος... τίνες ἀνέρες ἐγγεγάασιν;ἤ πού τις νήσων εὐδείελος, ἦέ τις ἀκτὴκεῖϑ' ἁλὶ κεκλιμένη ἐριβώλακος ἠπείροιο;"τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"νήπιός εἰς, ὦ ξεῖν', ἢ τηλόϑεν εἰλήλουϑας,εἰ δὴ τῆνδέ τε γαῖαν ἀνείρεαι. οὐδέ τι λίηνοὕτω νώνυμός ἐστιν· ἴσασι δέ μιν μάλα πολλοί,ἠμὲν ὅσοι ναίουσι πρὸς ἠῶ τ' ἠέλιόν τε,ἠδ' ὅσσοι μετόπισϑε ποτὶ ζόϕον ἠερόεντα.ἢτοι μὲν τρηχεῖα καὶ οὐχ ἱππήλατός ἐστιν,οὐ δὲ λίην λυπρή, ἀτὰρ οὐδ' εὐρεῖα τέτυκται.ἐν μὲν γάρ οἱ σῖτος ἀϑέσϕατος, ἐν δέ τε οἶνοςγίνεται· αἰεὶ δ' ὄμβρος ἔχει τεϑαλυῖά τ' ἑέρση.αἰγίβοτος δ' ἀγαϑὴ καὶ βούβοτος: ἔστι μὲν ὕληπαντοίη, ἐν δ' ἀρδμοὶ ἐπηετανοὶ παρέασι.τῶ τοι, ξεῖν', ᾽Ιϑάκης γε καὶ ἐς Τροίην ὄνομ' ἵκει,τήν περ τηλοῦ ϕασιν ᾽Αχαιίδοσ ἔμμεναι αἴης."ὣς ϕάτο, γήϑησεν δὲ πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεὺςχαίρων ᾗ γαίῃ πατρωίῃ, ὥς οἱ ἔειπεΠαλλὰς ᾽Αϑηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο·καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ήοὐ δ' ὅ γ' ἀληϑέα εἶπε, πάλιν δ' ὅ γε λάζετο μῦϑον,αἰὲν ἐνὶ στήϑεσσι νόον πολυκερδέα νωμῶν ή·"πυνϑανόμην ᾽Ιϑάκης γε καὶ ἐν Κρήτῃ εὐρείῃ,τηλοῦ ὑπὲρ πόντου· νῦν δ' εἰλήλουϑα καὶ αὐτὸςχρήμασι σὺν τοίσδεσσι· λιπὼν δ' ἔτι παισὶ τοσαῦταϕεύγω, ἐπεὶ ϕίλον υἷα κατέκτανον ᾽Ιδομενῆος,᾽Ορσίλοχον πόδας ὠκύν, ὃς ἐν Κρήτῃ εὐρείῃἀνέρας ἀλϕηστὰς νίκα ταχέεσσι πόδεσσιν,οὕνεκά με στερέσαι τῆς ληίδος ἤϑελε πάσηςΤρωιάδος, τῆς εἵνεκ' ἐγὼ πάϑον ἄλγεα ϑυμῷ,ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων,οὕνεκ' ἄρ' οὐχ ᾧ πατρὶ χαριζόμενος ϑεράπευονδήμῳ ἔνι Τρώων, ἀλλ' ἄλλων ἦρχον ἑταίρων.τὸν μὲν ἐγὼ κατιόντα βάλον χαλκήρειὴ δουρὶἀγρόϑεν, ἐγγὺς ὁδοῖο λοχησάμενος σὺν ἑταίρῳ·νὺξ δὲ μάλα δνοϕερὴ κάτεχ' οὐρανόν, οὐδέ τις ἥμεαςἀνϑρώπων ἐνόησε, λάϑον δέ ἑ ϑυμὸν ἀπούρας.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε κατέκτανον ὀξέι χαλκῷ,αὐτίκ' ἐγὼν ἐπὶ νῆα κιὼν Φοίνικας ἀγαυοὺςἐλλισάμην, καί σϕιν μενοεικέα ληίδα δῶκα·τούς μ' ἐκέλευσα Πύλον δὲ καταστῆσαι καὶ ἐϕέσσαιἢ εἰς ῎Ηλιδα δῖαν, ὅϑι κρατέουσιν ᾽Επειοί.ἀλλ' ἤτοί σϕεας κεῖϑεν ἀπώσατο ἲς ἀνέμοιοπόλλ' ἀεκαζομένους, οὐδ' ἤϑελον ἐξαπατῆσαι·κεῖϑεν δὲ πλαγχϑέντες ἱκάνομεν ἐνϑάδε νυκτός.σπουδῇ δ' ἐς λιμένα προερέσσαμεν, οὐδέ τις ἥμινδόρπου μνῆστις ἔην, μάλα περ χατέουσιν ἑλέσϑαι,ἀλλ' αὔτως ἀποβάντες ἐκείμεϑα νηὸς ἅπαντες.ἔνϑ' ἐμὲ μὲν γλυκὺς ὕπνος ἐπήλυϑε κεκμηῶτα,οἱ δὲ χρήματ' ἐμὰ γλαϕυρῆς ἐκ νηὸς ἑλόντεςκάτϑεσαν, ἔνϑα περ αὐτὸς ἐπὶ ψαμάϑοισιν ἐκείμην.οἱ δ' ἐς Σιδονίην εὐναιομένην ἀναβάντεςᾤχοντ'· αὐτὰρ ἐγὼ λιπόμην ἀκαχήμενος ἦτορ."ὣς ϕάτο, μείδησεν δὲ ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη,χειρί τέ μιν κατέρεξε· δέμας δ' ἤικτο γυναικὶκαλῇ τε μεγάλῃ τε καὶ ἀγλαὰ ἔργ' εἰδυίῃ.καί μιν ϕωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"κερδαλέος κ' εἴη καὶ ἐπίκλοπος ὅς σε παρέλϑοιἐν πάντεσσι δόλοισι, καὶ εἰ ϑεὸς ἀντιάσειε.σχέτλιε, ποικιλομῆτα, δόλων ἄτ', οὐκ ἄρ' ἔμελλες,οὐδ' ἐν σῇ περ ἐὼν γαίῃ, λήξειν ἀπατάωνμύϑων τε κλοπίων, οἵ τοι πεδόϑεν ϕίλοι εἰσίν.ἀλλ' ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεϑα, εἰδότες ἄμϕωκέρδε', ἐπεὶ σὺ μέν ἐσσι βροτῶν ὄχ' ἄριστος ἁπάντωνβουλῇ καὶ μύϑοισιν, ἐγὼ δ' ἐν πᾶσι ϑεοῖσιμήτι τε κλέομαι καὶ κέρδεσιν· οὐδὲ σύγ' ἔγνωςΠαλλάδ' ᾽Αϑηναίην, κούρην Διός, ἥ τέ τοι αἰεὶἐν πάντεσσι πόνοισι παρίσταμαι ἠδὲ ϕυλάσσω,καὶ δέ σε Φαιήκεσσι ϕίλον πάντεσσιν ἔϑηκα.νῦν αὖ δεῦρ' ἱκόμην, ἵνα τοι σὺν μῆτιν ὑϕήνωχρήματά τε κρύψω, ὅσα τοι Φαίηκες ἀγαυοὶὤπασαν οἴκαδ' ἰόντι ἐμῇ βουλῇ τε νόῳ τε,εἴπω ϑ' ὅσσά τοι αἶσα δόμοις ἔνι ποιητοῖσικήδε' ἀνασχέσϑαι· σὺ δὲ τετλάμεναι καὶ ἀνάγκῃ,μηδέ τῳ ἐκϕάσϑαι μήτ' ἀνδρῶν μήτε γυναικῶν,πάντων, οὕνεκ' ἄρ' ἦλϑες ἀλώμενος, ἀλλὰ σιωπῇπάσχειν ἄλγεα πολλά, βίας ὑποδέγμενος ἀνδρῶν."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ἀργαλέον σε, ϑεά, γνῶναι βροτῷ ἀντιάσαντικαὶ μάλ' ἐπισταμένῳ· σὲ γὰρ αὐτὴν παντὶ ἐί:σκεις.τοῦτο δ' ἐγὼν εὖ οἶδ', ὅτι μοι πάρος ἠπίη ἦσϑα,εἷος ἐνὶ Τροίῃ πολεμίζομεν υἷες ᾽Αχαιῶν.αὐτὰρ ἐπεὶ Πριάμοιο πόλιν διεπέρσαμεν αἰπήν,βῆμεν δ' ἐν νήεσσι, ϑεὸς δ' ἐκέδασσεν ᾽Αχαιούς,οὔ σέγ' ἔπειτα ἴδον, κούρη Διός, οὐδὲ νόησανηὸς ἐμῆς ἐπιβᾶσαν, ὅπως τί μοι ἄλγος ἀλάλκοις.ἀλλ' αἰεὶ ϕρεσὶν ᾗσιν ἔχων δεδαιὴγμένον ἦτορἠλώμην, εἵως με ϑεοὶ κακότητος ἔλυσαν·πρίν γ' ὅτε Φαιήκων ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳϑάρσυνάς τ' ἐπέεσσι καὶ ἐς πόλιν ἤγαγες αὐτή.νῦν δέ σε πρὸς πατρὸς γουνάζομαι οὐ γὰρ ὀίωἥκειν εἰς ᾽Ιϑάκην εὐδείελον, ἀλλά τιν' ἄλληνγαῖαν ἀναστρέϕομαι· σὲ δὲ κερτομέουσαν ὀίωταῦτ' ἀγορευέμεναι, ἵν' ἐμὰς ϕρένας ἠπεροπεύσῃς ή,εἰπέ μοι, εἰ ἐτεόν γε ϕίλην ἐς πατρίδ' ἱκάνω."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"αἰεί τοι τοιοῦτον ἐνὶ στήϑεσσι νόημα·τῶ σε καὶ οὐ δύναμαι προλιπεῖν δύστηνον ἐόντα,οὕνεκ' ἐπητής ἐσσι καὶ ἀγχίνοος καὶ ἐχέϕρων.ἀσπασίως γάρ κ' ἄλλος ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλϑὼνἵετ' ἐνὶ μεγάροις ἰδέειν παῖδάς τ' ἄλοχόν τε·σοὶ δ' οὔ πω ϕίλον ἐστὶ δαήμεναι οὐδὲ πυϑέσϑαι,πρίν γ' ἔτι σῆς ἀλόχου πειρήσεαι, ἥ τέ τοι αὕτωςἧσται ἐνὶ μεγάροισιν, ὀιὴζυραὶ δέ οἱ αἰεὶϕϑίνουσιν νύκτές τε καὶ ἤματα δάκρυ χεούσῃ.αὐτὰρ ἐγὼ τὸ μὲν οὔ ποτ' ἀπίστεον, ἀλλ' ἐνὶ ϑυμῷᾔδε', ὃ νοστήσεις ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρους:ἀλλά τοι οὐκ ἐϑέλησα Ποσειδάωνι μάχεσϑαιπατροκασιγνήτῳ, ὅς τοι κότον ἔνϑετο ϑυμῷ,χωόμενος ὅτι οἱ υἱὸν ϕίλον ἐξαλάωσας.ἀλλ' ἄγε τοι δείξω ᾽Ιϑάκης ἕδος, ὄϕρα πεποίϑῃς.Φόρκυνος μὲν ὅδ' ἐστὶ λιμήν, ἁλίοιο γέροντος,ἧδε δ' ἐπὶ κρατὸς λιμένος τανύϕυλλος ἐλαίη·ἀγχόϑι δ' αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον, ἠεροειδές,ἱρὸν Νυμϕάων, αἳ Νηιάδες καλέονται·τοῦτο δέ τοι σπέος εὐρυ,; κατηρεϕές, ἔνϑα σὺ πολλὰςἕρδεσκες Νύμϕῃσι τεληέσσας ἑκατόμβας:τοῦτο δὲ Νήριτόν ἐστιν ὄρος καταειμένον ὕλῃ."ὣς εἰποῦσα ϑεὰ σκέδασ' ἠέρα, εἴσατο δὲ χϑών·γήϑησέν τ' ἄρ' ἔπειτα πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεὺςχαίρων ᾗ γαίῃ, κύσε δὲ ζείδωρον ἄρουραν.αὐτίκα δὲ Νύμϕῃς ἠρήσατο χεῖρας ἀνασχών·"Νύμϕαι νηιάδες, κοῦραι Διός, οὔ ποτ' ἔγωγεὄψεσϑ' ὔμμ' ἐϕάμην· νῦν δ' εὐχωλῇς ἀγανῇσιχαίρετ'· ἀτὰρ καὶ δῶρα διδώσομεν, ὡς τὸ πάρος περ,αἴ κεν ἐᾷ πρόϕρων με Διὸς ϑυγάτηρ ἀγελείηαὐτόν τε ζώειν καί μοι ϕίλον υἱὸν ἀέξῃ."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"ϑάρσει· μή τοι ταῦτα μετὰ ϕρεσὶ σῇσι μελόντων.ἀλλὰ χρήματα μὲν μυχῷ ἄντρου ϑεσπεσίοιοϑείομεν αὐτίκα νῦν, ἵνα περ τάδε τοι σόα μίμνῃ·αὐτοὶ δὲ ϕραζώμεϑ' ὅπως ὄχ' ἄριστα γένηται."ὣς εἰποῦσα ϑεὰ δῦνε σπέος ἠεροειδές,μαιομένη κευϑμῶνας ἀνὰ σπέος: αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςἄσσον πάντ' ἐϕόρει, χρυσὸν καὶ ἀτειρέα χαλκὸνεἵματά τ' εὐποίητα, τά οἱ Φαίηκες ἔδωκαν.καὶ τὰ μὲν εὖ κατέϑηκε, λίϑον δ' ἐπέϑηκε ϑύρῃσιΠαλλὰς ᾽Αϑηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο.τὼ δὲ καϑεζομένω ἱερῆς παρὰ πυϑμέν' ἐλαίηςϕραζέσϑην μνηστῆρσιν ὑπερϕιάλοισιν ὄλεϑρον.τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,ϕράζευ ὅπως μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐϕήσεις,οἳ δή τοι τρίετες μέγαρον κάτα κοιρανέουσι,μνώμενοι ἀντιϑέην ἄλοχον καὶ ἕδνα διδόντες:ἡ δὲ σὸν αἰεὶ νόστον ὀδυρομένη κατὰ ϑυμὸνπάντας μέν ῥ' ἔλπει καὶ ὑπίσχεται ἀνδρὶ ἑκάστῳ,ἀγγελίας προιὴεῖσα, νόος δέ οἱ ἄλλα μενοινᾷ."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ ᾽Αγαμέμνονος ᾽Ατρείδαοϕϑείσεσϑαι κακὸν οἶτον ἐνὶ μεγάροισιν ἔμελλον,εἰ μή μοι σὺ ἕκαστα, ϑεά, κατὰ μοῖραν ἔειπες.ἀλλ' ἄγε μῆτιν ὕϕηνον, ὅπως ἀποτίσομαι αὐτούς:πὰρ δέ μοι αὐτὴ στῆϑι, μένος πολυϑαρσὲς ἐνεῖσα,οἷον ὅτε Τροίης λύομεν λιπαρὰ κρήδεμνα.αἴ κέ μοι ὣς μεμαυῖα παρασταίης, γλαυκῶπι,καί κε τριηκοσίοισιν ἐγὼν ἄνδρεσσι μαχοίμηνσὺν σοί, πότνα ϑεά, ὅτε μοι πρόϕρασσ' ἐπαρήγοις."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"καὶ λίην τοι ἔγωγε παρέσσομαι, οὐδέ με λήσεις,ὁππότε κεν δὴ ταῦτα πενώμεϑα· καί τιν' ὀίωαἵματί τ' ἐγκεϕάλῳ τε παλαξέμεν ἄσπετον οὖδαςἀνδρῶν μνηστήρων, οἵ τοι βίοτον κατέδουσιν.ἀλλ' ἄγε σ' ἄγνωστον τεύξω πάντεσσι βροτοῖσι·κάρψω μὲν χρόα καλὸν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσι,ξανϑὰς δ' ἐκ κεϕαλῆς ὀλέσω τρίχας, ἀμϕὶ δὲ λαῖϕοςἕσσω, ὅ κε στυγέῃσιν ἰδὼν ἄνϑρωπος ἔχοντα,κνυζώσω δέ τοι ὄσσε πάρος περικαλλέ' ἐόντε,ὡς ἂν ἀεικέλιος πᾶσι μνηστῆρσι ϕανήῃςσῇ τ' ἀλόχῳ καὶ παιδί, τὸν ἐν μεγάροισιν ἔλειπες.αὐτὸς δὲ πρώτιστα συβώτην εἰσαϕικέσϑαι,ὅς τοι ὑῶν ἐπίουρος, ὁμῶς δέ τοι ἤπια οἶδε,παῖδά τε σὸν ϕιλέει καὶ ἐχέϕρονα Πηνελόπειαν.δήεις τόν γε σύεσσι παρήμενον· αἱ δὲ νέμονταιπὰρ Κόρακος πέτρῃ ἐπί τε κρήνῃ ᾽Αρεϑούσῃ,ἔσϑουσαι βάλανον μενοεικέα καὶ μέλαν ὕδωρπίνουσαι, τά ϑ' ὕεσσι τρέϕει τεϑαλυῖαν ἀλοιϕήν.ἔνϑα μένειν καὶ πάντα παρήμενος ἐξερέεσϑαι,ὄϕρ' ἂν ἐγὼν ἔλϑω Σπάρτην ἐς καλλιγύναικαΤηλέμαχον καλέουσα, τεὸν ϕίλον υἱόν, ᾽Οδυσσεῦ,ὅς τοι ἐς εὐρύχορον Λακεδαίμονα πὰρ Μενέλαονᾤχετο πευσόμενος μετὰ σὸν κλέος, εἴ που ἔτ' εἴης."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"τίπτε γὰρ οὔ οἱ ἔειπες, ἐνὶ ϕρεσὶ πάντ' εἰδυῖα;ἦ ἵνα που καὶ κεῖνος ἀλώμενος ἄλγεα πάσχῃπόντον ἐπ' ἀτρύγετον· βίοτον δέ οἱ ἄλλοι ἔδουσι."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"μὴ δή τοι κεῖνός γε λίην ἐνϑύμιος ἔστω.αὐτή μιν πόμπευον, ἵνα κλέος ἐσϑλὸν ἄροιτοκεῖσ' ἐλϑών· ἀτὰρ οὔ τιν' ἔχει πόνον, ἀλλὰ ἕκηλοςἧσται ἐν ᾽Ατρεί:δαο δόμοις, παρὰ δ' ἄσπετα κεῖται.ἦ μέν μιν λοχόωσι νέοι σὺν νηὶ μελαίνῃ,ἱέμενοι κτεῖναι, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσϑαι·ἀλλὰ τά γ' οὐκ ὀίω· πρὶν καί τινα γαῖα καϑέξειἀνδρῶν μνηστήρων, οἵ τοι βίοτον κατέδουσιν."ὣς ἄρα μιν ϕαμένη ῥάβδῳ ἐπεμάσσατ' ᾽Αϑήνη.κάρψε μέν οἱ χρόα καλὸν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσι,ξανϑὰς δ' ἐκ κεϕαλῆς ὄλεσε τρίχας, ἀμϕὶ δὲ δέρμαπάντεσσιν μελέεσσι παλαιοῦ ϑῆκε γέροντος,κνύζωσεν δέ οἱ ὄσσε πάρος περικαλλέ' ἐόντε.ἀμϕὶ δέ μιν ῥάκος ἄλλο κακὸν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα,ῥωγαλέα, ῥυπόωντα, κακῷ μεμορυγμένα καπνῷ·ἀμϕὶ δέ μιν μέγα δέρμα ταχείης ἕσσ' ἐλάϕοιο,ψιλόν· δῶκε δέ οἱ σκῆπτρον καὶ ἀεικέα πήρην,πυκνὰ ῥωγαλέην· ἐν δὲ στρόϕος ἦεν ἀορτήρ.τώ γ' ὣς βουλεύσαντε διέτμαγεν. ἡ μὲν ἔπειταἐς Λακεδαίμονα δῖαν ἔβη μετὰ παῖδ' ᾽Οδυσῆος.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΞΑὐτὰρ ὁ ἐκ λιμένος προσέβη τρηχεῖαν ἀταρπὸνχῶρον ἀν' ὑλήεντα δι' ἄκριας, ᾗ οἱ ᾽Αϑήνηπέϕραδε δῖον ὑϕορβόν, ὅ οἱ βιότοιο μάλιστακήδετο οἰκήων, ουἠς κτήσατο δῖος ᾽Οδυσσεύς.τὸν δ' ἄρ' ἐνὶ προδόμῳ εὗρ' ἥμενον, ἔνϑά οἱ αὐλὴὑψηλὴ δέδμητο, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ,καλή τε μεγάλη τε, περίδρομος: ἥν ῥα συβώτηςαὐτὸς δείμαϑ' ὕεσσιν ἀποιχομένοιο ἄνακτος,νόσϕιν δεσποίνης καὶ Λαέρταο γέροντος,ῥυτοῖσιν λάεσσι καὶ ἐϑρίγκωσεν ἀχέρδῳ.σταυροὺς δ' ἐκτὸς ἔλασσε διαμπερὲς ἔνϑα καὶ ἔνϑα,πυκνοὺς καὶ ϑαμέας, τὸ μέλαν δρυὸς ἀμϕικεάσσας.ἔντοσϑεν δ' αὐλῆς συϕεοὺς δυοκαίδεκα ποίειπλησίον ἀλλήλων, εὐνὰς συσίν· ἐν δὲ ἑκάστῳπεντήκοντα σύες χαμαιευνάδες ἐρχατόωντο,ϑήλειαι τοκάδες: τοὶ δ' ἄρσενες ἐκτὸς ἴαυον,πολλὸν παυρότεροι· τοὺς γὰρ μινύϑεσκον ἔδοντεςἀντίϑεοι μνηστῆρες, ἐπεὶ προί:αλλε συβώτηςαἰεὶ ζατρεϕέων σιάλων τὸν ἄριστον ἁπάντων·οἱ δὲ τριηκόσιοί τε καὶ ἑξήκοντα πέλοντο.πὰρ δὲ κύνες ϑήρεσσιν ἐοικότες αἰὲν ἴαυοντέσσαρες, ουἠς ἔϑρεψε συβώτης, ὄρχαμος ἀνδρῶν·αὐτὸς δ' ἀμϕὶ πόδεσσιν ἑοῖς ἀράρισκε πέδιλα,τάμνων δέρμα βόειον ἐυχροές: οἱ δὲ δὴ ἄλλοιᾤχοντ' ἄλλυδις ἄλλος ἅμ' ἀγρομένοισι σύεσσιν,οἱ τρεῖς: τὸν δὲ τέταρτον ἀποπροέηκε πόλιν δὲσῦν ἀγέμεν μνηστῆρσιν ὑπερϕιάλοισιν ἀνάγκῃ,ὄϕρ' ἱερεύσαντες κρειῶν κορεσαίατο ϑυμόν.ἐξαπίνης δ' ᾽Οδυσῆα ἴδον κύνες ὑλακόμωροι.οἱ μὲν κεκλήγοντες ἐπέδραμον· αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςἕζετο κερδοσύνῃ, σκῆπτρον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.ἔνϑά κεν ᾧ πὰρ σταϑμῷ ἀεικέλιον πάϑεν ἄλγος:ἀλλὰ συβώτης ὦκα ποσὶ κραιπνοῖσι μετασπὼνἔσσυτ' ἀνὰ πρόϑυρον, σκῦτος δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.τοὺς μὲν ὁμοκλήσας σεῦεν κύνας ἄλλυδις ἄλλονπυκνῇσιν λιϑάδεσσιν· ὁ δὲ προσέειπεν ἄνακτα·"ὦ γέρον, ἦ ὀλίγου σε κύνες διεδηλήσαντοἐξαπίνης, καί κέν μοι ἐλεγχείην κατέχευας.καὶ δέ μοι ἄλλα ϑεοὶ δόσαν ἄλγεά τε στοναχάς τε·ἀντιϑέου γὰρ ἄνακτος ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύωνἧμαι, ἄλλοισιν δὲ σύας σιάλους ἀτιτάλλωἔδμεναι· αὐτὰρ κεῖνος ἐελδόμενός που ἐδωδῆςπλάζετ' ἐπ' ἀλλοϑρόων ἀνδρῶν δῆμόν τε πόλιν τε,εἴ που ἔτι ζώει καὶ ὁρᾷ ϕάος ἠελίοιο.ἀλλ' ἕπεο, κλισίηνδ' ἴομεν, γέρον, ὄϕρα καὶ αὐτός,σίτου καὶ οἴνοιο κορεσσάμενος κατὰ ϑυμόν,εἴπῃς, ὁππόϑεν ἐσσὶ καὶ ὁππόσα κήδε' ἀνέτλης."ὣς εἰπὼν κλισίην δ' ἡγήσατο δῖος ὑϕορβός,εἷσεν δ' εἰσαγαγών, ῥῶπας δ' ὑπέχευε δασείας,ἐστόρεσεν δ' ἐπὶ δέρμα ἰονϑάδος ἀγρίου αἰγός,αὐτοῦ ἐνεύναιον, μέγα καὶ δασύ. χαῖρε δ' ᾽Οδυσσεύς,ὅττί μιν ὣς ὑπέδεκτο, ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"Ζεύς τοι δοίη, ξεῖνε, καὶ ἀϑάνατοι ϑεοὶ ἄλλοι,ὅττι μάλιστ' ἐϑέλεις, ὅτι με πρόϕρων ὑπέδεξο."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"ξεῖν', οὔ μοι ϑέμις ἔστ', οὐδ' εἰ κακίων σέϑεν ἔλϑοι,ξεῖνον ἀτιμῆσαι· πρὸς γὰρ Διός εἰσιν ἅπαντεςξεῖνοί τε πτωχοί τε. δόσις δ' ὀλίγη τε ϕίλη τεγίνεται ἡμετέρη· ἡ γὰρ δμώων δίκη ἐστίναἰεὶ δειδιότων, ὅτ' ἐπικρατέωσιν ἄνακτεςοἱ νέοι. ἦ γὰρ τοῦ γε ϑεοὶ κατὰ νόστον ἔδησαν,ὅς κεν ἔμ' ἐνδυκέως ἐϕίλει καὶ κτῆσιν ὄπασσεν,οἷά τε ᾧ οἰκῆι ἄναξ εὔϑυμος ἔδωκεν,οἶκόν τε κλῆρόν τε πολυμνήστην τε γυναῖκα,ὅς οἱ πολλὰ κάμῃσι, ϑεὸς δ' ἐπὶ ἔργον ἀέξῃ,ὡς καὶ ἐμοὶ τόδε ἔργον ἀέξεται, ᾧ ἐπιμίμνω.τῶ κέ με πόλλ' ὤνησεν ἄναξ, εἰ αὐτόϑ' ἐγήρα·ἀλλ' ὄλεϑ'. ὡς ὤϕελλ' ῾Ελένης ἀπὸ ϕῦλον ὀλέσϑαιπρόχνυ, ἐπεὶ πολλῶν ἀνδρῶν ὑπὸ γούνατ' ἔλυσε·καὶ γὰρ κεῖνος ἔβη ᾽Αγαμέμνονος εἵνεκα τιμῆς῎Ιλιον εἰς εὔπωλον, ἵνα Τρώεσσι μάχοιτο."ὣς εἰπὼν ζωστῆρι ϑοῶς συνέεργε χιτῶνα,βῆ δ' ἴμεν ἐς συϕεούς, ὅϑι ἔϑνεα ἔρχατο χοίρων.ἔνϑεν ἑλὼν δύ' ἔνεικε καὶ ἀμϕοτέρους ἱέρευσεν,εὗσέ τε μίστυλλέν τε καὶ ἀμϕ' ὀβελοῖσιν ἔπειρεν.ὀπτήσας δ' ἄρα πάντα ϕέρων παρέϑηκ' ᾽Οδυσῆιϑέρμ' αὐτοῖς ὀβελοῖσιν· ὁ δ' ἄλϕιτα λευκὰ πάλυνεν.ἐν δ' ἄρα κισσυβίῳ κίρνη μελιηδέα οἶνον,αὐτὸς δ' ἀντίον ἷζεν, ἐποτρύνων δὲ προσηύδα·"ἔσϑιε νῦν, ὦ ξεῖνε, τά τε δμώεσσι πάρεστι,χοίρε'· ἀτὰρ σιάλους γε σύας μνηστῆρες ἔδουσιν,οὐκ ὄπιδα ϕρονέοντες ἐνὶ ϕρεσὶν οὐδ' ἐλεητύν.οὐ μὲν σχέτλια ἔργα ϑεοὶ μάκαρες ϕιλέουσιν,ἀλλὰ δίκην τίουσι καὶ αἴσιμα ἔργ' ἀνϑρώπων.καὶ μὲν δυσμενέες καὶ ἀνάρσιοι, οἵ τ' ἐπὶ γαίηςἀλλοτρίης βῶσιν καί σϕιν Ζεὺς ληίδα δώῃ,πλησάμενοι δέ τε νῆας ἔβαν οἶκόν δὲ νέεσϑαι,καὶ μὲν τοῖς ὄπιδος κρατερὸν δέος ἐν ϕρεσὶ πίπτει.οἷδε δέ τοι ἴσασι, ϑεοῦ δέ τιν' ἔκλυον αὐδήν,κείνου λυγρὸν ὄλεϑρον, ὅ τ' οὐκ ἐϑέλουσι δικαίωςμνᾶσϑαι οὐδὲ νέεσϑαι ἐπὶ σϕέτερ', ἀλλὰ ἕκηλοικτήματα δαρδάπτουσιν ὑπέρβιον, οὐδ' ἔπι ϕειδώ.ὅσσαι γὰρ νύκτές τε καὶ ἡμέραι ἐκ Διός εἰσιν,οὔ ποϑ' ἓν ἱρεύουσ' ἱερήιον οὐδὲ δύ' οἴω·οἶνον δὲ ϕϑινύϑουσιν ὑπέρβιον ἐξαϕύοντες.ἦ γάρ οἱ ζωή γ' ἦν ἄσπετος: οὔ τινι τόσσηἀνδρῶν ἡρώων, οὔτ' ἠπείροιο μελαίνηςοὔτ' αὐτῆς ᾽Ιϑάκης: οὐδὲ ξυνεείκοσι ϕωτῶνἔστ' ἄϕενος τοσσοῦτον· ἐγὼ δέ κέ τοι καταλέξω.δώδεκ' ἐν ἠπείρῳ ἀγέλαι· τόσα πώεα οἰῶν,τόσσα συῶν συβόσια, τόσ' αἰπόλια πλατέ' αἰγῶνβόσκουσι ξεῖνοί τε καὶ αὐτοῦ βώτορες ἄνδρες.ἐνϑάδε τ' αἰπόλια πλατέ' αἰγῶν ἕνδεκα πάνταἐσχατιῇ βόσκοντ', ἐπὶ δ' ἀνέρες ἐσϑλοὶ ὄρονται.τῶν αἰεί σϕιν ἕκαστος ἐπ' ἤματι μῆλον ἀγινεῖ,ζατρεϕέων αἰγῶν ὅς τις ϕαίνηται ἄριστος.αὐτὰρ ἐγὼ σῦς τάσδε ϕυλάσσω τε ῥύομαί τε,καί σϕι συῶν τὸν ἄριστον ἔυ κρίνας ἀποπέμπω."ὣς ϕάϑ', ὁ δ' ἐνδυκέως κρέα τ' ἤσϑιε πῖνέ τε οἶνονἁρπαλέως ἀκέων, κακὰ δὲ μνηστῆρσι ϕύτευεν.αὐτὰρ ἐπεὶ δείπνησε καὶ ἤραρε ϑυμὸν ἐδωδῇ,καί οἱ πλησάμενος δῶκε σκύϕος, ᾧ περ ἔπινεν,οἴνου ἐνίπλειον· ὁ δ' ἐδέξατο, χαῖρε δὲ ϑυμῷ,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ὦ ϕίλε, τίς γάρ σε πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσιν,ὧδε μάλ' ἀϕνειὸς καὶ καρτερός, ὡς ἀγορεύεις...ϕῂς δ' αὐτὸν ϕϑίσϑαι ᾽Αγαμέμνονος εἵνεκα τιμῆς.εἰπέ μοι, αἴ κέ ποϑι γνώω τοιοῦτον ἐόντα.Ζεὺς γάρ που τό γε οἶδε καὶ ἀϑάνατοι ϑεοὶ ἄλλοι,εἴ κέ μιν ἀγγείλαιμι ἰδών· ἐπὶ πολλὰ δ' ἀλήϑην."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα συβώτης, ὄρχαμος ἀνδρῶν·"ὦ γέρον, οὔ τις κεῖνον ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλϑὼνἀγγέλλων πείσειε γυναῖκά τε καὶ ϕίλον υἱόν,ἀλλ' ἄλλως κομιδῆς κεχρημένοι ἄνδρες ἀλῆταιψεύδοντ', οὐδ' ἐϑέλουσιν ἀληϑέα μυϑήσασϑαι.ὃς δέ κ' ἀλητεύων ᾽Ιϑάκης ἐς δῆμον ἵκηται,ἐλϑὼν ἐς δέσποιναν ἐμὴν ἀπατήλια βάζει·ἡ δ' εὖ δεξαμένη ϕιλέει καὶ ἕκαστα μεταλλᾷ,καί οἱ ὀδυρομένῃ βλεϕάρων ἄπο δάκρυα πίπτει,ἣ ϑέμις ἐστὶ γυναικός, ἐπὴν πόσις ἄλλοϑ' ὄληται.αἶψά κε καὶ σύ, γεραιέ, ἔπος παρατεκτήναιο,εἴ τίς τοι χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα δοίη.τοῦ δ' ἤδη μέλλουσι κύνες ταχέες τ' οἰωνοὶῥινὸν ἀπ' ὀστεόϕιν ἐρύσαι, ψυχὴ δὲ λέλοιπεν·ἢ τόν γ' ἐν πόντῳ ϕάγον ἰχϑύες, ὀστέα δ' αὐτοῦκεῖται ἐπ' ἠπείρου ψαμάϑῳ εἰλυμένα πολλῇ.ὣς ὁ μὲν ἔνϑ' ἀπόλωλε, ϕίλοισι δὲ κήδε' ὀπίσσωπᾶσιν, ἐμοὶ δὲ μάλιστα, τετεύχαται· οὐ γὰρ ἔτ' ἄλλονἤπιον ὧδε ἄνακτα κιχήσομαι, ὁππόσ' ἐπέλϑω,οὐδ' εἴ κεν πατρὸς καὶ μητέρος αὖτις ἵκωμαιοἶκον, ὅϑι πρῶτον γενόμην καί μ' ἔτρεϕον αὐτοί.οὐδέ νυ τῶν ἔτι τόσσον ὀδύρομαι, ἱέμενός περὀϕϑαλμοῖσιν ἰδέσϑαι ἐὼν ἐν πατρίδι γαίῃ·ἀλλά μ' ᾽Οδυσσῆος πόϑος αἴνυται οἰχομένοιο.τὸν μὲν ἐγών, ὦ ξεῖνε, καὶ οὐ παρεόντ' ὀνομάζειναἰδέομαι· περὶ γάρ μ' ἐϕίλει καὶ κήδετο ϑυμῷ·ἀλλά μιν ἠϑεῖον καλέω καὶ νόσϕιν ἐόντα."τὸν δ' αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"ὦ ϕίλ', ἐπεὶ δὴ πάμπαν ἀναίνεαι, οὐδ' ἔτι ϕῇσϑακεῖνον ἐλεύσεσϑαι, ϑυμὸς δέ τοι αἰὲν ἄπιστος:ἀλλ' ἐγὼ οὐχ αὕτως μυϑήσομαι, ἀλλὰ σὺν ὅρκῳ,ὡς νεῖται ᾽Οδυσεύς. εὐαγγέλιον δέ μοι ἔστωαὐτίκ', ἐπεί κεν κεῖνος ἰὼν τὰ ἃ δώμαϑ' ἵκηται.πρὶν δέ κε, καὶ μάλα περ κεχρημένος, οὔ τι δεχοίμην·ἐχϑρὸς γάρ μοι κεῖνος ὁμῶς ᾽Αί:δαο πύλῃσιγίνεται, ὃς πενίῃ εἴκων ἀπατήλια βάζει.ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα ϑεῶν ξενίη τε τράπεζαἱστίη τ' ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀϕικάνω,ἦ μέν τοι τάδε πάντα τελείεται ὡς ἀγορεύω.τοῦδ' αὐτοῦ λυκάβαντος ἐλεύσεται ἐνϑάδ' ᾽Οδυσσεύς.τοῦ μὲν ϕϑίνοντος μηνός, τοῦ δ' ἱσταμένοιο,οἴκαδε νοστήσει, καὶ τίσεται ὅς τις ἐκείνουἐνϑάδ' ἀτιμάζει ἄλοχον καὶ ϕαίδιμον υἱόν."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"ὦ γέρον, οὔτ' ἄρ' ἐγὼν εὐαγγέλιον τόδε τίσωοὔτ' ᾽Οδυσεὺς ἔτι οἶκον ἐλεύσεται· ἀλλὰ ἕκηλοςπῖνε, καὶ ἄλλα παρ' ἐξ μεμνώμεϑα, μηδέ με τούτωνμίμνῃσκ'· ἦ γὰρ ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσιν ἐμοῖσινἄχνυται, ὁππότε τις μνήσῃ κεδνοῖο ἄνακτος.ἀλλ' ἤτοι ὅρκον μὲν ἐάσομεν, αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςἔλϑοι, ὅπως μιν ἔγωγ' ἐϑέλω καὶ ΠηνελόπειαΛαέρτης ϑ' ὁ γέρων καὶ Τηλέμαχος ϑεοειδής.νῦν αὖ παιδὸς ἄλαστον ὀδύρομαι, ὃν τέκ' ᾽Οδυσσεύς,Τηλεμάχου. τὸν ἐπεὶ ϑρέψαν ϑεοὶ ἔρνειὴ ἶσον,καί μιν ἔϕην ἔσσεσϑαι ἐν ἀνδράσιν οὔ τι χέρειαπατρὸς ἑοῖο ϕίλοιο, δέμας καὶ εἶδος ἀγητόν·τὸν δέ τις ἀϑανάτων βλάψε ϕρένας ἔνδον ἐίσαςἠέ τις ἀνϑρώπων· ὁ δ' ἔβη μετὰ πατρὸς ἀκουὴνἐς Πύλον ἠγαϑέην· τὸν δὲ μνηστῆρες ἀγαυοὶοἴκαδ' ἰόντα λοχῶσιν, ὅπως ἀπὸ ϕῦλον ὄληταινώνυμον ἐξ ᾽Ιϑάκης ᾽Αρκεισίου ἀντιϑέοιο.ἀλλ' ἤτοι κεῖνον μὲν ἐάσομεν, ἤ κεν ἁλώῃἦ κε ϕύγῃ καί κέν οἱ ὑπέρσχῃ χεῖρα Κρονίων.ἀλλ' ἄγε μοι σύ, γεραιέ, τὰ σ' αὐτοῦ κήδε' ἐνίσπες,καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄϕρ' ἔυ εἰδῶ·τίς πόϑεν εἰς ἀνδρῶν; πόϑι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες...ὁπποίης τ' ἐπὶ νηὸς ἀϕίκεο· πῶς δέ σε ναῦταιἤγαγον εἰς ᾽Ιϑάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀίομαι ἐνϑάδ' ἱκέσϑαι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.εἴη μὲν νῦν νῶιν ἐπὶ χρόνον ἠμὲν ἐδωδὴἠδὲ μέϑυ γλυκερὸν κλισίης ἔντοσϑεν ἐοῦσιδαίνυσϑαι ἀκέοντ', ἄλλοι δ' ἐπὶ ἔργον ἕποιεν·ῥηιδίως κεν ἔπειτα καὶ εἰς ἐνιαυτὸν ἅπανταοὔ τι διαπρήξαιμι λέγων ἐμὰ κήδεα ϑυμοῦ,ὅσσά γε δὴ ξύμπαντα ϑεῶν ἰότητι μόγησα.ἐκ μὲν Κρητάων γένος εὔχομαι εὐρειάων,ἀνέρος ἀϕνειοῖο πάις: πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοιυἷες ἐνὶ μεγάρῳ ἠμὲν τράϕεν ἠδὲ γένοντογνήσιοι ἐξ ἀλόχου· ἐμὲ δ' ὠνητὴ τέκε μήτηρπαλλακίς, ἀλλά με ἶσον ἰϑαγενέεσσιν ἐτίμαΚάστωρ ῾Υλακίδης, τοῦ ἐγὼ γένος εὔχομαι εἶναι·ὃς τότ' ἐνὶ Κρήτεσσι ϑεὸς ὣς τίετο δήμῳὄλβῳ τε πλούτῳ τε καὶ υἱάσι κυδαλίμοισιν.ἀλλ' ἤτοι τὸν κῆρες ἔβαν ϑανάτοιο ϕέρουσαιεἰς ᾽Αίδαο δόμους: τοὶ δὲ ζωὴν ἐδάσαντοπαῖδες ὑπέρϑυμοι καὶ ἐπὶ κλήρους ἐβάλοντο,αὐτὰρ ἐμοὶ μάλα παῦρα δόσαν καὶ οἰκί' ἔνειμαν.ἠγαγόμην δὲ γυναῖκα πολυκλήρων ἀνϑρώπωνεἵνεκ' ἐμῆς ἀρετῆς, ἐπεὶ οὐκ ἀποϕώλιος ἦαοὐδὲ ϕυγοπτόλεμος: νῦν δ' ἤδη πάντα λέλοιπεν·ἀλλ' ἔμπης καλάμην γέ σ' ὀίομαι εἰσορόωνταγινώσκειν· ἦ γάρ με δύη ἔχει ἤλιϑα πολλή.ἦ μὲν δὴ ϑάρσός μοι ῎Αρης τ' ἔδοσαν καὶ ᾽Αϑήνηκαὶ ῥηξηνορίην· ὁπότε κρίνοιμι λόχον δὲἄνδρας ἀριστῆας, κακὰ δυσμενέεσσι ϕυτεύων,οὔ ποτέ μοι ϑάνατον προτιόσσετο ϑυμὸς ἀγήνωρ,ἀλλὰ πολὺ πρώτιστος ἐπάλμενος ἔγχει ἕλεσκονἀνδρῶν δυσμενέων ὅ τέ μοι εἴξειε πόδεσσι.τοῖος ἔα ἐν πολέμῳ· ἔργον δέ μοι οὐ ϕίλον ἔσκενοὐδ' οἰκωϕελίη, ἥ τε τρέϕει ἀγλαὰ τέκνα,ἀλλά μοι αἰεὶ νῆες ἐπήρετμοι ϕίλαι ἦσανκαὶ πόλεμοι καὶ ἄκοντες ἐύξεστοι καὶ ὀιστοί,λυγρά, τά τ' ἄλλοισίν γε καταριγηλὰ πέλονται.αὐτὰρ ἐμοὶ τὰ ϕίλ' ἔσκε, τά που ϑεὸς ἐν ϕρεσὶ ϑῆκεν·ἄλλος γάρ τ' ἄλλοισιν ἀνὴρ ἐπιτέρπεται ἔργοις.πρὶν μὲν γὰρ Τροίης ἐπιβήμεναι υἷας ᾽Αχαιῶνεἰνάκις ἀνδράσιν ἦρξα καὶ ὠκυπόροισι νέεσσινἄνδρας ἐς ἀλλοδαπούς, καί μοι μάλα τύγχανε πολλά.τῶν ἐξαιρεύμην μενοεικέα, πολλὰ δ' ὀπίσσωλάγχανον· αἶψα δὲ οἶκος ὀϕέλλετο, καί ῥα ἔπειταδεινός τ' αἰδοῖός τε μετὰ Κρήτεσσι τετύγμην.ἀλλ' ὅτε δὴ τήν γε στυγερὴν ὁδὸν εὐρύοπα Ζεὺςἐϕράσαϑ', ἣ πολλῶν ἀνδρῶν ὑπὸ γούνατ' ἔλυσε,δὴ τότ' ἔμ' ἤνωγον καὶ ἀγακλυτὸν ᾽Ιδομενῆανήεσσ' ἡγήσασϑαι ἐς ῎Ιλιον· οὐδέ τι μῆχοςἦεν ἀνήνασϑαι, χαλεπὴ δ' ἔχε δήμου ϕῆμις.ἔνϑα μὲν εἰνάετες πολεμίζομεν υἷες ᾽Αχαιῶν,τῷ δεκάτῳ δὲ πόλιν Πριάμου πέρσαντες ἔβημενοἴκαδε σὺν νήεσσι, ϑεὸς δ' ἐκέδασσεν ᾽Αχαιούς.αὐτὰρ ἐμοὶ δειλῷ κακὰ μήδετο μητίετα Ζεύς:μῆνα γὰρ οἶον ἔμεινα τεταρπόμενος τεκέεσσικουριδίῃ τ' ἀλόχῳ καὶ κτήμασιν· αὐτὰρ ἔπειταΑἴγυπτον δέ με ϑυμὸς ἀνώγει ναυτίλλεσϑαι,νῆας ἔυ στείλαντα, σὺν ἀντιϑέοισ' ἑτάροισιν.ἐννέα νῆας στεῖλα, ϑοῶς δ' ἐσαγείρετο λαός.ἑξῆμαρ μὲν ἔπειτα ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροιδαίνυντ'· αὐτὰρ ἐγὼν ἱερήια πολλὰ παρεῖχονϑεοῖσίν τε ῥέζειν αὐτοῖσί τε δαῖτα πένεσϑαι.ἑβδομάτῃ δ' ἀναβάντες ἀπὸ Κρήτης εὐρείηςἐπλέομεν Βορέῃ ἀνέμῳ ἀκραέι καλῷῥηιδίως, ὡς εἴ τε κατὰ ῥόον· οὐδέ τις οὖν μοινηῶν πημάνϑη, ἀλλ' ἀσκηϑέες καὶ ἄνουσοιἥμεϑα, τὰς δ' ἄνεμός τε κυβερνῆταί τ' ἴϑυνον.πεμπταῖοι δ' Αἴγυπτον ἐυρρείτην ἱκόμεσϑα,στῆσα δ' ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νέας ἀμϕιελίσσας.ἔνϑ' ἤτοι μὲν ἐγὼ κελόμην ἐρίηρας ἑταίρουςαὐτοῦ πὰρ νήεσσι μένειν καὶ νῆας ἔρυσϑαι,ὀπτῆρας δὲ κατὰ σκοπιὰς ὤτρυνα νέεσϑαι·οἱ δ' ὕβρει εἴξαντες, ἐπισπόμενοι μένειὴ σϕῷ,αἶψα μάλ' Αἰγυπτίων ἀνδρῶν περικαλλέας ἀγροὺςπόρϑεον, ἐκ δὲ γυναῖκας ἄγον καὶ νήπια τέκνα,αὐτούς τε κτεῖνον· τάχα δ' ἐς πόλιν ἵκετ' ἀυτή.οἱ δὲ βοῆς ἀί:οντες ἅμ' ἠοῖ ϕαινομένηϕινἦλϑον· πλῆτο δὲ πᾶν πεδίον πεζῶν τε καὶ ἵππωνχαλκοῦ τε στεροπῆς. ἐν δὲ Ζεὺς τερπικέραυνοςϕύζαν ἐμοῖς ἑτάροισι κακὴν βάλεν, οὐδέ τις ἔτλημεῖναι ἐναντίβιον· περὶ γὰρ κακὰ πάντοϑεν ἔστη.ἔνϑ' ἡμέων πολλοὺς μὲν ἀπέκτανον ὀξέι χαλκῷ,τοὺς δ' ἄναγον ζωούς, σϕίσιν ἐργάζεσϑαι ἀνάγκῃ.αὐτὰρ ἐμοὶ Ζεὺς αὐτὸς ἐνὶ ϕρεσὶν ὧδε νόημαποίησ'· ήὡς ὄϕελον ϑανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖναὐτοῦ ἐν Αἰγύπτῳ· ἔτι γάρ νύ με πῆμ' ὑπέδεκτο ή·αὐτίκ' ἀπὸ κρατὸς κυνέην εὔτυκτον ἔϑηκακαὶ σάκος ὤμοιιν, δόρυ δ' ἔκβαλον ἔκτοσε χειρός:αὐτὰρ ἐγὼ βασιλῆος ἐναντίον ἤλυϑον ἵππωνκαὶ κύσα γούναϑ' ἑλών· ὁ δ' ἐρύσατο καί μ' ἐλέησεν,ἐς δίϕρον δέ μ' ἕσας ἄγεν οἴκαδε δάκρυ χέοντα.ἦ μέν μοι μάλα πολλοὶ ἐπήισσον μελίῃσιν,ἱέμενοι κτεῖναι· δὴ γὰρ κεχολώατο λίην·ἀλλ' ἀπὸ κεῖνος ἔρυκε, Διὸς δ' ὠπίζετο μῆνινξεινίου, ὅς τε μάλιστα νεμεσσᾶται κακὰ ἔργα.ἔνϑα μὲν ἑπτάετες μένον αὐτόϑι, πολλὰ δ' ἄγειραχρήματ' ἀν' Αἰγυπτίους ἄνδρας: δίδοσαν γὰρ ἅπαντες.ἀλλ' ὅτε δὴ ὀγδόατόν μοι ἐπιπλόμενον ἔτος ἦλϑε,δὴ τότε Φοῖνιξ ἦλϑεν ἀνὴρ ἀπατήλια εἰδώς,τρώκτης, ὃς δὴ πολλὰ κάκ' ἀνϑρώποισιν ἐώργει·ὅς μ' ἄγε παρπεπιϑὼν ᾗσι ϕρεσίν, ὄϕρ' ἱκόμεσϑαΦοινίκην, ὅϑι τοῦ γε δόμοι καὶ κτήματ' ἔκειτο.ἔνϑα παρ' αὐτῷ μεῖνα τελεσϕόρον εἰς ἐνιαυτόν.ἀλλ' ὅτε δὴ μῆνές τε καὶ ἡμέραι ἐξετελεῦντοἂψ περιτελλομένου ἔτεος καὶ ἐπήλυϑον ὧραι,ἐς Λιβύην μ' ἐπὶ νηὸς ἐέσσατο ποντοπόροιοψεύδεα βουλεύσας, ἵνα οἱ σὺν ϕόρτον ἄγοιμι,κεῖϑι δέ μ' ὡς περάσειε καὶ ἄσπετον ὦνον ἕλοιτο.τῷ ἑπόμην ἐπὶ νηός, ὀιόμενός περ, ἀνάγκῃ.ἡ δ' ἔϑεεν Βορέῃ ἀνέμῳ ἀκραέι, καλῷ,μέσσον ὑπὲρ Κρήτης: Ζεὺς δέ σϕισι μήδετ' ὄλεϑρον.ἀλλ' ὅτε δὴ Κρήτην μὲν ἐλείπομεν, οὐδέ τις ἄλληϕαίνετο γαιάων, ἀλλ' οὐρανὸς ἠδὲ ϑάλασσα,δὴ τότε κυανέην νεϕέλην ἔστησε Κρονίωννηὸς ὕπερ γλαϕυρῆς, ἤχλυσε δὲ πόντος ὑπ' αὐτῆς.Ζεὺς δ' ἄμυδις βρόντησε καὶ ἔμβαλε νηὶ κεραυνόν·ἡ δ' ἐλελίχϑη πᾶσα Διὸς πληγεῖσα κεραυνῷ,ἐν δὲ ϑεείου πλῆτο· πέσον δ' ἐκ νηὸς ἅπαντες.οἱ δὲ κορώνῃσιν ἴκελοι περὶ νῆα μέλαινανκύμασιν ἐμϕορέοντο· ϑεὸς δ' ἀποαίνυτο νόστον.αὐτὰρ ἐμοὶ Ζεὺς αὐτός, ἔχοντί περ ἄλγεα ϑυμῷ,ἱστὸν ἀμαιμάκετον νηὸς κυανοπρῴροιοἐν χείρεσσιν ἔϑηκεν, ὅπως ἔτι πῆμα ϕύγοιμι.τῷ ῥα περιπλεχϑεὶς ϕερόμην ὀλοοῖς ἀνέμοισιν.ἐννῆμαρ ϕερόμην, δεκάτῃ δέ με νυκτὶ μελαίνῃγαίῃ Θεσπρωτῶν πέλασεν μέγα κῦμα κυλίνδον.ἔνϑα με Θεσπρωτῶν βασιλεὺς ἐκομίσσατο Φείδωνἥρως ἀπριάτην· τοῦ γὰρ ϕίλος υἱὸς ἐπελϑὼναἴϑρῳ καὶ καμάτῳ δεδμημένον ἦγεν ἐς οἶκον,χειρὸς ἀναστήσας, ὄϕρ' ἵκετο δώματα πατρός:ἀμϕὶ δέ με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα ἕσσεν.ἔνϑ' ᾽Οδυσῆος ἐγὼ πυϑόμην· κεῖνος γὰρ ἔϕασκεξεινίσαι ἠδὲ ϕιλῆσαι ἰόντ' ἐς πατρίδα γαῖαν,καί μοι κτήματ' ἔδειξεν, ὅσα ξυναγείρατ' ᾽Οδυσσεύς,χαλκόν τε χρυσόν τε πολύκμητόν τε σίδηρον.καί νύ κεν ἐς δεκάτην γενεὴν ἕτερόν γ' ἔτι βόσκοι·τόσσα οἱ ἐν μεγάροις κειμήλια κεῖτο ἄνακτος.τὸν δ' ἐς Δωδώνην ϕάτο βήμεναι, ὄϕρα ϑεοῖοἐκ δρυὸς ὑψικόμοιο Διὸς βουλὴν ἐπακούσῃ,ὅππως νοστήσῃ ᾽Ιϑάκης ἐς πίονα δῆμον,ἤδη δὴν ἀπεών, ἢ ἀμϕαδὸν ἦε κρυϕηδόν.ὤμοσε δὲ πρὸς ἔμ' αὐτόν, ἀποσπένδων ἐνὶ οἴκῳ,νῆα κατειρύσϑαι καὶ ἐπαρτέας ἔμμεν ἑταίρους,οἳ δή μιν πέμψουσι ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.ἀλλ' ἐμὲ πρὶν ἀπέπεμψε· τύχησε γὰρ ἐρχομένη νηῦςἀνδρῶν Θεσπρωτῶν ἐς Δουλίχιον πολύπυρον.ἔνϑ' ὅ γέ μ' ἠνώγει πέμψαι βασιλῆι ᾽Ακάστῳἐνδυκέως: τοῖσιν δὲ κακὴ ϕρεσὶν ἥνδανε βουλὴἀμϕ' ἐμοί, ὄϕρ' ἔτι πάγχυ δύης ἐπὶ πῆμα γενοίμην.ἀλλ' ὅτε γαίης πολλὸν ἀπέπλω ποντοπόρος νηῦς,αὐτίκα δούλιον ἦμαρ ἐμοὶ περιμηχανόωντο.ἐκ μέν με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ' ἔδυσαν,ἀμϕὶ δέ με ῥάκος ἄλλο κακὸν βάλον ἠδὲ χιτῶνα,ῥωγαλέα, τὰ καὶ αὐτὸς ἐν ὀϕϑαλμοῖσιν ὅρηαι·ἑσπέριοι δ' ᾽Ιϑάκης εὐδειέλου ἔργ' ἀϕίκοντο.ἔνϑ' ἐμὲ μὲν κατέδησαν ἐυσσέλμῳ ἐνὶ νηὶὅπλῳ ἐυστρεϕέι στερεῶς, αὐτοὶ δ' ἀποβάντεςἐσσυμένως παρὰ ϑῖνα ϑαλάσσης δόρπον ἕλοντο.αὐτὰρ ἐμοὶ δεσμὸν μὲν ἀνέγναμψαν ϑεοὶ αὐτοὶῥηιὴδίως: κεϕαλῇ δὲ κατὰ ῥάκος ἀμϕικαλύψας,ξεστὸν ἐϕόλκαιον καταβὰς ἐπέλασσα ϑαλάσσῃστῆϑος, ἔπειτα δὲ χερσὶ διήρεσσ' ἀμϕοτέρῃσινηχόμενος, μάλα δ' ὦκα ϑύρηϑ' ἔα ἀμϕὶς ἐκείνων.ἔνϑ' ἀναβάς, ὅϑι τε δρίος ἦν πολυανϑέος ὕλης,κείμην πεπτηώς. οἱ δὲ μεγάλα στενάχοντεςϕοίτων· ἀλλ' - οὐ γάρ σϕιν ἐϕαίνετο κέρδιον εἶναιμαίεσϑαι προτέρω - τοὶ μὲν πάλιν αὖτις ἔβαινοννηὸς ἔπι γλαϕυρῆς: ἐμὲ δὲ κρύψαν ϑεοὶ αὐτοὶῥηιδίως, καί με σταϑμῷ ἐπέλασσαν ἄγοντεςἀνδρὸς ἐπισταμένου· ἔτι γάρ νύ μοι αἶσα βιῶναι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"ἆ δειλὲ ξείνων, ἦ μοι μάλα ϑυμὸν ὄριναςταῦτα ἕκαστα λέγων, ὅσα δὴ πάϑες ἠδ' ὅσ' ἀλήϑης.ἀλλὰ τά γ' οὐ κατὰ κόσμον ὀί:ομαι, οὐδέ με πείσειςεἰπὼν ἀμϕ' ᾽Οδυσῆι. τί σε χρὴ τοῖον ἐόνταμαψιδίως ψεύδεσϑαι; ἐγὼ δ' ἐὖ οἶδα καὶ αὐτὸςνόστον ἐμοῖο ἄνακτος, ὅ τ' ἤχϑετο πᾶσι ϑεοῖσιπάγχυ μάλ', ὅττι μιν οὔ τι μετὰ Τρώεσσι δάμασσανἠὲ ϕίλων ἐν χερσίν, ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσε.νῦν δέ μιν ἀκλειῶς ῞Αρπυιαι ἀνηρείψαντο.αὐτὰρ ἐγὼ παρ' ὕεσσιν ἀπότροπος: οὐδὲ πόλιν δὲἔρχομαι, εἰ μή που τι περίϕρων Πηνελόπειαἐλϑέμεν ὀτρύνῃσιν, ὅτ' ἀγγελίη ποϑὲν ἔλϑοι.ἀλλ' οἱ μὲν τὰ ἕκαστα παρήμενοι ἐξερέουσιν,ἠμὲν οἵ ἄχνυνται δὴν οἰχομένοιο ἄνακτος,ἠδ' οἳ χαίρουσιν βίοτον νήποινον ἔδοντες:ἀλλ' ἐμοὶ οὐ ϕίλον ἐστὶ μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσϑαι,ἐξ οὗ δή μ' Αἰτωλὸς ἀνὴρ ἐξήπαϕε μύϑῳ,ὅς ῥ' ἄνδρα κτείνας, πολλὴν ἐπὶ γαῖαν ἀληϑεὶς,ἦλϑεν ἐμὰ πρὸς δώματ'· ἐγὼ δέ μιν ἀμϕαγάπαζον.ϕῆ δέ μιν ἐν Κρήτεσσι παρ' ᾽Ιδομενῆιὴ ἰδέσϑαινῆας ἀκειόμενον, τάς οἱ ξυνέαξαν ἄελλαι·καὶ ϕάτ' ἐλεύσεσϑαι ἢ ἐς ϑέρος ἢ ἐς ὀπώρην,πολλὰ χρήματ' ἄγοντα, σὺν ἀντιϑέοισ' ἑτάροισι.καὶ σύ, γέρον πολυπενϑές, ἐπεί σέ μοι ἤγαγε δαίμων,μήτε τί μοι ψεύδεσσι χαρίζεο μήτε τι ϑέλγε·οὐ γὰρ τοὔνεκ' ἐγώ σ' αἰδέσσομαι οὐδὲ ϕιλήσω,ἀλλὰ Δία ξένιον δείσας αὐτόν τ' ἐλεαίρων."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ἦ μάλα τίς τοι ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσιν ἄπιστος,οἷόν σ' οὐδ' ὀμόσας περ ἐπήγαγον οὐδέ σε πείϑω.ἀλλ' ἄγε νῦν ῥήτρην ποιησόμεϑ'· αὐτὰρ ὄπισϑεμάρτυροι ἀμϕοτέροισι ϑεοί, τοὶ ῎Ολυμπον ἔχουσιν.εἰ μέν κεν νοστήσειεν ἄναξ τεὸς ἐς τόδε δῶμα,ἕσσας με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα πέμψαιΔουλίχιον δ' ἰέναι, ὅϑι μοι ϕίλον ἔπλετο ϑυμῷ·εἰ δέ κε μὴ ἔλϑῃσιν ἄναξ τεὸς ὡς ἀγορεύω,δμῶας ἐπισσεύας βαλέειν μεγάλης κατὰ πέτρης,ὄϕρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύεται ἠπεροπεύειν."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσεϕώνεε δῖος ὑϕορβός:"ξεῖν', οὕτω γάρ κέν μοι ἐυκλείη τ' ἀρετή τεεἴη ἐπ' ἀνϑρώπους, ἅμα τ' αὐτίκα καὶ μετέπειτα,ὅς σ' ἐπεὶ ἐς κλισίην ἄγαγον καὶ ξείνια δῶκα,αὖτις δὲ κτείναιμι ϕίλον τ' ἀπὸ ϑυμὸν ἑλοίμην·πρόϕρων κεν δὴ ἔπειτα Δία Κρονίωνα λιτοίμην.νῦν δ' ὥρη δόρποιο· τάχιστά μοι ἔνδον ἑταῖροιεἶεν, ἵν' ἐν κλισίῃ λαρὸν τετυκοίμεϑα δόρπον."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·ἀγχίμολον δὲ σύες τε καὶ ἀνέρες ἦλϑον ὑϕορβοί.τὰς μὲν ἄρα ἔρξαν κατὰ ἤϑεα κοιμηϑῆναι,κλαγγὴ δ' ἄσπετος ὦρτο συῶν αὐλιζομενάων.αὐτὰρ ὁ οἷς ἑτάροισιν ἐκέκλετο δῖος ὑϕορβός:"ἄξεϑ' ὑῶν τὸν ἄριστον, ἵνα ξείνῳ ἱερεύσωτηλεδαπῷ· πρὸς δ' αὐτοὶ ὀνησόμεϑ', οἵ περ ὀιζὺνδὴν ἔχομεν πάσχοντες ὑῶν ἕνεκ' ἀργιοδόντων·ἄλλοι δ' ἡμέτερον κάματον νήποινον ἔδουσιν."ὣς ἄρα ϕωνήσας κέασε ξύλα νηλέι χαλκῷ,οἱ δ' ὗν εἰσῆγον μάλα πίονα πενταέτηρον.τὸν μὲν ἔπειτ' ἔστησαν ἐπ' ἐσχάρῃ· οὐδὲ συβώτηςλήϑετ' ἄρ' ἀϑανάτων· ϕρεσὶ γὰρ κέχρητ' ἀγαϑῇσιν·ἀλλ' ὅ γ' ἀπαρχόμενος κεϕαλῆς τρίχας ἐν πυρὶ βάλλενἀργιόδοντος ὑὸς, καὶ ἐπεύχετο πᾶσι ϑεοῖσινοστῆσαι ᾽Οδυσῆα πολύϕρονα ὅν δὲ δόμον δέ.κόψε δ' ἀνασχόμενος σχίζῃ δρυός, ἣν λίπε κείων·τὸν δ' ἔλιπε ψυχή. τοὶ δὲ σϕάξάν τε καὶ εὗσαν·αἶψα δέ μιν διέχευαν· ὁ δ' ὠμοϑετεῖτο συβώτης,πάντων ἀρχόμενος μελέων, ἐς πίονα δημόν.καὶ τὰ μὲν ἐν πυρὶ βάλλε, παλύνας ἀλϕίτου ἀκτῇ,μίστυλλόν τ' ἄρα τἆλλα καὶ ἀμϕ' ὀβελοῖσιν ἔπειραν,ὤπτησάν τε περιϕραδέως ἐρύσαντό τε πάντα,βάλλον δ' εἰν ἐλεοῖσιν ἀολλέα. ἂν δὲ συβώτηςἵστατο δαιτρεύσων· περὶ γὰρ ϕρεσὶν αἴσιμα ᾔδη.καὶ τὰ μὲν ἕπταχα πάντα διεμμοιρᾶτο δαί:ζων·τὴν μὲν ἴαν Νύμϕῃσι καὶ ῾Ερμῇ, Μαιάδος υἱεῖ῍,ϑῆκεν ἐπευξάμενος, τὰς δ' ἄλλας νεῖμεν ἑκάστῳ·νώτοισιν δ' ᾽Οδυσῆα διηνεκέεσσι γέραιρενἀργιόδοντος ὑός, κύδαινε δὲ ϑυμὸν ἄνακτος.καί μιν ϕωνήσας προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"αἴϑ' οὕτως, Εὔμαιε, ϕίλος Διὶ πατρὶ γένοιοὡς ἐμοί, ὅττί με τοῖον ἐόντ' ἀγαϑοῖσι γεραίρεις."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"ἔσϑιε, δαιμόνιε ξείνων, καὶ τέρπεο τοῖσδε,οἷα πάρεστι. ϑεὸς δὲ τὸ μὲν δώσει, τὸ δ' ἐάσει,ὅττι κεν ᾧ ϑυμῷ ἐϑέλῃ· δύναται γὰρ ἅπαντα."ἦ ῥα καὶ ἄργματα ϑῦσε ϑεοῖς αἰειγενέτῃσι,σπείσας δ' αἴϑοπα οἶνον ᾽Οδυσσῆι πτολιπόρϑῳἐν χείρεσσιν ἔϑηκεν· ὁ δ' ἕζετο ᾗ παρὰ μοίρῃ.σῖτον δέ σϕιν ἔνειμε Μεσαύλιος, ὅν ῥα συβώτηςαὐτὸς κτήσατο οἶος ἀποιχομένοιο ἄνακτος,νόσϕιν δεσποίνης καὶ Λαέρταο γέροντος:πὰρ δ' ἄρα μιν Ταϕίων πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσιν.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,σῖτον μέν σϕιν ἀϕεῖλε Μεσαύλιος, οἱ δ' ἐπὶ κοῖτον,σίτου καὶ κρειῶν κεκορημένοι, ἐσσεύοντο.νὺξ δ' ἄρ' ἐπῆλϑε κακὴ σκοτομήνιος: ὗε δ' ἄρα Ζεὺςπάννυχος, αὐτὰρ ἄη Ζέϕυρος μέγας αἰὲν ἔϕυδρος.τοῖς δ' ᾽Οδυσεὺς μετέειπε, συβώτεω πειρητίζων,εἴ πως οἱ ἐκδὺς χλαῖναν πόροι ἤ τιν' ἑταίρωνἄλλον ἐποτρύνειεν, ἐπεί ἑο κήδετο λίην·"κέκλυϑι νῦν, Εὔμαιε καὶ ἄλλοι πάντες ἑταῖροι,εὐξάμενός τι ἔπος ἐρέω· οἶνος γὰρ ἀνώγει,ἠλεός, ὅς τ' ἐϕέηκε πολύϕρονά περ μάλ' ἀεῖσαικαί ϑ' ἁπαλὸν γελάσαι, καί τ' ὀρχήσασϑαι ἀνῆκε,καί τι ἔπος προέηκεν, ὅ πέρ τ' ἄρρητον ἄμεινον.ἀλλ' ἐπεὶ οὖν τὸ πρῶτον ἀνέκραγον, οὐκ ἐπικεύσω.εἴϑ' ὣς ἡβώοιμι βίη τέ μοι ἔμπεδος εἴη,ὡς ὅϑ' ὑπὸ Τροίην λόχον ἤγομεν ἀρτύναντες.ἡγείσϑην δ' ᾽Οδυσεύς τε καὶ ᾽Ατρεί:δης Μενέλαος,τοῖσι δ' ἅμα τρίτος ἦρχον ἐγών· αὐτοὶ γὰρ ἄνωγον.ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἱκόμεσϑα ποτὶ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχος,ἡμεῖς μὲν περὶ ἄστυ κατὰ ῥωπήια πυκνά,ἂν δόνακας καὶ ἕλος, ὑπὸ τεύχεσι πεπτηῶτεςκείμεϑα. νὺξ δ' ἄρ' ἐπῆλϑε κακὴ Βορέαο πεσόντος,πηγυλίς: αὐτὰρ ὕπερϑε χιὼν γένετ' ἠυ?τε πάχνη,ψυχρή, καὶ σακέεσσι περιτρέϕετο κρύσταλλος.ἔνϑ' ἄλλοι πάντες χλαίνας ἔχον ἠδὲ χιτῶνας,εὗδον δ' εὔκηλοι, σάκεσιν εἰλυμένοι ὤμους:αὐτὰρ ἐγὼ χλαῖναν μὲν ἰὼν ἑτάροισιν ἔλειπονἀϕραδέως, ἐπεὶ οὐκ ἐϕάμην ῥιγωσέμεν ἔμπης,ἀλλ' ἐπόμην σάκος οἶον ἔχων καὶ ζῶμα ϕαεινόν.ἀλλ' ὅτε δὴ τρίχα νυκτὸς ἔην, μετὰ δ' ἄστρα βεβήκει,καὶ τότ' ἐγὼν ᾽Οδυσῆα προσηύδων ἐγγὺς ἐόνταἀγκῶνι νύξας: ὁ δ' ἄρ' ἐμμαπέως ὑπάκουσε·'Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,οὔ τοι ἔτι ζωοῖσι μετέσσομαι, ἀλλά με χεῖμαδάμναται· οὐ γὰρ ἔχω χλαῖναν. παρά μ' ἤπαϕε δαίμωνοἰοχίτων' ἔμεναι· νῦν δ' οὐκέτι ϕυκτὰ πέλονται.'ὣς ἐϕάμην, ὁ δ' ἔπειτα νόον σχέϑε τόνδ' ἐνὶ ϑυμῷ,οἷος κεῖνος ἔην βουλευέμεν ἠδὲ μάχεσϑαι·ϕϑεγξάμενος δ' ὀλίγῃ ὀπί με πρὸς μῦϑον ἔειπε·'σίγα νῦν, μή τίς σευ ᾽Αχαιῶν ἄλλος ἀκούσῃ.'ἦ καὶ ἐπ' ἀγκῶνος κεϕαλὴν σχέϑεν εἶπέ τε μῦϑον·'κλῦτε, ϕίλοι· ϑεῖός μοι ἐνύπνιον ἦλϑεν ὄνειρος.λίην γὰρ νηῶν ἑκὰς ἤλϑομεν· ἀλλά τις εἴηεἰπεῖν ᾽Ατρεί:δῃ ᾽Αγαμέμνονι, ποιμένι λαῶν,εἰ πλέονας παρὰ ναῦϕιν ἐποτρύνειε νέεσϑαι.'ὣς ἔϕατ', ὦρτο δ' ἔπειτα Θόας, ᾽Ανδραίμονος υἱός,καρπαλίμως, ἀπὸ δὲ χλαῖναν ϑέτο ϕοινικόεσσαν,βῆ δὲ ϑέειν ἐπὶ νῆας. ἐγὼ δ' ἐνὶ εἵματι κείνουκείμην ἀσπασίως, ϕάε δὲ χρυσόϑρονος ᾽Ηώς.ὣς νῦν ἡβώοιμι βίη τέ μοι ἔμπεδος εἴη·δοίη κέν τις χλαῖναν ἐνὶ σταϑμοῖσι συϕορβῶν,ἀμϕότερον, ϕιλότητι καὶ αἰδοῖ ϕωτὸς ἐῆος.νῦν δέ μ' ἀτιμάζουσι κακὰ χροὶ: εἵματ' ἔχοντα."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"ὦ γέρον, αἶνος μέν τοι ἀμύμων, ὃν κατέλεξας,οὐδέ τί πω παρὰ μοῖραν ἔπος νηκερδὲς ἔειπες:τῶ οὔτ' ἐσϑῆτος δευήσεαι οὔτέ τευ ἄλλου,ὧν ἐπέοιχ' ἱκέτην ταλαπείριον ἀντιάσαντα,νῦν· ἀτὰρ ἠῶϑέν γε τὰ σὰ ῥάκεα δνοπαλίξεις.οὐ γὰρ πολλαὶ χλαῖναι ἐπημοιβοί τε χιτῶνεςἐνϑάδε ἕννυσϑαι, μία δ' οἴη ϕωτὶ ἑκάστῳ."ὣς εἰπὼν ἀνόρουσε, τίϑει δ' ἄρα οἱ πυρὸς ἐγγὺςεὐνήν, ἐν δ' ὀίων τε καὶ αἰγῶν δέρματ' ἔβαλλεν.ἔνϑ' ᾽Οδυσεὺς κατέλεκτ'· ἐπὶ δὲ χλαῖναν βάλεν αὐτῷπυκνὴν καὶ μεγάλην, ἥ οἱ παρακέσκετ' ἀμοιβὰς,ἕννυσϑαι ὅτε τις χειμὼν ἔκπαγλος ὄροιτο.ὣς ὁ μὲν ἔνϑ' ᾽Οδυσεὺς κοιμήσατο, τοὶ δὲ παρ' αὐτὸνἄνδρες κοιμήσαντο νεηνίαι. ου 'δὲ συβώτῃἥνδανεν αὐτόϑι κοῖτος, ὑῶν ἄπο κοιμηϑῆναι,ἀλλ' ὅ γ' ἄρ' ἔξω ἰὼν ὡπλίζετο· χαῖρε δ' ᾽Οδυσσεύς,ὅττί ῥά οἱ βιότου περικήδετο νόσϕιν ἐόντος.πρῶτον μὲν ξίϕος ὀξὺ περὶ στιβαροῖς βάλετ' ὤμοις,ἀμϕὶ δὲ χλαῖναν ἑέσσατ' ἀλεξάνεμον, μάλα πυκνήν,ἂν δὲ νάκην ἕλετ' αἰγὸς ἐυτρεϕέος μεγάλοιο,εἵλετο δ' ὀξὺν ἄκοντα, κυνῶν ἀλκτῆρα καὶ ἀνδρῶν.βῆ δ' ἴμεναι κείων ὅϑι περ σύες ἀργιόδοντεςπέτρῃ ὕπο γλαϕυρῇ εὗδον, Βορέω ὑπ' ἰωγῇ.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Ο῾Η δ' εἰς εὐρύχορον Λακεδαίμονα Παλλὰς ᾽Αϑήνηᾤχετ', ᾽Οδυσσῆος μεγαϑύμου ϕαίδιμον υἱὸννόστου ὑπομνήσουσα καὶ ὀτρυνέουσα νέεσϑαι.εὗρε δὲ Τηλέμαχον καὶ Νέστορος ἀγλαὸν υἱὸνεὕδοντ' ἐν προδόμῳ Μενελάου κυδαλίμοιο,ἤτοι Νεστορίδην μαλακῷ δεδμημένον ὕπνῳ·Τηλέμαχον δ' οὐχ ὕπνος ἔχε γλυκύς, ἀλλ' ἐνὶ ϑυμῷνύκτα δι' ἀμβροσίην μελεδήματα πατρὸς ἔγειρεν.ἀγχοῦ δ' ἱσταμένη προσέϕη γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"Τηλέμαχ', οὐκέτι καλὰ δόμων ἄπο τῆλ' ἀλάλησαι,κτήματά τε προλιπὼν ἄνδρας τ' ἐν σοῖσι δόμοισινοὕτω ὑπερϕιάλους: μή τοι κατὰ πάντα ϕάγωσικτήματα δασσάμενοι, σὺ δὲ τηυὴσίην ὁδὸν ἔλϑῃς.ἀλλ' ὄτρυνε τάχιστα βοὴν ἀγαϑὸν Μενέλαονπεμπέμεν, ὄϕρ' ἔτι οἴκοι ἀμύμονα μητέρα τέτμῃς.ἤδη γάρ ῥα πατήρ τε κασίγνητοί τε κέλονταιΕὐρυμάχῳ γήμασϑαι· ὁ γὰρ περιβάλλει ἅπανταςμνηστῆρας δώροισι καὶ ἐξώϕελλεν ἔεδνα.μή νύ τι σεῦ ἀέκητι δόμων ἐκ κτῆμα ϕέρηται.οἶσϑα γὰρ οἷος ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι γυναικός:κείνου βούλεται οἶκον ὀϕέλλειν, ὅς κεν ὀπυίῃ,παίδων δὲ προτέρων καὶ κουριδίοιο ϕίλοιοοὐκέτι μέμνηται τεϑνηότος οὐδὲ μεταλλᾷ.ἀλλὰ σύγ' ἐλϑὼν αὐτὸς ἐπιτρέψειας ἕκαστα,δμῳάων ἥ τίς τοι ἀρίστη ϕαίνεται εἶναι,εἰς ὅ κέ τοι ϕήνωσι ϑεοὶ κυδρὴν παράκοιτιν.ἄλλο δέ τοί τι ἔπος ἐρέω, σὺ δὲ σύνϑεο ϑυμῷ.μνηστήρων σ' ἐπιτηδὲς ἀριστῆες λοχόωσινἐν πορϑμῷ ᾽Ιϑάκης τε Σάμοιό τε παιπαλοέσσης,ἱέμενοι κτεῖναι, πρὶν πατρίδα γαῖαν ἱκέσϑαι.ἀλλὰ τά γ' οὐκ ὀίω· πρὶν καί τινα γαῖα καϑέξειἀνδρῶν μνηστήρων, οἵ τοι βίοτον κατέδουσιν.ἀλλὰ ἑκὰς νήσων ἀπέχειν εὐεργέα νῆα,νυκτὶ δ' ὁμῶς πλείειν· πέμψει δέ τοι οὖρον ὄπισϑενἀϑανάτων ὅς τίς σε ϕυλάσσει τε ῥύεταί τε.αὐτὰρ ἐπὴν πρώτην ἀκτὴν ᾽Ιϑάκης ἀϕίκηαι,νῆα μὲν ἐς πόλιν ὀτρῦναι καὶ πάντας ἑταίρους,αὐτὸς δὲ πρώτιστα συβώτην εἰσαϕικέσϑαι,ὅς τοι ὑῶν ἐπίουρος, ὁμῶς δέ τοι ἤπια οἶδεν.ἔνϑα δὲ νύκτ' ἀέσαι· τὸν δ' ὀτρῦναι πόλιν εἴσωἀγγελίην ἐρέοντα περίϕρονι Πηνελοπείῃ,οὕνεκά οἱ σῶς ἐσσι καὶ ἐκ Πύλου εἰλήλουϑας."ἡ μὲν ἄρ' ὣς εἰποῦσ' ἀπέβη πρὸς μακρὸν ῎Ολυμπον,αὐτὰρ ὁ Νεστορίδην ἐξ ἡδέος ὕπνου ἔγειρελὰξ ποδὶ κινήσας, καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπεν·"ἔγρεο, Νεστορίδη Πεισίστρατε· μώνυχας ἵππουςζεῦξον ὑϕ' ἅρματ' ἄγων, ὄϕρα πρήσσωμεν ὁδοῖο."τὸν δ' αὖ Νεστορίδης Πεισίστρατος ἀντίον ηὔδα·"Τηλέμαχ', οὔ πως ἔστιν, ἐπειγομένους περ ὁδοῖονύκτα διὰ δνοϕερὴν ἐλάαν· τάχα δ' ἔσσεται ἠώς.ἀλλὰ μέν' εἰς ὅ κε δῶρα ϕέρων ἐπιδίϕρια ϑήῃἥρως ᾽Ατρεί:δης, δουρικλειτὸς Μενέλαος,καὶ μύϑοισ' ἀγανοῖσι παραυδήσας ἀποπέμψῃ·τοῦ γάρ τε ξεῖνος μιμνῄσκεται ἤματα πάνταἀνδρὸς ξεινοδόκου, ὅς κεν ϕιλότητα παράσχῃ."ὣς ἔϕατ', αὐτίκα δὲ χρυσόϑρονος ἤλυϑεν ᾽Ηώς:ἀγχίμολον δέ σϕ' ἦλϑε βοὴν ἀγαϑὸς Μενέλαος,ἀνστὰς ἐξ εὐνῆς, ῾Ελένης πάρα καλλικόμοιο.τὸν δ' ὡς οὖν ἐνόησεν ᾽Οδυσσῆος ϕίλος υἱός,σπερχόμενός ῥα χιτῶνα περὶ χροὶ: σιγαλόενταδῦνεν καὶ μέγα ϕᾶρος ἐπὶ στιβαροῖς βάλετ' ὤμοιςἥρως, βῆ δὲ ϑύραζε, παριστάμενος δὲ προσηύδα·"᾽Ατρείδη Μενέλαε Διοτρεϕές, ὄρχαμε λαῶν,ἤδη νῦν μ' ἀπόπεμπε ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·ἤδη γάρ μοι ϑυμὸς ἐέλδεται οἴκαδ' ἱκέσϑαι."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα βοὴν ἀγαϑὸς Μενέλαος:"Τηλέμαχ', οὔ τί σ' ἔγωγε πολὺν χρόνον ἐνϑάδ' ἐρύξωἱέμενον νόστοιο· νεμεσσῶμαι δὲ καὶ ἄλλῳἀνδρὶ ξεινοδόκῳ, ὅς κ' ἔξοχα μὲν ϕιλέῃσιν,ἔξοχα δ' ἐχϑαίρῃσιν· ἀμείνω δ' αἴσιμα πάντα.ἶσόν τοι κακόν ἐσϑ', ὅς τ' οὐκ ἐϑέλοντα νέεσϑαιξεῖνον ἐποτρύνει καὶ ὃς ἐσσύμενον κατερύκει.χρὴ ξεῖνον παρεόντα ϕιλεῖν, ἐϑέλοντα δὲ πέμπειν.ἀλλὰ μέν', εἰς ὅ κε δῶρα ϕέρων ἐπιδίϕρια ϑείωκαλά, σὺ δ' ὀϕϑαλμοῖσιν ἴδῃ, εἴπω δὲ γυναιξὶδεῖπνον ἐνὶ μεγάροις τετυκεῖν ἅλις ἔνδον ἐόντων.ἀμϕότερον, κῦδός τε καὶ ἀγλαί:η καὶ ὄνειαρ,δειπνήσαντας ἴμεν πολλὴν ἐπ' ἀπείρονα γαῖαν.εἰ δ' ἐϑέλεις τραϕϑῆναι ἀν' ῾Ελλάδα καὶ μέσον ῎Αργος,ὄϕρά τοι αὐτὸς ἕπωμαι, ὑποζεύξω δέ τοι ἵππους,ἄστεα δ' ἀνϑρώπων ἡγήσομαι· οὐδέ τις ἡμέαςαὔτως ἀππέμψει, δώσει δέ τε ἕν γε ϕέρεσϑαι,ἠέ τινα τριπόδων εὐχάλκων ἠὲ λεβήτωνἠὲ δύ' ἡμιόνους ἠὲ χρύσειον ἄλεισον."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"᾽Ατρείδη Μενέλαε Διοτρεϕές, ὄρχαμε λαῶν,βούλομαι ἤδη νεῖσϑαι ἐϕ' ἡμέτερ'· οὐ γὰρ ὄπισϑενοὖρον ἰὼν κατέλειπον ἐπὶ κτεάτεσσιν ἐμοῖσι·μὴ πατέρ' ἀντίϑεον διζήμενος αὐτὸς ὄλωμαι,ἤ τί μοι ἐκ μεγάρων κειμήλιον ἐσϑλὸν ὄληται."αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσε βοὴν ἀγαϑὸς Μενέλαος,αὐτίκ' ἄρ' ᾗ ἀλόχῳ ἠδὲ δμῳῇσι κέλευσεδεῖπνον ἐνὶ μεγάροις τετυκεῖν ἅλις ἔνδον ἐόντων.ἀγχίμολον δέ οἱ ἦλϑε Βοηϑοίδης ᾽Ετεωνεύς,ἀνστὰς ἐξ εὐνῆς, ἐπεὶ οὐ πολὺ ναῖεν ἀπ' αὐτοῦ·τὸν πῦρ κῆαι ἄνωγε βοὴν ἀγαϑὸς Μενέλαοςὀπτῆσαί τε κρεῶν· ὁ δ' ἄρ' οὐκ ἀπίϑησεν ἀκούσας.αὐτὸς δ' ἐς ϑάλαμον κατεβήσετο κηώεντα,οὐκ οἶος: ἅμα τῷ γ' ῾Ελένη κίε καὶ Μεγαπένϑης.ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἵκαν', ὅϑι οἱ κειμήλια κεῖτο,᾽Ατρείδης μὲν ἔπειτα δέπας λάβεν ἀμϕικύπελλον,υἱὸν δὲ κρητῆρα ϕέρειν Μεγαπένϑε' ἄνωγενἀργύρεον. ῾Ελένη δὲ παρίστατο ϕωριαμοῖσιν,ἔνϑ' ἔσάν οἱ πέπλοι παμποίκιλοι, ουἠς κάμεν αὐτή.τῶν ἕν' ἀειραμένη ῾Ελένη ϕέρε, δῖα γυναικῶν,ὃς κάλλιστος ἔην ποικίλμασιν ἠδὲ μέγιστος,ἀστὴρ δ' ὣς ἀπέλαμπεν· ἔκειτο δὲ νείατος ἄλλων.βὰν δ' ἴμεναι προτέρω διὰ δώματος, εἷος ἵκοντοΤηλέμαχον· τὸν δὲ προσέϕη ξανϑὸς Μενέλαος:"Τηλέμαχ', ἤτοι νόστον, ὅπως ϕρεσὶ σῇσι μενοινᾷς,ὥς τοι Ζεὺς τελέσειεν, ἐρίγδουπος πόσις ῞Ηρης.δώρων δ', ὅσσ' ἐν ἐμῷ οἴκῳ κειμήλια κεῖται,δώσω ὃ κάλλιστον καὶ τιμηέστατόν ἐστι.δώσω τοι κρητῆρα τετυγμένον· ἀργύρεος δὲἔστιν ἅπας, χρυσῷ δ' ἐπὶ χείλεα κεκράανται,ἔργον δ' ῾Ηϕαίστοιο· πόρεν δέ ἑ Φαίδιμος ἥρως,Σιδονίων βασιλεύς, ὅϑ' ἑὸς δόμος ἀμϕεκάλυψεκεῖσέ με νοστήσαντα· τεὶ:ν δ' ἐϑέλω τόδ' ὀπάσσαι."ὣς εἰπὼν ἐν χειρὶ τίϑει δέπας ἀμϕικύπελλονἥρως ᾽Ατρείδης: ὁ δ' ἄρα κρητῆρα ϕαεινὸνϑῆκ' αὐτοῦ προπάροιϑε ϕέρων κρατερὸς Μεγαπένϑης,ἀργύρεον· ῾Ελένη δὲ παρίστατο καλλιπάρῃοςπέπλον ἔχουσ' ἐν χερσίν, ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"δῶρόν τοι καὶ ἐγώ, τέκνον ϕίλε, τοῦτο δίδωμι,μνῆμ' ῾Ελένης χειρῶν, πολυηράτου ἐς γάμου ὥρην,σῇ ἀλόχῳ ϕορέειν· τείως δὲ ϕίλῃ παρὰ μητρὶκεῖσϑαι ἐνὶ μεγάρῳ. σὺ δέ μοι χαίρων ἀϕίκοιοοἶκον ἐυκτίμενον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν."ὣς εἰποῦσ' ἐν χερσὶ τίϑει, ὁ δὲ δέξατο χαίρων.καὶ τὰ μὲν ἐς πείρινϑα τίϑει Πεισίστρατος ἥρωςδεξάμενος, καὶ πάντα ἑῷ ϑηήσατο ϑυμῷ·τοὺς δ' ἦγε πρὸς δῶμα κάρη ξανϑὸς Μενέλαος.ἑζέσϑην δ' ἄρ' ἔπειτα κατὰ κλισμούς τε ϑρόνους τε.χέρνιβα δ' ἀμϕίπολος προχόῳ ἐπέχευε ϕέρουσακαλῇ χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,νίψασϑαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.σῖτον δ' αἰδοίη ταμίη παρέϑηκε ϕέρουσα·πὰρ δὲ Βοηϑοίδης κρέα δαίετο καὶ νέμε μοίρας:οἰνοχόει δ' υἱὸς Μενελάου κυδαλίμοιο.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,δὴ τότε Τηλέμαχος καὶ Νέστορος ἀγλαὸς υἱὸςἵππους τε ζεύγνυντ' ἀνά ϑ' ἅρματα ποικίλ' ἔβαινον,ἐκ δ' ἔλασαν προϑύροιο καὶ αἰϑούσης ἐριδούπου.τοὺς δὲ μετ' ᾽Ατρείδης ἔκιε ξανϑὸς Μενέλαος,οἶνον ἔχων ἐν χειρὶ μελίϕρονα δεξιτερῆϕι,χρυσέῳ ἐν δέπαιὴ, ὄϕρα λείψαντε κιοίτην.στῆ δ' ἵππων προπάροιϑε, δεδισκόμενος δὲ προσηύδα·"χαίρετον, ὦ κούρω, καὶ Νέστορι ποιμένι λαῶνεἰπεῖν· ἦ γὰρ ἔμοιγε πατὴρ ὣς ἤπιος ἦεν,εἷος ἐνὶ Τροίῃ πολεμίζομεν υἷες ᾽Αχαιῶν."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"καὶ λίην κείνῳ γε, Διοτρεϕές, ὡς ἀγορεύεις,πάντα τάδ' ἐλϑόντες καταλέξομεν· αἲ γὰρ ἐγὼν ὣςνοστήσας ᾽Ιϑάκην δε,v κιχὼν ᾽Οδυσῆ' ἐνὶ οἴκω,/εἴποιμ', ὡς παρὰ σεῖο τυχὼν ϕιλότητος ἁπάσηςἔρχομαι, αὐτὰρ ἄγω κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσϑλά."ὣς ἄρα οἱ εἰπόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνις,αἰετὸς ἀργὴν χῆνα ϕέρων ὀνύχεσσι πέλωρον,ἥμερον ἐξ αὐλῆς: οἱ δ' ἰύζοντες ἕποντοἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες: ὁ δέ σϕισιν ἐγγύϑεν ἐλϑὼνδεξιὸς ἤιξε πρόσϑ' ἵππων. οἱ δὲ ἰδόντεςγήϑησαν, καὶ πᾶσιν ἐνὶ ϕρεσὶ ϑυμὸς ἰάνϑη.τοῖσι δὲ Νεστορίδης Πεισίστρατος ἤρχετο μύϑων·"ϕράζεο δή, Μενέλαε Διοτρεϕές, ὄρχαμε λαῶν,ἢ νῶιὴν τόδ' ἔϕηνε ϑεὸς τέρας ἦε σοὶ αὐτῷ."ὣς ϕάτο, μερμήριξε δ' ᾽Αρηίϕιλος Μενέλαος,ὅππως οἱ κατὰ μοῖραν ὑποκρίναιτο νοήσας.τὸν δ' ῾Ελένη τανύπεπλος ὑποϕϑαμένη ϕάτο μῦϑον·"κλῦτέ μευ· αὐτὰρ ἐγὼ μαντεύσομαι, ὡς ἐνὶ ϑυμῷἀϑάνατοι βάλλουσι καὶ ὡς τελέεσϑαι ὀίω.ὡς ὅδε χῆν' ἥρπαξ' ἀτιταλλομένην ἐνὶ οἴκῳἐλϑὼν ἐξ ὄρεος, ὅϑι οἱ γενεή τε τόκος τε,ὣς ᾽Οδυσεὺς κακὰ πολλὰ παϑὼν καὶ πόλλ' ἐπαληϑεὶςοἴκαδε νοστήσει καὶ τίσεται· ἠὲ καὶ ἤδηοἴκοι, ἀτὰρ μνηστῆρσι κακὸν πάντεσσι ϕυτεύει."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"οὕτω νῦν Ζεὺς ϑείη, ἐρίγδουπος πόσις ῞Ηρης:τῶ κέν τοι καὶ κεῖϑι ϑεῷ ὣς εὐχετοῴμην."ἦ καὶ ἐϕ' ἵπποιιν μάστιν βάλε· τοὶ δὲ μάλ' ὦκαἤιὴξαν πεδίον δὲ διὰ πτόλιος μεμαῶτες.οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγὸν ἀμϕὶς ἔχοντες.δύσετό τ' ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί·ἐς Φηρὰς δ' ἵκοντο Διοκλῆος ποτὶ δῶμα,υἱέος ᾽Ορτιλόχοιο, τὸν ᾽Αλϕειὸς τέκε παῖδα.ἔνϑα δὲ νύκτ' ἄεσαν, ὁ δὲ τοῖς πὰρ ξείνια ϑῆκεν.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,ἵππους τε ζεύγνυντ' ἀνά ϑ' ἅρματα ποικίλ' ἔβαινον,ἐκ δ' ἔλασαν προϑύροιο καὶ αἰϑούσης ἐριδούπου·μάστιξεν δ' ἐλάαν, τὼ δ' οὐκ ἄκοντε πετέσϑην.αἶψα δ' ἔπειϑ' ἵκοντο Πύλου αἰπὺ πτολίεϑρον·καὶ τότε Τηλέμαχος προσεϕώνεε Νέστορος υἱόν·"Νεστορίδη, πῶς κέν μοι ὑποσχόμενος τελέσειαςμῦϑον ἐμόν; ξεῖνοι δὲ διαμπερὲς εὐχόμεϑ' εἶναιἐκ πατέρων ϕιλότητος, ἀτὰρ καὶ ὁμήλικές εἰμεν·ἥδε δ' ὁδὸς καὶ μᾶλλον ὁμοϕροσύνῃσιν ἐνήσει.μή με παρ' ἐξ ἄγε νῆα, Διοτρεϕές, ἀλλὰ λίπ' αὐτοῦ,μή μ' ὁ γέρων ἀέκοντα κατάσχῃ ᾧ ἐνὶ οἴκῳἱέμενος ϕιλέειν· ἐμὲ δὲ χρεὼ ϑᾶσσον ἱκέσϑαι."ὣς ϕάτο, Νεστορίδης δ' ἄρ' ἑῷ συμϕράσσατο ϑυμῷ,ὅππως οἱ κατὰ μοῖραν ὑποσχόμενος τελέσειεν.ὧδε δέ οἱ ϕρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι·στρέψ' ἵππους ἐπὶ νῆα ϑοὴν καὶ ϑῖνα ϑαλάσσης,νηὶ δ' ἐνὶ πρυμνῇ ἐξαίνυτο κάλλιμα δῶρα,ἐσϑῆτα χρυσόν τε, τά οἱ Μενέλαος ἔδωκε·καί μιν ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"σπουδῇ νῦν ἀνάβαινε κέλευέ τε πάντας ἑταίρους,πρὶν ἐμὲ οἴκαδ' ἱκέσϑαι ἀπαγγεῖλαί τε γέροντι.εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν·οἷος κείνου ϑυμὸς ὑπέρβιος, οὔ σε μεϑήσει,ἀλλ' αὐτὸς καλέων δεῦρ' εἴσεται, οὐδέ ἕ ϕημιἂψ ἰέναι κενεόν· μάλα γὰρ κεχολώσεται ἔμπης."ὣς ἄρα ϕωνήσας ἔλασεν καλλίτριχας ἵππουςἂψ Πυλίων εἰς ἄστυ, ϑοῶς δ' ἄρα δώμαϑ' ἵκανε.Τηλέμαχος δ' ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσεν·"ἐγκοσμεῖτε τὰ τεύχε', ἑταῖροι, νηὶ: μελαίνῃ,αὐτοί τ' ἀμβαίνωμεν, ἵνα πρήσσωμεν ὁδοῖο."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίϑοντο,αἶψα δ' ἄρ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καϑῖζον.ἤτοι ὁ μὲν τὰ πονεῖτο καὶ εὔχετο, ϑῦε δ' ᾽Αϑήνῃνηὶ πάρα πρυμνῇ· σχεδόϑεν δέ οἱ ἤλυϑεν ἀνὴρτηλεδαπός, ϕεύγων ἐξ ῎Αργεος ἄνδρα κατακτάς,μάντις: ἀτὰρ γενεήν γε Μελάμποδος ἔκγονος ἦεν,ὃς πρὶν μέν ποτ' ἔναιε Πύλῳ ἔνι, μητέρι μήλων,ἀϕνειὸς Πυλίοισι μέγ' ἔξοχα δώματα ναίων·δὴ τότε γ' ἄλλων δῆμον ἀϕίκετο, πατρίδα ϕεύγωνΝηλέα τε μεγάϑυμον, ἀγαυότατον ζωόντων,ὅς οἱ χρήματα πολλὰ τελεσϕόρον εἰς ἐνιαυτὸνεἶχε βίῃ. ὁ δὲ τέως μὲν ἐνὶ μεγάροις Φυλάκοιοδεσμῷ ἐν ἀργαλέῳ δέδετο, κρατέρ' ἄλγεα πάσχων,εἵνεκα Νηλῆος κούρης ἄτης τε βαρείης,τήν οἱ ἐπὶ ϕρεσὶ ϑῆκε ϑεὰ δασπλῆτις ᾽Ερινύς.ἀλλ' ὁ μὲν ἔκϕυγε κῆρα καὶ ἤλασε βοῦς ἐριμύκουςἐς Πύλον ἐκ Φυλάκης καὶ ἐτίσατο ἔργον ἀεικὲςἀντίϑεον Νηλῆα, κασιγνήτῳ δὲ γυναῖκαἠγάγετο πρὸς δώμαϑ'. ὁ δ' ἄλλων ἵκετο δῆμον,῎Αργος ἐς ἱππόβοτον· τόϑι γάρ νύ οἱ αἴσιμον ἦενναιέμεναι πολλοῖσιν ἀνάσσοντ' ᾽Αργείοισιν.ἔνϑα δ' ἔγημε γυναῖκα καὶ ὑψερεϕὲς ϑέτο δῶμα,γείνατο δ' ᾽Αντιϕάτην καὶ Μάντιον, υἷε κραταιώ.᾽Αντιϕάτης μὲν ἔτικτεν ᾽Οικλῆα μεγάϑυμον,αὐτὰρ ᾽Οιὴκλείης λαοσσόον ᾽Αμϕιάραον,ὃν περὶ κῆρι ϕίλει Ζεύς τ' αἰγίοχος καὶ ᾽Απόλλωνπαντοίην ϕιλότητ'· οὐδ' ἵκετο γήραος οὐδόν,ἀλλ' ὄλετ' ἐν Θήβῃσι γυναίων εἵνεκα δώρων.τοῦ υἱεῖς ἐγένοντ' ᾽Αλκμάων ᾽Αμϕίλοχός τε.Μάντιος αὖ τέκετο Πολυϕείδεά τε Κλεῖτόν τε·ἀλλ' ἤτοι Κλεῖτον χρυσόϑρονος ἥρπασεν ᾽Ηὼςκάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν' ἀϑανάτοισι μετείη.αὐτὰρ ὑπέρϑυμον Πολυϕείδεα μάντιν ᾽Απόλλωνϑῆκε βροτῶν ὄχ' ἄριστον, ἐπεὶ ϑάνεν ᾽Αμϕιάραος:ὅς ῥ' ᾀυπερησίην δ' ἀπενάσσατο πατρὶ χολωϑείς,ἔνϑ' ὅ γε ναιετάων μαντεύετο πᾶσι βροτοῖσι.τοῦ μὲν ἄρ' υἱὸς ἐπῆλϑε, Θεοκλύμενος δ' ὄνομ' ἦεν,ὃς τότε Τηλεμάχου πέλας ἵστατο· τὸν δὲ κίχανεσπένδοντ' εὐχόμενόν τε ϑοῇ παρὰ νηὶ μελαίνῃ,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ὦ ϕίλ', ἐπεί σε ϑύοντα κιχάνω τῷδ' ἐνὶ χώρῳ,λίσσομ' ὑπὲρ ϑυέων καὶ δαίμονος, αὐτὰρ ἔπειτασῆς τ' αὐτοῦ κεϕαλῆς καὶ ἑταίρων, οἵ τοι ἕπονται,εἰπέ μοι εἰρομένῳ νημερτέα μηδ' ἐπικεύσῃς:τίς, πόϑεν εἰς ἀνδρῶν; πόϑι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες..."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.ἐξ ᾽Ιϑάκης γένος εἰμί, πατὴρ δέ μοί ἐστιν ᾽Οδυσσεύς,εἴ ποτ' ἔην· νῦν δ' ἤδη ἀπέϕϑιτο λυγρῷ ὀλέϑρῳ.τοὔνεκα νῦν ἑτάρους τε λαβὼν καὶ νῆα μέλαινανἦλϑον πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο."τὸν δ' αὖτε προσέειπε Θεοκλύμενος ϑεοειδής:"οὕτω τοι καὶ ἐγὼν ἐκ πατρίδος, ἄνδρα κατακτὰςἔμϕυλον· πολλοὶ δὲ κασίγνητοί τε ἔται τε῎Αργος ἀν' ἱππόβοτον, μέγα δὲ κρατέουσιν ᾽Αχαιῶν.τῶν ὑπαλευάμενος ϑάνατον καὶ κῆρα μέλαινανϕεύγω, ἐπεί νύ μοι αἶσα κατ' ἀνϑρώπους ἀλάλησϑαι.ἀλλά με νηὸς ἔϕεσσαι, ἐπεί σε ϕυγὼν ἱκέτευσα,μή με κατακτείνωσι· διωκέμεναι γὰρ ὀί:ω."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"οὐ μὲν δή σ' ἐϑέλοντά γ' ἀπώσω νηὸς ἐίσης,ἀλλ' ἕπευ· αὐτὰρ κεῖϑι ϕιλήσεαι, οἷά κ' ἔχωμεν."ὣς ἄρα ϕωνήσας οἱ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος,καὶ τό γ' ἐπ' ἰκριόϕιν τάνυσεν νεὸς ἀμϕιελίσσης:ἂν δὲ καὶ αὐτὸς νηὸς ἐβήσετο ποντοπόροιο,ἐν πρύμνῃ δ' ἄρ' ἔπειτα καϑέζετο, πὰρ δὲ οἷ αὐτῷεἷσε Θεοκλύμενον· τοὶ δὲ πρυμνήσι' ἔλυσαν.Τηλέμαχος δ' ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσενὅπλων ἅπτεσϑαι· τοὶ δ' ἐσσυμένως ἐπίϑοντο.ἱστὸν δ' εἰλάτινον κοίλης ἔντοσϑε μεσόδμηςστῆσαν ἀείραντες, κατὰ δὲ προτόνοισιν ἔδησαν,ἕλκον δ' ἱστία λευκὰ ἐυὴστρέπτοισι βοεῦσι.τοῖσιν δ' ἴκμενον οὖρον ἵει γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη,λάβρον ἐπαιγίζοντα δι' αἰϑέρος, ὄϕρα τάχιστανηῦς ἀνύσειε ϑέουσα ϑαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ.δύσετό τ' ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί·ἡ δὲ Φεὰς ἐπέβαλλεν ἐπειγομένη Διὸς οὔρῳ,ἠδὲ παρ' ῎Ηλιδα δῖαν, ὅϑι κρατέουσιν ᾽Επειοί.ἔνϑεν δ' αὖ νήσοισιν ἐπιπροέηκε ϑοῇσιν,ὁρμαίνων, ἤ κεν ϑάνατον ϕύγοι ἦ κεν ἁλώῃ.τὼ δ' αὖτ' ἐν κλισίῃ ᾽Οδυσεὺς καὶ δῖος ὑϕορβὸςδορπείτην· παρὰ δέ σϕιν ἐδόρπεον ἀνέρες ἄλλοι.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖς δ' ᾽Οδυσεὺς μετέειπε, συβώτεω πειρητίζων,ἤ μιν ἔτ' ἐνδυκέως ϕιλέοι μεῖναί τε κελεύοιαὐτοῦ ἐνὶ σταϑμῷ ἦ ὀτρύνειε πόλιν δέ·"κέκλυϑι νῦν, Εὔμαιε, καὶ ἄλλοι πάντες ἑταῖροι·ἠῶϑεν προτὶ ἄστυ λιλαίομαι ἀπονέεσϑαιπτωχεύσων, ἵνα μή σε κατατρύχω καὶ ἑταίρους.ἀλλά μοι εὖ ϑ' ὑπόϑευ καὶ ἅμ' ἡγεμόν' ἐσϑλὸν ὄπασσον,ὅς κέ με κεῖσ' ἀγάγῃ· κατὰ δὲ πτόλιν αὐτὸς ἀνάγκῃπλάγξομαι, αἴ κέν τις κοτύλην καὶ πύρνον ὀρέξῃ.καί κ' ἐλϑὼν πρὸς δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιοἀγγελίην εἴποιμι περίϕρονι Πηνελοπείῃ,καί κε μνηστήρεσσιν ὑπερϕιάλοισι μιγείην,εἴ μοι δεῖπνον δοῖεν ὀνείατα μυρί' ἔχοντες.αἶψά κεν εὖ δρώοιμι μετὰ σϕίσιν, ἅσσ' ἐϑέλοιεν.ἐκ γάρ τοι ἐρέω, σὺ δὲ σύνϑεο καί μευ ἄκουσον·῾Ερμείαο ἕκητι διακτόρου, ὅς ῥά τε πάντωνἀνϑρώπων ἔργοισι χάριν καὶ κῦδος ὀπάζει,δρηστοσύνῃ οὐκ ἄν μοι ἐρίσσειε βροτὸς ἄλλος,πῦρ τ' εὖ νηῆσαι διά τε ξύλα δανὰ κεάσσαι,δαιτρεῦσαί τε καὶ ὀπτῆσαι καὶ οἰνοχοῆσαι,οἷά τε τοῖς ἀγαϑοῖσι παραδρώωσι χέρηες."τὸν δὲ μέγ' ὀχϑήσας προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"ὤμοι, ξεῖνε, τί ἤ τοι ἐνὶ ϕρεσὶ τοῦτο νόημαἔπλετο; ἦ σύγε πάγχυ λιλαίεαι αὐτόϑ' ὀλέσϑαι,εἰ δὴ μνηστήρων ἐϑέλεις καταδῦναι ὅμιλον,τῶν ὕβρίς τε βίη τε σιδήρεον οὐρανὸν ἵκει.οὔ τοι τοιοῖδ' εἰσὶν ὑποδρηστῆρες ἐκείνων,ἀλλὰ νέοι, χλαίνας εὖ εἱμένοι ἠδὲ χιτῶνας,αἰεὶ δὲ λιπαροὶ κεϕαλὰς καὶ καλὰ πρόσωπα,οἵ σϕιν ὑποδρώωσιν· ἐυ?ξεστοι δὲ τράπεζαισίτου καὶ κρειῶν ἠδ' οἴνου βεβρίϑασιν.ἀλλὰ μέν'· οὐ γάρ τίς τοι ἀνιᾶται παρεόντι,οὔτ' ἐγὼ οὔτέ τις ἄλλος ἑταίρων, οἵ μοι ἔασιν.αὐτὰρ ἐπὴν ἔλϑῃσιν ᾽Οδυσσῆος ϕίλος υἱός,κεῖνός σε χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα ἕσσει,πέμψει δ' ὅππῃ σε κραδίη ϑυμός τε κελεύει."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"αἴϑ' οὕτως, Εὔμαιε, ϕίλος Διὶ πατρὶ γένοιοὡς ἐμοί, ὅττι μ' ἔπαυσας ἄλης καὶ ὀιὴζύος αἰνῆς.πλαγκτοσύνης δ' οὐκ ἔστι κακώτερον ἄλλο βροτοῖσιν·ἀλλ' ἕνεκ' οὐλομένης γαστρὸς κακὰ κήδε' ἔχουσινἀνέρες, ὅν τιν' ἵκηται ἄλη καὶ πῆμα καὶ ἄλγος.νῦν δ' ἐπεὶ ἰσχανάᾳς μεῖναί τέ με κεῖνον ἄνωγας,εἴπ' ἄγε μοι περὶ μητρὸς ᾽Οδυσσῆος ϑείοιοπατρός ϑ', ὃν κατέλειπεν ἰὼν ἐπὶ γήραος οὐδῷ,ἤ που ἔτι ζώουσιν ὑπ' αὐγὰς ἠελίοιο,ἦ ἤδη τεϑνᾶσι καὶ εἰν ᾽Αίδαο δόμοισι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε συβώτης, ὄρχαμος ἀνδρῶν·"τοιγὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.Λαέρτης μὲν ἔτι ζώει, Διὶ δ' εὔχεται αἰεὶϑυμὸν ἀπὸ μελέων ϕϑίσϑαι οἷς ἐν μεγάροισιν·ἐκπάγλως γὰρ παιδὸς ὀδύρεται οἰχομένοιοκουριδίης τ' ἀλόχοιο δαί:ϕρονος, ἥ ἑ μάλισταἤκαχ' ἀποϕϑιμένη καὶ ἐν ὠμῷ γήραιὴ ϑῆκεν.ἡ δ' ἄχειὴ οὗ παιδὸς ἀπέϕϑιτο κυδαλίμοιο,λευγαλέῳ ϑανάτῳ, ὡς μὴ ϑάνοι ὅς τις ἔμοιγεἐνϑάδε ναιετάων ϕίλος εἴη καὶ ϕίλα ἕρδοι.ὄϕρα μὲν οὖν δὴ κείνη ἔην, ἀχέουσά περ ἔμπης,τόϕρά τί μοι ϕίλον ἔσκε μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσϑαι,οὕνεκά μ' αὐτὴ ϑρέψεν ἅμα Κτιμένῃ τανυπέπλῳ,ϑυγατέρ' ἰϕϑίμῃ, τὴν ὁπλοτάτην τέκε παίδων·τῇ ὁμοῦ ἐτρεϕόμην, ὀλίγον δέ τί μ' ἧσσον ἐτίμα.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἥβην πολυήρατον ἱκόμεϑ' ἄμϕω,τὴν μὲν ἔπειτα Σάμην δὲ δόσαν καὶ μυρί' ἕλοντο,αὐτὰρ ἐμὲ χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ' ἐκείνηκαλὰ μάλ' ἀμϕιέσασα ποσίν ϑ' ὑποδήματα δοῦσαἀγρόν δὲ προί:αλλε· ϕίλει δέ με κηρόϑι μᾶλλον.νῦν δ' ἤδη τούτων ἐπιδεύομαι· ἀλλά μοι αὐτῷἔργον ἀέξουσιν μάκαρες ϑεοί, ᾧ ἐπιμίμνω·τῶν ἔϕαγόν τ' ἔπιόν τε καὶ αἰδοίοισιν ἔδωκα.ἐκ δ' ἄρα δεσποίνης οὐ μείλιχόν ἐστιν ἀκοῦσαιοὔτ' ἔπος οὔτε τι ἔργον, ἐπεὶ κακὸν ἔμπεσεν οἴκῳ,ἄνδρες ὑπερϕίαλοι· μέγα δὲ δμῶες χατέουσινἀντία δεσποίνης ϕάσϑαι καὶ ἕκαστα πυϑέσϑαικαὶ ϕαγέμεν πιέμεν τε, ἔπειτα δὲ καί τι ϕέρεσϑαιἀγρόν δ', οἷά τε ϑυμὸν ἀεὶ δμώεσσιν ἰαίνει."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὢ πόποι, ὡς ἄρα τυτϑὸς ἐών, Εὔμαιε συβῶτα,πολλὸν ἀπεπλάγχϑης σῆς πατρίδος ἠδὲ τοκήων.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,ἠὲ διεπράϑετο πτόλις ἀνδρῶν εὐρυάγυια,ᾗ ἔνι ναιετάασκε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,ἦ σέγε μουνωϑέντα παρ' οἴεσιν ἢ παρὰ βουσὶνἄνδρες δυσμενέες νηυσὶν λάβον ἠδὲ πέρασσαντοῦδ' ἀνδρὸς πρὸς δώμαϑ', ὁ δ' ἄξιον ὦνον ἔδωκε."τὸν δ' αὖτε προσέειπε συβώτης, ὄρχαμος ἀνδρῶν·"ξεῖν', ἐπεὶ ἂρ δὴ ταῦτά μ' ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς,σιγῇ νῦν ξυνίει καὶ τέρπεο, πῖνέ τε οἶνον,ἥμενος. αἵδε δὲ νύκτες ἀϑέσϕατοι· ἔστι μὲν εὕδειν,ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν· οὐδέ τί σε χρή,πρὶν ὥρη, καταλέχϑαι· ἀνίη καὶ πολὺς ὕπνος.τῶν δ' ἄλλων ὅτινα κραδίη καὶ ϑυμὸς ἀνώγει,εὑδέτω ἐξελϑών· ἅμα δ' ἠοῖ῍ ϕαινομένηϕιδειπνήσας ἅμ' ὕεσσιν ἀνακτορίῃσιν ἑπέσϑω.νῶι δ' ἐνὶ κλισίῃ πίνοντέ τε δαινυμένω τεκήδεσιν ἀλλήλων τερπώμεϑα λευγαλέοισι,μνωομένω· μετὰ γάρ τε καὶ ἄλγεσι τέρπεται ἀνήρ,ὅς τις δὴ μάλα πολλὰ πάϑῃ καὶ πόλλ' ἐπαληϑῇ.τοῦτο δέ τοι ἐρέω, ὅ μ' ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς.νῆσός τις Συρίη κικλήσκεται, εἴ που ἀκούεις,᾽Ορτυγίης καϑύπερϑεν, ὅϑι τροπαὶ ἠελίοιο,οὔ τι περιπληϑὴς λίην τόσον, ἀλλ' ἀγαϑὴ μέν,εὔβοτος, εὔμηλος, οἰνοπληϑὴς, πολύπυρος.πείνη δ' οὔ ποτε δῆμον ἐσέρχεται, οὐδέ τις ἄλληνοῦσος ἐπὶ στυγερὴ πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν·ἀλλ' ὅτε γηράσκωσι πόλιν κάτα ϕῦλ' ἀνϑρώπων,ἐλϑὼν ἀργυρότοξος ᾽Απόλλων ᾽Αρτέμιδι ξὺν,οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχόμενος κατέπεϕνεν.ἔνϑα δύω πόλιες, δίχα δέ σϕισι πάντα δέδασται·τῇσιν δ' ἀμϕοτέρῃσι πατὴρ ἐμὸς ἐμβασίλευε,Κτήσιος ᾽Ορμενίδης, ἐπιείκελος ἀϑανάτοισιν.ἔνϑα δὲ Φοίνικες ναυσικλυτοὶ ἤλυϑον ἄνδρες,τρῶκται, μυρί' ἄγοντες ἀϑύρματα νηὶ μελαίνῃ.ἔσκε δὲ πατρὸς ἐμοῖο γυνὴ Φοίνισσ' ἐνὶ οἴκῳ,καλή τε μεγάλη τε καὶ ἀγλαὰ ἔργα εἰδυῖα·τὴν δ' ἄρα Φοίνικες πολυπαίπαλοι ἠπερόπευον.πλυνούσῃ τις πρῶτα μίγη κοίλῃ παρὰ νηὶεὐνῇ καὶ ϕιλότητι, τά τε ϕρένας ἠπεροπεύειϑηλυτέρῃσι γυναιξί, καὶ ἥ κ' εὐεργὸς ἔῃσιν.εἰρώτα δὴ ἔπειτα, τίς εἴη καὶ πόϑεν ἔλϑοι·ἡ δὲ μάλ' αὐτίκα πατρὸς ἐπέϕραδεν ὑψερεϕὲς δῶ·'ἐκ μὲν Σιδῶνος πολυχάλκου εὔχομαι εἶναι,κούρη δ' εἴμ' ᾽Αρύβαντος ἐγὼ ῥυδὸν ἀϕνειοῖο·ἀλλά μ' ἀνήρπαξαν Τάϕιοι ληίστορες ἄνδρεςἀγρόϑεν ἐρχομένην, πέρασαν δέ με δεῦρ' ἀγαγόντεςτοῦδ' ἀνδρὸς πρὸς δώμαϑ'· ὁ δ' ἄξιον ὦνον ἔδωκε.'τὴν δ' αὖτε προσέειπεν ἀνήρ, ὃς ἐμίσγετο λάϑρῃ·'ἦ ῥά κε νῦν πάλιν αὖτις ἅμ' ἡμῖν οἴκαδ' ἕποιο,ὄϕρα ἴδῃ πατρὸς καὶ μητέρος ὑψερεϕὲς δῶαὐτούς τ'; ἦ γὰρ ἔτ' εἰσὶ καὶ ἀϕνειοὶ καλέονται.'τὸν δ' αὖτε προσέειπε γυνὴ καὶ ἀμείβετο μύϑῳ·'εἴη κεν καὶ τοῦτ', εἴ μοι ἐϑέλοιτέ γε, ναῦται,ὅρκῳ πιστωϑῆναι ἀπήμονά μ' οἴκαδ' ἀπάξειν.'ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπώμνυον, ὡς ἐκέλευεν.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ὄμοσάν τε τελεύτησάν τε τὸν ὅρκον,τοῖς δ' αὖτις μετέειπε γυνὴ καὶ ἀμείβετο μύϑῳ·'σιγῇ νῦν· μή τίς με προσαυδάτω ἐπέεσσινὑμετέρων ἑτάρων, ξυμβλήμενος ἢ ἐν ἀγυιῇἤ που ἐπὶ κρήνῃ· μή τις ποτὶ δῶμα γέροντιἐλϑὼν ἐξείπῃ, ὁ δ' ὀισάμενος καταδήσῃδεσμῷ ἐν ἀργαλέῳ, ὑμῖν δ' ἐπιϕράσσετ' ὄλεϑρον.ἀλλ' ἔχετ' ἐν ϕρεσὶ μῦϑον, ἐπείγετε δ' ὦνον ὁδαίων.ἀλλ' ὅτε κεν δὴ νηῦς πλείη βιότοιο γένηται,ἀγγελίη μοι ἔπειτα ϑοῶς πρὸς δώμαϑ' ἱκέσϑω·οἴσω γὰρ καὶ χρυσόν, ὅτις χ' ὑποχείριος ἔλϑῃ.καὶ δέ κεν ἄλλ' ἐπίβαϑρον ἐγὼν ἐϑέλουσά γε δοίην.παῖδα γὰρ ἀνδρὸς ἐῆος ἐνὶ μεγάροις ἀτιτάλλω,κερδαλέον δὴ τοῖον, ἅμα τροχόωντα ϑύραζε·τόν κεν ἄγοιμ' ἐπὶ νηός, ὁ δ' ὕμιν μυρίον ὦνονἄλϕοι, ὅπῃ περάσητε κατ' ἀλλοϑρόους ἀνϑρώπους.'ἡ μὲν ἄρ' ὣς εἰποῦσ' ἀπέβη πρὸς δώματα καλά,οἱ δ' ἐνιαυτὸν ἅπαντα παρ' ἡμῖν αὖϑι μένοντεςἐν νηὶ γλαϕυρῇ βίοτον πολὺν ἐμπολόωντο.ἀλλ' ὅτε δὴ κοίλη νηῦς ἤχϑετο τοῖσι νέεσϑαι,καὶ τότ' ἄρ' ἄγγελον ἧκαν, ὃς ἀγγείλειε γυναικί.ἤλυϑ' ἀνὴρ πολύιδρις ἐμοῦ πρὸς δώματα πατρὸςχρύσεον ὅρμον ἔχων, μετὰ δ' ἠλέκτροισιν ἔερτο.τὸν μὲν ἄρ' ἐν μεγάρῳ δμῳαὶ καὶ πότνια μήτηρχερσίν τ' ἀμϕαϕόωντο καὶ ὀϕϑαλμοῖσιν ὁρῶντο,ὦνον ὑπισχόμεναι· ὁ δὲ τῇ κατένευσε σιωπῇ.ἤτοι ὁ καννεύσας κοίλην ἐπὶ νῆα βεβήκει,ἡ δ' ἐμὲ χειρὸς ἑλοῦσα δόμων ἐξῆγε ϑύραζε.εὗρε δ' ἐνὶ προδόμῳ ἠμὲν δέπα ἠδὲ τραπέζαςἀνδρῶν δαιτυμόνων, οἵ μευ πατέρ' ἀμϕεπένοντο.οἱ μὲν ἄρ' ἐς ϑῶκον πρόμολον δήμοιό τε ϕῆμιν,ἡ δ' αἶψα τρί' ἄλεισα κατακρύψασ' ὑπὸ κόλπῳἔκϕερεν· αὐτὰρ ἐγὼν ἑπόμην ἀεσιϕροσύνῃσι.δύσετό τ' ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί·ἡμεῖς δ' ἐς λιμένα κλυτὸν ἤλϑομεν ὦκα κιόντες,ἔνϑ' ἄρα Φοινίκων ἀνδρῶν ἦν ὠκύαλος νηῦς.οἱ μὲν ἔπειτ' ἀναβάντες ἐπέπλεον ὑγρὰ κέλευϑα,νὼ ἀναβησάμενοι· ἐπὶ δὲ Ζεὺς οὖρον ἴαλλεν.ἑξῆμαρ μὲν ὁμῶς πλέομεν νύκτας τε καὶ ἦμαρ·ἀλλ' ὅτε δὴ ἕβδομον ἦμαρ ἐπὶ Ζεὺς ϑῆκε Κρονίων,τὴν μὲν ἔπειτα γυναῖκα βάλ' ῎Αρτεμις ἰοχέαιρα,ἄντλῳ δ' ἐνδούπησε πεσοῦσ' ὡς εἰναλίη κήξ.καὶ τὴν μὲν ϕώκῃσι καὶ ἰχϑύσι κύρμα γενέσϑαιἔκβαλον· αὐτὰρ ἐγὼ λιπόμην ἀκαχήμενος ἦτορ·τοὺς δ' ᾽Ιϑάκῃ ἐπέλασσε ϕέρων ἄνεμός τε καὶ ὕδωρ,ἔνϑα με Λαέρτης πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσιν.οὕτω τῆ῍νδέ τε γαῖαν ἐγὼν ἴδον ὀϕϑαλμοῖσι."τὸν δ' αὖ Διογενὴς ᾽Οδυσεὺς ἠμείβετο μύϑῳ·"Εὔμαι', ἦ μάλα δή μοι ἐνὶ ϕρεσὶ ϑυμὸν ὄριναςταῦτα ἕκαστα λέγων, ὅσα δὴ πάϑες ἄλγεα ϑυμῷ.ἀλλ' ἤτοι σοὶ μὲν παρὰ καὶ κακῷ ἐσϑλὸν ἔϑηκεΖεύς, ἐπεὶ ἀνδρὸς δώματ' ἀϕίκεο πολλὰ μογήσαςἠπίου, ὃς δή τοι παρέχει βρῶσίν τε πόσιν τεἐνδυκέως, ζώεις δ' ἀγαϑὸν βίον· αὐτὰρ ἔγωγεπολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστε' ἀλώμενος ἐνϑάδ' ἱκάνω."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,καδδραϑέτην δ' οὐ πολλὸν ἐπὶ χρόνον, ἀλλὰ μίνυνϑα·αἶψα γὰρ ᾽Ηὼς ἦλϑεν ἐυ?ϑρονος. οἱ δ' ἐπὶ χέρσουΤηλεμάχου ἕταροι λύον ἱστία, κὰδ δ' ἕλον ἱστὸνκαρπαλίμως, τὴν δ' εἰς ὅρμον προέρεσσαν ἐρετμοῖς.ἐκ δ' εὐνὰς ἔβαλον, κατὰ δὲ πρυμνήσι' ἔδησαν·ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον ἐπὶ ῥηγμῖνι ϑαλάσσηςδεῖπνόν τ' ἐντύνοντο κερῶντό τε αἴϑοπα οἶνον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖσι δὲ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἤρχετο μύϑων·"ὑμεῖς μὲν νῦν ἄστυ δ' ἐλαύνετε νῆα μέλαιναν,αὐτὰρ ἐγὼν ἀγροὺς ἐπιείσομαι ἠδὲ βοτῆρας:ἑσπέριος δ' εἰς ἄστυ ἰδὼν ἐμὰ ἔργα κάτειμι.ἠῶϑεν δέ κεν ὔμμιν ὁδοιπόριον παραϑείμην,δαῖτ' ἀγαϑὴν κρειῶν τε καὶ οἴνου ἡδυπότοιο."τὸν δ' αὖτε προσέειπε Θεοκλύμενος ϑεοειδής:"πῇ γὰρ ἐγώ, ϕίλε τέκνον, ἴω; τεῦ δώμαϑ' ἵκωμαιἀνδρῶν, οἳ κραναὴν ᾽Ιϑάκην κάτα κοιρανέουσιν;ἦ ἰϑὺς σῆς μητρὸς ἴω καὶ σοῖο δόμοιο;"τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ἄλλως μέν σ' ἂν ἔγωγε καὶ ἡμέτερον δὲ κελοίμηνἔρχεσϑ'· οὐ γάρ τι ξενίων ποϑή· ἀλλὰ σοὶ αὐτῷχεῖρον, ἐπεί τοι ἐγὼ μὲν ἀπέσσομαι, οὐδέ σε μήτηρὄψεται· οὐ μὲν γάρ τι ϑαμὰ μνηστῆρσ' ἐνὶ οἴκῳϕαίνεται, ἀλλ' ἀπὸ τῶν ὑπερωί:ῳ ἱστὸν ὑϕαίνει.ἀλλά τοι ἄλλον ϕῶτα πιϕαύσκομαι, ὅν κεν ἵκοιο,Εὐρύμαχον, Πολύβοιο δαί:ϕρονος ἀγλαὸν υἱόν,τὸν νῦν ἶσα ϑεῷ ᾽Ιϑακήσιοι εἰσορόωσι·καὶ γὰρ πολλὸν ἄριστος ἀνὴρ μέμονέν τε μάλισταμητέρ' ἐμὴν γαμέειν καὶ ᾽Οδυσσῆος γέρας ἕξειν.ἀλλὰ τά γε Ζεὺς οἶδεν ᾽Ολύμπιος, αἰϑέρι ναίων,εἴ κέ σϕι πρὸ γάμοιο τελευτήσει κακὸν ἦμαρ."ὣς ἄρα οἱ εἰπόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνις,κίρκος, ᾽Απόλλωνος ταχὺς ἄγγελος: ἐν δὲ πόδεσσιτίλλε πέλειαν ἔχων, κατὰ δὲ πτερὰ χεῦεν ἔραζεμεσσηγὺς νηός τε καὶ αὐτοῦ Τηλεμάχοιο.τὸν δὲ Θεοκλύμενος ἑτάρων ἄπο νόσϕι καλέσσαςἔν τ' ἄρα οἱ ϕῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"Τηλέμαχ', οὔ τοι ἄνευ ϑεοῦ ἔπτατο δεξιὸς ὄρνις:ἔγνων γάρ μιν ἐς ἄντα ἰδὼν οἰωνὸν ἐόντα.ὑμετέρου δ' οὐκ ἔστι γένευς βασιλεύτερον ἄλλοἐν δήμῳ ᾽Ιϑάκης, ἀλλ' ὑμεῖς καρτεροὶ αἰεί."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"αἲ γὰρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τετελεσμένον εἴη·τῶ κε τάχα γνοίης ϕιλότητά τε πολλά τε δῶραἐξ ἐμεῦ, ὡς ἄν τίς σε συναντόμενος μακαρίζοι."ἦ, καὶ Πείραιον προσεϕώνεε, πιστὸν ἑταῖρον·"Πείραιε Κλυτίδη, σὺ δέ μοι τά περ ἄλλα μάλισταπείϑῃ ἐμῶν ἑτάρων, οἵ μοι Πύλον εἰς ἅμ' ἕποντο·καὶ νῦν μοι τὸν ξεῖνον ἄγων ἐν δώμασι σοῖσινἐνδυκέως ϕιλέειν καὶ τιέμεν, εἰς ὅ κεν ἔλϑω."τὸν δ' αὖ Πείραιος δουρικλυτὸς ἀντίον ηὔδα·"Τηλέμαχ', εἰ γάρ κεν σὺ πολὺν χρόνον ἐνϑάδε μίμνοις,τόνδε τ' ἐγὼ κομιῶ, ξενίων δέ οἱ οὐ ποϑὴ ἔσται."ὣς εἰπὼν ἐπὶ νηὸς ἔβη, ἐκέλευσε δ' ἑταίρουςαὐτούς τ' ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι.οἱ δ' αἶψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καϑῖζον.Τηλέμαχος δ' ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,εἵλετο δ' ἄλκιμον ἔγχος, ἀκαχμένον ὀξέι χαλκῷ,νηὸς ἀπ' ἰκριόϕιν· τοὶ δὲ πρυμνήσι' ἔλυσαν.οἱ μὲν ἀνώσαντες πλέον ἐς πόλιν, ὡς ἐκέλευσεΤηλέμαχος, ϕίλος υἱὸς ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο·τὸν δ' ὦκα προβιβῶντα πόδες ϕέρον, ὄϕρ' ἵκετ' αὐλήν,ἔνϑα οἱ ἦσαν ὕες μάλα μυρίαι, ᾗσι συβώτηςἐσϑλὸς ἐὼν ἐνίαυεν, ἀνάκτεσιν ἤπια εἰδώς.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΠΤὼ δ' αὖτ' ἐν κλισίῃ ᾽Οδυσεὺς καὶ δῖος ὑϕορβὸςἐντύνοντο ἄριστον ἅμ' ἠοῖ, κηαμένω πῦρ,ἔκπεμψάν τε νομῆας ἅμ' ἀγρομένοισι σύεσσι.Τηλέμαχον δὲ περίσσαινον κύνες ὑλακόμωροι,οὐδ' ὕλαον προσιόντα. νόησε δὲ δῖος ᾽Οδυσσεὺςσαίνοντάς τε κύνας, περί τε κτύπος ἦλϑε ποδοῖιν.αἶψα δ' ἄρ' Εὔμαιον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"Εὔμαι', ἦ μάλα τίς τοι ἐλεύσεται ἐνϑάδ' ἑταῖροςἢ καὶ γνώριμος ἄλλος, ἐπεὶ κύνες οὐχ ὑλάουσιν,ἀλλὰ περισσαίνουσι· ποδῶν δ' ὑπὸ δοῦπον ἀκούω."οὔ πω πᾶν εἴρητο ἔπος, ὅτε οἱ ϕίλος υἱὸςἔστη ἐνὶ προϑύροισι. ταϕὼν δ' ἀνόρουσε συβώτης,ἐκ δ' ἄρα οἱ χειρῶν πέσον ἄγγεα, τοῖς ἐπονεῖτοκιρνὰς αἴϑοπα οἶνον. ὁ δ' ἀντίος ἦλϑεν ἄνακτος,κύσσε δέ μιν κεϕαλήν τε καὶ ἄμϕω ϕάεα καλὰχεῖράς τ' ἀμϕοτέρας: ϑαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ.ὡς δὲ πατὴρ ὃν παῖδα ϕίλα ϕρονέων ἀγαπάζῃἐλϑόντ' ἐξ ἀπίης γαίης δεκάτῳ ἐνιαυτῷ,μοῦνον τηλύγετον, τῷ ἐπ' ἄλγεα πολλὰ μογήσῃ,ὣς τότε Τηλέμαχον ϑεοειδέα δῖος ὑϕορβὸςπάντα κύσεν περιϕύς, ὡς ἐκ ϑανάτοιο ϕυγόντα·καί ῥ' ὀλοϕυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἦλϑες, Τηλέμαχε, γλυκερὸν ϕάος: οὔ σ' ἔτ' ἔγωγεὄψεσϑαι ἐϕάμην, ἐπεὶ ᾤχεο νηὶ Πύλον δέ.ἀλλ' ἄγε νῦν εἴσελϑε, ϕίλον τέκος, ὄϕρά σε ϑυμῷτέρψομαι εἰσορόων νέον ἄλλοϑεν ἔνδον ἐόντα.οὐ μὲν γάρ τι ϑάμ' ἀγρὸν ἐπέρχεαι οὐδὲ νομῆας,ἀλλ' ἐπιδημεύεις: ὣς γάρ νύ τοι εὔαδε ϑυμῷ,ἀνδρῶν μνηστήρων ἐσορᾶν ἀί:δηλον ὅμιλον."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ἔσσεται οὕτως, ἄττα· σέϑεν δ' ἕνεκ' ἐνϑάδ' ἱκάνω,ὄϕρά σέ τ' ὀϕϑαλμοῖσιν ἴδω καὶ μῦϑον ἀκούσω,ἤ μοι ἔτ' ἐν μεγάροις μήτηρ μένει, ἦέ τις ἤδηἀνδρῶν ἄλλος ἔγημεν, ᾽Οδυσσῆος δέ που εὐνὴχήτει ἐνευναίων κάκ' ἀράχνια κεῖται ἔχουσα."τὸν δ' αὖτε προσέειπε συβώτης, ὄρχαμος ἀνδρῶν·"καὶ λίην κείνη γε μένει τετληότι ϑυμῷσοῖσιν ἐνὶ μεγάροισιν· ὀιζυραὶ δέ οἱ αἰεὶϕϑίνουσιν νύκτες τε καὶ ἤματα δάκρυ χεούσῃ."ὣς ἄρα ϕωνήσας οἱ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος:αὐτὰρ ὅ γ' εἴσω ἴεν καὶ ὑπέρβη λάινον οὐδόν.τῷ δ' ἕδρης ἐπιόντι πατὴρ ὑπόειξεν ᾽Οδυσσεύς:Τηλέμαχος δ' ἑτέρωϑεν ἐρήτυε ϕώνησέν τε·"ἧσο, ξεῖν'· ἡμεῖς δὲ καὶ ἄλλοϑι δήομεν ἕδρηνσταϑμῷ ἐν ἡμετέρῳ· παρὰ δ' ἀνήρ, ὃς καταϑήσει."ὣς ϕάϑ', ὁ δ' αὖτις ἰὼν κατ' ἄρ' ἑζετο· τῷ δὲ συβώτηςχεῦεν ὕπο χλωρὰς ῥῶπας καὶ κῶας ὕπερϑεν·ἔνϑα καϑέζετ' ἔπειτα ᾽Οδυσσῆος ϕίλος υἱός.τοῖσιν δὲ κρειῶν πίνακας παρέϑηκε συβώτηςὀπταλέων, ἅ ῥα τῇ προτέρῃ ὑπέλειπον ἔδοντες,σῖτον δ' ἐσσυμένως παρενήεεν ἐν κανέοισιν,ἐν δ' ἄρα κισσυβίῳ κίρνη μελιηδέα οἶνον·αὐτὸς δ' ἀντίον ἷζεν ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,δὴ τότε Τηλέμαχος προσεϕώνεε δῖον ὑϕορβόν·"ἄττα, πόϑεν τοι ξεῖνος ὅδ' ἵκετο; πῶς δέ ἑ ναῦταιἤγαγον εἰς ᾽Ιϑάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;οὐ μὲν γάρ τί ἑ πεζὸν ὀίομαι ἐνϑάδ' ἱκέσϑαι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"τοιγὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληϑέα πάντ' ἀγορεύσω.ἐκ μὲν Κρητάων γένος εὔχεται εὐρειάων,ϕησὶ δὲ πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστεα δινηϑῆναιπλαζόμενος: ὣς γάρ οἱ ἐπέκλωσεν τά γε δαίμων.νῦν αὖ Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν παρὰ νηὸς ἀποδρὰςἤλυϑ' ἐμὸν πρὸς σταϑμόν, ἐγὼ δέ τοι ἐγγυαλίξω.ἕρξον ὅπως ἐϑέλεις: ἱκέτης δέ τοι εὔχεται εἶναι."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"Εὔμαι', ἦ μάλα τοῦτο ἔπος ϑυμαλγὲς ἔειπες:πῶς γὰρ δὴ τὸν ξεῖνον ἐγὼν ὑποδέξομαι οἴκῳ;αὐτὸς μὲν νέος εἰμὶ καὶ οὔ πω χερσὶ πέποιϑαἄνδρ' ἀπαμύνασϑαι, ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ·μητρὶ δ' ἐμῇ δίχα ϑυμὸς ἐνὶ ϕρεσὶ μερμηρίζει,ἢ αὐτοῦ παρ' ἐμοί τε μένῃ καὶ δῶμα κομίζῃ,εὐνήν τ' αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε ϕῆμιν,ἦ ἤδη ἅμ' ἕπηται, ᾽Αχαιῶν ὅς τις ἄριστοςμνᾶται ἐνὶ μεγάροισιν ἀνὴρ καὶ πλεῖστα πόρῃσιν.ἀλλ' ἤτοι τὸν ξεῖνον, ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα,ἕσσω μιν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, εἵματα καλά,δώσω δὲ ξίϕος ἄμϕηκες καὶ ποσσὶ πέδιλα,πέμψω δ' ὅππῃ μιν κραδίη ϑυμός τε κελεύει.εἰ δ' ἐϑέλεις, σὺ κόμισσον ἐνὶ σταϑμοῖσιν ἐρύξας:εἵματα δ' ἐνϑάδ' ἐγὼ πέμψω καὶ σῖτον ἅπανταἔδμεναι, ὡς ἂν μή σε κατατρύχῃ καὶ ἑταίρους.κεῖσε δ' ἂν οὔ μιν ἔγωγε μετὰ μνηστῆρας ἐῷμιἔρχεσϑαι· λίην γὰρ ἀτάσϑαλον ὕβριν ἔχουσι·μή μιν κερτομέωσιν· ἐμοὶ δ' ἄχος ἔσσεται αἰνόν.πρῆξαι δ' ἀργαλέον τι μετὰ πλεόνεσσιν ἐόνταἄνδρα καὶ ἴϕϑιμον, ἐπεὶ ἦ πολὺ ϕέρτεροί εἰσι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"ὦ ϕίλ', ἐπεί ϑήν μοι καὶ ἀμείψασϑαι ϑέμις ἐστίν,ἦ μάλα μευ καταδάπτετ' ἀκούοντος ϕίλον ἦτορ,οἷά ϕατε μνηστῆρας ἀτάσϑαλα μηχανάασϑαιἐν μεγάροις, ἀέκητι σέϑεν τοιούτου ἐόντος.εἰπέ μοι, ἠὲ ἑκὼν ὑποδάμνασαι, ἦ σέγε λαοὶἐχϑαίρουσ' ἀνὰ δῆμον ἐπισπόμενοι ϑεοῦ ὀμϕῇ,ἦ τι κασιγνήτοις ἐπιμέμϕεαι, οἷσί περ ἀνὴρμαρναμένοισι πέποιϑε, καὶ εἰ μέγα νεῖκος ὄρηται.αἲ γὰρ ἐγὼν οὕτω νέος εἴην τῷδ' ἐπὶ ϑυμῷ,ἢ παῖς ἐξ ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος ἠὲ καὶ αὐτὸςἔλϑοι ἀλητεύων· ἔτι γὰρ καὶ ἐλπίδος αἶσα·αὐτίκ' ἔπειτ' ἀπ' ἐμεῖο κάρη τάμοι ἀλλότριος ϕῶς,εἰ μὴ ἐγὼ κείνοισι κακὸν πάντεσσι γενοίμηνἐλϑὼν ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος.εἰ δ' αὖ με πληϑυῖ δαμασαίατο μοῦνον ἐόντα,βουλοίμην κ' ἐν ἐμοῖσι κατακτάμενος μεγάροισιτεϑνάμεν ἢ τάδε γ' αἰὲν ἀεικέα ἔργ' ὁράασϑαι,ξείνους τε στυϕελιζομένους δμῳάς τε γυναῖκαςῥυστάζοντας ἀεικελίως κατὰ δώματα καλά,καὶ οἶνον διαϕυσσόμενον, καὶ σῖτον ἔδονταςμὰψ αὔτως, ἀτέλεστον, ἀνηνύστῳ ἐπὶ ἔργῳ."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω.οὔτε τί μοι πᾶς δῆμος ἀπεχϑόμενος χαλεπαίνει,οὔτε κασιγνήτοις ἐπιμέμϕομαι, οἷσί περ ἀνὴρμαρναμένοισι πέποιϑε, καὶ εἰ μέγα νεῖκος ὄρηται.ὧδε γὰρ ἡμετέρην γενεὴν μούνωσε Κρονίων·μοῦνον Λαέρτην ᾽Αρκείσιος υἱὸν ἔτικτε,μοῦνον δ' αὖτ' ᾽Οδυσῆα πατὴρ τέκεν· αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςμοῦνον ἔμ' ἐν μεγάροισι τεκὼν λίπεν, οὐδ' ἀπόνητο.τῶ νῦν δυσμενέες μάλα μυρίοι εἴσ' ἐνὶ οἴκῳ.ὅσσοι γὰρ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι,Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνϑῳ,ἠδ' ὅσσοι κραναὴν ᾽Ιϑάκην κάτα κοιρανέουσι,τόσσοι μητέρ' ἐμὴν μνῶνται, τρύχουσι δὲ οἶκον.ἡ δ' οὔτ' ἀρνεῖται στυγερὸν γάμον οὔτε τελευτὴνποιῆσαι δύναται· τοὶ δὲ ϕϑινύϑουσιν ἔδοντεςοἶκον ἐμόν· τάχα δή με διαραίσουσι καὶ αὐτόν.ἀλλ' ἤτοι μὲν ταῦτα ϑεῶν ἐν γούνασι κεῖται·ἄττα, σὺ δ' ἔρχεο ϑᾶσσον, ἐχέϕρονι Πηνελοπείῃεἴϕ', ὅτι οἱ σῶς εἰμι καὶ ἐκ Πύλου εἰλήλουϑα.αὐτὰρ ἐγὼν αὐτοῦ μενέω, σὺ δὲ δεῦρο νέεσϑαιοἴη ἀπαγγείλας: τῶν δ' ἄλλων μή τις ᾽Αχαιῶνπευϑέσϑω· πολλοὶ γὰρ ἐμοὶ κακὰ μηχανόωνται."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"γινώσκω, ϕρονέω· τά γε δὴ νοέοντι κελεύεις.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,ἢ καὶ Λαέρτῃ αὐτὴν ὁδὸν ἄγγελος ἔλϑωδυσμόρῳ, ὃς τείως μὲν ᾽Οδυσσῆος μέγ' ἀχεύωνἔργα τ' ἐποπτεύεσκε μετὰ δμώων τ' ἐνὶ οἴκῳπῖνε καὶ ἦσϑ', ὅτε ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσιν ἀνώγοι·αὐτὰρ νῦν, ἐξ οὗ σύγε ᾤχεο νηὶ Πύλον δέ,οὔ πώ μίν ϕασιν ϕαγέμεν καὶ πιέμεν αὔτως,οὐδ' ἐπὶ ἔργα ἰδεῖν, ἀλλὰ στοναχῇ τε γόῳ τεἧσται ὀδυρόμενος, ϕϑινύϑει δ' ἀμϕ' ὀστεόϕι χρώς."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ἄλγιον, ἀλλ' ἔμπης μιν ἐάσομεν, ἀχνύμενοί περ·εἰ γάρ πως εἴη αὐτάγρετα πάντα βροτοῖσι,πρῶτόν κεν τοῦ πατρὸς ἑλοίμεϑα νόστιμον ἦμαρ.ἀλλὰ σύγ' ἀγγείλας ὀπίσω κίε, μηδὲ κατ' ἀγροὺςπλάζεσϑαι μετ' ἐκεῖνον· ἀτὰρ πρὸς μητέρα εἰπεῖνἀμϕίπολον ταμίην ὀτρυνέμεν ὅττι τάχιστακρύβδην· κείνη γάρ κεν ἀπαγγείλειε γέροντι."ἦ ῥα, καὶ ὦρσε συϕορβόν· ὁ δ' εἵλετο χερσὶ πέδιλα,δησάμενος δ' ὑπὸ ποσσὶ πόλιν δ' ἴεν. οὐδ' ἄρ' ᾽Αϑήνηνλῆϑεν ἀπὸ σταϑμοῖο κιὼν Εὔμαιος ὑϕορβός,ἀλλ' ἥ γε σχεδὸν ἦλϑε· δέμας δ' ἤικτο γυναικὶκαλῇ τε μεγάλῃ τε καὶ ἀγλαὰ ἔργ' εἰδυίῃ.στῆ δὲ κατ' ἀντίϑυρον κλισίης ᾽Οδυσῆιὴ ϕανεῖσα·οὐ δ' ἄρα Τηλέμαχος ἴδεν ἀντίον οὐδὲ νόησεν ήοὐ γάρ πως πάντεσσι ϑεοὶ ϕαίνονται ἐναργεῖς ή,ἀλλ' ᾽Οδυσεύς τε κύνες τε ἴδον, καί ῥ' οὐχ ὑλάοντο,κνυζηϑμῷ δ' ἑτέρωσε διὰ σταϑμοῖο ϕόβηϑεν.ἡ δ' ἄρ' ἐπ' ὀϕρύσι νεῦσε· νόησε δὲ δῖος ᾽Οδυσσεύς,ἐκ δ' ἦλϑεν μεγάροιο παρ' ἐκ μέγα τειχίον αὐλῆς,στῆ δὲ πάροιϑ' αὐτῆς. τὸν δὲ προσέειπεν ᾽Αϑήνη·"Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,ἤδη νῦν σῷ παιδὶ ἔπος ϕάο μηδ' ἐπίκευϑε,ὡς ἂν μνηστῆρσιν ϑάνατον καὶ κῆρ' ἀραρόντεἔρχησϑον προτὶ ἄστυ περικλυτόν· οὐδ' ἐγὼ αὐτὴδηρὸν ἀπὸ σϕῶιν ἔσομαι μεμαυῖα μάχεσϑαι."ἦ καὶ χρυσείῃ ῥάβδῳ ἐπεμάσσατ' ᾽Αϑήνη.ϕᾶρος μέν οἱ πρῶτον ἐυπλυνὲς ἠδὲ χιτῶναϑῆκ' ἀμϕὶ στήϑεσσι, δέμας δ' ὤϕελλε καὶ ἥβην.ἂψ δὲ μελαγχροιὴς γένετο, γναϑμοὶ δὲ τάνυσϑεν,κυάνεαι δ' ἐγένοντο γενειάδες ἀμϕὶ γένειον.ἡ μὲν ἄρ' ὣς ἕρξασα πάλιν κίεν· αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςἤιὴεν ἐς κλισίην. ϑάμβησε δέ μιν ϕίλος υἱός,ταρβήσας δ' ἑτέρωσε βάλ' ὄμματα, μὴ ϑεὸς εἴη,καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἀλλοῖός μοι, ξεῖνε, ϕάνης νέον ἠὲ πάροιϑεν,ἄλλα δὲ εἵματ' ἔχεις, καί τοι χρὼς οὐκέϑ' ὁμοῖος.ἦ μάλα τις ϑεός ἐσσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν.ἀλλ' ἵληϑ', ἵνα τοι κεχαρισμένα δώομεν ἱρὰἠδὲ χρύσεα δῶρα, τετυγμένα· ϕείδεο δ' ἡμέων."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"οὔ τίς τοι ϑεός εἰμι· τί μ' ἀϑανάτοισιν ἐίσκεις...ἀλλὰ πατὴρ τεός εἰμι, τοῦ εἵνεκα σὺ στεναχίζωνπάσχεις ἄλγεα πολλά, βίας ὑποδέγμενος ἀνδρῶν."ὣς ἄρα ϕωνήσας υἱὸν κύσε, κὰδ δὲ παρειῶνδάκρυον ἧκε χαμᾶζε· πάρος δ' ἔχε νωλεμὲς αἰεί.Τηλέμαχος δ' ή οὐ γάρ πω ἐπείϑετο ὃν πατέρ' εἶναι, ήἐξαῦτίς μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν·"οὐ σύ γ' ᾽Οδυσσεύς ἐσσι, πατὴρ ἐμός, ἀλλά με δαίμωνϑέλγει, ὄϕρ' ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω.οὐ γάρ πως ἂν ϑνητὸς ἀνὴρ τάδε μηχανόῳτοᾧ αὐτοῦ γε νόῳ, ὅτε μὴ ϑεὸς αὐτὸς ἐπελϑὼνῥηιὴδίως ἐϑέλων ϑείη νέον ἠὲ γέροντα.ἦ γάρ τοι νέον ἦσϑα γέρων καὶ ἀεικέα ἕσσο·νῦν δὲ ϑεοῖσιν ἔοικας, οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"Τηλέμαχ', οὔ σε ἔοικε ϕίλον πατέρ' ἔνδον ἐόνταοὔτε τι ϑαυμάζειν περιώσιον οὔτ' ἀγάασϑαι·οὐ μὲν γάρ τοι ἔτ' ἄλλος ἐλεύσεται ἐνϑάδ' ᾽Οδυσσεύς,ἀλλ' ὅδ' ἐγὼ τοιόσδε, παϑὼν κακά, πολλὰ δ' ἀληϑείς,ἤλυϑον εἰκοστῷ ἔτειὴ ἐς πατρίδα γαῖαν.αὐτάρ τοι τόδε ἔργον ᾽Αϑηναίης ἀγελείης,ἥ τέ με τοῖον ἔϑηκεν, ὅπως ἐϑέλει ή δύναται γάρ ή,ἄλλοτε μὲν πτωχῷ ἐναλίγκιον, ἄλλοτε δ' αὖτεἀνδρὶ νέῳ καὶ καλὰ περὶ χροὶ: εἵματ' ἔχοντι.ῥηίδιον δὲ ϑεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,ἠμὲν κυδῆναι ϑνητὸν βροτὸν ἠδὲ κακῶσαι."ὣς ἄρα ϕωνήσας κατ' ἄρ' ἕζετο, Τηλέμαχος δὲἀμϕιχυϑεὶς πατέρ' ἐσϑλὸν ὀδύρετο δάκρυα λείβων.ἀμϕοτέροισι δὲ τοῖσιν ὑϕ' ἵμερος ὦρτο γόοιο·κλαῖον δὲ λιγέως, ἁδινώτερον ἤ τ' οἰωνοί,ϕῆναι ἢ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, οἷσί τε τέκναἀγρόται ἐξείλοντο πάρος πετεηνὰ γενέσϑαι·ὣς ἄρα τοί γ' ἐλεεινὸν ὑπ' ὀϕρύσι δάκρυον εἶβον.καί νύ κ' ὀδυρομένοισιν ἔδυ ϕάος ἠελίοιο,εἰ μὴ Τηλέμαχος προσεϕώνεεν ὃν πατέρ' αἶψα·"ποίῃ γὰρ νῦν δεῦρο, πάτερ ϕίλε, νηί σε ναῦταιἤγαγον εἰς ᾽Ιϑάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀί:ομαι ἐνϑάδ' ἱκέσϑαι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"τοι γὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληϑείην καταλέξω.Φαίηκές μ' ἄγαγον ναυσικλυτοί, οἵ τε καὶ ἄλλουςἀνϑρώπους πέμπουσιν, ὅτίς σϕεας εἰσαϕίκηται·καί μ' εὕδοντ' ἐν νηὶ ϑοῇ ἐπὶ πόντον ἄγοντεςκάτϑεσαν εἰς ᾽Ιϑάκην, ἔπορον δέ μοι ἀγλαὰ δῶρα,χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσϑῆτά ϑ' ὑϕαντήν.καὶ τὰ μὲν ἐν σπήεσσι ϑεῶν ἰότητι κέονται·νῦν αὖ δεῦρ' ἱκόμην ὑποϑημοσύνῃσιν ᾽Αϑήνης,ὄϕρά κε δυσμενέεσσι ϕόνου πέρι βουλεύσωμεν.ἀλλ' ἄγε μοι μνηστῆρας ἀριϑμήσας κατάλεξον,ὄϕρ' εἰδέω, ὅσσοι τε καὶ οἵ τινες ἀνέρες εἰσί·καί κεν ἐμὸν κατὰ ϑυμὸν ἀμύμονα μερμηρίξαςϕράσσομαι, ἤ κεν νῶι δυνησόμεϑ' ἀντιϕέρεσϑαιμούνω ἄνευϑ' ἄλλων, ἦ καὶ διζησόμεϑ' ἄλλους."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ὦ πάτερ, ἤτοι σεῖο μέγα κλέος αἰὲν ἄκουον,χεῖράς τ' αἰχμητὴν ἔμεναι καὶ ἐπίϕρονα βουλήν·ἀλλὰ λίην μέγα εἶπας: ἄγη μ' ἔχει· οὐδέ κεν εἴηἄνδρε δύω πολλοῖσι καὶ ἰϕϑίμοισι μάχεσϑαι.μνηστήρων δ' οὔτ' ἂρ δεκὰς ἀτρεκὲς οὔτε δύ' οἶαι,ἀλλὰ πολὺ πλέονες: τάχα δ' εἴσεαι ἐνϑάδ' ἀριϑμόν.ἐκ μὲν Δουλιχίοιο δύω καὶ πεντήκοντακοῦροι κεκριμένοι, ἓξ δὲ δρηστῆρες ἕπονται·ἐκ δὲ Σάμης πίσυρές τε καὶ εἴκοσι ϕῶτες ἔασιν,ἐκ δὲ Ζακύνϑου ἔασιν ἐείκοσι κοῦροι ᾽Αχαιῶν,ἐκ δ' αὐτῆς ᾽Ιϑάκης δυοκαίδεκα πάντες ἄριστοι,καί σϕιν ἅμ' ἐστὶ Μέδων κῆρυξ καὶ ϑεῖος ἀοιδὸςκαὶ δοιὼ ϑεράποντε, δαήμονε δαιτροσυνάων.τῶν εἴ κεν πάντων ἀντήσομεν ἔνδον ἐόντων,μὴ πολύπικρα καὶ αἰνὰ βίας ἀποτίσεαι ἐλϑών.ἀλλὰ σύγ', εἰ δύνασαί τιν' ἀμύντορα μερμηρίξαι,ϕράζευ, ὅ κέν τις νῶιν ἀμύνοι πρόϕρονι ϑυμῷ."τὸν δ' αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"τοι γὰρ ἐγὼν ἐρέω, σὺ δὲ σύνϑεο καί μευ ἄκουσον,καὶ ϕράσαι, ἤ κεν νῶιν ᾽Αϑήνη σὺν Διὶ πατρὶἀρκέσει, ἦέ τιν' ἄλλον ἀμύντορα μερμηρίξω."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ἐσϑλώ τοι τούτω γ' ἐπαμύντορε, τοὺς ἀγορεύεις,ὕψι περ ἐν νεϕέεσσι καϑημένω· ὥ τε καὶ ἄλλοιςἀνδράσι τε κρατέουσι καὶ ἀϑανάτοισι ϑεοῖσι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"οὐ μέν τοι κείνω γε πολὺν χρόνον ἀμϕὶς ἔσεσϑονϕυλόπιδος κρατερῆς, ὁπότε μνηστῆρσι καὶ ἡμῖνἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι μένος κρίνηται ῎Αρηος.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν ἔρχευ ἅμ' ἠοῖ ϕαινομένηϕιοἴκαδε, καὶ μνηστῆρσιν ὑπερϕιάλοισιν ὁμίλει·αὐτὰρ ἐμὲ προτὶ ἄστυ συβώτης ὕστερον ἄξειπτωχῷ λευγαλέῳ ἐναλίγκιον ἠδὲ γέροντι.εἰ δέ μ' ἀτιμήσουσι δόμον κάτα, σὸν δὲ ϕίλον κῆρτετλάτω ἐν στήϑεσσι κακῶς πάσχοντος ἐμεῖο,ἤν περ καὶ διὰ δῶμα ποδῶν ἕλκωσι ϑύραζεἢ βέλεσιν βάλλωσι· σὺ δ' εἰσορόων ἀνέχεσϑαι.ἀλλ' ἤτοι παύεσϑαι ἀνωγέμεν ἀϕροσυνάων,μειλιχίοις ἐπέεσσι παραυδῶν· οἱ δέ τοι οὔ τιπείσονται· δὴ γάρ σϕι παρίσταται αἴσιμον ἦμαρ.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ ϕρεσὶ βάλλεο σῇσιν·ὁππότε κεν πολύβουλος ἐνὶ ϕρεσὶ ϑῇσιν ᾽Αϑήνη,νεύσω μέν τοι ἐγὼ κεϕαλῇ, σὺ δ' ἔπειτα νοήσας,ὅσσα τοι ἐν μεγάροισιν 'Αρήια τεύχεα κεῖται,ἐς μυχὸν ὑψηλοῦ ϑαλάμου καταϑεῖναι ἀείραςπάντα μάλ'· αὐτὰρ μνηστῆρας μαλακοῖς ἐπέεσσιπαρϕάσϑαι, ὅτε κέν σε μεταλλῶσιν ποϑέοντες:'ἐκ καπνοῦ κατέϑηκ', ἐπεὶ οὐκέτι τοῖσιν ἐῴκει,οἷά ποτε Τροίην δὲ κιὼν κατέλειπεν ᾽Οδυσσεύς,ἀλλὰ κατῄκισται, ὅσσον πυρὸς ἵκετ' ἀυτμή.πρὸς δ' ἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ ϕρεσὶ ϑῆκε Κρονίων,μή πως οἰνωϑέντες, ἔριν στήσαντες ἐν ὑμῖν,ἀλλήλους τρώσητε καταισχύνητέ τε δαῖτακαὶ μνηστύν· αὐτὸς γὰρ ἐϕέλκεται ἄνδρα σίδηρος.'νῶιν δ' οἴοισιν δύο ϕάσγανα καὶ δύο δοῦρεκαλλιπέειν καὶ δοιὰ βοάγρια χερσὶν ἑλέσϑαι,ὡς ἂν ἐπιϑύσαντες ἑλοίμεϑα· τοὺς δέ κ' ἔπειταΠαλλὰς ᾽Αϑηναίη ϑέλξει καὶ μητίετα Ζεύς.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ ϕρεσὶ βάλλεο σῇσιν·εἰ ἐτεόν γ' ἐμός ἐσσι καὶ αἵματος ἡμετέροιο,μή τις ἔπειτ' ᾽Οδυσῆος ἀκουσάτω ἔνδον ἐόντος.μήτ' οὖν Λαέρτης ἴστω τό γε μήτε συβώτηςμήτέ τις οἰκήων μήτ' αὐτὴ Πηνελόπεια,ἀλλ' οἶοι σύ τ' ἐγώ τε γυναικῶν γνώομεν ἰϑύν.καί κέ τεο δμώων ἀνδρῶν ἔτι πειρηϑεῖμεν,ἠμὲν ὅπου τις νῶι τίει καὶ δείδιε ϑυμῷ,ἠδ' ὅτις οὐκ ἀλέγει, σὲ δ' ἀτιμᾷ τοῖον ἐόντα."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσεϕώνεε ϕαίδιμος υἱός:"ὦ πάτερ, ἤτοι ἐμὸν ϑυμὸν καὶ ἔπειτά γ', ὀίω,γνώσεαι· οὐ μὲν γάρ τι χαλιϕροσύναι γέ μ' ἔχουσιν·ἀλλ' οὔ τοι τόδε κέρδος ἐγὼν ἔσσεσϑαι ὀίωἡμῖν ἀμϕοτέροισι· σὲ δὲ ϕράζεσϑαι ἄνωγα.δηϑὰ γὰρ αὔτως εἴσῃ ἑκάστου πειρητίζων,ἔργα μετερχόμενος: τοὶ δ' ἐν μεγάροισιν ἕκηλοιχρήματα δαρδάπτουσιν ὑπέρβιον, οὐδ' ἔπι ϕειδώ.ἀλλ' ἤτοί σε γυναῖκας ἐγὼ δεδάασϑαι ἄνωγα,αἵ τέ σ' ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλείτιδές εἰσιν·ἀνδρῶν δ' οὐκ ἂν ἔγωγε κατὰ σταϑμοὺς ἐϑέλοιμιἡμέας πειράζειν, ἀλλ' ὕστερα ταῦτα πένεσϑαι,εἰ ἐτεόν γέ τι οἶσϑα Διὸς τέρας αἰγιόχοιο."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·ἡ δ' ἄρ' ἔπειτ' ᾽Ιϑάκην δὲ κατήγετο νηῦς ἐυεργής,ἣ ϕέρε Τηλέμαχον Πυλόϑεν καὶ πάντας ἑταίρους.οἱ δ' ὅτε δὴ λιμένος πολυβενϑέος ἐντὸς ἵκοντο,νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἐπ' ἠπείροιο ἔρυσσαν,τεύχεα δέ σϕ' ἀπένεικαν ὑπέρϑυμοι ϑεράποντες,αὐτίκα δ' ἐς Κλυτίοιο ϕέρον περικαλλέα δῶρα.αὐτὰρ κήρυκα πρόεσαν δόμον εἰς ᾽Οδυσῆος,ἀγγελίην ἐρέοντα περίϕρονι Πηνελοπείῃ,οὕνεκα Τηλέμαχος μὲν ἐπ' ἀγροῦ, νῆα δ' ἀνώγειἄστυ δ' ἀποπλείειν, ἵνα μὴ δείσασ' ἐνὶ ϑυμῷἰϕϑίμη βασίλεια τέρεν κατὰ δάκρυον εἴβοι.τὼ δὲ συναντήτην κῆρυξ καὶ δῖος ὑϕορβὸςτῆς αὐτῆς ἕνεκ' ἀγγελίης, ἐρέοντε γυναικί.ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἵκοντο δόμον ϑείου βασιλῆος,κῆρυξ μέν ῥα μέσῃσι μετὰ δμῳῇσιν ἔειπεν·"ἤδη τοι, βασίλεια, ϕίλος πάιὴς εἰλήλουϑε."Πηνελοπείῃ δ' εἶπε συβώτης ἄγχι παραστὰςπάνϑ', ὅσα οἱ ϕίλος υἱὸς ἀνώγει μυϑήσασϑαι.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πᾶσαν ἐϕημοσύνην ἀπέειπε,βῆ ῥ' ἴμεναι μεϑ' ὕας, λίπε δ' ἕρκεά τε μέγαρόν τε.μνηστῆρες δ' ἀκάχοντο κατήϕησάν τ' ἐνὶ ϑυμῷ,ἐκ δ' ἦλϑον μεγάροιο παρ' ἐκ μέγα τειχίον αὐλῆς,αὐτοῦ δὲ προπάροιϑε ϑυράων ἑδριόωντο.τοῖσιν δ' Εὐρύμαχος, Πολύβου παῖ῍ς, ἦρχ' ἀγορεύειν·"ὦ ϕίλοι, ἦ μέγα ἔργον ὑπερϕιάλως τετέλεσταιΤηλεμάχῳ ὁδὸς ἥδε· ϕάμεν δέ οἱ οὐ τελέεσϑαι.ἀλλ' ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν, ἥ τις ἀρίστη,ἐς δ' ἐρέτας ἁλιῆας ἀγείρομεν, οἵ κε τάχιστακείνοις ἀγγείλωσι ϑοῶς οἶκόν δὲ νέεσϑαι."οὔ πω πᾶν εἴρηϑ', ὅτ' ἄρ' ᾽Αμϕίνομος ἴδε νῆα,στρεϕϑεὶς ἐκ χώρης, λιμένος πολυβενϑέος ἐντός,ἱστία τε στέλλοντας ἐρετμά τε χερσὶν ἔχοντας.ἡδὺ δ' ἄρ' ἐκγελάσας μετεϕώνεεν οἷς ἑτάροισι·"μή τιν' ἔτ' ἀγγελίην ὀτρύνομεν· οἵδε γὰρ ἔνδον.ἤ τίς σϕιν τόδ' ἔειπε ϑεῶν ἢ εἴσιδον αὐτοὶνῆα παρερχομένην, τὴν δ' οὐκ ἐδύναντο κιχῆναι."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἀνστάντες ἔβαν ἐπὶ ϑῖνα ϑαλάσσης,αἶψα δὲ νῆα μέλαιναν ἐπ' ἠπείροιο ἔρυσσαν,τεύχεα δέ σϕ' ἀπένεικαν ὑπέρϑυμοι ϑεράποντες.αὐτοὶ δ' εἰς ἀγορὴν κίον ἁϑρόοι, οὐδέ τιν' ἄλλονεἴων οὔτε νέων μεταί:ζειν οὔτε γερόντων.τοῖσιν δ' ᾽Αντίνοος μετέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"ὢ πόποι, ὡς τόνδ' ἄνδρα ϑεοὶ κακότητος ἔλυσαν.ἤματα μὲν σκοποὶ ἷζον ἐπ' ἄκριας ἠνεμοέσσαςαἰὲν ἐπασσύτεροι· ἅμα δ' ἠελίῳ καταδύντιοὔ ποτ' ἐπ' ἠπείρου νύκτ' ἄσαμεν, ἀλλ' ἐνὶ πόντῳνηὶ: ϑοῇ πλείοντες ἐμίμνομεν ᾽Ηῶ δῖαν,Τηλέμαχον λοχόωντες, ἵνα ϕϑείσωμεν ἑλόντεςαὐτόν· τὸν δ' ἄρα τέως ἀπήγαγεν οἴκαδε δαίμων.ἡμεῖς δ' ἐνϑάδε οἱ ϕραζώμεϑα λυγρὸν ὄλεϑρονΤηλεμάχῳ, μηδ' ἧμας ὑπεκϕύγοι· οὐ γὰρ ὀίωτούτου γε ζώοντος ἀνύσσεσϑαι τάδε ἔργα.αὐτὸς μὲν γὰρ ἐπιστήμων βουλῇ τε νόῳ τε,λαοὶ δ' οὐκέτι πάμπαν ἐϕ' ἡμῖν ἦρα ϕέρουσιν.ἀλλ' ἄγετε, πρὶν κεῖνον ὁμηγυρίσασϑαι ᾽Αχαιοὺςεἰς ἀγορήν· οὐ γάρ τι μεϑησέμεναί μιν ὀίω,ἀλλ' ἀπομηνίσει, ἐρέει δ' ἐν πᾶσιν ἀναστάς,οὕνεκά οἱ ϕόνον αἰπὺν ἐράπτομεν οὐδὲ κίχημεν.οἱ δ' οὐκ αἰνήσουσιν ἀκούοντες κακὰ ἔργα·μή τι κακὸν ῥέξωσι καὶ ἥμεας ἐξελάσωσιγαίης ἡμετέρης, ἄλλων δ' ἀϕικώμεϑα δῆμον.ἀλλὰ ϕϑέωμεν ἑλόντες ἐπ' ἀγροῦ νόσϕι πόληοςἢ ἐν ὁδῷ· βίοτον δ' αὐτοὶ καὶ κτήματ' ἔχωμεν,δασσάμενοι κατὰ μοῖραν ἐϕ' ἡμέας, οἰκία δ' αὖτεκείνου μητέρι δοῖμεν ἔχειν ἠδ' ὅς τις ὀπυίοι.εἰ δ' ὕμιν ὅδε μῦϑος ἀϕανδάνει, ἀλλὰ βόλεσϑεαὐτόν τε ζώειν καὶ ἔχειν πατρώια πάντα,μή οἱ χρήματ' ἔπειτα ἅλις ϑυμηδέ' ἔδωμενἐνϑάδ' ἀγειρόμενοι, ἀλλ' ἐκ μεγάροιο ἕκαστοςμνάσϑω ἐέδνοισιν διζήμενος: ἡ δέ κ' ἔπειταγήμαιϑ' ὅς κε πλεῖστα πόροι καὶ μόρσιμος ἔλϑοι."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.τοῖσιν δ' ᾽Αμϕίνομος ἀγορήσατο καὶ μετέειπε,Νίσου ϕαίδιμος υἱός, ᾽Αρητιάδαο ἄνακτος,ὅς ῥ' ἐκ Δουλιχίου πολυπύρου, ποιήεντος,ἡγεῖτο μνηστῆρσι, μάλιστα δὲ Πηνελοπείῃἥνδανε μύϑοισι· ϕρεσὶ γὰρ κέχρητ' ἀγαϑῇσιν·ὅ σϕιν ἐυϕρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·"ὦ ϕίλοι, οὐκ ἂν ἔγωγε κατακτείνειν ἐϑέλοιμιΤηλέμαχον· δεινὸν δὲ γένος βασιλήιόν ἐστικτείνειν· ἀλλὰ πρῶτα ϑεῶν εἰρώμεϑα βουλάς.εἰ μέν κ' αἰνήσωσι Διὸς μεγάλοιο ϑέμιστες,αὐτός τε κτενέω τούς τ' ἄλλους πάντας ἀνώξω·εἰ δέ κ' ἀποτρωπῶσι ϑεοί, παύσασϑαι ἄνωγα."ὣς ἔϕατ' ᾽Αμϕίνομος, τοῖσιν δ' ἐπιήνδανε μῦϑος.αὐτίκ' ἔπειτ' ἀνστάντες ἔβαν δόμον εἰς ᾽Οδυσῆος,ἐλϑόντες δὲ καϑῖζον ἐπὶ ξεστοῖσι ϑρόνοισιν.ἡ δ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησε περίϕρων Πηνελόπεια,μνηστήρεσσι ϕανῆναι ὑπέρβιον ὕβριν ἔχουσι.πεύϑετο γὰρ οὗ παιδὸς ἐνὶ μεγάροισιν ὄλεϑρον·κῆρυξ γάρ οἱ ἔειπε Μέδων, ὃς ἐπεύϑετο βουλάς.βῆ δ' ἰέναι μέγαρον δὲ σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξίν.ἀλλ' ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀϕίκετο δῖα γυναικῶν,στῆ ῥα παρὰ σταϑμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα,᾽Αντίνοον δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"᾽Αντίνο', ὕβριν ἔχων, κακομήχανε, καὶ δέ σέ ϕασινἐν δήμῳ ᾽Ιϑάκης μεϑ' ὁμήλικας ἔμμεν ἄριστονβουλῇ καὶ μύϑοισι· σὺ δ' οὐκ ἄρα τοῖος ἔησϑα.μάργε, τί ἢ δὲ σὺ Τηλεμάχῳ ϑάνατόν τε μόρον τεῥάπτεις, οὐδ' ἱκέτας ἐμπάζεαι, οἷσιν ἄρα Ζεὺςμάρτυρος... οὐδ', ὁσίη κακὰ ῥάπτειν ἀλλήλοισιν.ἦ οὐκ οἶσϑ' ὅτε δεῦρο πατὴρ τεὸς ἵκετο ϕεύγων,δῆμον ὑποδείσας... δὴ γὰρ κεχολώατο λίην,οὕνεκα ληιστῆρσιν ἐπισπόμενος Ταϕίοισινἤκαχε Θεσπρωτούς: οἱ δ' ἥμιν ἄρϑμιοι ἦσαν.τόν ῥ' ἔϑελον ϕϑῖσαι καὶ ἀπορραῖσαι ϕίλον ἦτορἠδὲ κατὰ ζωὴν ϕαγέειν μενοεικέα πολλήν·ἀλλ' ᾽Οδυσεὺς κατέρυκε καὶ ἔσχεϑεν ἱεμένους περ.τοῦ νῦν οἶκον ἄτιμον ἔδεις, μνάᾳ δὲ γυναῖκαπαῖδά τ' ἀποκτείνεις, ἐμὲ δὲ μεγάλως ἀκαχίζεις:ἀλλά σε παύεσϑαι κέλομαι καὶ ἀνωγέμεν ἄλλους."τὴν δ' αὖτ' Εὐρύμαχος, Πολύβου πάιὴς, ἀντίον ηὔδα·"κούρη ᾽Ικαρίοιο, περίϕρων Πηνελόπεια,ϑάρσει· μή τοι ταῦτα μετὰ ϕρεσὶ σῇσι μελόντων.οὐκ ἔσϑ' οὗτος ἀνὴρ οὐδ' ἔσσεται οὐδὲ γένηται,ὅς κεν Τηλεμάχῳ, σῷ υἱέι, χεῖρας ἐποίσειζώοντός γ' ἐμέϑεν καὶ ἐπὶ χϑονὶ δερκομένοιο.ὧδε γὰρ ἐξερέω, καὶ μὴν τετελεσμένον ἔσται·αἶψά οἱ αἷμα κελαινὸν ἐρωήσει περὶ δουρὶἡμετέρῳ, ἐπεὶ ἦ καὶ ἐμὲ πτολίπορϑος ᾽Οδυσσεὺςπολλάκι γούνασιν οἷσιν ἐϕεσσάμενος κρέας ὀπτὸνἐν χείρεσσιν ἔϑηκεν ἐπέσχέ τε οἶνον ἐρυϑρόν.τῶ μοι Τηλέμαχος πάντων πολὺ ϕίλτατός ἐστινἀνδρῶν, οὐδέ τί μιν ϑάνατον τρομέεσϑαι ἄνωγαἔκ γε μνηστήρων· ϑεόϑεν δ' οὐκ ἔστ' ἀλέασϑαι."ὣς ϕάτο ϑαρσύνων, τῷ δ' ἤρτυεν αὐτὸς ὄλεϑρον.ἡ μὲν ἄρ' εἰσαναβᾶσ' ὑπερώια σιγαλόεντακλαῖεν ἔπειτ' ᾽Οδυσῆα ϕίλον πόσιν, ὄϕρα οἱ ὕπνονἡδὺν ἐπὶ βλεϕάροισι βάλε γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.ἑσπέριος δ' ᾽Οδυσῆι καὶ υἱέι δῖος ὑϕορβὸςἤλυϑεν· οἱ δ' ἄρα δόρπον ἐπισταδὸν ὁπλίζοντο,σῦν ἱερεύσαντες ἐνιαύσιον. αὐτὰρ ᾽Αϑήνη vἄγχι παρισταμένη Λαερτιάδην ᾽Οδυσῆαῥάβδῳ πεπληγυῖα πάλιν ποίησε γέροντα,λυγρὰ δὲ εἵματα ἕσσε περὶ χροί:, μή ἑ συβώτηςγνοίη ἐς ἄντα ἰδὼν καὶ ἐχέϕρονι Πηνελοπείῃἔλϑοι ἀπαγγέλλων μηδὲ ϕρεσὶν εἰρύσσαιτο.τὸν καὶ Τηλέμαχος πρότερος πρὸς μῦϑον ἔειπεν·"ἦλϑες, δῖ' Εὔμαιε. τί δὴ κλέος ἔστ' ἀνὰ ἄστυ;ἤ ῥ' ἤδη μνηστῆρες ἀγήνορες ἔνδον ἔασινἐκ λόχου, ἦ ἔτι μ' αὖϑ' εἰρύαται οἴκαδ' ἰόντα;"τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"οὐκ ἔμελέν μοι ταῦτα μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσϑαιἄστυ καταβλώσκοντα· τάχιστά με ϑυμὸς ἀνώγειἀγγελίην εἰπόντα πάλιν δεῦρ' ἀπονέεσϑαι.ὡμήρησε δέ μοι παρ' ἑταίρων ἄγγελος ὠκύς,κῆρυξ, ὃς δὴ πρῶτος ἔπος σῇ μητρὶ ἔειπεν.ἄλλο δέ τοι τό γε οἶδα· τὸ γὰρ ἴδον ὀϕϑαλμοῖσιν.ἤδη ὑπὲρ πόλιος, ὅϑι ῞Ερμαιος λόϕος ἐστίν,ἦα κιών, ὅτε νῆα ϑοὴν ἰδόμην κατιοῦσανἐς λιμέν' ἡμέτερον· πολλοὶ δ' ἔσαν ἄνδρες ἐν αὐτῇ,βεβρίϑει δὲ σάκεσσι καὶ ἔγχεσιν ἀμϕιγύοισι·καί σϕεας ὠίσϑην τοὺς ἔμμεναι, οὐ δέ τι οἶδα."ὣς ϕάτο, μείδησεν δ' ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιοἐς πατέρ' ὀϕϑαλμοῖσιν ἰδών, ἀλέεινε δ' ὑϕορβόν.οἱ δ' ἐπεὶ οὖν παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα,δαίνυντ', οὐδέ τι ϑυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐίσης.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,κοίτου τε μνήσαντο καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Ρ῎Ημος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,δὴ τότ' ἔπειϑ' ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλαΤηλέμαχος, ϕίλος υἱὸς ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο,εἵλετο δ' ἄλκιμον ἔγχος, ὅ οἱ παλάμηϕιν ἀρήρει,ἄστυ δὲ ἱέμενος, καὶ ἑὸν προσέειπε συβώτην·"ἄττ', ἤτοι μὲν ἐγὼν εἶμ' ἐς πόλιν, ὄϕρα με μήτηρὄψεται· οὐ γάρ μιν πρόσϑεν παύσεσϑαι ὀίωκλαυϑμοῦ τε στυγεροῖο γόοιό τε δακρυόεντος,πρίν γ' αὐτόν με ἴδηται· ἀτὰρ σοίγ' ὧδ' ἐπιτέλλω·τὸν ξεῖνον δύστηνον ἄγ' ἐς πόλιν, ὄϕρ' ἂν ἐκεῖϑιδαῖτα πτωχεύῃ· δώσει δέ οἱ ὅς κ' ἐϑέλῃσιπύρνον καὶ κοτύλην· ἐμὲ δ' οὔ πως ἐστιν ἅπανταςἀνϑρώπους ἀνέχεσϑαι ἔχοντά περ ἄλγεα ϑυμῷ.ὁ ξεῖνος δ' εἴ περ μάλα μηνίει, ἄλγιον αὐτῷἔσσεται· ἦ γὰρ ἐμοὶ ϕίλ' ἀληϑέα μυϑήσασϑαι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ ϕίλος, οὐδέ τοι αὐτὸς ἐρύκεσϑαι μενεαίνω.πτωχῷ βέλτερόν ἐστι κατὰ πτόλιν ἠὲ κατ' ἀγροὺςδαῖτα πτωχεύειν· δώσει δέ μοι ὅς κ' ἐϑέλῃσιν.οὐ γὰρ ἐπὶ σταϑμοῖσι μένειν ἔτι τηλίκος εἰμί,ὥς τ' ἐπιτειλαμένῳ σημάντορι πάντα πιϑέσϑαι.ἀλλ' ἔρχευ· ἐμὲ δ' ἄξει ἀνὴρ ὅδε, τὸν σὺ κελεύεις,αὐτίκ' ἐπεί κε πυρὸς ϑερέω ἀλέη τε γένηται.αἰνῶς γὰρ τάδε εἵματ' ἔχω κακά· μή με δαμάσσῃστίβη ὑπηοίη· ἕκαϑεν δέ τε ἄστυ ϕάτ' εἶναι."ὣς ϕάτο, Τηλέμαχος δὲ διὰ σταϑμοῖο βεβήκει,κραιπνὰ ποσὶ προβιβάς, κακὰ δὲ μνηστῆρσι ϕύτευεν.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἵκανε δόμους ἐυναιετάοντας,ἔγχος μὲν στῆσε πρὸς κίονα μακρὸν ερείσας,αὐτὸς δ' εἴσω ἴεν καὶ ὑπέρβη λάινον οὐδόν.τὸν δὲ πολὺ πρώτη εἶδε τροϕὸς Εὐρύκλεια,κώεα καστορνῦσα ϑρόνοις ἔνι δαιδαλέοισι,δακρύσασα δ' ἔπειτ' ἰϑὺς κίεν· ἀμϕὶ δ' ἄρ' ἄλλαιδμῳαὶ ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος ἠγερέϑοντο,καὶ κύνεον ἀγαπαζόμεναι κεϕαλήν τε καὶ ὤμους.ἡ δ' ἴεν ἐκ ϑαλάμοιο περίϕρων Πηνελόπεια,᾽Αρτέμιδι ἰκέλη ἠὲ χρυσῇ ᾽Αϕροδίτῃ,ἀμϕὶ δὲ παιδὶ ϕίλῳ βάλε πήχεε δακρύσασα,κύσσε δέ μιν κεϕαλήν τε καὶ ἄμϕω ϕάεα καλά,καί ῥ' ὀλοϕυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἦλϑες, Τηλέμαχε, γλυκερὸν ϕάος. οὔ σ' ἔτ' ἔγωγεὄψεσϑαι ἐϕάμην, ἐπεὶ ᾤχεο νηὶ Πύλον δὲλάϑρῃ, ἐμεῦ ἀέκητι, ϕίλου μετὰ πατρὸς ἀκουήν.ἀλλ' ἄγε μοι κατάλεξον, ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"μῆτερ ἐμή, μή μοι γόον ὄρνυϑι μηδέ μοι ἦτορἐν στήϑεσσιν ὄρινε ϕυγόντί περ αἰπὺν ὄλεϑρον·ἀλλ' ὑδρηναμένη, καϑαρὰ χροὶ: εἵμαϑ' ἑλοῦσα,εἰς ὑπερῷ' ἀναβᾶσα σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξὶνεὔχεο πᾶσι ϑεοῖσι τεληέσσας ἑκατόμβαςῥέξειν, αἴ κέ ποϑι Ζεὺς ἄντιτα ἔργα τελέσσῃ.αὐτὰρ ἐγὼν ἀγορήν δ' ἐσελεύσομαι, ὄϕρα καλέσσωξεῖνον, ὅτις μοι κεῖϑεν ἅμ' ἕσπετο δεῦρο κιόντι.τὸν μὲν ἐγὼ προύπεμψα σὺν ἀντιϑέοις ἑτάροισι,Πείραιον δέ μιν ἠνώγεα προτὶ οἶκον ἄγονταἐνδυκέως ϕιλέειν καὶ τιέμεν, εἰς ὅ κεν ἔλϑω."ὣς ἄρ' ἐϕώνησεν, τῇ δ' ἄπτερος ἔπλετο μῦϑος.ἡ δ' ὑδρηναμένη, καϑαρὰ χροὶ: εἵμαϑ' ἑλοῦσα,εὔχετο πᾶσι ϑεοῖσι τεληέσσας ἑκατόμβαςῥέξειν, αἴ κέ ποϑι Ζεὺς ἄντιτα ἔργα τελέσσῃ.Τηλέμαχος δ' ἄρ' ἔπειτα δι' ἐκ μεγάροιο βεβήκειἔγχος ἔχων· ἅμα τῷ γε δύω κύνες ἀργοὶ ἕποντο.ϑεσπεσίην δ' ἄρα τῷ γε χάριν κατέχευεν ᾽Αϑήνη·τὸν δ' ἄρα πάντες λαοὶ ἐπερχόμενον ϑηεῦντο.ἀμϕὶ δέ μιν μνηστῆρες ἀγήνορες ἠγερέϑοντοἔσϑλ' ἀγορεύοντες, κακὰ δὲ ϕρεσὶ βυσσοδόμευον.αὐτὰρ ὁ τῶν μὲν ἔπειτα ἀλεύατο πουλὺν ὅμιλον,ἀλλ' ἵνα Μέντωρ ἧστο καὶ ῎Αντιϕος ἠδ' ῾Αλιϑέρσης,οἵ τέ οἱ ἐξ ἀρχῆς πατρώιοι ἦσαν ἑταῖροι,ἔνϑα καϑέζετ' ἰών· τοὶ δ' ἐξερέεινον ἕκαστα.τοῖσι δὲ Πείραιος δουρικλυτὸς ἐγγύϑεν ἦλϑεξεῖνον ἄγων ἀγορὴν δὲ διὰ πτόλιν· οὐδ' ἄρ' ἔτι δὴνΤηλέμαχος ξείνοιο ἑκὰς τράπετ', ἀλλὰ παρέστη.τὸν καὶ Πείραιος πρότερος πρὸς μῦϑον ἔειπε·"Τηλέμαχ', αἶψ' ὄτρυνον ἐμὸν ποτὶ δῶμα γυναῖκας,ὥς τοι δῶρ' ἀποπέμψω, ἅ τοι Μενέλαος ἔδωκε."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"Πείραι', οὐ γάρ τ' ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα.εἴ κεν ἐμὲ μνηστῆρες ἀγήνορες ἐν μεγάροισιλάϑρῃ κτείναντες πατρώια πάντα δάσωνται,αὐτὸν ἔχοντά σε βούλομ' ἐπαυρέμεν ἤ τινα τῶνδε·εἰ δέ κ' ἐγὼ τούτοισι ϕόνον καὶ κῆρα ϕυτεύσω,δὴ τότε μοι χαίροντι ϕέρειν πρὸς δώματα χαίρων."ὣς εἰπὼν ξεῖνον ταλαπείριον ἦγεν ἐς οἶκον.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἵκοντο δόμους εὐναιετάοντας,χλαίνας μὲν κατέϑεντο κατὰ κλισμούς τε ϑρόνους τε,ἐς δ' ἀσαμίνϑους βάντες ἐυξέστας λούσαντο.τοὺς δ' ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δ' ἄρα χλαίνας οὔλας βάλον ἠδὲ χιτῶνας,ἔκ ῥ' ἀσαμίνϑων βάντες ἐπὶ κλισμοῖσι κάϑιζον.χέρνιβα δ' ἀμϕίπολος προχόῳ ἐπέχευε ϕέρουσακαλῇ, χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,νίψασϑαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.σῖτον δ' αἰδοίη ταμίη παρέϑηκε ϕέρουσα,εἴδατα πόλλ' ἐπιϑεῖσα, χαριζομένη παρεόντων.μήτηρ δ' ἀντίον ἷζε παρὰ σταϑμὸν μεγάροιοκλισμῷ κεκλιμένη, λέπτ' ἠλάκατα στρωϕῶσα.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε περίϕρων Πηνελόπεια·"Τηλέμαχ', ἤτοι ἐγὼν ὑπερώιον εἰσαναβᾶσαλέξομαι εἰς εὐνήν, ἥ μοι στονόεσσα τέτυκται,αἰεὶ δάκρυσ' ἐμοῖσι πεϕυρμένη, ἐξ οὗ ᾽Οδυσσεὺςᾤχεϑ' ἅμ' ᾽Ατρείδῃσιν ἐς ῎Ιλιον· οὐδέ μοι ἔτλης,πρὶν ἐλϑεῖν μνηστῆρας ἀγήνορας ἐς τόδε δῶμα,νόστον σοῦ πατρὸς σάϕα εἰπέμεν, εἴ που ἄκουσας."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι, μῆτερ, ἀληϑείην καταλέξω.ᾠχόμεϑ' ἔς τε Πύλον καὶ Νέστορα, ποιμένα λαῶν·δεξάμενος δέ με κεῖνος ἐν ὑψηλοῖσι δόμοισινἐνδυκέως ἐϕίλει, ὡς εἴ τε πατὴρ ἑὸν υἱὸνἐλϑόντα χρόνιον νέον ἄλλοϑεν· ὣς ἔμ' ἐκεῖνοςἐνδυκέως ἐκόμιζε σὺν υἱάσι κυδαλίμοισιν.αὐτὰρ ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος οὔ ποτ' ἔϕασκεζωοῦ οὐδὲ ϑανόντος ἐπιχϑονίων τευ ἀκοῦσαι,ἀλλά μ' ἐς ᾽Ατρείδην, δουρικλειτὸν Μενέλαον,ἵπποισι προύπεμψε καὶ ἅρμασι κολλητοῖσιν.ἔνϑ' ἴδον ᾽Αργείην ῾Ελένην, ἧς εἵνεκα πολλὰ᾽Αργεῖοι Τρῶές τε ϑεῶν ἰότητι μόγησαν.εἴρετο δ' αὐτίκ' ἔπειτα βοὴν ἀγαϑὸς Μενέλαοςὅττευ χρηίζων ἱκόμην Λακεδαίμονα δῖαν·αὐτὰρ ἐγὼ τῷ πᾶσαν ἀληϑείην κατέλεξα.καὶ τότε δή μ' ἐπέεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν·'ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ κρατερόϕρονος ἀνδρὸς ἐν εὐνῇἤϑελον εὐνηϑῆναι, ἀνάλκιδες αὐτοὶ ἐόντες.ὡς δ' ὁπότ' ἐν ξυλόχῳ ἔλαϕος κρατεροῖο λέοντοςνεβροὺς κοιμήσασα νεηγενέας γαλαϑηνοὺςκνημοὺς ἐξερέῃσι καὶ ἄγκεα ποιήενταβοσκομένη, ὁ δ' ἔπειτα ἑὴν εἰσήλυϑεν εὐνήν,ἀμϕοτέροισι δὲ τοῖσιν ἀεικέα πότμον ἐϕῆκεν,ὣς ᾽Οδυσεὺς κείνοισιν ἀεικέα πότμον ἐϕήσει.αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ ᾽Αϑηναίη καὶ ῎Απολλον,τοῖος ἐὼν οἷός ποτ' ἐυκτιμένῃ ἐνὶ Λέσβῳἐξ ἔριδος Φιλομηλείδῃ ἐπάλαισεν ἀναστάς,κὰδ δ' ἔβαλε κρατερῶς, κεχάροντο δὲ πάντες ᾽Αχαιοί,τοῖος ἐὼν μνηστῆρσιν ὁμιλήσειεν ᾽Οδυσσεύς:πάντες κ' ὠκύμοροί τε γενοίατο πικρόγαμοί τε.ταῦτα δ', ἅ μ' εἰρωτᾷς καὶ λίσσεαι, οὐκ ἂν ἔγωγεἄλλα παρ' ἐξ εἴποιμι παρακλιδὸν, οὐδ' ἀπατήσω·ἀλλὰ τὰ μέν μοι ἔειπε γέρων ἅλιος νημερτής,τῶν οὐδέν τοι ἐγὼ κρύψω ἔπος οὐδ' ἐπικεύσω.ϕῆ μιν ὅ γ' ἐν νήσῳ ἰδέειν κρατέρ' ἄλγε' ἔχοντα,Νύμϕης ἐν μεγάροισι Καλυψοῦς, ἥ μιν ἀνάγκῃἴσχει· ὁ δ' οὐ δύναται ἣν πατρίδα γαῖαν ἱκέσϑαι·οὐ γάρ οἱ πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπ' εὐρέα νῶτα ϑαλάσσης.'ὣς ἔϕατ' ᾽Ατρείδης, δουρικλειτὸς Μενέλαος.ταῦτα τελευτήσας νεόμην· ἔδοσαν δέ μοι οὖρονἀϑάνατοι, τοί μ' ὦκα ϕίλην ἐς πατρίδ' ἔπεμψαν."ὣς ϕάτο, τῇ δ' ἄρα ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσιν ὄρινε.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε Θεοκλύμενος ϑεοειδής:"ὦ γύναι αἰδοίη Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος,ἤτοι ὅ γ' οὐ σάϕα οἶδεν, ἐμεῖο δὲ σύνϑεο μῦϑον·ἀτρεκέως γάρ τοι μαντεύσομαι οὐδ' ἐπικεύσω.ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα ϑεῶν ξενίη τε τράπεζαἱστίη τ' ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀϕικάνω,ὡς ἤτοι ᾽Οδυσεὺς ἤδη ἐν πατρίδι γαίῃ,ἥμενος ἢ ἕρπων, τάδε πευϑόμενος κακὰ ἔργα,ἔστιν, ἀτὰρ μνηστῆρσι κακὸν πάντεσσι ϕυτεύει·οἷον ἐγὼν οἰωνὸν ἐυσσέλμου ἐπὶ νηὸςἥμενος ἐϕρασάμην καὶ Τηλεμάχῳ ἐγεγώνευν."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"αἲ γὰρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τετελεσμένον εἴη·τῶ κε τάχα γνοίης ϕιλότητά τε πολλά τε δῶραἐξ ἐμεῦ, ὥς ἄν τίς σε συναντόμενος μακαρίζοι."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·μνηστῆρες δὲ πάροιϑεν ᾽Οδυσσῆος μεγάροιοδίσκοισιν τέρποντο καὶ αἰγανέῃσιν ἱέντες,ἐν τυκτῷ δαπέδῳ, ὅϑι περ πάρος, ὕβριν ἔχοντες.ἀλλ' ὅτε δὴ δείπνηστος ἔην καὶ ἐπήλυϑε μῆλαπάντοϑεν ἐξ ἀγρῶν, οἱ δ' ἤγαγον, οἳ τὸ πάρος περ,καὶ τότε δή σϕιν ἔειπε Μέδων - ὃς γάρ ῥα μάλισταἥνδανε κηρύκων, καί σϕιν παρεγίνετο δαιτί - ·"κοῦροι, ἐπεὶ δὴ πάντες ἐτέρϕϑητε ϕρέν' ἀέϑλοις,ἔρχεσϑε πρὸς δώμαϑ', ἵν' ἐντυνώμεϑα δαῖτα·οὐ μὲν γάρ τι χέρειον ἐν ὥρῃ δεῖπνον ἑλέσϑαι."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἀνστάντες ἔβαν πείϑοντό τε μύϑῳ.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἵκοντο δόμους εὐναιετάοντας,χλαίνας μὲν κατέϑεντο κατὰ κλισμούς τε ϑρόνους τε,οἱ δ' ἱέρευον ὄις μεγάλους καὶ πίονας αἶγας,ἵρευον δὲ σύας σιάλους καὶ βοῦν ἀγελαίην,δαῖτ' ἐντυνόμενοι. τοὶ δ' ἐξ ἀγροῖο πόλιν δὲὠτρύνοντ' ᾽Οδυσεύς τ' ἰέναι καὶ δῖος ὑϕορβός.τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε συβώτης, ὄρχαμος ἀνδρῶν·"ξεῖν', ἐπεὶ ἂρ δὴ ἔπειτα πόλιν δ' ἴμεναι μενεαίνειςσήμερον, ὡς ἐπέτελλεν ἄναξ ἐμός, ή ἦ σ' ἂν ἔγωγεαὐτοῦ βουλοίμην σταϑμῶν ῥυτῆρα λιπέσϑαι·ἀλλὰ τὸν αἰδέομαι καὶ δείδια, μή μοι ὀπίσσωνεικείῃ· χαλεπαὶ δέ τ' ἀνάκτων εἰσὶν ὁμοκλαί.ἀλλ' ἄγε νῦν ἴομεν· δὴ γὰρ μέμβλωκε μάλισταἦμαρ, ἀτὰρ τάχα τοι ποτὶ ἕσπερα ῥίγιον ἔσται."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"γινώσκω, ϕρονέω· τά γε δὴ νοέοντι κελεύεις.ἀλλ' ἴομεν, σὺ δ' ἔπειτα διαμπερὲς ἡγεμόνευε.δὸς δέ μοι, εἴ ποϑί τοι ῥόπαλον τετμημένον ἐστί,σκηρίπτεσϑ', ἐπεὶ ἦ ϕατ' ἀρισϕαλέ' ἔμμεναι οὐδόν."ἦ ῥα, καὶ ἀμϕ' ὤμοισιν ἀεικέα βάλλετο πήρην,πυκνὰ ῥωγαλέην, ἐν δὲ στρόϕος ἦεν ἀορτήρ·Εὔμαιος δ' ἄρα οἱ σκῆπτρον ϑυμαρὲς ἔδωκε.τὼ βήτην, σταϑμὸν δὲ κύνες καὶ βώτορες ἄνδρεςῥύατ' ὄπισϑε μένοντες. ὁ δ' ἐς πόλιν ἦγεν ἄνακταπτωχῷ λευγαλέῳ ἐναλίγκιον ἠδὲ γέροντι,σκηπτόμενον· τὰ δὲ λυγρὰ περὶ χροὶ: εἵματα ἕστο.ἀλλ' ὅτε δὴ στείχοντες ὁδὸν κάτα παιπαλόεσσανἄστεος ἐγγὺς ἔσαν καὶ ἐπὶ κρήνην ἀϕίκοντοτυκτὴν, καλλίροον, ὅϑεν ὑδρεύοντο πολῖται,τὴν ποίησ' ῎Ιϑακος καὶ Νήριτος ἠδὲ Πολύκτωρ·ἀμϕὶ δ' ἄρ' αἰγείρων ὑδατοτρεϕέων ἦν ἄλσοςπάντοσε κυκλοτερές, κατὰ δὲ ψυχρὸν ῥέεν ὕδωρὑψόϑεν ἐκ πέτρης: βωμὸς δ' ἐϕύπερϑε τέτυκτοΝυμϕάων, ὅϑι πάντες ἐπιρέζεσκον ὁδῖται·ἔνϑά σϕεας ἐκίχανεν υἱὸς Δολίοιο Μελανϑεὺςαἶγας ἄγων, αἳ πᾶσι μετέπρεπον αἰπολίοισι,δεῖπνον μνηστήρεσσι· δύω δ' ἅμ' ἕποντο νομῆες.τοὺς δὲ ἰδὼν νείκεσσεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζενἔκπαγλον καὶ ἀεικές: ὄρινε δὲ κῆρ ᾽Οδυσῆος:"νῦν μὲν δὴ μάλα πάγχυ κακὸς κακὸν ἡγηλάζει,ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει ϑεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον.πῇ δὴ τόνδε μολοβρὸν ἄγεις, ἀμέγαρτε συβῶτα,πτωχὸν ἀνιηρόν, δαιτῶν ἀπολυμαντῆρα;ὃς πολλῇς ϕλιῇσι παραστὰς ϕλίψεται ὤμους,αἰτίζων ἀκόλους, οὐκ ἄορας οὐδὲ λέβητας.τόν κ' εἴ μοι δοίης σταϑμῶν ῥυτῆρα γενέσϑαισηκοκόρον τ' ἔμεναι ϑαλλόν τ' ἐρίϕοισι ϕορῆναι,καί κεν ὀρὸν πίνων μεγάλην ἐπιγουνίδα ϑεῖτο.ἀλλ' ἐπεὶ οὖν δὴ ἔργα κάκ' ἔμμαϑεν, οὐκ ἐϑελήσειἔργον ἐποίχεσϑαι, ἀλλὰ πτώσσων κατὰ δῆμονβούλεται αἰτίζων βόσκειν ἣν γαστέρ' ἄναλτον.ἀλλ' ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·αἴ κ' ἔλϑῃ πρὸς δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο,πολλά οἱ ἀμϕὶ κάρη σϕέλα ἀνδρῶν ἐκ παλαμάωνπλευραὶ ἀποτρίψουσι δόμον κάτα βαλλομένοιο."ὣς ϕάτο καὶ παριὼν λὰξ ἔνϑορεν ἀϕραδίῃσινἰσχίῳ· οὐ δέ μιν ἐκτὸς ἀταρπιτοῦ ἐστυϕέλιξεν,ἀλλ' ἔμεν' ἀσϕαλέως. ὁ δὲ μερμήριξεν ᾽Οδυσσεύς,ἠὲ μεταί:ξας ῥοπάλῳ ἐκ ϑυμὸν ἕλοιτο,ἦ πρὸς γῆν ἐλάσειε κάρη ἀμϕουδὶς ἀείρας.ἀλλ' ἐπετόλμησε, ϕρεσὶ δ' ἔσχετο. τὸν δὲ συβώτηςνείκεσ' ἐς ἄντα ἰδών, μέγα δ' εὔξατο χεῖρας ἀνασχών·"Νύμϕαι κρηναῖαι, κοῦραι Διός, εἴ ποτ' ᾽Οδυσσεὺςὔμμ' ἐπὶ μηρί' ἔκηε, καλύψας πίονι δημῷ,ἀρνῶν ἠδ' ἐρίϕων, τόδε μοι κρηήνατ' ἐέλδωρ,ὡς ἔλϑοι μὲν κεῖνος ἀνήρ, ἀγάγοι δέ ἑ δαίμων·τῶ κέ τοι ἀγλαί:ας γε διασκεδάσειεν ἁπάσας,τὰς νῦν ὑβρίζων ϕορέεις, ἀλαλήμενος αἰεὶἄστυ κάτ'· αὐτὰρ μῆλα κακοὶ ϕϑείρουσι νομῆες."τὸν δ' αὖτε προσέειπε Μελάνϑιος, αἰπόλος αἰγῶν·"ὢ πόποι, οἷον ἔειπε κύων ὀλοϕώια εἰδώς,τόν ποτ' ἐγὼν ἐπὶ νηὸς ἐυσσέλμοιο μελαίνηςἄξω τῆλ' ᾽Ιϑάκης, ἵνα μοι βίοτον πολὺν ἄλϕοι.αἲ γὰρ Τηλέμαχον βάλοι ἀργυρότοξος ᾽Απόλλωνσήμερον ἐν μεγάροις, ἢ ὑπὸ μνηστῆρσι δαμείη,ὡς ᾽Οδυσῆί γε τηλοῦ ἀπώλετο νόστιμον ἦμαρ."ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτόϑι ἦκα κιόντας,αὐτὰρ ὁ βῆ, μάλα δ' ὦκα δόμους ἵκανεν ἄνακτος.αὐτίκα δ' εἴσω ἴεν, μετὰ δὲ μνηστῆρσι καϑῖζεν,ἀντίον Εὐρυμάχου· τὸν γὰρ ϕιλέεσκε μάλιστα.τῷ πάρα μὲν κρειῶν μοῖραν ϑέσαν οἳ πονέοντο,σῖτον δ' αἰδοίη ταμίη παρέϑηκε ϕέρουσαἔδμεναι. ἀγχίμολον δ' ᾽Οδυσεὺς καὶ δῖος ὑϕορβὸςστήτην ἐρχομένω, περὶ δέ σϕεας ἤλυϑ' ἰωὴϕόρμιγγος γλαϕυρῆς: ἀνὰ γάρ σϕισι βάλλετ' ἀείδεινΦήμιος. αὐτὰρ ὁ χειρὸς ἑλὼν προσέειπε συβώτην·"Εὔμαι', ἦ μάλα δὴ τάδε δώματα κάλ' ᾽Οδυσῆος:ῥεῖα δ' ἀρίγνωτ' ἐστὶ καὶ ἐν πολλοῖσιν ἰδέσϑαι.ἐξ ἑτέρων ἕτερ' ἐστίν, ἐπήσκηται δέ οἱ αὐλὴτοίχῳ καὶ ϑριγκοῖσι, ϑύραι δ' εὐερκέες εἰσὶδικλίδες: οὐκ ἄν τίς μιν ἀνὴρ ὑπεροπλίσσαιτο.γινώσκω δ' ὅτι πολλοὶ ἐν αὐτῷ δαῖτα τίϑενταιἄνδρες, ἐπεὶ κνίση μὲν ἐνήνοϑεν, ἐν δέ τε ϕόρμιγξἠπύει, ἣν ἄρα δαιτὶ ϑεοὶ ποίησαν ἑταίρην."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"ῥεῖ' ἔγνως, ἐπεὶ οὐδὲ τά τ' ἄλλά πέρ ἐσσ' ἀνοήμων.ἀλλ' ἄγε δὴ ϕραζώμεϑ', ὅπως ἔσται τάδε ἔργα.ἠὲ σὺ πρῶτος ἔσελϑε δόμους εὐναιετάοντας,δύσεο δὲ μνηστῆρας, ἐγὼ δ' ὑπολείψομαι αὐτοῦ·εἰ δ' ἐϑέλεις, ἐπίμεινον, ἐγὼ δ' εἶμι προπάροιϑε.μὴ δὲ σὺ δηϑύνειν, μή τίς σ' ἔκτοσϑε νοήσαςἢ βάλῃ ἢ ἐλάσῃ. τὰ δέ σε ϕράζεσϑαι ἄνωγα."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"γινώσκω, ϕρονέω· τά γε δὴ νοέοντι κελεύεις.ἀλλ' ἔρχευ προπάροιϑεν, ἐγὼ δ' ὑπολείψομαι αὐτοῦ·οὐ γάρ τι πληγέων ἀδαήμων οὐδὲ βολάων·τολμήεις μοι ϑυμός, ἐπεὶ κακὰ πολλὰ πέπονϑακύμασι καὶ πολέμῳ· μετὰ καὶ τόδε τοῖσι γενέσϑω.γαστέρα δ' οὔ πως ἔστιν ἀποκρύψαι μεμαυῖαν,οὐλομένην, ἣ πολλὰ κάκ' ἀνϑρώποισι δίδωσι,τῆς ἕνεκεν καὶ νῆες ἐύζυγοι ὁπλίζονταιπόντον ἐπ' ἀτρύγετον, κακὰ δυσμενέεσσι ϕέρουσαι."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·ἂν δὲ κύων κεϕαλήν τε καὶ οὔατα κείμενος ἔσχεν,῎Αργος, ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος, ὅν ῥά ποτ' αὐτὸςϑρέψε μέν, οὐδ' ἀπόνητο, πάρος δ' εἰς ῎Ιλιον ἱρὴνᾤχετο. τὸν δὲ πάροιϑεν ἀγίνεσκον νέοι ἄνδρεςαἶγας ἐπ' ἀγροτέρας ἠδὲ πρόκας ἠδὲ λαγωούς:δὴ τότε κεῖτ' ἀπόϑεστος ἀποιχομένοιο ἄνακτοςἐν πολλῇ κόπρῳ, ἥ οἱ προπάροιϑε ϑυράωνἡμιόνων τε βοῶν τε ἅλις κέχυτ', ὄϕρ' ἂν ἄγοιενδμῶες ᾽Οδυσσῆος τέμενος μέγα κοπρήσοντες:ἔνϑα κύων κεῖτ' ῎Αργος ἐνίπλειος κυνοραιστέων.δὴ τότε γ', ὡς ἐνόησεν ᾽Οδυσσέα ἐγγὺς ἐόντα,οὐρῇ μέν ῥ' ὅ γ' ἔσηνε καὶ οὔατα κάμβαλεν ἄμϕω,ἄσσον δ' οὐκέτ' ἔπειτα δυνήσατο οἷο ἄνακτοςἐλϑέμεν· αὐτὰρ ὁ νόσϕιν ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ,ῥεῖα λαϑὼν Εὔμαιον, ἄϕαρ δ' ἐρεείνετο μύϑῳ·"Εὔμαι', ἦ μάλα ϑαῦμα κύων ὅδε κεῖτ' ἐνὶ κόπρῳ.καλὸς μὲν δέμας ἐστίν, ἀτὰρ τόδε γ' οὐ σάϕα οἶδα,ἢ δὴ καὶ ταχὺς ἔσκε ϑέειν ἐπὶ εἴδειὴ τῷδε,ἦ αὔτως οἷοί τε τραπεζῆες κύνες ἀνδρῶνγίνοντ'· ἀγλαί:ης δ' ἕνεκεν κομέουσιν ἄνακτες."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"καὶ λίην ἀνδρός γε κύων ὅδε τῆλε ϑανόντος.εἰ τοιόσδ' εἴη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ ἔργα,οἷόν μιν Τροίην δὲ κιὼν κατέλειπεν ᾽Οδυσσεύς,αἶψά κε ϑηήσαιο ἰδὼν ταχυτῆτα καὶ ἀλκήν.οὐ μὲν γάρ τι ϕύγεσκε βαϑείης βένϑεσιν ὕληςκνώδαλον, ὅττι δίοιτο· καὶ ἴχνεσι γὰρ περιῄδη.νῦν δ' ἔχεται κακότητι, ἄναξ δέ οἱ ἄλλοϑι πάτρηςὤλετο, τὸν δὲ γυναῖκες ἀκηδέες οὐ κομέουσι.δμῶες δ', εὖτ' ἂν μηκέτ' ἐπικρατέωσιν ἄνακτες,οὐκέτ' ἔπειτ' ἐϑέλουσιν ἐναίσιμα ἐργάζεσϑαι·ἥμισυ γάρ τ' ἀρετῆς ἀποαίνυται εὐρύοπα Ζεὺςἀνέρος, εὖτ' ἄν μιν κατὰ δούλιον ἦμαρ ἕλῃσιν."ὣς εἰπὼν εἰσῆλϑε δόμους εὐναιετάοντας, vβῆ δ' ἰϑὺς μεγάροιο μετὰ μνηστῆρας ἀγαυούς.῎Αργον δ' αὖ κατὰ μοῖρ' ἔλαβεν μέλανος ϑανάτοιο,αὐτίκ' ἰδόντ' ᾽Οδυσῆα ἐεικοστῷ ἐνιαυτῷ.τὸν δὲ πολὺ πρῶτος ἴδε Τηλέμαχος ϑεοειδὴςἐρχόμενον κατὰ δῶμα συβώτην, ὦκα δ' ἔπειτανεῦσ' ἐπὶ οἷ καλέσας: ὁ δὲ παπτήνας ἕλε δίϕρονκείμενον, ἔνϑά τε δαιτρὸς ἐϕίζεσκε κρέα πολλὰδαιόμενος μνηστῆρσι δόμον κάτα δαινυμένοισι·τὸν κατέϑηκε ϕέρων πρὸς Τηλεμάχοιο τράπεζανἀντίον, ἔνϑα δ' ἄρ' αὐτὸς ἐϕέζετο· τῷ δ' ἄρα κῆρυξμοῖραν ἑλὼν ἐτίϑει κανέου τ' ἐκ σῖτον ἀείρας.ἀγχίμολον δὲ μετ' αὐτὸν ἐδύσετο δώματ' ᾽Οδυσσεύς,πτωχῷ λευγαλέῳ ἐναλίγκιος ἠδὲ γέροντι,σκηπτόμενος: τὰ δὲ λυγρὰ περὶ χροὶ: εἵματα ἕστο.ἷζε δ' ἐπὶ μελίνου οὐδοῦ ἔντοσϑε ϑυράωνκλινάμενος σταϑμῷ κυπαρισσίνῳ, ὅν ποτε τέκτωνξέσσεν ἐπισταμένως καὶ ἐπὶ στάϑμην ἴϑυνε.Τηλέμαχος δ' ἐπὶ οἷ καλέσας προσέειπε συβώτηνἄρτον τ' οὖλον ἑλὼν περικαλλέος ἐκ κανέοιοκαὶ κρέας, ὥς οἱ χεῖρες ἐχάνδανον ἀμϕιβαλόντι·"δὸς τῷ ξείνῳ ταῦτα ϕέρων αὐτόν τε κέλευεαἰτίζειν μάλα πάντας ἐποιχόμενον μνηστῆρας:αἰδὼς δ' οὐκ ἀγαϑὴ κεχρημένῳ ἀνδρὶ παρεῖναι."ὣς ϕάτο, βῆ δὲ συϕορβός, ἐπεὶ τὸν μῦϑον ἄκουσεν,ἀγχοῦ δ' ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευε·"Τηλέμαχός τοι, ξεῖνε, διδοῖ τάδε, καί σε κελεύειαἰτίζειν μάλα πάντας ἐποιχόμενον μνηστῆρας:αἰδῶ δ' οὐκ ἀγαϑήν ϕησ' ἔμμεναι ἀνδρὶ προί:κτῃ."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"Ζεῦ ἄνα, Τηλέμαχόν μοι ἐν ἀνδράσιν ὄλβιον εἶναι,καί οἱ πάντα γένοιτο, ὅσα ϕρεσὶν ᾗσι μενοινᾷ."ἦ ῥα, καὶ ἀμϕοτέρῃσιν ἐδέξατο καὶ κατέϑηκεναὖϑι ποδῶν προπάροιϑεν, ἀεικελίης ἐπὶ πήρης,ἤσϑιε δ' ἕως ὅ τ' ἀοιδὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἄειδεν.εὖϑ' ὁ δεδειπνήκειν, ὁ δ' ἐπαύετο ϑεῖος ἀοιδός:μνηστῆρες δ' ὁμάδησαν ἀνὰ μέγαρ'. αὐτὰρ ᾽Αϑήνηἄγχι παρισταμένη Λαερτιάδην ᾽Οδυσῆαὤτρυν', ὡς ἂν πύρνα κατὰ μνηστῆρας ἀγείροι,γνοίη ϑ' οἵ τινές εἰσιν ἐναίσιμοι οἵ τ' ἀϑέμιστοι·ἀλλ' οὐδ' ὧς τιν' ἔμελλ' ἀπαλεξήσειν κακότητος.βῆ δ' ἴμεν αἰτήσων ἐνδέξια ϕῶτα ἕκαστον,πάντοσε χεῖρ' ὀρέγων, ὡς εἰ πτωχὸς πάλαι εἴη.οἱ δ' ἐλεαίροντες δίδοσαν, καὶ ἐϑάμβεον αὐτὸν,ἀλλήλους τ' εἴροντο, τίς εἴη καὶ πόϑεν ἔλϑοι.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε Μελάνϑιος, αἰπόλος αἰγῶν·"κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγακλειτῆς βασιλείης,τοῦδε περὶ ξείνου· ἦ γὰρ μιν πρόσϑεν ὄπωπα.ἤτοι μέν οἱ δεῦρο συβώτης ἡγεμόνευεν,αὐτὸν δ' οὐ σάϕα οἶδα, πόϑεν γένος εὔχεται εἶναι."ὣς ἔϕατ', ᾽Αντίνοος δ' ἔπεσιν νείκεσσε συβώτην·"ὦ ἀρίγνωτε συβῶτα, τί ἢ δὲ σὺ τόνδε πόλιν δὲἤγαγες... ἦ οὐχ ἅλις ἧμιν ἀλήμονές εἰσι καὶ ἄλλοι,πτωχοὶ ἀνιηροί, δαιτῶν ἀπολυμαντῆρες...ἦ ὄνοσαι, ὅτι τοι βίοτον κατέδουσιν ἄνακτοςἐνϑάδ' ἀγειρόμενοι, σὺ δὲ καί προϑὶ τόνδε κάλεσσας..."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"᾽Αντίνο', οὐ μὲν καλὰ καὶ ἐσϑλὸς ἐὼν ἀγορεύεις:τίς γὰρ δὴ ξεῖνον καλεῖ ἄλλοϑεν αὐτὸς ἐπελϑὼνἄλλον γ', εἰ μὴ τῶν, οἳ δημιοεργοὶ ἔασι,μάντιν ἢ ἰητῆρα κακῶν ἢ τέκτονα δούρων,ἢ καὶ ϑέσπιν ἀοιδόν, ὅ κεν τέρπῃσιν ἀείδων;οὗτοι γὰρ κλητοί γε βροτῶν ἐπ' ἀπείρονα γαῖαν·πτωχὸν δ' οὐκ ἄν τις καλέοι τρύξοντα ἓ αὐτόν.ἀλλ' αἰεὶ χαλεπὸς περὶ πάντων εἰς μνηστήρωνδμωσὶν ᾽Οδυσσῆος, περὶ δ' αὖτ' ἐμοί· αὐτὰρ ἔγωγεοὐκ ἀλέγω, εἵως μοι ἐχέϕρων Πηνελόπειαζώει ἐνὶ μεγάροις καὶ Τηλέμαχος ϑεοειδής."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"σίγα, μή μοι τοῦτον ἀμείβεο πόλλ' ἐπέεσσιν·᾽Αντίνοος δ' εἴωϑε κακῶς ἐρεϑιζέμεν αἰεὶμύϑοισιν χαλεποῖσιν, ἐποτρύνει δὲ καὶ ἄλλους."ἦ ῥα καὶ ᾽Αντίνοον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"᾽Αντίνο', ἦ μευ καλὰ πατὴρ ὣς κήδεαι υἷος,ὃς τὸν ξεῖνον ἄνωγας ἀπὸ μεγάροιο δίεσϑαιμύϑῳ ἀναγκαίῳ· μὴ τοῦτο ϑεὸς τελέσειε.δός οἱ ἑλών· οὔ τοι ϕϑονέω· κέλομαι γὰρ ἔγωγε.μήτ' οὖν μητέρ' ἐμὴν ἅζευ τό γε μήτέ τιν' ἄλλονδμώων, οἳ κατὰ δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο.ἀλλ' οὔ τοι τοιοῦτον ἐνὶ στήϑεσσι νόημα·αὐτὸς γὰρ ϕαγέμεν πολὺ βούλεαι ἢ δόμεν ἄλλῳ."τὸν δ' αὖτ' ᾽Αντίνοος ἀπαμειβόμενος προσέειπε·"Τηλέμαχ' ὑψαγόρη, μένος ἄσχετε, ποῖον ἔειπες.εἴ οἱ τόσσον πάντες ὀρέξειαν μνηστῆρες,καί κέν μιν τρεῖς μῆνας ἀπόπροϑεν οἶκος ἐρύκοι."ὣς ἄρ' ἔϕη, καὶ ϑρῆνυν ἑλὼν ὑπέϕηνε τραπέζηςκείμενον, ᾧ ῥ' ἔπεχεν λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων.οἱ δ' ἄλλοι πάντες δίδοσαν, πλῆσαν δ' ἄρα πήρηνσίτου καὶ κρειῶν. τάχα δὴ καὶ ἔμελλεν ᾽Οδυσσεὺςαὖτις ἐπ' οὐδὸν ἰὼν προικὸς γεύσασϑαι ᾽Αχαιῶν·στῆ δὲ παρ' ᾽Αντίνοον, καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπε·"δός, ϕίλος: οὐ μέν μοι δοκέεις ὁ κάκιστος ᾽Αχαιῶνἔμμεναι, ἀλλ' ὤριστος, ἐπεὶ βασιλῆι ἔοικας.τῶ σε χρὴ δόμεναι καὶ λώιον ἠέ περ ἄλλοισίτου· ἐγὼ δέ κέ σε κλείω κατ' ἀπείρονα γαῖαν.καὶ γὰρ ἐγώ ποτε οἶκον ἐν ἀνϑρώποισιν ἔναιονὄλβιος ἀϕνειὸν καὶ πολλάκι δόσκον ἀλήτῃτοίῳ, ὁποῖος ἔοι καὶ ὅτευ κεχρημένος ἔλϑοι·ἦσαν δὲ δμῶες μάλα μυρίοι ἄλλά τε πολλὰ,οἷσίν τ' εὖ ζώουσι καὶ ἀϕνειοὶ καλέονται.ἀλλὰ Ζεὺς ἀλάπαξε Κρονίων ή ἤϑελε γάρ που ή,ὅς μ' ἅμα ληιστῆρσι πολυπλάγκτοισιν ἀνῆκενΑἴγυπτόν δ' ἰέναι, δολιχὴν ὁδόν, ὄϕρ' ἀπολοίμην.στῆσα δ' ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νέας ἀμϕιελίσσας.ἔνϑ' ἤτοι μὲν ἐγὼ κελόμην ἐρίηρας ἑταίρουςαὐτοῦ πὰρ νήεσσι μένειν καὶ νῆας ἔρυσϑαι,ὀπτῆρας δὲ κατὰ σκοπιὰς ὤτρυνα νέεσϑαι·οἱ δ' ὕβρει εἴξαντες, ἐπισπόμενοι μένειὴ σϕῷ,αἶψα μάλ' Αἰγυπτίων ἀνδρῶν περικαλλέας ἀγροὺςπόρϑεον, ἐκ δὲ γυναῖκας ἄγον καὶ νήπια τέκνα,αὐτούς τε κτεῖνον· τάχα δ' ἐς πόλιν ἵκετ' ἀυτή.οἱ δὲ βοῆς ἀίοντες ἅμ' ἠοῖ ϕαινομένηϕινἦλϑον· πλῆτο δὲ πᾶν πεδίον πεζῶν τε καὶ ἵππωνχαλκοῦ τε στεροπῆς. ἐν δὲ Ζεὺς τερπικέραυνοςϕύζαν ἐμοῖς ἑτάροισι κακὴν βάλεν, οὐδέ τις ἔτληστῆναι ἐναντίβιον· περὶ γὰρ κακὰ πάντοϑεν ἔστη.ἔνϑ' ἡμέων πολλοὺς μὲν ἀπέκτανον ὀξέι χαλκῷ,τοὺς δ' ἄναγον ζωούς, σϕίσιν ἐργάζεσϑαι ἀνάγκῃ.αὐτὰρ ἔμ' ἐς Κύπρον ξείνῳ δόσαν ἀντιάσαντι,Δμήτορι ᾽Ιασίδῃ, ὃς Κύπρου ἶϕι ἄνασσεν.ἔνϑεν δὴ νῦν δεῦρο τόδ' ἵκω πήματα πάσχων."τὸν δ' αὖτ' ᾽Αντίνοος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"τίς δαίμων τόδε πῆμα προσήγαγε δαιτὸς ἀνίην;στῆϑ' οὕτως ἐς μέσσον, ἐμῆς ἀπάνευϑε τραπέζης,μὴ τάχα πικρὴν Αἴγυπτον καὶ Κύπρον ἴδηαι·ὥς τις ϑαρσαλέος καὶ ἀναιδής ἐσσι προί:κτης.ἑξείης πάντεσσι παρίστασαι· οἱ δὲ διδοῦσιμαψιδίως, ἐπεὶ οὔ τις ἐπίσχεσις οὐδ' ἐλεητὺςἀλλοτρίων χαρίσασϑαι, ἐπεὶ πάρα πολλὰ ἑκάστῳ."τὸν δ' ἀναχωρήσας προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὢ πόποι, οὐκ ἄρα σοίγ' ἐπὶ εἴδειὴ καὶ ϕρένες ἦσαν.οὐ σύγ' ἂν ἐξ οἴκου σῷ ἐπιστάτῃ οὐδ' ἅλα δοίης,ὃς νῦν ἀλλοτρίοισι παρήμενος οὔ τί μοι ἔτληςσίτου ἀποπροελὼν δόμεναι· τὰ δὲ πολλὰ πάρεστιν."ὣς ἔϕατ', ᾽Αντίνοος δὲ χολώσατο κηρόϑι μᾶλλον,καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"νῦν δή σ' οὐκέτι καλὰ δι' ἐκ μεγάροιό γ' ὀίωἂψ ἀναχωρήσειν, ὅτε δὴ καὶ ὀνείδεα βάζεις."ὣς ἄρ' ἔϕη, καὶ ϑρῆνυν ἑλὼν βάλε δεξιὸν ὦμον,πρυμνότατον κατὰ νῶτον. ὁ δ' ἐστάϑη ἠύτε πέτρηἔμπεδον, οὐδ' ἄρα μιν σϕῆλεν βέλος ᾽Αντινόοιο·ἀλλ' ἀκέων κίνησε κάρη κακὰ βυσσοδομεύων.ἂψ δ' ὅ γ' ἐπ' οὐδὸν ἰὼν κατ' ἄρ' ἕζετο, κὰδ δ' ἄρα πήρηνϑῆκεν ἐυπλείην, μετὰ δὲ μνηστῆρσιν ἔειπε·"κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγακλειτῆς βασιλείης,ὄϕρ' εἴπω τά με ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι κελεύει.οὐ μὰν οὔτ' ἄχος ἐστὶ μετὰ ϕρεσὶν οὔτέ τι πένϑος,ὁππότ' ἀνὴρ περὶ οἷσι μαχειόμενος κτεάτεσσιβλήεται, ἢ περὶ βουσὶν ἢ ἀργεννῇς ὀίεσσιν·αὐτὰρ ἔμ' ᾽Αντίνοος βάλε γαστέρος εἵνεκα λυγρῆς,οὐλομένης, ἣ πολλὰ κάκ' ἀνϑρώποισι δίδωσιν.ἀλλ' εἴ που πτωχῶν γε ϑεοὶ καὶ ᾽Ερινύες εἰσίν,᾽Αντίνοον πρὸ γάμοιο τέλος ϑανάτοιο κιχείη."τὸν δ' αὖτ' ᾽Αντίνοος προσέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"ἔσϑι' ἕκηλος, ξεῖνε, καϑήμενος, ἢ ἄπιϑ' ἄλλῃ,μή σε νέοι διὰ δώματ' ἐρύσσωσ', οἷ' ἀγορεύεις,ἢ ποδὸς ἢ καὶ χειρός, ἀποδρύψωσι δὲ πάντα."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ὑπερϕιάλως νεμέσησαν.ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·"᾽Αντίνο', οὐ μὲν κάλ' ἔβαλες δύστηνον ἀλήτην,οὐλόμεν', εἰ δή που τις ἐπουράνιος ϑεός ἐστι.καί τε ϑεοὶ ξείνοισιν ἐοικότες ἀλλοδαποῖσι,παντοῖοι τελέϑοντες, ἐπιστρωϕῶσι πόληας,ἀνϑρώπων ὕβρίν τε καὶ εὐνομίην ἐϕορῶντες."ὣς ἄρ' ἔϕαν μνηστῆρες, ὁ δ' οὐκ ἐμπάζετο μύϑων.Τηλέμαχος δ' ἐν μὲν κραδίῃ μέγα πένϑος ἄεξεβλημένου, οὐδ' ἄρα δάκρυ χαμαὶ βάλεν ἐκ βλεϕάροιιν,ἀλλ' ἀκέων κίνησε κάρη κακὰ βυσσοδομεύων.τοῦ δ' ὡς οὖν ἤκουσε περίϕρων Πηνελόπειαβλημένου ἐν μεγάρῳ, μετ' ἄρα δμῳῇσιν ἔειπεν·"αἴϑ' οὕτως αὐτόν σε βάλοι κλυτότοξος ᾽Απόλλων."τὴν δ' αὖτ' Εὐρυνόμη ταμίη πρὸς μῦϑον ἔειπεν·"εἰ γὰρ ἐπ' ἀρῇσιν τέλος ἡμετέρῃσι γένοιτο·οὐκ ἄν τις τούτων γε ἐύϑρονον ᾽Ηῶ ἵκοιτο."τὴν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"μαῖ', ἐχϑροὶ μὲν πάντες, ἐπεὶ κακὰ μηχανόωνται·᾽Αντίνοος δὲ μάλιστα μελαίνῃ κηρὶ ἔοικε.ξεῖνός τις δύστηνος ἀλητεύει κατὰ δῶμαἀνέρας αἰτίζων· ἀχρημοσύνη γὰρ ἀνώγει·ἔνϑ' ἄλλοι μὲν πάντες ἐνέπλησάν τε δόσαν τε,οὗτος δὲ ϑρήνυι πρυμνὸν βάλε δεξιὸν ὦμον."ἡ μὲν ἄρ' ὣς ἀγόρευε μετὰ δμῳῇσι γυναιξὶνἡμένη ἐν ϑαλάμῳ· ὁ δ' ἐδείπνει δῖος ᾽Οδυσσεύς.ἡ δ' ἐπὶ οἷ καλέσασα προσηύδα δῖον ὑϕορβόν·"ἔρχεο, δῖ' Εὔμαιε, κιὼν τὸν ξεῖνον ἄνωχϑιἐλϑέμεν, ὄϕρά τί μιν προσπτύξομαι ἠδ' ἐρέωμαι,εἴ που ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος ἠὲ πέπυσταιἢ ἴδεν ὀϕϑαλμοῖσι· πολυπλάγκτῳ γὰρ ἔοικε."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"εἰ γάρ τοι, βασίλεια, σιωπήσειαν ᾽Αχαιοί·οἷ' ὅ γε μυϑεῖται, ϑέλγοιτό κέ τοι ϕίλον ἦτορ.τρεῖς γὰρ δή μιν νύκτας ἔχον, τρία δ' ἤματ' ἔρυξαἐν κλισίῃ· πρῶτον γὰρ ἔμ' ἵκετο νηὸς ἀποδράς:ἀλλ' οὔ πω κακότητα διήνυσεν ἣν ἀγορεύων.ὡς δ' ὅτ' ἀοιδὸν ἀνὴρ ποτιδέρκεται, ὅς τε ϑεῶν ἒξἀείδῃ δεδαὼς ἔπε' ἱμερόεντα βροτοῖσι,τοῦ δ' ἄμοτον μεμάασιν ἀκουέμεν, ὁππότ' ἀείδῃ·ὣς ἐμὲ κεῖνος ἔϑελγε παρήμενος ἐν μεγάροισι.ϕησὶ δ' ᾽Οδυσσῆος ξεῖνος πατρώιος εἶναι,Κρήτῃ ναιετάων, ὅϑι Μίνωος γένος ἐστίν.ἔνϑεν δὴ νῦν δεῦρο τόδ' ἵκετο πήματα πάσχωνπροπροκυλινδόμενος: στεῦται δ' ᾽Οδυσῆος ἀκοῦσαιἀγχοῦ, Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ,ζωοῦ· πολλὰ δ' ἄγει κειμήλια ὅν δὲ δόμον δέ."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"ἔρχεο, δεῦρο κάλεσσον, ἵν' ἀντίον αὐτὸς ἐνίσπῃ.οὗτοι δ' ἠὲ ϑύρῃσι καϑήμενοι ἑψιαάσϑωνἢ αὐτοῦ κατὰ δώματ', ἐπεί σϕισι ϑυμὸς ἐυ?ϕρων.αὐτῶν μὲν γὰρ κτήματ' ἀκήρατα κεῖτ' ἐνὶ οἴκῳ,σῖτος καὶ μέϑυ ἡδύ· τὰ μέν τ' οἰκῆες ἔδουσιν,οἱ δ' εἰς ἡμετέρου πωλεύμενοι ἤματα πάντα,βοῦς ἱερεύοντες καὶ ὄις καὶ πίονας αἶγας,εἰλαπινάζουσιν πίνουσί τε αἴϑοπα οἶνον,μαψιδίως: τὰ δὲ πολλὰ κατάνεται· οὐ γὰρ ἔπ' ἀνήρ,οἷος ᾽Οδυσσεὺς ἔσκεν, ἀρὴν ἀπὸ οἴκου ἀμῦναι.εἰ δ' ᾽Οδυσεὺς ἔλϑοι καὶ ἵκοιτ' ἐς πατρίδα γαῖαν,αἶψά κε σὺν ᾧ παιδὶ βίας ἀποτίσεται ἀνδρῶν."ὣς ϕάτο, Τηλέμαχος δὲ μέγ' ἔπταρεν, ἀμϕὶ δὲ δῶμασμερδαλέον κονάβησε· γέλασσε δὲ Πηνελόπεια,αἶψα δ' ἄρ' Εὔμαιον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἔρχεό μοι, τὸν ξεῖνον ἐναντίον ὧδε κάλεσσον.οὐχ ὁράᾳς ὅ μοι υἱὸς ἐπέπταρε πᾶσιν ἔπεσσι;τῶ κε καὶ οὐκ ἀτελὴς ϑάνατος μνηστῆρσι γένοιτοπᾶσι μάλ', οὐδέ κέ τις ϑάνατον καὶ κῆρας ἀλύξει.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ ϕρεσὶ βάλλεο σῇσιν·αἴ κ' αὐτὸν γνώω νημερτέα πάντ' ἐνέποντα,ἕσσω μιν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, εἵματα καλά."ὣς ϕάτο, βῆ δὲ συϕορβός, ἐπεὶ τὸν μῦϑον ἄκουσεν·ἀγχοῦ δ' ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ξεῖνε πάτερ, καλέει σε περίϕρων Πηνελόπεια,μήτηρ Τηλεμάχοιο· μεταλλῆσαί τί ἑ ϑυμὸςἀμϕὶ πόσει κέλεται, καὶ κήδεά περ πεπαϑυίῃ.εἰ δέ κέ σε γνώῃ νημερτέα πάντ' ἐνέποντα,ἕσσει σε χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, τῶν σὺ μάλισταχρηίζεις: σῖτον δὲ καὶ αἰτίζων κατὰ δῆμονγαστέρα βοσκήσεις: δώσει δέ τοι ὅς κ' ἐϑέλῃσι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"Εὔμαι', αἶψά κ' ἐγὼ νημερτέα πάντ' ἐνέποιμικούρῃ ᾽Ικαρίοιο, περίϕρονι Πηνελοπείῃ·οἶδα γὰρ εὖ περὶ κείνου, ὁμὴν δ' ἀνεδέγμεϑ' ὀιζύν.ἀλλὰ μνηστήρων χαλεπῶν ὑποδείδι' ὅμιλον,τῶν ὕβρις τε βίη τε σιδήρεον οὐρανὸν ἵκει.καὶ γὰρ νῦν, ὅτε μ' οὗτος ἀνὴρ κατὰ δῶμα κιόνταοὔ τι κακὸν ῥέξαντα βαλὼν ὀδύνῃσιν ἔδωκεν,οὔτέ τι Τηλέμαχος τό γ' ἐπήρκεσεν οὔτέ τις ἄλλος.τῶ νῦν Πηνελόπειαν ἐνὶ μεγάροισιν ἄνωχϑιμεῖναι, ἐπειγομένην περ, ἐς ἠέλιον καταδύντα·καὶ τότε μ' εἰρέσϑω πόσιος πέρι νόστιμον ἦμαρἀσσοτέρω καϑίσασα παραὶ πυρί· εἵματα γάρ τοιλύγρ' ἔχω· οἶσϑα καὶ αὐτός, ἐπεί σε πρῶϑ' ἱκέτευσα."ὣς ϕάτο, βῆ δὲ συϕορβός, ἐπεὶ τὸν μῦϑον ἄκουσε.τὸν δ' ὑπὲρ οὐδοῦ βάντα προσηύδα Πηνελόπεια·"οὐ σύγ' ἄγεις, Εὔμαιε; τί τοῦτ' ἐνόησεν ἀλήτης...ἤ τινά που δείσας ἐξαίσιον, ἦε καὶ ἄλλωςαἰδεῖται κατὰ δῶμα; κακὸς δ' αἰδοῖος ἀλήτης."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"μυϑεῖται κατὰ μοῖραν, ἅ πέρ κ' οἴοιτο καὶ ἄλλος,ὕβριν ἀλυσκάζων ἀνδρῶν ὑπερηνορεόντων.ἀλλά σε μεῖναι ἄνωγεν ἐς ἠέλιον καταδύντα.καὶ δὲ σοὶ ὧδ' αὐτῇ πολὺ κάλλιον, ὦ βασίλεια,οἴην πρὸς ξεῖνον ϕάσϑαι ἔπος ἠδ' ἐπακοῦσαι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"οὐκ ἄϕρων ὁ ξεῖνος ὀίεται, ὥς περ ἂν εἴη·οὐ γάρ που τινες ὧδε καταϑνητῶν ἀνϑρώπωνἀνέρες ὑβρίζοντες ἀτάσϑαλα μηχανόωνται."ἡ μὲν ἄρ' ὣς ἀγόρευεν, ὁ δ' ᾤχετο δῖος ὑϕορβὸςμνηστήρων ἐς ὅμιλον, ἐπεὶ διεπέϕραδε πάντα.αἶψα δὲ Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα,ἄγχι σχὼν κεϕαλήν, ἵνα μὴ πευϑοίαϑ' οἱ ἄλλοι·"ὦ ϕίλ', ἐγὼ μὲν ἄπειμι σύας καὶ κεῖνα ϕυλάξων,σὸν καὶ ἐμὸν βίοτον· σοὶ δ' ἐνϑάδε πάντα μελόντων.αὐτὸν μὲν σε πρῶτα σάω, καὶ ϕράζεο ϑυμῷμή τι πάϑῃς: πολλοὶ δὲ κακὰ ϕρονέουσιν ᾽Αχαιῶν,τοὺς Ζεὺς ἐξολέσειε πρὶν ἡμῖ῍ν πῆμα γενέσϑαι."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ἔσσεται οὕτως, ἄττα· σὺ δ' ἔρχεο δειελιήσας:ἠῶϑεν δ' ἰέναι καὶ ἄγειν ἱερήια καλά.αὐτὰρ ἐμοὶ τάδε πάντα καὶ ἀϑανάτοισι μελήσει."ὣς ϕάϑ', ὁ δ' αὖτις ἄρ' ἕζετ' ἐυξέστου ἐπὶ δίϕρου.πλησάμενος δ' ἄρα ϑυμὸν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτοςβῆ ῥ' ἴμεναι μεϑ' ὕας, λίπε δ' ἕρκεά τε μέγαρόν τεπλεῖον δαιτυμόνων· οἱ δ' ὀρχηστυῖ καὶ ἀοιδῇτέρποντ'· ἤδη γὰρ καὶ ἐπήλυϑε δείελον ἦμαρ.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Σ῎Ηλϑε δ' ἐπὶ πτωχὸς πανδήμιος, ὃς κατὰ ἄστυπτωχεύεσκ' ᾽Ιϑάκης, μετὰ δ' ἔπρεπε γαστέρι μάργῃἀζηχὲς ϕαγέμεν καὶ πιέμεν· οὐ δέ οἱ ἦν ἲςοὐδὲ βίη, εἶδος δὲ μάλα μέγας ἦν ὁράασϑαι.᾽Αρναῖος δ' ὄνομ' ἔσκε· τὸ γὰρ ϑέτο πότνια μήτηρἐκ γενετῆς: ῎Ιρον δὲ νέοι κίκλησκον ἅπαντες,οὕνεκ' ἀπαγγέλλεσκε κιών, ὅτε που τις ἀνώγοι.ὅς ῥ' ἐλϑὼν ᾽Οδυσῆα διώκετο οἷο δόμοιο,καί μιν νεικείων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"εἶκε, γέρον, προϑύρου, μὴ δὴ τάχα καὶ ποδὸς ἕλκῃ.οὐκ ἀίεις ὅτι δή μοι ἐπιλλίζουσιν ἅπαντες,ἑλκέμεναι δὲ κέλονται; ἐγὼ δ' αἰσχύνομαι ἔμπης.ἀλλ' ἄνα, μὴ τάχα νῶιν ἔρις καὶ χερσὶ γένηται."τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"δαιμόνι', οὔτέ τί σε ῥέζω κακὸν οὔτ' ἀγορεύω,οὔτέ τινὰ ϕϑονέω δόμεναι καὶ πόλλ' ἀνελόντα.οὐδὸς δ' ἀμϕοτέρους ὅδε χείσεται, οὐδέ τί σε χρὴἀλλοτρίων ϕϑονέειν· δοκέεις δέ μοι εἶναι ἀλήτηςὥς περ ἐγών· ὄλβον δὲ ϑεοὶ μέλλουσιν ὀπάζειν.χερσὶ δὲ μή τι λίην προκαλίζεο, μή με χολώσῃς,μή σε γέρων περ ἐὼν στῆϑος καὶ χείλεα ϕύρσωαἵματος. ἡσυχίη δ' ἂν ἐμοὶ καὶ μᾶλλον ἔτ' εἴηαὔριον· οὐ μὲν γάρ τί σ' ὑποστρέψεσϑαι ὀίωδεύτερον ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος."τὸν δὲ χολωσάμενος προσεϕώνεεν ῎Ιρος ἀλήτης:"ὢ πόποι, ὡς ὁ μολοβρὸς ἐπιτροχάδην ἀγορεύει,γρηί καμινοῖ ἶσος: ὃν ἂν κακὰ μητισαίμηνκόπτων ἀμϕοτέρῃσι, χαμαὶ δέ κε πάντας ὀδόνταςγναϑμῶν ἐξελάσαιμι συὸς ὣς ληιβοτείρης.ζῶσαι νῦν, ἵνα πάντες ἐπιγνώωσι καὶ οἶδεμαρναμένους: πῶς δ' ἂν σὺ νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχοιο;"ὣς οἱ μὲν προπάροιϑε ϑυράων ὑψηλάωνοὐδοῦ ἔπι ξεστοῦ πανϑυμαδὸν ὀκριόωντο.τοῖιν δὲ ξυνέηχ' ἱερὸν μένος ᾽Αντινόοιο,ἡδὺ δ' ἄρ' ἐκγελάσας μετεϕώνει μνηστήρεσσιν·"ὦ ϕίλοι, οὐ μέν πώ τι πάρος τοιοῦτον ἐτύχϑη,οἵην τερπωλὴν ϑεὸς ἤγαγεν ἐς τόδε δῶμα.ὁ ξεῖνός τε καὶ ῎Ιρος ἐρίζετον ἀλλήλοιινχερσὶ μαχέσασϑαι. ἀλλὰ ξυνελάσσομεν ὦκα."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀνήιξαν γελόωντες,ἀμϕὶ δ' ἄρα πτωχοὺς κακοείμονας ἠγερέϑοντο.τοῖσιν δ' ᾽Αντίνοος μετέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγήνορες, ὄϕρά τι εἴπω.γαστέρες αἶδ' αἰγῶν κέατ' ἐν πυρί, τὰς ἐπὶ δόρπῳκατϑέμεϑα κνίσης τε καὶ αἵματος ἐμπλήσαντες.ὁππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται,τάων ἥν κ' ἐϑέλῃσιν ἀναστὰς αὐτὸς ἑλέσϑω·αἰεὶ δ' αὖϑ' ἥμιν μεταδαίσεται, οὐδέ τιν' ἄλλονπτωχὸν ἔσω μίσγεσϑαι ἐάσομεν αἰτήσοντα."ὣς ἔϕατ' ᾽Αντίνοος, τοῖσιν δ' ἐπιήνδανε μῦϑος.τοῖς δὲ δολοϕρονέων μετέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ ϕίλοι, οὔ πως ἐστι νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχεσϑαιἄνδρα γέροντα, δύῃ ἀρημένον· ἀλλά με γαστὴρὀτρύνει κακοεργός, ἵνα πληγῇσι δαμείω.ἀλλ' ἄγε νῦν μοι πάντες ὀμόσσατε καρτερὸν ὅρκον,μή τις ἐπ' ῎Ιρῳ ἦρα ϕέρων ἐμὲ χειρὶ βαρείῃπλήξῃ ἀτασϑάλλων, τούτῳ δέ με ἶϕι δαμάσσῃ."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπώμνυον ὡς ἐκέλευεν.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ὄμοσάν τε τελεύτησάν τε τὸν ὅρκον,τοῖς δ' αὖτις μετέειϕ' ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο·"ξεῖν', εἴ σ' ὀτρύνει κραδίη καὶ ϑυμὸς ἀγήνωρτοῦτον ἀλέξασϑαι, τῶν δ' ἄλλων μή τιν' ᾽Αχαιῶνδείδιϑ', ἐπεὶ πλεόνεσσι μαχήσεται ὅς κέ σε ϑείνῃ.ξεινοδόκος μὲν ἐγών, ἐπὶ δ' αἰνεῖτον βασιλῆε,᾽Αντίνοός τε καὶ Εὐρύμαχος, πεπνυμένω ἄμϕω."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπῄνεον. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςζώσατο μὲν ῥάκεσιν περὶ μήδεα, ϕαῖνε δὲ μηροὺςκαλούς τε μεγάλους τε, ϕάνεν δέ οἱ εὐρέες ὦμοιστήϑεά τε στιβαροί τε βραχίονες: αὐτὰρ ᾽Αϑήνηἄγχι παρισταμένη μέλε' ἤλδανε ποιμένι λαῶν.μνηστῆρες δ' ἄρα πάντες ὑπερϕιάλως ἀγάσαντο·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·"ἦ τάχα ῎Ιρος ῎Αιρος ἐπίσπαστον κακὸν ἕξει,οἵην ἐκ ῥακέων ὁ γέρων ἐπιγουνίδα ϕαίνει."ὣς ἄρ' ἔϕαν, ῎Ιρῳ δὲ κακῶς ὠρίνετο ϑυμός.ἀλλὰ καὶ ὧς δρηστῆρες ἄγον ζώσαντες ἀνάγκῃδειδιότα· σάρκες δὲ περιτρομέοντο μέλεσσιν.᾽Αντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"νῦν μὲν μήτ' εἴης, βουγάιε, μήτε γένοιο,εἰ δὴ τοῦτόν γε τρομέεις καὶ δείδιας αἰνῶς,ἄνδρα γέροντα, δύῃ ἀρημένον, ἥ μιν ἱκάνει.ἀλλ' ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·αἴ κέν σ' οὗτος νικήσῃ κρείσσων τε γένηται,πέμψω σ' ἤπειρόν δέ, βαλὼν ἐν νηὶ μελαίνῃ,εἰς ῎Εχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων,ὅς κ' ἀπὸ ῥῖνα τάμῃσι καὶ οὔατα νηλέι χαλκῷ,μήδεά τ' ἐξερύσας δώῃ κυσὶν ὠμὰ δάσασϑαι."ὣς ϕάτο, τῷ δ' ἔτι μᾶλλον ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα.ἐς μέσσον δ' ἄναγον· τὼ δ' ἄμϕω χεῖρας ἀνέσχον.δὴ τότε μερμήριξε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,ἢ ἐλάσει' ὥς μιν ψυχὴ λίποι αὖϑι πεσόντα,ἦέ μιν ἦκ' ἐλάσειε τανύσσειέν τ' ἐπὶ γαίῃ.ὧδε δέ οἱ ϕρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι,ἦκ' ἐλάσαι, ἵνα μή μιν ἐπιϕρασσαίατ' ᾽Αχαιοί.δὴ τότ' ἀνασχομένω ὁ μὲν ἤλασε δεξιὸν ὦμον῎Ιρος, ὁ δ' αὐχέν' ἔλασσεν ὑπ' οὔατος, ὀστέα δ' εἴσωἔϑλασεν· αὐτίκα δ' ἦλϑεν ἀνὰ στόμα ϕοίνιον αἷμα,κὰδ δ' ἔπεσ' ἐν κονίῃσι μακών, σὺν δ' ἤλασ' ὀδόνταςλακτίζων ποσὶ γαῖαν. ἀτὰρ μνηστῆρες ἀγαυοὶχεῖρας ἀνασχόμενοι γέλῳ ἔκϑανον. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςἕλκε δι' ἐκ προϑύροιο λαβὼν ποδός, ὄϕρ' ἵκετ' αὐλὴναἰϑούσης τε ϑύρας: καί μιν ποτὶ ἑρκίον αὐλῆςεἷσεν ἀνακλίνας, σκῆπτρον δέ οἱ ἔμβαλε χειρίκαί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἐνταυϑοῖ νῦν ἧσο σύας τε κύνας τ' ἀπερύκων,μηδὲ σύγε ξείνων καὶ πτωχῶν κοίρανος εἶναιλυγρὸς ἐών, μή που τι κακὸν καὶ μεῖζον ἐπαύρῃ."ἦ ῥα καὶ ἀμϕ' ὤμοισιν ἀεικέα βάλλετο πήρην,πυκνὰ ῥωγαλέην· ἐν δὲ στρόϕος ἦεν ἀορτήρ.ἂψ δ' ὅ γ' ἐπ' οὐδὸν ἰὼν κατ' ἄρ' ἕζετο. τοὶ δ' ἴσαν εἴσωἡδὺ γελώοντες καὶ δεικανόωντ' ἐπέεσσιν·ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·"Ζεύς τοι δοίη, ξεῖνε, καὶ ἀϑάνατοι ϑεοὶ ἄλλοιὅττι μάλιστ' ἐϑέλεις καί τοι ϕίλον ἔπλετο ϑυμῷ,ὃς τοῦτον τὸν ἄναλτον ἀλητεύειν ἀπέπαυσαςἐν δήμῳ· τάχα γάρ μιν ἀνάξομεν ἤπειρόν δὲεἰς ῎Εχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων."ὣς ἄρ' ἔϕαν, χαῖρεν δὲ κλεηδόνι δῖος ᾽Οδυσσεύς.᾽Αντίνοος δ' ἄρα οἱ μεγάλην παρὰ γαστέρα ϑῆκεν,ἐμπλείην κνίσης τε καὶ αἵματος: ᾽Αμϕίνομος δὲἄρτους ἐκ κανέοιο δύω παρέϑηκεν ἀείραςκαὶ δέπαιὴ χρυσέῳ δειδίσκετο ϕώνησέν τε·"χαῖρε, πάτερ ὦ ξεῖνε· γένοιτό τοι ἔς περ ὀπίσσωὄλβος: ἀτὰρ μὲν νῦν γε κακοῖσ' ἔχεαι πολέεσσι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"᾽Αμϕίνομ', ἦ μάλα μοι δοκέεις πεπνυμένος εἶναι·τοίου γὰρ καὶ πατρός, ἐπεὶ κλέος ἐσϑλὸν ἄκουον,Νῖσον Δουλιχιῆα ἐύν τ' ἔμεν ἀϕνειόν τε·τοῦ σ' ἔκ ϕασι γενέσϑαι, ἐπητῇ δ' ἀνδρὶ ἔοικας.τοὔνεκά τοι ἐρέω, σὺ δὲ σύνϑεο καί μευ ἄκουσον·οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέϕει ἀνϑρώποιοπάντων, ὅσσά τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ ἕρπει.οὐ μὲν γάρ ποτέ ϕησι κακὸν πείσεσϑαι ὀπίσσω,ὄϕρ' ἀρετὴν παρέχωσι ϑεοὶ καὶ γούνατ' ὀρώρῃ·ἀλλ' ὅτε δὴ καὶ λυγρὰ ϑεοὶ μάκαρες τελέσωσι,καὶ τὰ ϕέρει ἀεκαζόμενος τετληότι ϑυμῷ.τοῖος γὰρ νόος ἐστὶν ἐπιχϑονίων ἀνϑρώπων,οἷον ἐπ' ἦμαρ ἄγῃσι πατὴρ ἀνδρῶν τε ϑεῶν τε.καὶ γὰρ ἐγώ ποτ' ἔμελλον ἐν ἀνδράσιν ὄλβιος εἶναι·πολλὰ δ' ἀτάσϑαλ' ἔρεξα βίῃ καὶ κάρτειὴ εἴκων,πατρί τ' ἐμῷ πίσυνος καὶ ἐμοῖσι κασιγνήτοισι.Τὼ μή τίς ποτε πάμπαν ἀνὴρ ἀϑεμίστιος εἴη,ἀλλ' ὅ γε σιγῇ δῶρα ϑεῶν ἔχοι, ὅττι διδοῖεν.οἷ' ὁρόω μνηστῆρας ἀτάσϑαλα μηχανόωντας,κτήματα κείροντας καὶ ἀτιμάζοντας ἄκοιτινἀνδρός, ὃν οὐκέτι ϕημὶ ϕίλων καὶ πατρίδος αἴηςδηρὸν ἀπέσσεσϑαι· μάλα δὲ σχεδόν. ἀλλά σε δαίμωνοἴκαδ' ὑπεξαγάγοι, μηδ' ἀντιάσειας ἐκείνῳ,ὁππότε νοστήσειε ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·οὐ γὰρ ἀναιμωτί γε διακρινέεσϑαι ὀίωμνηστῆρας καὶ κεῖνον, ἐπεί κε μέλαϑρον ὑπέλϑῃ."ὣς ϕάτο, καὶ σπείσας ἔπιεν μελιηδέα οἶνον,ἂψ δ' ἐν χερσὶν ἔϑηκε δέπας κοσμήτορι λαῶν.αὐτὰρ ὁ βῆ διὰ δῶμα ϕίλον τετιημένος ἦτορ,νευστάζων κεϕαλῇ· δὴ γὰρ κακὸν ὄσσετο ϑυμῷ.ἀλλ' οὐδ' ὧς ϕύγε κῆρα· πέδησε δὲ καὶ τὸν ᾽ΑϑήνηΤηλεμάχου ὑπὸ χερσὶ καὶ ἔγχειὴ ἶϕι δαμῆναι.ἂψ δ' αὖτις κατ' ἄρ' ἕζετ' ἐπὶ ϑρόνου ἔνϑεν ἀνέστη.τῇ δ' ἄρ' ἐπὶ ϕρεσὶ ϑῆκε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη,κούρῃ ᾽Ικαρίοιο, περίϕρονι Πηνελοπείῃ,μνηστήρεσσι ϕανῆναι, ὅπως πετάσειε μάλισταϑυμὸν μνηστήρων ἰδὲ τιμήεσσα γένοιτομᾶλλον πρὸς πόσιός τε καὶ υἱέος ἢ πάρος ἦεν.ἀχρεῖον δ' ἐγέλασσεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"Εὐρυνόμη, ϑυμός μοι ἐέλδεται, οὔ τι πάρος γε,μνηστήρεσσι ϕανῆναι ἀπεχϑομένοισί περ ἔμπης:παιδὶ δέ κεν εἴποιμι ἔπος, τό κε κέρδιον εἴη,μὴ πάντα μνηστῆρσιν ὑπερϕιάλοισιν ὁμιλεῖν,οἵ τ' εὖ μὲν βάζουσι, κακῶς δ' ὄπιϑε ϕρονέουσι."τὴν δ' αὖτ' Εὐρυνόμη ταμίη πρὸς μῦϑον ἔειπε·"ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, τέκος, κατὰ μοῖραν ἔειπες.ἀλλ' ἴϑι καὶ σῷ παιδὶ ἔπος ϕάο μηδ' ἐπίκευϑεχρῶτ' ἀπονιψαμένη καὶ ἐπιχρίσασα παρειάς:μηδ' οὕτω δακρύοισι πεϕυρμένη ἀμϕὶ πρόσωπαἔρχευ, ἐπεὶ κάκιον πενϑήμεναι ἄκριτον αἰεί.ἤδη μὲν γάρ τοι παῖς τηλίκος, ὃν σὺ μάλισταἠρῶ ἀϑανάτοισι γενειήσαντα ἰδέσϑαι."τὴν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"Εὐρυνόμη, μὴ ταῦτα παραύδα κηδομένη περ,χρῶτ' ἀπονίπτεσϑαι καὶ ἐπιχρίεσϑαι ἀλοιϕῇ·ἀγλαί:ην γὰρ ἐμοιγε ϑεοί, τοὶ ῎Ολυμπον ἔχουσιν,ὤλεσαν, ἐξ οὗ κεῖνος ἔβη κοίλῃς ἐνὶ νηυσίν.ἀλλά μοι Αὐτονόην τε καὶ ῾Ιπποδάμειαν ἄνωχϑιἐλϑέμεν, ὄϕρα κέ μοι παρστήετον ἐν μεγάροισιν.οἴη δ' οὐκ εἴσειμι μετ' ἀνέρας: αἰδέομαι γάρ."ὣς ἄρ' ἔϕη, γρηὺ:ς δὲ δι' ἐκ μεγάροιο βεβήκειἀγγελέουσα γυναιξὶ καὶ ὀτρυνέουσα νέεσϑαι.ἔνϑ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.κούρῃ ᾽Ικαρίοιο κατὰ γλυκὺν ὕπνον ἔχευεν·εὗδε δ' ἀνακλινϑεῖσα, λύϑεν δέ οἱ ἅψεα πάντα,αὐτοῦ ἐνὶ κλιντῆρι· τέως δ' ἄρα δῖα ϑεάωνἄμβροτα δῶρα δίδου, ἵνα μιν ϑησαίατ' ᾽Αχαιοί.κάλλειὴ μέν οἱ πρῶτα προσώπατα καλὰ κάϑηρενἀμβροσίῳ, οἵῳ περ ἐυστέϕανος Κυϑέρειαχρίεται, εὖτ' ἂν ἴῃ Χαρίτων χορὸν ἱμερόεντα·καί μιν μακροτέρην καὶ πάσσονα ϑῆκεν ἰδέσϑαι,λευκοτέρην δ' ἄρα μιν ϑῆκε πριστοῦ ἐλέϕαντος.ἡ μὲν ἄρ' ὣς ἕρξασ' ἀπεβήσετο δῖα ϑεάων·ἦλϑον δ' ἀμϕίπολοι λευκώλενοι ἐκ μεγάροιοϕϑόγγῳ ἐπερχόμεναι. τὴν δὲ γλυκὺς ὕπνος ἀνῆκε,καί ῥ' ἀπομόρξατο χερσὶ παρειὰς ϕώνησέν τε·"ἦ με μάλ' αἰνοπαϑῆ μαλακὸν περὶ κῶμ' ἐκάλυψεν.αἴϑέ μοι ὣς μαλακὸν ϑάνατον πόροι ῎Αρτεμις ἁγνὴαὐτίκα νῦν, ἵνα μηκέτ' ὀδυρομένη κατὰ ϑυμὸναἰῶνα ϕϑινύϑω, πόσιος ποϑέουσα ϕίλοιοπαντοίην ἀρετήν, ἐπεὶ ἔξοχος ἦεν ᾽Αχαιῶν."ὣς ϕαμένη κατέβαιν' ὑπερώια σιγαλόεντα,οὐκ οἴη· ἅμα τῇ γε καὶ ἀμϕίπολοι δύ' ἕποντο.ἡ δ' ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀϕίκετο δῖα γυναικῶν,στῆ ῥα παρὰ σταϑμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖοἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα·ἀμϕίπολος δ' ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερϑε παρέστη.τῶν δ' αὐτοῦ λύτο γούνατ', ἔρῳ δ' ἄρα ϑυμὸν ἔϑελχϑεν,πάντες δ' ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιϑῆναι.ἡ δ' αὖ Τηλέμαχον προσεϕώνεεν, ὃν ϕίλον υἱόν·"Τηλέμαχ', οὐκέτι τοι ϕρένες ἔμπεδοι οὐδὲ νόημα·παῖς ἔτ' ἐὼν καὶ μᾶλλον ἐνὶ ϕρεσὶ κέρδε' ἐνώμας.νῦν δ', ὅτε δὴ μέγας ἐσσὶ καὶ ἥβης μέτρον ἱκάνεις,καί κέν τις ϕαίη γόνον ἔμμεναι ὀλβίου ἀνδρὸςἐς μέγεϑος καὶ κάλλος ὁρώμενος, ἀλλότριος ϕώς,οὐκέτι τοι ϕρένες εἰσὶν ἐναίσιμοι οὐδὲ νόημα.οἷον δὴ τόδε ἔργον ἐνὶ μεγάροισιν ἐτύχϑη,ὃς τὸν ξεῖνον ἔασας ἀεικισϑήμεναι οὕτω.πῶς νῦν, εἴ τι ξεῖνος ἐν ἡμετέροισι δόμοισινἥμενος ὧδε πάϑοι ῥυστακτύος ἐξ ἀλεγεινῆς...σοί κ' αἶσχος λώβη τε μετ' ἀνϑρώποισι πέλοιτο."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"μῆτερ ἐμή, τὸ μὲν οὔ σε νεμεσσῶμαι κεχολῶσϑαι·αὐτὰρ ἐγὼ ϑυμῷ νοέω καὶ οἶδα ἕκαστα,ἐσϑλά τε καὶ τὰ χέρεια· πάρος δ' ἔτι νήπιος ἦα.ἀλλά τοι οὐ δύναμαι πεπνυμένα πάντα νοῆσαι·ἐκ γάρ με πλήσσουσι παρήμενοι ἄλλοϑεν ἄλλοςοἶδε κακὰ ϕρονέοντες, ἐμοὶ δ' οὐκ εἰσὶν ἀρωγοί.οὐ μέν τοι ξείνου γε καὶ ῎Ιρου μῶλος ἐτύχϑημνηστήρων ἰότητι, βίῃ δ' ὅ γε ϕέρτερος ἦεν.αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ ᾽Αϑηναίη καὶ ῎Απολλον,οὕτω νῦν μνηστῆρες ἐν ἡμετέροισι δόμοισινεύοιεν κεϕαλὰς δεδμημένοι, οἱ μὲν ἐν αὐλῇ,οἱ δ' ἔντοσϑε δόμοιο, λελῦτο δὲ γυῖα ἑκάστου,ὡς νῦν ῎Ιρος ἐκεῖνος ἐπ' αὐλείῃσι ϑύρῃσινἧσται νευστάζων κεϕαλῇ, μεϑύοντι ἐοικώς,οὐδ' ὀρϑὸς δύναται στῆναι ποσὶν οὐδὲ νέεσϑαιοἴκαδ', ὅπῃ οἱ νόστος, ἐπεὶ ϕίλα γυῖα λέλυνται."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον.Εὐρύμαχος δ' ἐπέεσσι προσηύδα Πηνελόπειαν·"κούρη ᾽Ικαρίοιο, περίϕρον Πηνελόπεια,εἰ πάντες σε ἴδοιεν ἀν' ῎Ιασον ῎Αργος ᾽Αχαιοί,πλέονές κε μνηστῆρες ἐν ὑμετέροισι δόμοισινἠῶϑεν δαινύατ', ἐπεὶ περίεσσι γυναικῶνεἶδός τε μέγεϑός τε ἰδὲ ϕρένας ἔνδον ἐίσας."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα περίϕρων Πηνελόπεια·"Εὐρύμαχ', ἤτοι ἐμὴν ἀρετὴν εἶδός τε δέμας τεὤλεσαν ἀϑάνατοι, ὅτε ῎Ιλιον εἰσανέβαινον᾽Αργεῖοι, μετὰ τοῖσι δ' ἐμὸς πόσις ᾖεν ᾽Οδυσσεύς.εἰ κεῖνός γ' ἐλϑὼν τὸν ἐμὸν βίον ἀμϕιπολεύοι,μεῖζόν κε κλέος εἴη ἐμὸν καὶ κάλλιον οὕτω.νῦν δ' ἄχομαι· τόσα γάρ μοι ἐπέσσευεν κακὰ δαίμων.ἦ μὲν δὴ ὅτε τ' ᾖε λιπὼν κάτα πατρίδα γαῖαν,δεξιτερὴν ἐπὶ καρπῷ ἑλὼν ἐμὲ χεῖρα προσηύδα·'ὦ γύναι, οὐ γὰρ ὀίω ἐυκνήμιδας ᾽Αχαιοὺςἐκ Τροίης εὖ πάντας ἀπήμονας ἀπονέεσϑαι·καὶ γὰρ Τρῶάς ϕασι μαχητὰς ἔμμεναι ἄνδρας,ἠμὲν ἀκοντιστὰς ἠδὲ ῥυτῆρας ὀιστῶνἵππων τ' ὠκυπόδων ἐπιβήτορας, οἵ τε τάχισταἔκριναν μέγα νεῖκος ὁμοιίου πτολέμοιο.τῶ οὐκ οἶδ', ἤ κέν μ' ἀνέσει ϑεός, ἦ κεν ἁλώωαὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ· σοὶ δ' ἐνϑάδε πάντα μελόντων.μεμνῆσϑαι πατρὸς καὶ μητέρος ἐν μεγάροισινὡς νῦν, ἢ ἔτι μᾶλλον ἐμεῦ ἀπὸ νόσϕιν ἐόντος:αὐτὰρ ἐπὴν δὴ παῖδα γενειήσαντα ἴδηαι,γήμασϑ' ᾧ κ' ἐϑέλῃσϑα τεὸν κατὰ δῶμα λιποῦσα.'κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.νὺξ δ' ἔσται, ὅτε δὴ στυγερὸς γάμος ἀντιβολήσειοὐλομένης ἐμέϑεν, τῆς τε Ζεὺς ὄλβον ἀπηύρα.ἀλλὰ τόδ' αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ ϑυμὸν ἱκάνει·μνηστήρων οὐχ ἧδε δίκη τὸ πάροιϑε τέτυκτο.οἵ τ' ἀγαϑήν τε γυναῖκα καὶ ἀϕνειοῖο ϑύγατραμνηστεύειν ἐϑέλωσι καὶ ἀλλήλοις ἐρίσωσιν,αὐτοὶ τοί γ' ἀπάγουσι βόας καὶ ἴϕια μῆλα,κούρης δαῖτα ϕίλοισι, καὶ ἀγλαὰ δῶρα διδοῦσιν·ἀλλ' οὐκ ἀλλότριον βίοτον νήποινον ἔδουσιν."ὣς ϕάτο, γήϑησεν δὲ πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,οὕνεκα τῶν μὲν δῶρα παρέλκετο, ϑέλγε δὲ ϑυμὸνμειλιχίοις ἐπέεσσι, νόος δέ οἱ ἄλλα μενοίνα.τὴν δ' αὖτ' ᾽Αντίνοος προσέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"κούρη ᾽Ικαρίοιο, περίϕρον Πηνελόπεια,δῶρα μὲν ὅς κ' ἐϑέλῃσιν ᾽Αχαιῶν ἐνϑάδ' ἐνεῖκαι,δέξασϑ'· οὐ γὰρ καλὸν ἀνήνασϑαι δόσιν ἐστίν·ἡμεῖς δ' οὔτ' ἐπὶ ἔργα πάρος γ' ἴμεν οὔτέ πῃ ἄλλῃ,πρίν γέ σε τῷ γήμασϑαι ᾽Αχαιῶν ὅς τις ἄριστος."ὣς ἔϕατ' ᾽Αντίνοος, τοῖσιν δ' ἐπιήνδανε μῦϑος:δῶρα δ' ἄρ' οἰσέμεναι πρόεσαν κήρυκα ἕκαστος.᾽Αντινόῳ μὲν ἔνεικε μέγαν περικαλλέα πέπλον,ποικίλον· ἐν δ' ἄρ' ἔσαν περόναι δυοκαίδεκα πᾶσαιχρύσειαι, κληῖσιν ἐυγνάμπτοις ἀραρυῖαι.ὅρμον δ' Εὐρυμάχῳ πολυδαίδαλον αὐτίκ' ἔνεικε,χρύσεον, ἠλέκτροισιν ἐερμένον ἠέλιον ὥς.ἕρματα δ' Εὐρυδάμαντι δύω ϑεράποντες ἔνεικαντρίγληνα, μορόεντα· χάρις δ' ἀπελάμπετο πολλή.ἐκ δ' ἄρα Πεισάνδροιο Πολυκτορίδαο ἄνακτοςἴσϑμιον ἤνεικεν ϑεράπων, περικαλλὲς ἄγαλμα.ἄλλο δ' ἄρ' ἄλλος δῶρον ᾽Αχαιῶν καλὸν ἔνεικεν.ἡ μὲν ἔπειτ' ἀνέβαιν' ὑπερώια δῖα γυναικῶν,τῇ δ' ἄρ' ἅμ' ἀμϕίπολοι ἔϕερον περικαλλέα δῶρα.οἱ δ' εἰς ὀρχηστύν τε καὶ ἱμερόεσσαν ἀοιδὴντρεψάμενοι τέρποντο, μένον δ' ἐπὶ ἕσπερον ἐλϑεῖν.τοῖσι δὲ τερπομένοισι μέλας ἐπὶ ἕσπερος ἦλϑεν·αὐτίκα λαμπτῆρας τρεῖς ἵστασαν ἐν μεγάροισιν,ὄϕρα ϕαείνοιεν· περὶ δὲ ξύλα κάγκαν' ἔϑηκαν,αὗα πάλαι, περίκηλα, νέον κεκεασμένα χαλκῷ,καὶ δαί:δας μετέμισγον· ἀμοιβηδὶς δ' ἀνέϕαινονδμῳαὶ ᾽Οδυσσῆος ταλασίϕρονος. αὐτὰρ ὁ τῇσιναὐτὸς διογενὴς μετέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"δμῳαὶ ᾽Οδυσσῆος, δὴν οἰχομένοιο ἄνακτος,ἔρχεσϑε πρὸς δώμαϑ', ἵν' αἰδοίη βασίλεια·τῇ δὲ παρ' ἠλάκατα στροϕαλίζετε, τέρπετε δ' αὐτὴνἥμεναι ἐν μεγάρῳ, ἢ εἴρια πείκετε χερσίν·αὐτὰρ ἐγὼ τούτοισι ϕάος πάντεσσι παρέξω.ἤν περ γάρ κ' ἐϑέλωσιν ἐύϑρονον ᾽Ηῶ μίμνειν,οὔ τί με νικήσουσι· πολυτλήμων δὲ μάλ' εἰμί."ὣς ἔϕαϑ', αἱ δ' ἐγέλασσαν, ἐς ἀλλήλας δὲ ἴδοντο.τὸν δ' αἰσχρῶς ἐνένιπε Μελανϑὼ καλλιπάρῃος,τὴν Δολίος μὲν ἔτικτε, κόμισσε δὲ Πηνελόπεια,παῖδα δὲ ὣς ἀτίταλλε, δίδου δ' ἄρ' ἀϑύρματα ϑυμῷ·ἀλλ' οὐδ' ὧς ἔχε πένϑος ἐνὶ ϕρεσὶ Πηνελοπείης,ἀλλ' ἥ γ' Εὐρυμάχῳ μισγέσκετο καὶ ϕιλέεσκεν.ἥ ῥ' ᾽Οδυσῆ' ἐνένιπεν ὀνειδείοις ἐπέεσσι·"ξεῖνε τάλαν, σύγε τις ϕρένας ἐκπεπαταγμένος ἐσσί,οὐδ' ἐϑέλεις εὕδειν χαλκήιον ἐς δόμον ἐλϑὼνἠέ που ἐς λέσχην, ἀλλ' ἐνϑάδε πόλλ' ἀγορεύειςϑαρσαλέως πολλοῖσι μετ' ἀνδράσιν, οὐδέ τι ϑυμῷταρβεῖς. ἦ ῥά σε οἶνος ἔχει ϕρένας, ἤ νύ τοι αἰεὶτοιοῦτος νόος ἐστίν, ὃ καὶ μεταμώνια βάζεις.ἦ ἀλύεις, ὅτι ῎Ιρον ἐνίκησας τὸν ἀλήτην;μή τίς τοι τάχα ῎Ιρου ἀμείνων ἄλλος ἀναστῇ,ὅς τίς σ' ἀμϕὶ κάρη κεκοπὼς χερσὶ στιβαρῇσιδώματος ἐκπέμψῃσι ϕορύξας αἵματι πολλῷ."τὴν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ἦ τάχα Τηλεμάχῳ ἐρέω, κύον, οἷ' ἀγορεύεις,κεῖσ' ἐλϑών, ἵνα σ' αὖϑι διὰ μελειὴστὶ τάμῃσιν."ὣς εἰπὼν ἐπέεσσι διεπτοίησε γυναῖκας.βὰν δ' ἴμεναι διὰ δῶμα, λύϑεν δ' ὑπὸ γυῖα ἑκάστηςταρβοσύνῃ· ϕὰν γάρ μιν ἀληϑέα μυϑήσασϑαι.αὐτὰρ ὁ πὰρ λαμπτῆρσι ϕαείνων αἰϑομένοισινἑστήκει ἐς πάντας ὁρώμενος: ἄλλα δέ οἱ κῆρὥρμαινε ϕρεσὶν ᾗσιν, ἅ ῥ' οὐκ ἀτέλεστα γένοντο.μνηστῆρας δ' οὐ πάμπαν ἀγήνορας εἴα ᾽Αϑήνηλώβης ἴσχεσϑαι ϑυμαλγέος, ὄϕρ' ἔτι μᾶλλονδύη ἄχος κραδίην Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος.τοῖσιν δ' Εὐρύμαχος, Πολύβου πάις, ἦρχ' ἀγορεύειν,κερτομέων ᾽Οδυσῆα· γέλω δ' ἑτάροισιν ἔτευχε·"κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγακλειτῆς βασιλείης,ὄϕρ' εἴπω τά με ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι κελεύει.οὐκ ἀϑεεὶ ὅδ' ἀνὴρ ᾽Οδυσήιον ἐς δόμον ἵκει·ἔμπης μοι δοκέει δαί:δων σέλας ἔμμεναι αὐτοῦκὰκ κεϕαλῆς, ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι τρίχες οὐδ' ἠβαιαί."ἦ ῥ', ἅμα τε προσέειπεν ᾽Οδυσσῆα πτολίπορϑον·"ξεῖν', ἦ ἄρ κ' ἐϑέλοις ϑητευέμεν, εἴ σ' ἀνελοίμην,ἀγροῦ ἐπ' ἐσχατιῆς ή μισϑὸς δέ τοι ἄρκιος ἔσται ήαἱμασιάς τε λέγων καὶ δένδρεα μακρὰ ϕυτεύων;ἔνϑα κ' ἐγὼ σῖτον μὲν ἐπηετανὸν παρέχοιμι,εἵματα δ' ἀμϕιέσαιμι ποσίν ϑ' ὑποδήματα δοίην.ἀλλ' ἐπεὶ οὖν δὴ ἔργα κάκ' ἔμμαϑες, οὐκ ἐϑελήσειςἔργον ἐποίχεσϑαι, ἀλλὰ πτώσσειν κατὰ δῆμονβούλεαι, ὄϕρ' ἂν ἔχῃς βόσκειν σὴν γαστέρ' ἄναλτον."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"Εὐρύμαχ', εἰ γὰρ νῶιν ἔρις ἔργοιο γένοιτοὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τ' ἤματα μακρὰ πέλονται,ἐν ποίῃ, δρέπανον μὲν ἐγὼν εὐκαμπὲς ἔχοιμι,καὶ δὲ σὺ τοῖον ἔχοις, ἵνα πειρησαίμεϑα ἔργουνήστιες ἄχρι μάλα κνέϕαος, ποίη δὲ παρείη·εἰ δ' αὖ καὶ βόες εἶεν ἐλαυνέμεν, οἵ περ ἄριστοι,αἴϑωνες, μεγάλοι, ἄμϕω κεκορηότε ποίης,ἥλικες, ἰσοϕόροι, τῶν τε σϑένος οὐκ ἀλαπαδνόν,τετράγυον δ' εἴη, εἴκοι δ' ὑπὸ βῶλος ἀρότρῳ·τῶ κέ μ' ἴδοις, εἰ ὦλκα διηνεκέα προταμοίμην.εἰ δ' αὖ καὶ πόλεμόν ποϑεν ὁρμήσειε Κρονίωνσήμερον, αὐτὰρ ἐμοὶ σάκος εἴη καὶ δύο δοῦρεκαὶ κυνέη πάγχαλκος, ἐπὶ κροτάϕοις ἀραρυῖα·τῶ κέ μ' ἴδοις πρώτοισιν ἐνὶ προμάχοισι μιγένταοὐδ' ἄν μοι τὴν γαστέρ' ὀνειδίζων ἀγορεύοις.ἀλλὰ μάλ' ὑβρίζεις καί τοι νόος ἐστὶν ἀπηνής:καί που τις δοκέεις μέγας ἔμμεναι ἠδὲ κραταιός,οὕνεκα πὰρ παύροισι καὶ οὐκ ἀγαϑοῖσιν ὁμιλεῖς.εἰ δ' ᾽Οδυσεὺς ἔλϑοι καὶ ἵκοιτ' ἐς πατρίδα γαῖαν,αἶψά κέ τοι τὰ ϑύρετρα, καὶ εὐρέα περ μάλ' ἐόντα,ϕεύγοντι στείνοιτο δι' ἐκ προϑύροιο ϑύραζε."ὣς ἔϕατ', Εὐρύμαχος δὲ χολώσατο κηρόϑι μᾶλλονκαί μιν ὑπόδρα ἰδὼν ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἆ δείλ', ἦ τάχα τοι τελέω κακόν, οἷ' ἀγορεύειςϑαρσαλέως πολλοῖσι μετ' ἀνδράσιν, οὐδέ τι ϑυμῷταρβεῖς ἦ ῥά σε οἶνος ἔχει ϕρένας, ἤ νύ τοι αἰεὶτοιοῦτος νόος ἐστίν, ὃ καὶ μεταμώνια βάζεις."ὣς ἄρα ϕωνήσας σϕέλας ἔλλαβεν· αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺς᾽Αμϕινόμου πρὸς γοῦνα καϑέζετο ΔουλιχιῆοςΕὐρύμαχον δείσας. ὁ δ' ἄρ' οἰνοχόον βάλε χεῖραδεξιτερήν· πρόχοος δὲ χαμαὶ βόμβησε πεσοῦσα,αὐτὰρ ὅ γ' οἰμώξας πέσεν ὕπτιος ἐν κονίῃσι.μνηστῆρες δ' ὁμάδησαν ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα,ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·"αἴϑ' ὤϕελλ' ὁ ξεῖνος ἀλώμενος ἄλλοϑ' ὀλέσϑαιπρὶν ἐλϑεῖν· τῶ κ' οὔ τι τόσον κέλαδον μετέϑηκε.νῦν δὲ περὶ πτωχῶν ἐριδαίνομεν, οὐδέ τι δαιτὸςἐσϑλῆς ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ τὰ χερείονα νικᾷ."τοῖσι δὲ καὶ μετέειϕ' ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο·"δαιμόνιοι, μαίνεσϑε καὶ οὐκέτι κεύϑετε ϑυμῷβρωτὺν οὐδὲ ποτῆτα· ϑεῶν νύ τις ὔμμ' ὀροϑύνει.ἀλλ' εὖ δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδ' ἰόντες,ὁππότε ϑυμὸς ἄνωγε· διώκω δ' οὔ τιν' ἔγωγε."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ὀδὰξ ἐν χείλεσι ϕύντεςΤηλέμαχον ϑαύμαζον, ὃ ϑαρσαλέως ἀγόρευε.τοῖσιν δ' ᾽Αμϕίνομος ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·"ὦ ϕίλοι, οὐκ ἂν δή τις ἐπὶ ῥηϑέντι δικαίῳἀντιβίοις ἐπέεσσι καϑαπτόμενος χαλεπαίνοι.μήτε τι τὸν ξεῖνον στυϕελίζετε μήτέ τιν' ἄλλονδμώων, οἳ κατὰ δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο.ἀλλ' ἄγετ', οἰνοχόος μὲν ἐπαρξάσϑω δεπάεσσιν,ὄϕρα σπείσαντες κατακείομεν οἴκαδ' ἰόντες:τὸν ξεῖνον δὲ ἐῶμεν ἐνὶ μεγάροις ᾽ΟδυσῆοςΤηλεμάχῳ μελέμεν· τοῦ γὰρ ϕίλον ἵκετο δῶμα."ὣς ϕάτο, τοῖσι δὲ πᾶσιν ἑαδότα μῦϑον ἔειπε.τοῖσιν δὲ κρητῆρα κεράσσατο Μούλιος ἥρως,κῆρυξ Δουλιχιεύς: ϑεράπων δ' ἦν ᾽Αμϕινόμοιο·νώμησεν δ' ἄρα πᾶσιν ἐπισταδόν. οἱ δὲ ϑεοῖσιλείψαντες μακάρεσσι πίον μελιηδέα οἶνον.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τε πίον ϑ' ὅσον ἤϑελε ϑυμός,βάν ῥ' ἴμεναι κείοντες ἑὰ πρὸς δώμαϑ' ἕκαστος.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΤΑὐτὰρ ὁ ἐν μεγάρῳ ὑπελείπετο δῖος ᾽Οδυσσεύςμνηστήρεσσι ϕόνον σὺν ᾽Αϑήνῃ μερμηρίζων.αἶψα δὲ Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"Τηλέμαχε, χρὴ τεύχε' ᾽Αρήια κατϑέμεν εἴσωπάντα μάλ', αὐτὰρ μνηστῆρας μαλακοῖς ἐπέεσσιπαρϕάσϑαι, ὅτε κέν σε μεταλλῶσιν ποϑέοντες:'ἐκ καπνοῦ κατέϑηκ', ἐπεὶ οὐκέτι τοῖσιν ἐῴκειοἷά ποτε Τροίην δὲ κιὼν κατέλειπεν ᾽Οδυσσεύς,ἀλλὰ κατῄκισται, ὅσσον πυρὸς ἵκετ' ἀυτμή.πρὸς δ' ἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ ϕρεσὶν ἔμβαλε δαίμων,μή πως οἰνωϑέντες, ἔριν στήσαντες ἐν ὑμῖν,ἀλλήλους τρώσητε καταισχύνητέ τε δαῖτακαὶ μνηστύν· αὐτὸς γὰρ ἐϕέλκεται ἄνδρα σίδηρος.'"ὣς ϕάτο, Τηλέμαχος δὲ ϕίλῳ ἐπεπείϑετο πατρί,ἐκ δὲ καλεσσάμενος προσέϕη τροϕὸν Εὐρύκλειαν·"μαῖ', ἄγε δή μοι ἔρυξον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκας,ὄϕρα κεν ἐς ϑάλαμον καταϑείομαι ἔντεα πατρός,καλά, τά μοι κατὰ οἶκον ἀκηδέα καπνὸς ἀμέρδειπατρὸς ἀποιχομένοιο· ἐγὼ δ' ἔτι νήπιος ἦα.νῦν δ' ἐϑέλω καταϑέσϑαι, ἵν' οὐ πυρὸς ἵξετ' ἀυτμή."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια·"αἲ γὰρ δή ποτε, τέκνον, ἐπιϕροσύνας ἀνέλοιοοἴκου κήδεσϑαι καὶ κτήματα πάντα ϕυλάσσειν.ἀλλ' ἄγε, τίς τοι ἔπειτα μετοιχομένη ϕάος οἴσει;δμῳὰς δ' οὐκ εἴας προβλωσκέμεν, αἵ κεν ἔϕαινον."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ξεῖνος ὅδ'· οὐ γὰρ ἀεργὸν ἀνέξομαι ὅς κεν ἐμῆς γεχοίνικος ἅπτηται, καὶ τηλόϑεν εἰληλουϑώς."ὣς ἄρ' ἐϕώνησεν, τῇ δ' ἄπτερος ἔπλετο μῦϑος:κλήισσην δὲ ϑύρας μεγάρων εὐναιεταόντων.τὼ δ' ἄρ' ἀναί:ξαντ' ᾽Οδυσεὺς καὶ ϕαίδιμος υἱὸςἐσϕόρεον κόρυϑάς τε καὶ ἀσπίδας ὀμϕαλοέσσαςἔγχεά τ' ὀξυόεντα· πάροιϑε δὲ Παλλὰς ᾽Αϑήνη,χρύσεον λύχνον ἔχουσα, ϕάος περικαλλὲς ἐποίει.δὴ τότε Τηλέμαχος προσεϕώνεεν ὃν πατέρ' αἶψα·"ὦ πάτερ, ἦ μέγα ϑαῦμα τόδ' ὀϕϑαλμοῖσιν ὁρῶμαι.ἔμπης μοι τοῖχοι μεγάρων καλαί τε μεσόδμαιεἰλάτιναί τε δοκοὶ καὶ κίονες ὑψόσ' ἔχοντεςϕαίνοντ' ὀϕϑαλμοῖσ' ὡς εἰ πυρὸς αἰϑομένοιο.ἦ μάλα τις ϑεὸς ἔνδον, οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"σίγα καὶ κατὰ σὸν νόον ἴσχανε μηδ' ἐρέεινε·αὕτη τοι δίκη ἐστὶ ϑεῶν, οἳ ῎Ολυμπον ἔχουσιν.ἀλλὰ σὺ μὲν κατάλεξαι, ἐγὼ δ' ὑπολείψομαι αὐτοῦ,ὄϕρά κ' ἔτι δμῳὰς καὶ μητέρα σὴν ἐρεϑίζω·ἡ δέ μ' ὀδυρομένη εἰρήσεται ἀμϕὶς ἕκαστα."ὣς ϕάτο, Τηλέμαχος δὲ δι' ἐκ μεγάροιο βεβήκεικείων ἐς ϑάλαμον δαί:δων ὕπο λαμπομενάων,ἔνϑα πάρος κοιμᾶϑ', ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι·ἔνϑ' ἄρα καὶ τότ' ἔλεκτο καὶ ᾽Ηῶ δῖαν ἔμιμνεν.αὐτὰρ ὁ ἐν μεγάρῳ ὑπελείπετο δῖος ᾽Οδυσσεὺςμνηστήρεσσι ϕόνον σὺν ᾽Αϑήνῃ μερμηρίζων.ἡ δ' ἴεν ἐκ ϑαλάμοιο περίϕρων Πηνελόπεια,᾽Αρτέμιδι ἰκέλη ἠὲ χρυσῇ ᾽Αϕροδίτῃ.τῇ παρὰ μὲν κλισίην πυρὶ κάτϑεσαν, ἔνϑ' ἄρ' ἔϕιζε,δινωτὴν ἐλέϕαντι καὶ ἀργύρῳ· ἥν ποτε τέκτωνποίησ' ᾽Ικμάλιος, καὶ ὑπὸ ϑρῆνυν ποσὶν ἧκεπροσϕυέ' ἐξ αὐτῆς, ὅϑ' ἐπὶ μέγα βάλλετο κῶας:ἔνϑα καϑέζετ' ἔπειτα περίϕρων Πηνελόπεια.ἦλϑον δὲ δμῳαὶ λευκώλενοι ἐκ μεγάροιο·αἱ δ' ἀπὸ μὲν σῖτον πολὺν ᾕρεον ἠδὲ τραπέζαςκαὶ δέπα, ἔνϑεν ἄρ' ἄνδρες ὑπερμενέοντες ἔπινον·πῦρ δ' ἀπὸ λαμπτήρων χαμάδις βάλον, ἄλλα δ' ἐπ' αὐτῶννήησαν ξύλα πολλά, ϕόως ἔμεν ἠδὲ ϑέρεσϑαι.ἡ δ' ᾽Οδυσῆ' ἐνένιπε Μελανϑὼ δεύτερον αὖτις:"ξεῖν', ἔτι καὶ νῦν ἐνϑάδ' ἀνιήσεις διὰ νύκταδινεύων κατὰ οἶκον, ὀπιπεύσεις δὲ γυναῖκας...ἀλλ' ἔξελϑε ϑύραζε, τάλαν, καὶ δαιτὸς ὄνησο·ἢ τάχα καὶ δαλῷ βεβλημένος εἶσϑα ϑύραζε."τὴν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"δαιμονίη, τί μοι ὧδ' ἐπέχεις κεκοτηότι ϑυμῷ;ἦ ὅτι δὴ ῥυπόω, κακὰ δὲ χροὶ: εἵματα εἷμαι,πτωχεύω δ' ἀνὰ δῆμον; ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει.τοιοῦτοι πτωχοὶ καὶ ἀλήμονες ἄνδρες ἔασι.καὶ γὰρ ἐγώ ποτε οἶκον ἐν ἀνϑρώποισιν ἔναιονὄλβιος ἀϕνειὸν καὶ πολλάκι δόσκον ἀλήτῃτοίῳ, ὁποῖος ἔοι καὶ ὅτευ κεχρημένος ἔλϑοι·ἦσαν δὲ δμῶες μάλα μυρίοι ἄλλά τε πολλά,οἷσίν τ' εὖ ζώουσι καὶ ἀϕνειοὶ καλέονται.ἀλλὰ Ζεὺς ἀλάπαξε Κρονίων· ἤϑελε γάρ που.τῶ νῦν μή ποτε καὶ σύ, γύναι, ἀπὸ πᾶσαν ὀλέσσῃςἀγλαί:ην, τῇ νῦν γε μετὰ δμῳῇσι κέκασσαι,ἤν πώς τοι δέσποινα κοτεσσαμένη χαλεπήνῃἢ ᾽Οδυσεὺς ἔλϑῃ· ἔτι γὰρ καὶ ἐλπίδος αἶσα.εἰ δ' ὁ μὲν ὣς ἀπόλωλε καὶ οὐκέτι νόστιμός ἐστιν,ἀλλ' ἤδη παῖς τοῖος ᾽Απόλλωνός γε ἕκητι,Τηλέμαχος: τὸν δ' οὔ τις ἐνὶ μεγάροισι γυναικῶνλήϑει ἀτασϑάλλουσ', ἐπεὶ οὐκέτι τηλίκος ἐστίν."ὣς ϕάτο, τοῦ δ' ἤκουσε περίϕρων Πηνελόπεια,ἀμϕίπολον δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"πάντως, ϑαρσαλέη, κύον ἀδδεές, οὔ τί με λήϑειςἕρδουσα μέγα ἔργον, ὃ σῇ κεϕαλῇ ἀναμάξεις:πάντα γὰρ εὖ ᾔδησϑ', ἐπεὶ ἐξ ἐμεῦ ἔκλυες αὐτῆς,ὡς τὸν ξεῖνον ἔμελλον ἐνὶ μεγάροισιν ἐμοῖσινἀμϕὶ πόσει εἴρεσϑαι, ἐπεὶ πυκινῶς ἀκάχημαι."ἦ ῥα καὶ Εὐρυνόμην ταμίην πρὸς μῦϑον ἔειπεν·"Εὐρυνόμη, ϕέρε δὴ δίϕρον καὶ κῶας ἐπ' αὐτοῦ,ὄϕρα καϑεζόμενος εἴπῃ ἔπος ἠδ' ἐπακούσῃὁ ξεῖνος ἐμέϑεν· ἐϑέλω δέ μιν ἐξερέεσϑαι."ὣς ἔϕαϑ', ἡ δὲ μάλ' ὀτραλέως κατέϑηκε ϕέρουσαδίϕρον ἐύξεστον καὶ ἐπ' αὐτῷ κῶας ἔβαλλεν·ἔνϑα καϑέζετ' ἔπειτα πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς.τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε περίϕρων Πηνελόπεια·"ξεῖνε, τὸ μέν σε πρῶτον ἐγὼν εἰρήσομαι αὐτή·τίς, πόϑεν εἰς ἀνδρῶν; πόϑι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες..."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γύναι, οὐκ ἄν τίς σε βροτῶν ἐπ' ἀπείρονα γαῖαννεικέοι· ἢ γάρ σευ κλέος οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει,ὥς τέ τευ ἦ βασιλῆος ἀμύμονος, ὅς τε ϑεουδὴςἀνδράσιν ἐν πολλοῖσι καὶ ἰϕϑίμοισιν ἀνάσσωνεὐδικίας ἀνέχῃσι, ϕέρῃσι δὲ γαῖα μέλαιναπυροὺς καὶ κριϑάς, βρίϑῃσι δὲ δένδρεα καρπῷ,τίκτῃ δ' ἔμπεδα μῆλα, ϑάλασσα δὲ παρέχῃ ἰχϑῦςἐξ εὐηγεσίης, ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπ' αὐτοῦ.τῶ ἐμὲ νῦν τὰ μὲν ἄλλα μετάλλα σῷ ἐνὶ οἴκῳ,μὴ δέ μοι ἐξερέεινε γένος καὶ πατρίδα γαῖαν,μή μοι μᾶλλον ϑυμὸν ἐνιπλήσῃς ὀδυνάωνμνησαμένῳ· μάλα δ' εἰμὶ πολύστονος: οὐ δέ τί με χρὴοἴκῳ ἐν ἀλλοτρίῳ γοόωντά τε μυρόμενόν τεἧσϑαι, ἐπεὶ κάκιον πενϑήμεναι ἄκριτον αἰεί·μή τίς μοι δμῳῶν νεμεσήσεται, ἠὲ σύγ' αὐτή,ϕῇ δὲ δακρυπλώειν βεβαρηότα με ϕρένας οἴνῳ."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα περίϕρων Πηνελόπεια·"ξεῖν', ἤτοι μὲν ἐμὴν ἀρετὴν εἶδός τε δέμας τεὤλεσαν ἀϑάνατοι, ὅτε ῎Ιλιον εἰσανέβαινον᾽Αργεῖοι, μετὰ τοῖσι δ' ἐμὸς πόσις ᾖεν ᾽Οδυσσεύς.εἰ κεῖνός γ' ἐλϑὼν τὸν ἐμὸν βίον ἀμϕιπολεύοι,μεῖζόν κε κλέος εἴη ἐμὸν καὶ κάλλιον οὕτω.νῦν δ' ἄχομαι· τόσα γάρ μοι ἐπέσσευεν κακὰ δαίμων.ὅσσοι γὰρ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι,Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνϑῳ,οἵ τ' αὐτὴν ᾽Ιϑάκην εὐδείελον ἀμϕινέμονται,οἵ μ' ἀεκαζομένην μνῶνται, τρύχουσι δὲ οἶκον.τῶ οὔτε ξείνων ἐμπάζομαι οὔϑ' ἱκετάωνοὔτέ τι κηρύκων, οἳ δημιοεργοὶ ἔασιν·ἀλλ' ᾽Οδυσῆ ποϑέουσα ϕίλον κατατήκομαι ἦτορ.οἱ δὲ γάμον σπεύδουσιν· ἐγὼ δὲ δόλους τολυπεύω.ϕᾶρος μέν μοι πρῶτον ἐνέπνευσε ϕρεσὶ δαίμωνστησαμένῃ μέγαν ἱστὸν ἐνὶ μεγάροισιν ὑϕαίνειν,λεπτὸν καὶ περίμετρον· ἄϕαρ δ' αὐτοῖς μετέειπον·'κοῦροι, ἐμοὶ μνηστῆρες, ἐπεὶ ϑάνε δῖος ᾽Οδυσσεύς,μίμνετ' ἐπειγόμενοι τὸν ἐμὸν γάμον, εἰς ὅ κε ϕᾶροςἐκτελέσω - μή μοι μεταμώνια νήματ' ὄληται -Λαέρτῃ ἥρωι ταϕήιον, εἰς ὅτε κέν μινμοῖρ' ὀλοὴ καϑέλῃσι τανηλεγέος ϑανάτοιο·μή τίς μοι κατὰ δῆμον ᾽Αχαιιάδων νεμεσήσῃ,αἴ κεν ἄτερ σπείρου κεῖται πολλὰ κτεατίσσας.'ὣς ἐϕάμην, τοῖσιν δ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ.ἔνϑα καὶ ἠματίη μὲν ὑϕαίνεσκον μέγαν ἱστόν,νύκτας δ' ἀλλύεσκον, ἐπὴν δαί:δας παραϑείμην.ὣς τρίετες μὲν ἔληϑον ἐγὼ καὶ ἔπειϑον ᾽Αχαιούς:ἀλλ' ὅτε τέτρατον ἦλϑεν ἔτος καὶ ἐπήλυϑον ὧραι,μηνῶν ϕϑινόντων, περὶ δ' ἤματα πόλλ' ἐτελέσϑη,καὶ τότε δή με διὰ δμῳάς, κύνας οὐκ ἀλεγούσας,εἷλον ἐπελϑόντες καὶ ὁμόκλησαν ἐπέεσσιν.ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσα, καὶ οὐκ ἐϑέλουσ', ὑπ' ἀνάγκης:νῦν δ' οὔτ' ἐκϕυγέειν δύναμαι γάμον οὔτέ τιν' ἄλληνμῆτιν ἔϑ' εὑρίσκω. μάλα δ' ὀτρύνουσι τοκῆεςγήμασϑ', ἀσχαλάᾳ δὲ πάις βίοτον κατεδόντων,γινώσκων· ἤδη γὰρ ἀνὴρ οἷός τε μάλισταοἴκου κήδεσϑαι, τῷ τε Ζεὺς κῦδος ὀπάζει.ἀλλὰ καὶ ὧς μοι εἰπὲ τεὸν γένος, ὁππόϑεν ἐσσί·οὐ γὰρ ἀπὸ δρυός ἐσσι παλαιϕάτου οὐδ' ἀπὸ πέτρης."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γύναι αἰδοίη Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος,οὐκέτ' ἀπολήξεις τὸν ἐμὸν γόνον ἐξερέουσα;ἀλλ' ἔκ τοι ἐρέω· ἦ μέν μ' ἀχέεσσί γε δώσειςπλείοσιν ἢ ἔχομαι· ἡ γὰρ δίκη, ὁππότε πάτρηςἧς ἀπέῃσιν ἀνὴρ τόσσον χρόνον, ὅσσον ἐγὼ νῦν,πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστε' ἀλώμενος, ἄλγεα πάσχων.ἀλλὰ καὶ ὧς ἐρέω ὅ μ' ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς.Κρήτη τις γαῖ' ἔστι, μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ,καλὴ καὶ πίειρα, περίρρυτος: ἐν δ' ἄνϑρωποιπολλοι,; ἀπειρέσιοι, καὶ ἐννήκοντα πόληες.ἄλλη δ' ἄλλων γλῶσσα μεμιγμένη· ἐν μὲν ᾽Αχαιοί,ἐν δ' ᾽Ετεόκρητες μεγαλήτορες, ἐν δὲ ΚύδωνεςΔωριέες τε τριχάικες δῖοί τε Πελασγοί.τῇσι δ' ἐνὶ Κνωσός, μεγάλη πόλις, ἔνϑα τε Μίνωςἐννέωρος βασίλευε Διὸς μεγάλου ὀαριστής,πατρὸς ἐμοῖο πατήρ, μεγαϑύμου Δευκαλίωνος.Δευκαλίων δ' ἐμὲ τίκτε καὶ ᾽Ιδομενῆα ἄνακτα·ἀλλ' ὁ μὲν ἐν νήεσσι κορωνίσιν ῎Ιλιον εἴσωᾤχεϑ' ἅμ' ᾽Ατρείδῃσιν· ἐμοὶ δ' ὄνομα κλυτὸν Αἴϑων,ὁπλότερος γενεῇ· ὁ δ' ἅμα πρότερος καὶ ἀρείων.ἔνϑ' ᾽Οδυσῆα ἐγὼν ἰδόμην καὶ ξείνια δῶκα.καὶ γὰρ τὸν Κρήτην δὲ κατήγαγεν ἲς ἀνέμοιο,ἱέμενον Τροίην δὲ, παραπλάγξασα Μαλειῶν·στῆσε δ' ἐν ᾽Αμνισῷ, ὅϑι τε σπέος Εἰλειϑυίης,ἐν λιμέσιν χαλεποῖσι, μόγις δ' ὑπάλυξεν ἀέλλας.αὐτίκα δ' ᾽Ιδομενῆα μετάλλα ἄστυ δ' ἀνελϑών·ξεῖνον γάρ οἱ ἔϕασκε ϕίλον τ' ἔμεν αἰδοῖόν τε.τῷ δ' ἤδη δεκάτη ἢ ἑνδεκάτη πέλεν ἠὼςοἰχομένῳ σὺν νηυσὶ κορωνίσιν ῎Ιλιον εἴσω.τὸν μὲν ἐγὼ πρὸς δώματ' ἄγων ἔυ ἐξείνισσα,ἐνδυκέως ϕιλέων, πολλῶν κατὰ οἶκον ἐόντων·καί οἱ τοῖς ἄλλοις ἑτάροις, οἳ ἅμ' αὐτῷ ἕποντο,δημόϑεν ἄλϕιτα δῶκα καὶ αἴϑοπα οἶνον ἀγείραςκαὶ βοῦς ἱρεύσασϑαι, ἵνα πλησαίατο ϑυμόν.ἔνϑα δυώδεκα μὲν μένον ἤματα δῖοι ᾽Αχαιοί·εἴλει γὰρ Βορέης ἄνεμος μέγας οὐδ' ἐπὶ γαίῃεἴα ἵστασϑαι, χαλεπὸς δέ τις ὤρορε δαίμων·τῇ τρεισκαιδεκάτῃ δ' ἄνεμος πέσε, τοὶ δ' ἀνάγοντο."ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὁμοῖα·τῆς δ' ἄρ' ἀκουούσης ῥέε δάκρυα, τήκετο δὲ χρώς.ὡς δὲ χιὼν κατατήκετ' ἐν ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν,ἥν τ' Εὖρος κατέτηξεν, ἐπὴν Ζέϕυρος καταχεύῃ·τηκομένης δ' ἄρα τῆς ποταμοὶ πλήϑουσι ῥέοντες:ὣς τῆς τήκετο καλὰ παρήια δάκρυ χεούσης,κλαιούσης ἑὸν ἄνδρα παρήμενον. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςϑυμῷ μὲν γοόωσαν ἑὴν ἐλέαιρε γυναῖκα,ὀϕϑαλμοὶ δ' ὡς εἰ κέρα ἕστασαν ἠὲ σίδηροςἀτρέμας ἐν βλεϕάροισι· δόλῳ δ' ὅ γε δάκρυα κεῦϑεν.ἡ δ' ἐπεὶ οὖν τάρϕϑη πολυδακρύτοιο γόοιο,ἐξαῦτίς μιν ἔπεσσιν ἀμειβομένη προσέειπε·"νῦν μὲν δή σευ, ξεῖνέ, γ' ὀίω πειρήσεσϑαι,εἰ ἐτεὸν δὴ κεῖϑι σὺν ἀντιϑέοις ἑτάροισιξείνισας ἐν μεγάροισιν ἐμὸν πόσιν, ὡς ἀγορεύεις.εἰπέ μοι, ὁπποῖ' ἄσσα περὶ χροὶ: εἵματα ἕστο,αὐτός ϑ' οἷος ἔην, καὶ ἑταίρους, οἵ οἱ ἕποντο."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γύναι, ἀργαλέον τόσσον χρόνον ἀμϕὶς ἐόνταεἰπέμεν· ἤδη γὰρ οἱ ἐεικοστὸν ἔτος ἐστίν,ἐξ οὗ κεῖϑεν ἔβη καὶ ἐμῆς ἀπελήλυϑε πάτρης:αὐτάρ τοι ἐρέω ὥς μοι ἰνδάλλεται ἦτορ.χλαῖναν πορϕυρέην οὔλην ἔχε δῖος ᾽Οδυσσεύς,διπλῆν· αὐτάρ οἱ περόνη χρυσοῖο τέτυκτοαὐλοῖσιν διδύμοισι· πάροιϑε δὲ δαίδαλον ἦεν·ἐν προτέροισι πόδεσσι κύων ἔχε ποικίλον ἐλλόν,ἀσπαίροντα λάων· τὸ δὲ ϑαυμάζεσκον ἅπαντες,ὡς οἱ χρύσεοι ὄντες ὁ μὲν λάε νεβρὸν ἀπάγχων,αὐτὰρ ὁ ἐκϕυγέειν μεμαὼς ἤσπαιρε πόδεσσι.τὸν δὲ χιτῶν' ἐνόησα περὶ χροὶ: σιγαλόεντα,οἷόν τε κρομύοιο λοπὸν κάτα ἰσχαλέοιο.τὼς μὲν ἔην μαλακός, λαμπρὸς δ' ἦν ἠέλιος ὥς:ἦ μὲν πολλαί γ' αὐτὸν ἐϑηήσαντο γυναῖκες.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ ϕρεσὶ βάλλεο σῇσιν·οὐκ οἶδ', ἢ τάδε ἕστο περὶ χροὶ: οἴκοϑ' ᾽Οδυσσεύς,ἦ τις ἑταίρων δῶκε ϑοῆς ἐπὶ νηὸς ἰόντιἤ τίς που καὶ ξεῖνος, ἐπεὶ πολλοῖσιν ᾽Οδυσσεὺςἔσκε ϕίλος: παῦροι γὰρ ᾽Αχαιῶν ἦσαν ὁμοῖοι.καί οἱ ἐγὼ χάλκειον ἄορ καὶ δίπλακα δῶκακαλὴν πορϕυρέην καὶ τερμιόεντα χιτῶνα,αἰδοίως δ' ἀπέπεμπον ἐυσσέλμου ἐπὶ νηός.καὶ μέν οἱ κῆρυξ ὀλίγον προγενέστερος αὐτοῦεἵπετο· καὶ τόν τοι μυϑήσομαι, οἷος ἔην περ.γυρὸς ἐν ὤμοισιν, μελανόχροος, οὐλοκάρηνος,Εὐρυβάτης δ' ὄνομ' ἔσκε· τίεν δέ μιν ἔξοχον ἄλλωνὧν ἑτάρων ᾽Οδυσεύς, ὅτι οἱ ϕρεσὶν ἄρτια ᾔδη."ὣς ϕάτο, τῇ δ' ἔτι μᾶλλον ὑϕ' ἵμερον ὦρσε γόοιοσήματ' ἀναγνούσῃ, τά οἱ ἔμπεδα πέϕραδ' ᾽Οδυσσεύς.ἡ δ' ἐπεὶ οὖν τάρϕϑη πολυδακρύτοιο γόοιο,καὶ τότε μιν μύϑοισιν ἀμειβομένη προσέειπε·"νῦν μὲν δή μοι, ξεῖνε, πάρος περ ἐὼν ἐλεεινός,ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι ϕίλος τ' ἔσῃ αἰδοῖός τε·αὐτὴ γὰρ τάδε εἵματ' ἐγὼ πόρον, οἷ' ἀγορεύεις,πτύξασ' ἐκ ϑαλάμου, περόνην τ' ἐπέϑηκα ϕαεινὴνκείνῳ ἄγαλμ' ἔμεναι. τὸν δ' οὐχ ὑποδέξομαι αὖτιςοἴκαδε νοστήσαντα ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.τῶ ῥα κακῇ αἴσῃ κοίλης ἐπὶ νηὸς ᾽Οδυσσεὺςᾤχετ' ἐποψόμενος Κακοί:λιον οὐκ ὀνομαστήν."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γύναι αἰδοίη Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος,μηκέτι νῦν χρόα καλὸν ἐναίρεο, μηδέ τι ϑυμὸντῆκε πόσιν γοόωσα. νεμεσσῶμαί γε μὲν οὐδέν·καὶ γάρ τίς τ' ἀλλοῖον ὀδύρεται ἄνδρ' ὀλέσασακουρίδιον, τῷ τέκνα τέκῃ ϕιλότητι μιγεῖσα,ἢ ᾽Οδυσῆ', ὅν ϕασι ϑεοῖσ' ἐναλίγκιον εἶναι.ἀλλὰ γόου μὲν παῦσαι, ἐμεῖο δὲ σύνϑεο μῦϑον·νημερτέως γάρ τοι μυϑήσομαι οὐδ' ἐπικεύσωὡς ἤδη ᾽Οδυσῆος ἐγὼ περὶ νόστου ἄκουσαἀγχοῦ, Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ,ζωοῦ· αὐτὰρ ἄγει κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσϑλά,αἰτίζων ἀνὰ δῆμον. ἀτὰρ ἐρίηρας ἑταίρουςὤλεσε καὶ νῆα γλαϕυρὴν ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ,Θρινακίης ἄπο νήσου ἰών· ὀδύσαντο γὰρ αὐτῷΖεύς τε καὶ ᾽Ηέλιος: τοῦ γὰρ βόας ἔκταν ἑταῖροι.οἱ μὲν πάντες ὄλοντο πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳτὸν δ' ἄρ' ἐπὶ τρόπιος νηὸς βάλε κῦμ' ἐπὶ χέρσουΦαιήκων ἐς γαῖαν, οἳ ἀγχίϑεοι γεγάασιν·οἳ δή μιν περὶ κῆρι ϑεὸν ὣς τιμήσαντοκαί οἱ πολλὰ δόσαν πέμπειν τέ μιν ἤϑελον αὐτοὶοἴκαδ' ἀπήμαντον. καί κεν πάλαι ἐνϑάδ' ᾽Οδυσσεὺςἤην· ἀλλ' ἄρα οἱ τό γε κέρδιον εἴσατο ϑυμῷ,χρήματ' ἀγυρτάζειν πολλὴν ἐπὶ γαῖαν ἰόντι·ὣς περὶ κέρδεα πολλὰ καταϑνητῶν ἀνϑρώπωνοἶδ' ᾽Οδυσεύς, οὐδ' ἄν τις ἐρίσσειε βροτὸς ἄλλος.ὥς μοι Θεσπρωτῶν βασιλεὺς μυϑήσατο Φείδων·ὤμνυε δὲ πρὸς ἔμ' αὐτόν, ἀποσπένδων ἐνὶ οἴκῳ,νῆα κατειρύσϑαι καὶ ἐπαρτέας ἔμμεν ἑταίρους,οἳ δή μιν πέμψουσι ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.ἀλλ' ἐμὲ πρὶν ἀπέπεμψε· τύχησε γὰρ ἐρχομένη νηῦςἀνδρῶν Θεσπρωτῶν ἐς Δουλίχιον πολύπυρον.καί μοι κτήματ' ἔδειξεν, ὅσα ξυναγείρατ' ᾽Οδυσσεύς:καί νύ κεν ἐς δεκάτην γενεὴν ἕτερόν γ' ἔτι βόσκοι·τόσσά οἱ ἐν μεγάροις κειμήλια κεῖτο ἄνακτος.τὸν δ' ἐς Δωδώνην ϕάτο βήμεναι, ὄϕρα ϑεοῖοἐκ δρυὸς ὑψικόμοιο Διὸς βουλὴν ἐπακούσῃ,ὅππως νοστήσειε ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖανἤδη δὴν ἀπεών, ἢ ἀμϕαδὸν ἦε κρυϕηδόν.ὣς ὁ μὲν οὕτως ἐστὶ σόος καὶ ἐλεύσεται ἤδηἄγχι μάλ', οὐδ' ἔτι τῆλε ϕίλων καὶ πατρίδος αἴηςδηρὸν ἀπεσσεῖται· ἔμπης δέ τοι ὅρκια δώσω.ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα, ϑεῶν ὕπατος καὶ ἄριστος,ἱστίη τ' ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀϕικάνω·ἦ μέν τοι τάδε πάντα τελείεται ὡς ἀγορεύω.τοῦδ' αὐτοῦ λυκάβαντος ἐλεύσεται ἐνϑάδ' ᾽Οδυσσεύς,τοῦ μὲν ϕϑίνοντος μηνός, τοῦ δ' ἱσταμένοιο."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"αἲ γὰρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τετελεσμένον εἴη·τῶ κε τάχα γνοίης ϕιλότητά τε πολλά τε δῶραἐξ ἐμεῦ, ὡς ἄν τίς σε συναντόμενος μακαρίζοι.ἀλλά μοι ὧδ' ἀνὰ ϑυμὸν ὀίεται, ὡς ἔσεταί περ·οὔτ' ᾽Οδυσεὺς ἔτι οἶκον ἐλεύσεται οὔτε σὺ πομπῆςτεύξῃ, ἐπεὶ οὐ τοῖοι σημάντορές εἰσ' ἐνὶ οἴκῳ,οἷος ᾽Οδυσσεὺς ἔσκε μετ' ἀνδράσιν, εἴ ποτ' ἔην γε,ξείνους αἰδοίους ἀποπεμπέμεν ἠδὲ δέχεσϑαι.ἀλλά μιν, ἀμϕίπολοι, ἀπονίψατε, κάτϑετε δ' εὐνήν,δέμνια καὶ χλαίνας καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα,ὥς κ' εὖ ϑαλπιόων χρυσόϑρονον ᾽Ηῶ ἵκηται.ἠῶϑεν δὲ μάλ' ἦρι λοέσσαί τε χρῖσαί τε,ὥς κ' ἔνδον παρὰ Τηλεμάχῳ δείπνοιο μέδηταιἥμενος ἐν μεγάρῳ. τῷ δ' ἄλγιον, ὅς κεν ἐκείνωντοῦτον ἀνιάζῃ ϑυμοϕϑόρος: οὐδέ τι ἔργονἐνϑάδ' ἔτι πρήξει, μάλα περ κεχολωμένος αἰνῶς.πῶς γὰρ ἐμεῦ σύ, ξεῖνε, δαήσεαι, εἴ τι γυναικῶνἀλλάων περίειμι νόον καὶ ἐπίϕρονα μῆτιν,εἴ κεν ἀυσταλέος, κακὰ εἱμένος ἐν μεγάροισιδαινύῃ; ἄνϑρωποι δὲ μινυνϑάδιοι τελέϑουσιν.ὃς μὲν ἀπηνὴς αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀπηνέα εἰδῇ,τῷ δὲ καταρῶνται πάντες βροτοὶ ἄλγε' ὀπίσσωζωῷ, ἀτὰρ τεϑνεῶτί γ' ἐϕεψιόωνται ἅπαντες:ὃς δ' ἂν ἀμύμων αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ,τοῦ μέν τε κλέος εὐρὺ διὰ ξεῖνοι ϕορέουσιπάντας ἐπ' ἀνϑρώπους, πολλοί τέ μιν ἐσϑλὸν ἔειπον."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γύναι αἰδοίη Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος,ἤτοι ἐμοὶ χλαῖναι καὶ ῥήγεα σιγαλόενταἤχϑεϑ', ὅτε πρῶτον Κρήτης ὄρεα νιϕόεντανοσϕισάμην ἐπὶ νηὸς ἰὼν δολιχηρέτμοιο,κείω δ' ὡς τὸ πάρος περ ἀύπνους νύκτας ἴαυον·πολλὰς γὰρ δὴ νύκτας ἀεικελίῳ ἐνὶ κοίτῃἄεσα καί τ' ἀνέμεινα ἐύϑρονον ᾽Ηῶ δῖαν.οὐδέ τί μοι ποδάνιπτρα ποδῶν ἐπιήρανα ϑυμῷγίνεται· οὐδὲ γυνὴ ποδὸς ἅψεται ἡμετέροιοτάων, αἵ τοι δῶμα κάτα δρήστειραι ἔασιν,εἰ μή τις γρηῦς ἐστι παλαιή, κέδν' εἰδυῖα,ἥ τις δὴ τέτληκε τόσα ϕρεσὶν ὅσσα τ' ἐγώ περ·τῇδε δ' ἂν οὐ ϕϑονέοιμι ποδῶν ἅψασϑαι ἐμεῖο."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"ξεῖνε ϕίλ'· οὐ γάρ πώ τις ἀνὴρ πεπνυμένος ὧδεξείνων τηλεδαπῶν ϕιλίων ἐμὸν ἵκετο δῶμα,ὡς σὺ μάλ' εὐϕραδέως πεπνυμένα πάντ' ἀγορεύειςἔστι δέ μοι γρηὺ:ς πυκινὰ ϕρεσὶ μήδε' ἔχουσα,ἣ κεῖνον δύστηνον ἔυ τρέϕεν ἠδ' ἀτίταλλεδεξαμένη χείρεσσ', ὅτε μιν πρῶτον τέκε μήτηρ·ἥ σε πόδας νίψει ὀλιγηπελέουσά περ ἔμπης.ἀλλ' ἄγε νῦν ἀνστᾶσα, περίϕρων Εὐρύκλεια,νίψον σοῖο ἄνακτος ὁμήλικα· καί που ᾽Οδυσσεὺςἤδη τοιόσδ' ἐστὶ πόδας τοιόσδέ τε χεῖρας:αἶψα γὰρ ἐν κακότητι βροτοὶ καταγηράσκουσιν."ὣς ἄρ' ἔϕη, γρηὺ:ς δὲ κατέσχετο χερσὶ πρόσωπα,δάκρυα δ' ἔκβαλε ϑερμά, ἔπος δ' ὀλοϕυδνὸν ἔειπεν·"ὤμοι ἐγὼ σέο, τέκνον, ἀμήχανος: ἦ σε περὶ Ζεὺςἀνϑρώπων ἤχϑηρε ϑεουδέα ϑυμὸν ἔχοντα.οὐ γάρ πώ τις τόσσα βροτῶν Διὶ τερπικεραύνῳπίονα μηρί' ἔκη' οὐδ' ἐξαίτους ἑκατόμβας,ὅσσα σὺ τῷ ἐδίδους ἀρώμενος, εἷος ἵκοιογῆράς τε λιπαρὸν ϑρέψαιό τε ϕαίδιμον υἱόν·νῦν δέ τοι οἴῳ πάμπαν ἀϕείλετο νόστιμον ἦμαρ.οὕτω που καὶ κείνῳ ἐϕεψιόωντο γυναῖκεςξείνων τηλεδαπῶν, ὅτε τευ κλυτὰ δώμαϑ' ἵκοιτο,ὡς σέϑεν αἱ κύνες αἷδε καϑεψιόωνται ἅπασαι,τάων νῦν λώβην τε καὶ αἴσχεα πόλλ' ἀλεείνωνοὐκ ἐάᾳς νίζειν· ἐμὲ δ' οὐκ ἀέκουσαν ἄνωγεκούρη ᾽Ικαρίοιο, περίϕρων Πηνελόπεια.τῶ σε πόδας νίψω ἅμα τ' αὐτῆς Πηνελοπείηςκαὶ σέϑεν εἵνεκ', ἐπεί μοι ὀρώρεται ἔνδοϑι ϑυμὸςκήδεσιν. ἀλλ' ἄγε νῦν ξυνίει ἔπος, ὅττι κεν εἴπω·πολλοὶ δὴ ξεῖνοι ταλαπείριοι ἐνϑάδ' ἵκοντο,ἀλλ' οὔ πώ τινά ϕημι ἐοικότα ὧδε ἰδέσϑαι,ὡς σὺ δέμας ϕωνήν τε πόδας τ' ᾽Οδυσῆι ἔοικας."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γρηῦ, οὕτω ϕασὶν ὅσοι ἴδον ὀϕϑαλμοῖσινἡμέας ἀμϕοτέρους, μάλα εἰκέλω ἀλλήλοιινἔμμεναι, ὡς σύ περ αὐτὴ ἐπιϕρονέουσ' ἀγορεύεις."ὣς ἄρ' ἔϕη, γρηὺ:ς δὲ λέβηϑ' ἕλε παμϕανόωντα,τῷ πόδας ἐξαπένιζεν, ὕδωρ δ' ἐνεχεύατο πουλοὺψυχρόν, ἔπειτα δὲ ϑερμὸν ἐπήϕυσεν. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςἷζεν ἀπ' ἐσχαρόϕιν, ποτὶ δὲ σκότον ἐτράπετ' αἶψα·αὐτίκα γὰρ κατὰ ϑυμὸν ὀίσατο, μή ἑ λαβοῦσαοὐλὴν ἀμϕράσσαιτο καὶ ἀμϕαδὰ ἔργα γένοιτο.νίζε δ' ἄρ' ἄσσον ἰοῦσα ἄναχϑ' ἑόν· αὐτίκα δ' ἔγνωοὐλήν, τήν ποτέ μιν σῦς ἤλασε λευκῷ ὀδόντιΠαρνησόν δ' ἐλϑόντα μετ' Αὐτόλυκόν τε καὶ υἷας,μητρὸς ἑῆς πατέρ' ἐσϑλόν, ὃς ἀνϑρώπους ἐκέκαστοκλεπτοσύνῃ ϑ' ὅρκῳ τε· ϑεὸς δέ οἱ αὐτὸς ἔδωκεν῾Ερμείας: τῷ γὰρ κεχαρισμένα μηρία καῖενἀρνῶν ἠδ' ἐρίϕων· ὁ δέ οἱ πρόϕρων ἅμ' ὀπήδει.Αὐτόλυκος δ' ἐλϑὼν ᾽Ιϑάκης ἐς πίονα δῆμονπαῖδα νέον γεγαῶτα κιχήσατο ϑυγατέρος ἧς:τόν ῥά οἱ Εὐρύκλεια ϕίλοις ἐπὶ γούνασι ϑῆκεπαυομένῳ δόρποιο, ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"Αὐτόλυκ', αὐτὸς νῦν ὄνομ' εὕρεο, ὅττί κε ϑεῖοπαιδὸς παιδὶ ϕίλῳ· πολυάρητος δέ τοί ἐστι."τὴν δ' αὖτ' Αὐτόλυκος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"γαμβρὸς ἐμὸς ϑύγατέρ τε, τίϑεσϑ' ὄνομ', ὅττί κεν εἴπω·πολλοῖσιν γὰρ ἔγωγε ὀδυσσάμενος τόδ' ἱκάνω,ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξὶν ἀνὰ χϑόνα πουλυβότειραν·τῷ δ' ᾽Οδυσεὺς ὄνομ' ἔστω ἐπώνυμον. αὐτὰρ ἔγωγε,ὁππότ' ἂν ἡβήσας μητρώιον ἐς μέγα δῶμαἔλϑῃ Παρνησόν δ', ὅϑι που μοι κτήματ' ἔασι,τῶν οἱ ἐγὼ δώσω καί μιν χαίροντ' ἀποπέμψω."τῶν ἕνεκ' ἦλϑ' ᾽Οδυσεύς, ἵνα οἱ πόροι ἀγλαὰ δῶρα.τὸν μὲν ἄρ' Αὐτόλυκός τε καὶ υἱέες Αὐτολύκοιοχερσίν τ' ἠσπάζοντο ἔπεσσί τε μειλιχίοισι·μήτηρ δ' ᾽Αμϕιϑέη μητρὸς περιϕῦσ' ᾽Οδυσῆικύσσ' ἄρα μιν κεϕαλήν τε καὶ ἄμϕω ϕάεα καλά.Αὐτόλυκος δ' υἱοῖσιν ἐκέκλετο κυδαλίμοισιδεῖπνον ἐϕοπλίσσαι· τοὶ δ' ὀτρύνοντος ἄκουσαν,αὐτίκα δ' εἰσάγαγον βοῦν ἄρσενα πενταέτηρον·τὸν δέρον ἀμϕί ϑ' ἕπον καί μιν διέχευαν ἅπανταμίστυλλόν τ' ἄρ' ἐπισταμένως πεῖράν τ' ὀβελοῖσινὤπτησάν τε περιϕραδέως δάσσαντό τε μοίρας.ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταδαίνυντ', οὐδέ τι ϑυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐίσης:ἦμος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέϕας ἦλϑε,δὴ τότε κοιμήσαντο καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο.ἦμος δ' ἠριγένεια ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,βάν ῥ' ἴμεν ἐς ϑήρην, ἠμὲν κύνες ἠδὲ καὶ αὐτοὶυἱέες Αὐτολύκου· μετὰ τοῖσι δὲ δῖος ᾽Οδυσσεὺςἤιεν· αἰπὺ δ' ὄρος προσέβαν καταειμένον ὕλῃΠαρνησοῦ, τάχα δ' ἵκανον πτύχας ἠνεμοέσσας.᾽Ηέλιος μὲν ἔπειτα νέον προσέβαλλεν ἀρούραςἐξ ἀκαλαρρείταο βαϑυρρόου ᾽Ωκεανοῖο,οἱ δ' ἐς βῆσσαν ἵκανον ἐπακτῆρες: πρὸ δ' ἄρ' αὐτῶνἴχνι' ἐρευνῶντες κύνες ἤισαν, αὐτὰρ ὄπισϑενυἱέες Αὐτολύκου· μετὰ τοῖσι δὲ δῖος ᾽Οδυσσεὺςἤιεν ἄγχι κυνῶν, κραδάων δολιχόσκιον ἔγχος.ἔνϑα δ' ἄρ' ἐν λόχμῃ πυκινῇ κατέκειτο μέγας σῦς:τὴν μὲν ἄρ' οὔτ' ἀνέμων διάη μένος ὑγρὸν ἀέντωνοὔτέ μιν ᾽Ηέλιος ϕαέϑων ἀκτῖσιν ἔβαλλεν,οὔτ' ὄμβρος περάασκε διαμπερές: ὣς ἄρα πυκνὴἦεν, ἀτὰρ ϕύλλων ἐνέην χύσις ἤλιϑα πολλή.τὸν δ' ἀνδρῶν τε κυνῶν τε περὶ κτύπος ἦλϑε ποδοῖιν,ὡς ἐπάγοντες ἐπῇσαν· ὁ δ' ἀντίος ἐκ ξυλόχοιο,ϕρίξας εὖ λοϕιήν, πῦρ δ' ὀϕϑαλμοῖσι δεδορκώς,στῆ ῥ' αὐτῶν σχεδόϑεν. ὁ δ' ἄρα πρώτιστος ᾽Οδυσσεὺςἔσσυτ' ἀνασχόμενος δολιχὸν δόρυ χειρὶ παχείῃ,οὐτάμεναι μεμαώς: ὁ δέ μιν ϕϑάμενος ἔλασεν σῦςγουνὸς ὕπερ, πολλὸν δὲ διήϕυσε σαρκὸς ὀδόντιλικριϕὶς ἀίξας, ου 'δ' ὀστέον ἵκετο ϕωτός.τὸν δ' ᾽Οδυσεὺς οὔτησε τυχὼν κατὰ δεξιὸν ὦμον,ἀντικρὺ δὲ διῆλϑε ϕαεινοῦ δουρὸς ἀκωκή·κὰδ δ' ἔπεσ' ἐν κονίῃσι μακών, ἀπὸ δ' ἔπτατο ϑυμός.τὸν μὲν ἄρ' Αὐτολύκου παῖδες ϕίλοι ἀμϕεπένοντο,ὠτειλὴν δ' ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος ἀντιϑέοιοδῆσαν ἐπισταμένως, ἐπαοιδῇ δ' αἷμα κελαινὸνἔσχεϑον, αἶψα δ' ἵκοντο ϕίλου πρὸς δώματα πατρός.τὸν μὲν ἄρ' Αὐτόλυκός τε καὶ υἱέες Αὐτολύκοιοεὖ ἰησάμενοι ἠδ' ἀγλαὰ δῶρα πορόντεςκαρπαλίμως χαίροντα ϕίλην ἐς πετρίδ' ἔπεμπον,εἰς ᾽Ιϑάκην. τῷ μέν ῥα πατὴρ καὶ πότνια μήτηρχαῖρον νοστήσαντι καὶ ἐξερέεινον ἕκαστα,οὐλὴν ὅττι πάϑοι· ὁ δ' ἄρά σϕισιν εὖ κατέλεξενὥς μιν ϑηρεύοντ' ἔλασεν σῦς λευκῷ ὀδόντιΠαρνησόν δ' ἐλϑόντα σὺν υἱάσιν Αὐτολύκοιο.τὴν γρηὺ:ς χείρεσσι καταπρηνέσσι λαβοῦσαγνῶ ῥ' ἐπιμασσαμένη, πόδα δὲ προέηκε ϕέρεσϑαι·ἐν δὲ λέβητι πέσε κνήμη, κανάχησε δὲ χαλκός,ἂψ δ' ἑτέρωσ' ἐκλίϑη· τὸ δ' ἐπὶ χϑονὸς ἐξέχυϑ' ὕδωρ.τὴν δ' ἅμα χάρμα καὶ ἄλγος ἕλε ϕρένα, τὼ δέ οἱ ὄσσεδακρυόϕι πλῆσϑεν, ϑαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο ϕωνή.ἁψαμένη δὲ γενείου ᾽Οδυσσῆα προσέειπεν·"ἦ μάλ' ᾽Οδυσσεύς ἐσσι, ϕίλον τέκος: οὐδέ σ' ἔγωγεπρὶν ἔγνων, πρὶν πάντα ἄνακτ' ἐμὸν ἀμϕαϕάασϑαι."ἦ καὶ Πηνελόπειαν ἐσέδρακεν ὀϕϑαλμοῖσι,πεϕραδέειν ἐϑέλουσα ϕίλον πόσιν ἔνδον ἐόντα.ἡ δ' οὔτ' ἀϑρῆσαι δύνατ' ἀντίη οὔτε νοῆσαι·τῇ γὰρ ᾽Αϑηναίη νόον ἔτραπεν. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςχείρ' ἐπιμασσάμενος ϕάρυγος λάβε δεξιτερῆϕι,τῇ δ' ἑτέρῃ ἕϑεν ἄσσον ἐρύσσατο ϕώνησέν τε·"μαῖα, τί ἤ μ' ἐϑέλεις ὀλέσαι; σὺ δέ μ' ἔτρεϕες αὐτὴτῷ σῷ ἐπὶ μαζῷ· νῦν δ' ἄλγεα πολλὰ μογήσαςἤλυϑον εἰκοστῷ ἔτειὴ ἐς πατρίδα γαῖαν.ἀλλ' ἐπεὶ ἐϕράσϑης καί τοι ϑεὸς ἔμβαλε ϑυμῷ,σίγα, μή τίς τ' ἄλλος ἐνὶ μεγάροισι πύϑηται.ὧδε γὰρ ἐξερέω, καὶ μὴν τετελεσμένον ἔσται·εἴ χ' ὑπ' ἔμοιγε ϑεὸς δαμάσῃ μνηστῆρας ἀγαυούς,οὐδὲ τροϕοῦ οὔσης σεῦ ἀϕέξομαι, ὁππότ' ἂν ἄλλαςδμῳὰς ἐν μεγάροισιν ἐμοῖς κτείνωμι γυναῖκας."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Εὐρύκλεια·"τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος ϕύγεν ἕρκος ὀδόντων.οἶσϑα μέν οἷον ἐμὸν μένος ἔμπεδον οὐδ' ἐπιεικτόν,ἕξω δ' ὡς ὅτε τις στερεὴ λίϑος ἠὲ σίδηρος.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ ϕρεσὶ βάλλεο σῇσιν·εἴ χ' ὑπὸ σοίγε ϑεὸς δαμάσῃ μνηστῆρας ἀγαυούς,δὴ τότε τοι καταλέξω ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκας,αἵ τέ σ' ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλείτιδές εἰσι."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"μαῖα, τί ἤ δὲ σὺ τὰς μυϑήσεαι; οὐδέ τί σε χρή·εὖ νυ καὶ αὐτὸς ἐγὼ ϕράσομαι καὶ εἴσομ' ἑκάστην.ἀλλ' ἔχε σιγῇ μῦϑον, ἐπίτρεψον δὲ ϑεοῖσιν."ὣς ἄρ' ἔϕη, γρηὺ:ς δὲ δι' ἐκ μεγάροιο βεβήκειοἰσομένη ποδάνιπτρα· τὰ γὰρ πρότερ' ἔκχυτο πάντα.αὐτὰρ ἐπεὶ νίψέν τε καὶ ἤλειψεν λίπ' ἐλαίῳ,αὖτις ἄρ' ἀσσοτέρω πυρὸς ἕλκετο δίϕρον ᾽Οδυσσεὺςϑερσόμενος, οὐλὴν δὲ κατὰ ῥακέεσσι κάλυψε.τοῖσι δὲ μύϑων ἦρχε περίϕρων Πηνελόπεια·"ξεῖνε, τὸ μέν σ' ἔτι τυτϑὸν ἐγὼν εἰρήσομαι αὐτή·καὶ γὰρ δὴ κοίτοιο τάχ' ἔσσεται ἡδέος ὥρη,ὅν τινά γ' ὕπνος ἕλοι γλυκερὸς καὶ κηδόμενόν περ.αὐτὰρ ἐμοὶ καὶ πένϑος ἀμέτρητον πόρε δαίμων·ἤματα μὲν γὰρ τέρπομ' ὀδυρομένη, γοόωσα,ἔς τ' ἐμὰ ἔργ' ὁρόωσα καὶ ἀμϕιπόλων ἐνὶ οἴκῳ·αὐτὰρ ἐπὴν νὺξ ἔλϑῃ, ἕλῃσί τε κοῖτος ἅπαντας,κεῖμαι ἐνὶ λέκτρῳ, πυκιναὶ δέ μοι ἀμϕ' ἁδινὸν κῆρὀξεῖαι μελεδῶναι ὀδυρομένην ἐρέϑουσιν.ὡς δ' ὅτε Πανδαρέου κούρη, χλωρηὶς ᾽Αηδών,καλὸν ἀείδῃσιν ἔαρος νέον ἱσταμένοιο,δενδρέων ἐν πετάλοισι καϑεζομένη πυκινοῖσιν,ἥ τε ϑαμὰ τρωπῶσα χέει πολυηχέα ϕωνήν,παῖδ' ὀλοϕυρομένη ῎Ιτυλον ϕίλον, ὅν ποτε χαλκῷκτεῖνε δι' ἀϕραδίας, κοῦρον Ζήϑοιο ἄνακτος,ὣς καὶ ἐμοὶ δίχα ϑυμὸς ὀρώρεται ἔνϑα καὶ ἔνϑα,ἠὲ μένω παρὰ παιδὶ καὶ ἔμπεδα πάντα ϕυλάσσω,κτῆσιν ἐμήν, δμῳάς τε καὶ ὑψερεϕὲς μέγα δῶμα,εὐνήν τ' αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε ϕῆμιν,ἦ ἤδη ἅμ' ἕπωμαι, ᾽Αχαιῶν ὅς τις ἄριστοςμνᾶται ἐνὶ μεγάροισι, πορὼν ἀπερείσια ἕδνα.παῖς δ' ἐμὸς ἕως μὲν ἔην ἔτι νήπιος ἠδὲ χαλίϕρων,γήμασϑ' οὔ μ' εἴα πόσιος κατὰ δῶμα λιποῦσαν·νῦν δ' ὅτε δὴ μέγας ἐστὶ καὶ ἥβης μέτρον ἱκάνει,καὶ δή μ' ἀρᾶται πάλιν ἐλϑέμεν ἐκ μεγάροιο,κτήσιος ἀσχαλόων, τήν οἱ κατέδουσιν ᾽Αχαιοί.ἀλλ' ἄγε μοι τὸν ὄνειρον ὑπόκριναι καὶ ἄκουσον.χῆνές μοι κατὰ οἶκον ἐείκοσι πυρὸν ἔδουσινἐξ ὕδατος, καί τέ σϕιν ἰαίνομαι εἰσορόωσα·ἐλϑὼν δ' ἐξ ὄρεος μέγας αἰετὸς ἀγκυλοχείληςπᾶσι κατ' αὐχένας ἦξε καὶ ἔκτανεν· οἱ δὲ κέχυντοἁϑρόοι ἐν μεγάροις, ὁ δ' ἐς αἰϑέρα δῖαν ἀέρϑη.αὐτὰρ ἐγὼ κλαῖον καὶ ἐκώκυον ἔν περ ὀνείρῳ,ἀμϕὶ δ' ἔμ' ἠγερέϑοντο ἐυπλοκαμῖδες ᾽Αχαιαὶοἴκτρ' ὀλοϕυρομένην ὅ μοι αἰετὸς ἔκτανε χῆνας.ἂψ δ' ἐλϑὼν κατ' ἄρ' ἕζετ' ἐπὶ προὔχοντι μελάϑρῳ,ϕωνῇ δὲ βροτέῃ κατερήτυε ϕώνησέν τε·'ϑάρσει, ᾽Ικαρίου κούρη τηλεκλειτοῖο·οὐκ ὄναρ, ἀλλ' ὕπαρ ἐσϑλόν, ὅ τοι τετελεσμένον ἔσται.χῆνες μὲν μνηστῆρες, ἐγὼ δέ τοι αἰετὸς ὄρνιςἦα πάρος, νῦν αὖτε τεὸς πόσις εἰλήλουϑα,ὃς πᾶσι μνηστῆρσιν ἀεικέα πότμον ἐϕήσω.'ὣς ἔϕατ', αὐτὰρ ἐμὲ μελιηδὴς ὕπνος ἀνῆκε·παπτήνασα δὲ χῆνας ἐνὶ μεγάροισι νόησαπυρὸν ἐρεπτομένους παρὰ πύελον, ἧχι πάρος περ."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γύναι, οὔ πως ἔστιν ὑποκρίνασϑαι ὄνειρονἄλλῃ ἀποκλίναντ', ἐπεὶ ἦ ῥά τοι αὐτὸς ᾽Οδυσσεὺςπέϕραδ' ὅπως τελέει· μνηστῆρσι δὲ ϕαίνετ' ὄλεϑροςπᾶσι μάλ', οὐδέ κέ τις ϑάνατον καὶ κῆρας ἀλύξει."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"ξεῖν', ἤτοι μὲν ὄνειροι ἀμήχανοι ἀκριτόμυϑοιγίνοντ', οὐδέ τι πάντα τελείεται ἀνϑρώποισι.δοιαὶ γάρ τε πύλαι ἀμενηνῶν εἰσὶν ὀνείρων·αἱ μὲν γὰρ κεράεσσι τετεύχαται, αἱ δ' ἐλέϕαντι.τῶν οἳ μέν κ' ἔλϑωσι διὰ πριστοῦ ἐλέϕαντος,οἵ ῥ' ἐλεϕαίρονται, ἔπε' ἀκράαντα ϕέροντες:οἳ δὲ διὰ ξεστῶν κεράων ἔλϑωσι ϑύραζε,οἵ ῥ' ἔτυμα κραίνουσι, βροτῶν ὅτε κέν τις ἴδηται.ἀλλ' ἐμοὶ οὐκ ἐντεῦϑεν ὀίομαι αἰνὸν ὄνειρονἐλϑέμεν· ἦ κ' ἀσπαστὸν ἐμοὶ καὶ παιδὶ γένοιτο.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ ϕρεσὶ βάλλεο σῇσιν·ἥδε δὴ ἠὼς εἶσι δυσώνυμος, ἥ μ' ᾽Οδυσῆοςοἴκου ἀποσχήσει· νῦν γὰρ καταϑήσω ἄεϑλον,τοὺς πελέκεας, τοὺς κεῖνος ἐνὶ μεγάροισιν ἑοῖσινἵστασχ' ἑξείης, δρυόχους ὥς, δώδεκα πάντας:στὰς δ' ὅ γε πολλὸν ἄνευϑε διαρρίπτασκεν ὀιὴστόν.νῦν δὲ μνηστήρεσσιν ἄεϑλον τοῦτον ἐϕήσω·ὃς δέ κε ῥηίτατ' ἐντανύσῃ βιὸν ἐν παλάμῃσικαὶ διοιὴστεύσῃ πελέκεων δυοκαίδεκα πάντων,τῷ κεν ἅμ' ἑσποίμην νοσϕισσαμένη τόδε δῶμακουρίδιον, μάλα καλόν, ἐνίπλειον βιότοιο,τοῦ ποτε μεμνήσεσϑαι ὀίομαι ἔν περ ὀνείρῳ."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γύναι αἰδοίη Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος,μηκέτι νῦν ἀνάβαλλε δόμοις ἔνι τοῦτον ἄεϑλον·πρὶν γάρ τοι πολύμητις ἐλεύσεται ἐνϑάδ' ᾽Οδυσσεύς,πρὶν τούτους τόδε τόξον ἐύξοον ἀμϕαϕόωνταςνευρήν τ' ἐντανύσαι διοιὴστεῦσαί τε σιδήρου."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"εἴ κ' ἐϑέλοις μοι, ξεῖνε, παρήμενος ἐν μεγάροισιτέρπειν, οὔ κέ μοι ὕπνος ἐπὶ βλεϕάροισι χυϑείη.ἀλλ' οὐ γάρ πως ἔστιν ἀύπνους ἔμμεναι αἰὲνἀνϑρώπους: ἐπὶ γάρ τοι ἑκάστῳ μοῖραν ἔϑηκανἀϑάνατοι ϑνητοῖσιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν.ἀλλ' ἤτοι μὲν ἐγὼν ὑπερώιον εἰσαναβᾶσαλέξομαι εἰς εὐνήν, ἥ μοι στονόεσσα τέτυκται,αἰεὶ δάκρυσ' ἐμοῖσι πεϕυρμένη, ἐξ οὗ ᾽Οδυσσεὺςᾤχετ' ἐποψόμενος Κακοί:λιον, οὐκ ὀνομαστήν.ἔνϑά κε λεξαίμην· σὺ δὲ λέξεο τῷδ' ἐνὶ οἴκῳ,ἢ χαμάδις στορέσας, ἤτοι κατὰ δέμνια ϑέντων."ὣς εἰποῦσ' ἀνέβαιν' ὑπερώια σιγαλόεντα,οὐκ οἴη· ἅμα τῇ γε καὶ ἀμϕίπολοι κίον ἄλλαι.ἐς δ' ὑπερῷ' ἀναβᾶσα σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξὶκλαῖεν ἔπειτ' ᾽Οδυσῆα, ϕίλον πόσιν, ὄϕρά οἱ ὕπνονἡδὺν ἐπὶ βλεϕάροισι βάλε γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΥΑὐτὰρ ὁ ἐν προδόμῳ εὐνάζετο δῖος ᾽Οδυσσεύς:κὰμ μὲν ἀδέψητον βοέην στόρεσ', αὐτὰρ ὕπερϑενκώεα πόλλ' ὀίων, τοὺς ἱρεύεσκον ᾽Αχαιοί·Εὐρυνόμη δ' ἄρ' ἐπὶ χλαῖναν βάλε κοιμηϑέντι.ἔνϑ' ᾽Οδυσεὺς μνηστῆρσι κακὰ ϕρονέων ἐνὶ ϑυμῷκεῖτ' ἐγρηγορόων· ταὶ δ' ἐκ μεγάροιο γυναῖκεςἤισαν, αἳ μνηστῆρσιν ἐμισγέσκοντο πάρος περ,ἀλλήλῃσι γέλω τε καὶ εὐϕροσύνην παρέχουσαι.τοῦ δ' ὠρίνετο ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι ϕίλοισι·πολλὰ δὲ μερμήριζε κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμόν,ἠὲ μεταί:ξας ϑάνατον τεύξειεν ἑκάστῃ,ἦ ἔτ' ἐῷ μνηστῆρσιν ὑπερϕιάλοισι μιγῆναιὕστατα καὶ πύματα· κραδίη δέ οἱ ἔνδον ὑλάκτει.ὡς δὲ κύων ἀμαλῇσι περὶ σκυλάκεσσι βεβῶσαἄνδρ' ἀγνοιήσασ' ὑλάει μέμονέν τε μάχεσϑαι,ὥς ῥα τοῦ ἔνδον ὑλάκτει ἀγαιομένου κακὰ ἔργα.στῆϑος δὲ πλήξας κραδίην ἠνίπαπε μύϑῳ·"τέτλαϑι δή, κραδίη· καὶ κύντερον ἄλλο ποτ' ἔτλης,ἤματι τῷ, ὅτε μοι μένος ἄσχετος ἤσϑιε Κύκλωψἰϕϑίμους ἑτάρους: σὺ δ' ἐτόλμας, ὄϕρα σε μῆτιςἐξάγαγ' ἐξ ἄντροιο ὀιόμενον ϑανέεσϑαι."ὣς ἔϕατ', ἐν στήϑεσσι καϑαπτόμενος ϕίλον ἦτορ.τῷ δὲ μάλ' ἐν πείσῃ κραδίη μένε τετληυῖανωλεμέως: ἀτὰρ αὐτὸς ἑλίσσετο ἔνϑα καὶ ἔνϑα.ὡς δ' ὅτε γαστέρ' ἀνὴρ πολέος πυρὸς αἰϑομένοιο,ἐμπλείην κνίσης τε καὶ αἵματος, ἔνϑα καὶ ἔνϑααἰόλλῃ, μάλα δ' ὦκα λιλαίεται ὀπτηϑῆναι,ὣς ἄρ' ὅ γ' ἔνϑα καὶ ἔνϑα ἑλίσσετο μερμηρίζων,ὅππως δὴ μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐϕήσει,μοῦνος ἐὼν πολέσι. σχεδόϑεν δέ οἱ ἦλϑεν ᾽Αϑήνηοὐρανόϑεν καταβᾶσα· δέμας δ' ἤικτο γυναικί·στῆ δ' ἄρ' ὑπὲρ κεϕαλῆς καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπε·"τίπτ' αὖτ' ἐγρήσσεις, πάντων περὶ κάμμορε ϕωτῶν;οἶκος μέν τοι ὅδ' ἐστί, γυνὴ δέ τοι ἥδ' ἐνὶ οἴκωκαὶ παῖς, οἷόν πού τις ἐέλδεται ἔμμεναι υἷα."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, ϑεά, κατὰ μοῖραν ἔειπες:ἀλλά τί μοι τόδε ϑυμὸς ἐνὶ ϕρεσὶ μερμηρίζει,ὅππως δὴ μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐϕήσωμοῦνος ἐών· οἱ δ' αἰὲν ἀολλέες ἔνδον ἔασι.πρὸς δ' ἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ ϕρεσὶ μερμηρίζω·εἴ περ γὰρ κτείναιμι Διός τε σέϑεν τε ἕκητι,πῇ κεν ὑπεκπροϕύγοιμι; τά σε ϕράζεσϑαι ἄνωγα."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"σχέτλιε, καὶ μέν τίς τε χερείονι πείϑεϑ' ἑταίρῳ,ὅς περ ϑνητός τ' ἐστὶ καὶ οὐ τόσα μήδεα οἶδεν·αὐτὰρ ἐγὼ ϑεός εἰμι, διαμπερὲς ἥ σε ϕυλάσσωἐν πάντεσσι πόνοις. ἐρέω δέ τοι ἐξαναϕανδόν·εἴ περ πεντήκοντα λόχοι μερόπων ἀνϑρώπωννῶι περισταῖεν, κτεῖναι μεμαῶτες ῎Αρηι,καί κεν τῶν ἐλάσαιο βόας καὶ ἴϕια μῆλα.ἀλλ' ἑλέτω σε καὶ ὕπνος: ἀνίη καὶ τὸ ϕυλάσσεινπάννυχον ἐγρήσσοντα, κακῶν δ' ὑποδύσεαι ἤδη."ὣς ϕάτο, καί ῥά οἱ ὕπνον ἐπὶ βλεϕάροισιν ἔχευεν,αὐτὴ δ' ἂψ ἐς ῎Ολυμπον ἀϕίκετο δῖα ϑεάων.εὖτε τὸν ὕπνος ἔμαρπτε λύων μελεδήματα ϑυμοῦ,λυσιμελής, ἄλοχος δ' ἄρ' ἐπέγρετο κεδν' εἰδυῖα·κλαῖε δ' ἀρ ἐν λέκτροισι καϑεζομένη μαλακοῖσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίουσα κορέσσατο ὃν κατὰ ϑυμόν,᾽Αρτέμιδι πρώτιστον ἐπεύξατο δῖα γυναικῶν·"῎Αρτεμι, πότνα ϑεά, ϑύγατερ Διός, αἴϑε μοι ἤδηἰὸν ἐνὶ στήϑεσσι βαλοῦσ' ἐκ ϑυμὸν ἕλοιοαὐτίκα νῦν, ἢ ἔπειτά μ' ἀναρπάξασα ϑύελλαοἴχοιτο προϕέρουσα κατ' ἠερόεντα κέλευϑα,ἐν προχοῇς δὲ βάλοι ἀψορρόου ᾽Ωκεανοῖο.ὡς δ' ὅτε Πανδαρέου κούρας ἀνέλοντο ϑύελλαι,τῇσι τοκῆας μὲν ϕϑῖσαν ϑεοί, αἱ δὲ λίποντοὀρϕαναὶ ἐν μεγάροισι, κόμισσε δὲ δῖ' ᾽Αϕροδίτητυρῷ καὶ μέλιτι γλυκερῷ καὶ ἡδέι οἴνῳ·῞Ηρη δ' αὐτῇσιν περὶ πασέων δῶκε γυναικῶνεἶδος καὶ πινυτήν, μῆκος δ' ἔπορ' ῎Αρτεμις ἁγνή,ἔργα δ' ᾽Αϑηναίη δέδαε κλυτὰ ἐργάζεσϑαι.εὖτ' ᾽Αϕροδίτη δῖα προσέστιχε μακρὸν ῎Ολυμπον,κούρῃς αἰτήσουσα τέλος ϑαλεροῖο γάμοιο,ἐς Δία τερπικέραυνον ή ὁ γάρ τ' εὖ οἶδεν ἅπαντα,μοῖράν τ' ἀμμορίην τε καταϑνητῶν ἀνϑρώπων ή,τόϕρα δὲ τὰς κούρας ῞Αρπυιαι ἀνηρείψαντοκαί ῥ' ἔδοσαν στυγερῇσιν ᾽Ερινύσιν ἀμϕιπολεύειν.ὣς ἔμ' ἀιστώσειαν ᾽Ολύμπια δώματ' ἔχοντες,ἠέ μ' ἐυπλόκαμος βάλοι ῎Αρτεμις, ὄϕρ' ᾽Οδυσῆαὀσσομένη καὶ γαῖαν ὕπο στυγερὴν ἀϕικοίμην,μηδέ τι χείρονος ἀνδρὸς ἐυϕραίνοιμι νόημα.ἀλλὰ τὸ μὲν καὶ ἀνεκτὸν ἔχει κακόν, ὁππότε κέν τιςἤματα μὲν κλαίῃ πυκινῶς ἀκαχήμενος ἦτορ,νύκτας δ' ὕπνος ἔχῃσιν· ὁ γάρ τ' ἐπέλησεν ἁπάντων,ἐσϑλῶν ἠδὲ κακῶν, ἐπεὶ ἂρ βλέϕαρ' ἀμϕικαλύψῃ·αὐτὰρ ἐμοὶ καὶ ὀνείρατ' ἐπέσσευεν κακὰ δαίμων.τῇδε γὰρ αὖ μοι νυκτὶ παρέδραϑεν εἴκελος αὐτῷ,τοῖος ἐὼν, οἷος ᾖεν ἅμα στρατῷ· αὐτὰρ ἐμὸν κῆρχαῖρ', ἐπεὶ οὐκ ἐϕάμην ὄναρ ἔμμεναι, ἀλλ' ὕπαρ ἤδη."ὣς ἔϕατ', αὐτίκα δὲ χρυσόϑρονος ἤλυϑεν ᾽Ηώς.τῆς δ' ἄρα κλαιούσης ὄπα σύνϑετο δῖος ᾽Οδυσσεύς:μερμήριξε δ' ἔπειτα, δόκησε δέ οἱ κατὰ ϑυμὸνἤδη γινώσκουσα παρεστάμεναι κεϕαλῆϕι.χλαῖναν μὲν συνελὼν καὶ κώεα, τοῖσιν ἐνεῦδεν,ἐς μέγαρον κατέϑηκεν ἐπὶ ϑρόνου, ἐκ δὲ βοείηνϑῆκε ϑύραζε ϕέρων, Διὶ δ' εὔξατο χεῖρας ἀνασχών·"Ζεῦ πάτερ, εἴ μ' ἐϑέλοντες ἐπὶ τραϕερήν τε καὶ ὑγρὴνἤγετ' ἐμὴν ἐς γαῖαν, ἐπεί μ' ἐκακώσατε λίην,ϕήμην τίς μοι ϕάσϑω ἐγειρομένων ἀνϑρώπωνἔνδοϑεν, ἔκτοσϑεν δὲ Διὸς τέρας ἄλλο ϕανήτω."ὣς ἔϕατ' εὐχόμενος: τοῦ δὲ κλύε μητίετα Ζεύς,αὐτίκα δ' ἐβρόντησεν ἀπ' αἰγλήεντος ᾽Ολύμπου,ὑψόϑεν ἐκ νεϕέων· γήϑησε δὲ δῖος ᾽Οδυσσεύς.ϕήμην δ' ἐξ οἴκοιο γυνὴ προέηκεν ἀλετρὶςπλησίον, ἔνϑ' ἄρα οἱ μύλαι εἵατο ποιμένι λαῶν,τῇσιν δώδεκα πᾶσαι ἐπερρώοντο γυναῖκεςἄλϕιτα τεύχουσαι καὶ ἀλείατα, μυελὸν ἀνδρῶν.αἱ μὲν ἄρ' ἄλλαι εὗδον, ἐπεὶ κατὰ πυρὸν ἄλεσσαν,ἡ δὲ μί' οὔ πω παύετ', ἀϕαυροτάτη δὲ τέτυκτο·ἥ ῥα μύλην στήσασα ἔπος ϕάτο, σῆμα ἄνακτι·"Ζεῦ πάτερ, ὅς τε ϑεοῖσι καὶ ἀνϑρώποισιν ἀνάσσεις,ἦ μεγάλ' ἐβρόντησας ἀπ' οὐρανοῦ ἀστερόεντος,οὐδέ ποϑι νέϕος ἐστί· τέρας νύ τεῳ τόδε ϕαίνεις.κρῆνον νῦν καὶ ἐμοὶ δειλῇ ἔπος, ὅττι κεν εἴπω·μνηστῆρες πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤματι τῷδεἐν μεγάροις ᾽Οδυσῆος ἑλοίατο δαῖτ' ἐρατεινήν,οἳ δή μοι καμάτῳ ϑυμαλγέι γούνατ' ἔλυσανἄλϕιτα τευχούσῃ· νῦν ὕστατα δειπνήσειαν."ὣς ἄρ' ἔϕη, χαῖρεν δὲ κλεηδόνι δῖος ᾽ΟδυσσεὺςΖηνός τε βροντῇ· ϕάτο γὰρ τίσασϑαι ἀλείτας.αἱ δ' ἄλλαι δμῳαὶ κατὰ δώματα κάλ' ᾽Οδυσῆοςἀγρόμεναι ἀνέκαιον ἐπ' ἐσχάρῃ ἀκάματον πῦρ.Τηλέμαχος δ' εὐνῆϑεν ἀνίστατο, ἰσόϑεος ϕώς,εἵματα ἑσσάμενος: περὶ δὲ ξίϕος ὀξὺ ϑέτ' ὤμῳ,ποσσὶ δ' ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,εἵλετο δ' ἄλκιμον ἔγχος, ἀκαχμένον ὀξέι χαλκῷ.στῆ δ' ἄρ' ἐπ' οὐδὸν ἰών, πρὸς δ' Εὐρύκλειαν ἔειπε·"μαῖα ϕίλη, πῶς ξεῖνον ἐτιμήσασϑ' ἐνὶ οἴκῳεὐνῇ καὶ σίτῳ, ἦ αὔτως κεῖται ἀκηδής...τοιαύτη γὰρ ἐμὴ μήτηρ πινυτή περ ἐοῦσα·ἐμπλήγδην ἕτερόν γε τίει μερόπων ἀνϑρώπωνχείρονα, τὸν δέ τ' ἀρείον' ἀτιμήσασ' ἀποπέμπει."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Εὐρύκλεια·"οὐκ ἄν μιν νῦν, τέκνον, ἀναίτιον αἰτιόῳο.οἶνον μὲν γὰρ πῖνε καϑήμενος, ὄϕρ' ἔϑελ' αὐτός,σίτου δ' οὐκέτ' ἔϕη πεινήμεναι· εἴρετο γάρ μιν.ἀλλ' ὅτε δὴ κοίτοιο καὶ ὕπνου μιμνῄσκοιτο,ἡ μὲν δέμνι' ἄνωγεν ὑποστορέσαι δμῳῇσιν,αὐτὰρ ὅ γ', ὥς τις πάμπαν ὀιζυρὸς καὶ ἄποτμος,οὐκ ἔϑελ' ἐν λέκτροισι καὶ ἐν ῥήγεσσι καϑεύδειν,ἀλλ' ἐν ἀδεψήτῳ βοέῃ καὶ κώεσιν οἰῶνἔδραϑ' ἐνὶ προδόμῳ· χλαῖναν δ' ἐπιέσσαμεν ἡμεῖς."ὣς ϕάτο, Τηλέμαχος δὲ δι' ἐκ μεγάροιο βεβήκειἔγχος ἔχων· ἅμα τῷ γε κύνες πόδας ἀργοὶ ἕποντο.βῆ δ' ἴμεν εἰς ἀγορὴν μετ' ἐυκνήμιδας ᾽Αχαιούς.ἡ δ' αὖτε δμῳῇσιν ἐκέκλετο δῖα γυναικῶν,Εὐρύκλει', ῎Ωπος ϑυγάτηρ Πεισηνορίδαο·"ἄγρειϑ', αἱ μὲν δῶμα κορήσατε ποιπνύσασαιῥάσσατέ τ' ἔν τε ϑρόνοις εὐποιήτοισι τάπηταςβάλλετε πορϕυρέους: αἱ δὲ σπόγγοισι τραπέζαςπάσας ἀμϕιμάσασϑε, καϑήρατε δὲ κρητῆραςκαὶ δέπα ἀμϕικύπελλα τετυγμένα· ταὶ δὲ μεϑ' ὕδωρἔρχεσϑε κρήνην δέ, καὶ οἴσετε ϑᾶσσον ἰοῦσαι.οὐ γὰρ δὴν μνηστῆρες ἀπέσσονται μεγάροιο,ἀλλὰ μάλ' ἦρι νέονται, ἐπεὶ καὶ πᾶσιν ἑορτή."ὣς ἔϕαϑ', αἱ δ' ἄρα τῆς μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίϑοντο.αἱ μὲν ἐείκοσι βῆσαν ἐπὶ κρήνην μελάνυδρον,αἱ δ' αὐτοῦ κατὰ δώματ' ἐπισταμένως πονέοντο.ἐς δ' ἦλϑον δρηστῆρες ἀγήνορες. οἱ μὲν ἔπειταεὖ καὶ ἐπισταμένως κέασαν ξύλα, ταὶ δὲ γυναῖκεςἦλϑον ἀπὸ κρήνης. ἐπὶ δέ σϕισιν ἦλϑε συβώτηςτρεῖς σιάλους κατάγων, οἳ ἔσαν μετὰ πᾶσιν ἄριστοι.καὶ τοὺς μέν ῥ' εἴασε καϑ' ἕρκεα καλὰ νέμεσϑαι,αὐτὸς δ' αὖτ' ᾽Οδυσῆα προσηύδα μειλιχίοισι·"ξεῖν', ἦ ἄρ τί σε μᾶλλον ᾽Αχαιοὶ εἰσορόωσιν,ἦέ σ' ἀτιμάζουσι κατὰ μέγαρ' ὡς τὸ πάρος περ;"τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"αἲ γὰρ δή, Εὔμαιε, ϑεοὶ τισαίατο λώβην,ἣν οἵδ' ὑβρίζοντες ἀτάσϑαλα μηχανόωνταιοἴκῳ ἐν ἀλλοτρίῳ, οὐδ' αἰδοῦς μοῖραν ἔχουσιν."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,ἀγχίμολον δέ σϕ' ἦλϑε Μελάνϑιος, αἰπόλος αἰγῶν,αἶγας ἄγων, αἳ πᾶσι μετέπρεπον αἰπολίοισι,δεῖπνον μνηστήρεσσι· δύω δ' ἅμ' ἕποντο νομῆες.καὶ τὰς μὲν κατέδησαν ὑπ' αἰϑούσῃ ἐριδούπῳ,αὐτὸς δ' αὖτ' ᾽Οδυσῆα προσηύδα κερτομίοισι·"ξεῖν', ἔτι καὶ νῦν ἐνϑάδ' ἀνιήσεις κατὰ δῶμαἀνέρας αἰτίζων, ἀτὰρ οὐκ ἔξεισϑα ϑύραζε;πάντως οὐκέτι νῶι διακρινέεσϑαι ὀίωπρὶν χειρῶν γεύσασϑαι, ἐπεὶ σύ περ οὐ κατὰ κόσμοναἰτίζεις: εἰσὶν δὲ καὶ ἄλλοϑι δαῖτες ᾽Αχαιῶν."ὣς ϕάτο· τὸν δ' οὔ τι προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς,ἀλλ' ἀκέων κίνησε κάρη κακὰ βυσσοδομεύων.τοῖσι δ' ἐπὶ τρίτος ἦλϑε Φιλοίτιος, ὄρχαμος ἀνδρῶν,βοῦν στεῖραν μνηστῆρσιν ἄγων καὶ πίονας αἶγας.πορϑμῆες δ' ἄρα τούς γε διήγαγον, οἵ τε καὶ ἄλλουςἀνϑρώπους πέμπουσιν, ὅτίς σϕεας εἰσαϕίκηται.καὶ τὰ μὲν εὖ κατέδησεν ὑπ' αἰϑούσῃ ἐριδούπῳ,αὐτὸς δ' αὖτ' ἐρέεινε συβώτην ἄγχι παραστάς:"τίς δὴ ὅδε ξεῖνος νέον εἰλήλουϑε, συβῶτα,ἡμέτερον πρὸς δῶμα; τέων δ' ἒξ εὔχεται εἶναιἀνδρῶν; ποῦ δέ νύ οἱ γενεὴ καὶ πατρὶς ἄρουρα;δύσμορος: ἦ τε ἔοικε δέμας βασιλῆι ἄνακτι·ἀλλὰ ϑεοὶ δυόωσι πολυπλάγκτους ἀνϑρώπους,ὁππότε καὶ βασιλεῦσιν ἐπικλώσωνται ὀιζύν."ἦ καὶ δεξιτερῇ δειδίσκετο χειρὶ παραστὰςκαί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"χαῖρε, πάτερ ὦ ξεῖνε· γένοιτό τοι ἔς περ ὀπίσσωὄλβος: ἀτὰρ μὲν νῦν γε κακοῖς ἔχεαι πολέεσσι.Ζεῦ πάτερ, οὔ τις σεῖο ϑεῶν ὀλοώτερος ἄλλος:οὐκ ἐλεαίρεις ἄνδρας, ἐπὴν δὴ γείνεαι αὐτός,μισγέμεναι κακότητι καὶ ἄλγεσι λευγαλέοισιν.ἴδιον, ὡς ἐνόησα, δεδάκρυνται δέ μοι ὄσσεμνησαμένῳ ᾽Οδυσῆος, ἐπεὶ καὶ κεῖνον ὀίωτοιάδε λαίϕε' ἔχοντα κατ' ἀνϑρώπους ἀλάλησϑαι,εἴ που ἔτι ζώει καὶ ὁρᾷ ϕάος ἠελίοιο.εἰ δ' ἤδη τέϑνηκε καὶ εἰν ᾽Αίδαο δόμοισιν,ὤμοι ἔπειτ' ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος, ὅς μ' ἐπὶ βουσὶνεἷσ' ἔτι τυτϑὸν ἐόντα Κεϕαλλήνων ἐνὶ δήμῳ.νῦν δ' αἱ μὲν γίνονται ἀϑέσϕατοι, οὐδέ κεν ἄλλωςἀνδρί γ' ὑποσταχύοιτο βοῶν γένος εὐρυμετώπων·τὰς δ' ἄλλοι με κέλονται ἀγινέμεναι σϕίσιν αὐτοῖςἔδμεναι· οὐδέ τι παιδὸς ἐνὶ μεγάροις ἀλέγουσινοὐδ' ὄπιδα τρομέουσι ϑεῶν· μεμάασι γὰρ ἤδηκτήματα δάσσασϑαι δὴν οἰχομένοιο ἄνακτος.αὐτὰρ ἐμοὶ τόδε ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι ϕίλοισιπόλλ' ἐπιδινεῖται· μάλα μὲν κακὸν υἷος ἐόντοςἄλλων δῆμον ἱκέσϑαι, ἰόντ' αὐτῇσι βόεσσιν,ἄνδρας ἐς ἀλλοδαπούς: τὸ δὲ ῥίγιον, αὖϑι μένονταβουσὶν ἐπ' ἀλλοτρίῃσι καϑήμενον ἄλγεα πάσχειν.καί κεν δὴ πάλαι ἄλλον ὑπερμενέων βασιλήωνἐξικόμην ϕεύγων, ἐπεὶ οὐκέτ' ἀνεκτὰ πέλονται·ἀλλ' ἔτι τὸν δύστηνον ὀίομαι, εἴ ποϑεν ἐλϑὼνἀνδρῶν μνηστήρων σκέδασιν κατὰ δώματα ϑείη."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"βουκόλ', ἐπεὶ οὔτε κακῷ οὔτ' ἄϕρονι ϕωτὶ ἔοικας,γινώσκω δὲ καὶ αὐτός ὅ τοι πινυτὴ ϕρένας ἵκει,τοὔνεκά τοι ἐρέω καὶ ἐπὶ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι·ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα ϑεῶν ξενίη τε τράπεζαἱστίη τ' ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀϕικάνω,ἦ σέϑεν ἐνϑάδ' ἐόντος ἐλεύσεται οἴκαδ' ᾽Οδυσσεύς:σοῖσιν δ' ὀϕϑαλμοῖσιν ἐπόψεαι, αἴ κ' ἐϑέλῃσϑα,κτεινομένους μνηστῆρας, οἳ ἐνϑάδε κοιρανέουσι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ·"αἲ γὰρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τελέσειε Κρονίων·γνοίης χ', οἵη ἐμὴ δύναμις καὶ χεῖρες ἕπονται."ὣς δ' αὔτως Εὔμαιος ἐπεύξατο πᾶσι ϑεοῖσινοστῆσαι ᾽Οδυσῆα πολύϕρονα ὅν δὲ δόμον δέ.ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,μνηστῆρες δ' ἄρα Τηλεμάχῳ ϑάνατόν τε μόρον τεἤρτυον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀριστερὸς ἤλυϑεν ὄρνις,αἰετὸς ὑψιπέτης, ἔχε δὲ τρήρωνα πέλειαν.τοῖσιν δ' ᾽Αμϕίνομος ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·"ὦ ϕίλοι, οὐχ ἥμιν συνϑεύσεται ἥδε γε βουλή,Τηλεμάχοιο ϕόνος: ἀλλὰ μνησώμεϑα δαιτός."ὣς ἔϕατ' ᾽Αμϕίνομος, τοῖσιν δ' ἐπιήνδανε μῦϑος.ἐλϑόντες δ' ἐς δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιοχλαίνας μὲν κατέϑεντο κατὰ κλισμούς τε ϑρόνους τε,οἱ δ' ἱέρευον ὄις μεγάλους καὶ πίονας αἶγας,ἵρευον δὲ σύας σιάλους καὶ βοῦν ἀγελαίην·σπλάγχνα δ' ἄρ' ὀπτήσαντες ἐνώμων, ἐν δέ τε οἶνονκρητῆρσιν κερόωντο· κύπελλα δὲ νεῖμε συβώτης.σῖτον δέ σϕ' ἐπένειμε Φιλοίτιος, ὄρχαμος ἀνδρῶν,καλοῖς ἐν κανέοισιν, ἐῳνοχόει δὲ Μελανϑεύς.οἱ δ' ἐπ' ὀνείαϑ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.Τηλέμαχος δ' ᾽Οδυσῆα καϑίδρυε, κέρδεα νωμῶν,ἐντὸς ἐυσταϑέος μεγάρου παρὰ λάινον οὐδόν,δίϕρον ἀεικέλιον καταϑεὶς ὀλίγην τε τράπεζαν·πὰρ δ' ἐτίϑει σπλάγχνων μοίρας, ἐν δ' οἶνον ἔχευενἐν δέπαιὴ χρυσέῳ, καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπεν·"ἐνταυϑοῖ νῦν ἧσο μετ' ἀνδράσιν οἰνοποτάζων·κερτομίας δέ τοι αὐτὸς ἐγὼ καὶ χεῖρας ἀϕέξωπάντων μνηστήρων, ἐπεὶ οὔ τοι δήμιός ἐστινοἶκος ὅδ', ἀλλ' ᾽Οδυσῆος, ἐμοὶ δὲ κτήσατο κεῖνος.ὑμεῖς δέ, μνηστῆρες, ἐπίσχετε ϑυμὸν ἐνιπῆςκαὶ χειρῶν, ἵνα μή τις ἔρις καὶ νεῖκος ὄρηται."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ὀδὰξ ἐν χείλεσι ϕύντεςΤηλέμαχον ϑαύμαζον, ὃ ϑαρσαλέως ἀγόρευε.τοῖσιν δ' ᾽Αντίνοος μετέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"καὶ χαλεπόν περ ἐόντα δεχώμεϑα μῦϑον, ᾽Αχαιοί,Τηλεμάχου· μάλα δ' ἧμιν ἀπειλήσας ἀγορεύει.οὐ γὰρ Ζεὺς εἴασε Κρονίων· τῶ κέ μιν ἤδηπαύσαμεν ἐν μεγάροισι λιγύν περ ἐόντ' ἀγορητήν."ὣς ἔϕατ' ᾽Αντίνοος: ὁ δ' ἄρ' οὐκ ἐμπάζετο μύϑων.κήρυκες δ' ἀνὰ ἄστυ ϑεῶν ἱερὴν ἑκατόμβηνἦγον· τοὶ δ' ἀγέροντο καρηκομόωντες ᾽Αχαιοὶἄλσος ὕπο σκιερὸν ἑκατηβόλου ᾽Απόλλωνος.οἱ δ' ἐπεὶ ὤπτησαν κρέ' ὑπέρτερα καὶ ἑρύσαντο,μοίρας δασσάμενοι δαίνυντ' ἐρικυδέα δαῖτα.πὰρ δ' ἄρ' ᾽Οδυσσῆι μοῖραν ϑέσαν οἳ πονέοντοἴσην, ὡς αὐτοί περ ἐλάγχανον· ὣς γὰρ ἀνώγειΤηλέμαχος, ϕίλος υἱὸς ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο.μνηστῆρας δ' οὐ πάμπαν ἀγήνορας εἴα ᾽Αϑήνηλώβης ἴσχεσϑαι ϑυμαλγέος, ὄϕρ' ἔτι μᾶλλονδύη ἄχος κραδίην Λαερτιάδην ᾽Οδυσῆα.ἦν δέ τις ἐν μνηστῆρσιν ἀνὴρ ἀϑεμίστια εἰδώς,Κτήσιππος δ' ὄνομ' ἔσκε, Σάμῃ δ' ἐνὶ οἰκία ναῖεν·ὃς δή τοι κτεάτεσσι πεποιϑὼς ϑεσπεσίοισιμνάσκετ' ᾽Οδυσσῆος δὴν οἰχομένοιο δάμαρτα.ὅς ῥα τότε μνηστῆρσιν ὑπερϕιάλοισι μετηύδα·"κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγήνορες, ὄϕρα τι εἴπω·μοῖραν μὲν δὴ ξεῖνος ἔχει πάλαι, ὡς ἐπέοικεν,ἴσην· οὐ γὰρ καλὸν ἀτέμβειν οὐδὲ δίκαιονξείνους Τηλεμάχου, ὅς κεν τάδε δώμαϑ' ἵκηται.ἀλλ' ἄγε οἱ καὶ ἐγὼ δῶ ξείνιον, ὄϕρα καὶ αὐτὸςἠὲ λοετροχόῳ δώῃ γέρας ἠέ τῳ ἄλλῳδμώων, οἳ κατὰ δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο."ὣς εἰπὼν ἔρριψε βοὸς πόδα χειρὶ παχείῃ,κείμενον ἐκ κανέοιο λαβών· ὁ δ' ἀλεύατ' ᾽Οδυσσεὺςἦκα παρακλίνας κεϕαλήν, μείδησε δὲ ϑυμῷσαρδόνιον μάλα τοῖον· ὁ δ' εὔδμητον βάλε τοῖχον.Κτήσιππον δ' ἄρα Τηλέμαχος ἠνίπαπε μύϑῳ·"Κτήσιππ', ἦ μάλα τοι τόδε κέρδιον ἔπλετο ϑυμῷ·οὐκ ἔβαλες τὸν ξεῖνον· ἀλεύατο γὰρ βέλος αὐτός.ἦ γάρ κέν σε μέσον βάλον ἔγχειὴ ὀξυόεντι,καί κέ τοι ἀντὶ γάμοιο πατὴρ τάϕον ἀμϕεπονεῖτοἐνϑάδε. τῶ μή τίς μοι ἀεικείας ἐνὶ οἴκῳϕαινέτω· ἤδη γὰρ νοέω καὶ οἶδα ἕκαστα,ἐσϑλά τε καὶ τὰ χέρεια· πάρος δ' ἔτι νήπιος ἦα.ἀλλ' ἔμπης τάδε μὲν καὶ τέτλαμεν εἰσορόωντες,μήλων σϕαζομένων οἴνοιό τε πινομένοιοκαὶ σίτου· χαλεπὸν γὰρ ἐρυκακέειν ἕνα πολλούς.ἀλλ' ἄγε μηκέτι μοι κακὰ ῥέζετε δυσμενέοντες:εἰ δ' ἤδη μ' αὐτὸν κτεῖναι μενεαίνετε χαλκῷ,καί κε τὸ βουλοίμην, καί κεν πολὺ κέρδιον εἴητεϑνάμεν ἢ τάδε γ' αἰὲν ἀεικέα ἔργ' ὁράασϑαι,ξείνους τε στυϕελιζομένους δμῳάς τε γυναῖκαςῥυστάζοντας ἀεικελίως κατὰ δώματα καλά."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε Δαμαστορίδης ᾽Αγέλαος:"ὦ ϕίλοι, οὐκ ἂν δή τις ἐπὶ ῥηϑέντι δικαίῳἀντιβίοις ἐπέεσσι καϑαπτόμενος χαλεπαίνοι·μήτε τι τὸν ξεῖνον στυϕελίζετε μήτε τιν' ἄλλονδμώων, οἳ κατὰ δώματ' ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο.Τηλεμάχῳ δέ κε μῦϑον ἐγὼ καὶ μητέρι ϕαίηνἤπιον, εἴ σϕωιν κραδίῃ ἅδοι ἀμϕοτέροιιν.ὄϕρα μὲν ὕμιν ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσιν ἐώλπεινοστήσειν ᾽Οδυσῆα πολύϕρονα ὅν δὲ δόμον δέ,τόϕρ' οὔ τις νέμεσις μενέμεν τ' ἦν ἰσχέμεναί τεμνηστῆρας κατὰ δώματ', ἐπεὶ τόδε κέρδιον ἦεν,εἰ νόστησ' ᾽Οδυσεὺς καὶ ὑπότροπος ἵκετο δῶμα·νῦν δ' ἤδη τόδε δῆλον, ὅ τ' οὐκέτι νόστιμός ἐστιν.ἀλλ' ἄγε σῇ τάδε μητρὶ παρεζόμενος κατάλεξον,γήμασϑ' ὅς τις ἄριστος ἀνὴρ καὶ πλεῖστα πόρῃσιν,ὄϕρα σὺ μὲν χαίρων πατρώια πάντα νέμηαι,ἔσϑων καὶ πίνων, ἡ δ' ἄλλου δῶμα κομίζῃ."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"οὐ μὰ Ζῆν', ᾽Αγέλαε, καὶ ἄλγεα πατρὸς ἐμοῖο,ὅς που τῆλ' ᾽Ιϑάκης ἢ ἔϕϑιται ἢ ἀλάληται,οὔ τι διατρίβω μητρὸς γάμον, ἀλλὰ κελεύωγήμασϑ' ᾧ κ' ἐϑέλῃ, ποτὶ δ' ἄσπετα δῶρα δίδωμι.αἰδέομαι δ' ἀέκουσαν ἀπὸ μεγάροιο δίεσϑαιμύϑῳ ἀναγκαίῳ· μὴ τοῦτο ϑεὸς τελέσειεν."ὣς ϕάτο Τηλέμαχος: μνηστῆρσι δὲ Παλλὰς ᾽Αϑήνηἄσβεστον γέλω ὦρσε, παρέπλαγξεν δὲ νόημα.οἱ δ' ἤδη γναϑμοῖσι γελώων ἀλλοτρίοισιν,αἱμοϕόρυκτα δὲ δὴ κρέα ἤσϑιον· ὄσσε δ' ἄρά σϕεωνδακρυόϕιν πίμπλαντο, γόον δ' ὠίετο ϑυμός.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε Θεοκλύμενος ϑεοειδής:"ἆ δειλοί, τί κακὸν τόδε πάσχετε; νυκτὶ μὲν ὑμέωνεἰλύαται κεϕαλαί τε πρόσωπά τε νέρϑε τε γοῦνα.οἰμωγὴ δὲ δέδηε, δεδάκρυνται δὲ παρειαί,αἵματι δ' ἐρράδαται τοῖχοι καλαί τε μεσόδμαι·εἰδώλων δὲ πλέον πρόϑυρον, πλείη δὲ καὶ αὐλή,ἱεμένων ῎Ερεβος δὲ ὑπὸ ζόϕον· ἠέλιος δὲοὐρανοῦ ἐξαπόλωλε, κακὴ δ' ἐπιδέδρομεν ἀχλύς."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπ' αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν.τοῖσιν δ' Εὐρύμαχος, Πολύβου παῖς, ἦρχ' ἀγορεύειν·"ἀϕραίνει ξεῖνος νέον ἄλλοϑεν εἰληλουϑώς.ἀλλά μιν αἶψα, νέοι, δόμου ἐκπέμψασϑε ϑύραζεεἰς ἀγορὴν ἔρχεσϑαι, ἐπεὶ τάδε νυκτὶ ἐίσκει."τὸν δ' αὖτε προσέειπε Θεοκλύμενος ϑεοειδής:"Εὐρύμαχ', οὔ τί σ' ἄνωγα ἐμοὶ πομπῆας ὀπάζειν·εἰσί μοι ὀϕϑαλμοί τε καὶ οὔατα καὶ πόδες ἄμϕωκαὶ νόος ἐν στήϑεσσι τετυγμένος, οὐδὲν ἀεικής.τοῖς ἔξειμι ϑύραζε, ἐπεὶ νοέω κακὸν ὔμμινἐρχόμενον, τό κεν οὔ τις ὑπεκϕύγοι οὐδ' ἀλέαιτομνηστήρων, οἳ δῶμα κατ' ἀντιϑέου ᾽Οδυσῆοςἀνέρας ὑβρίζοντες ἀτάσϑαλα μηχανάασϑε."ὣς εἰπὼν ἐξῆλϑε δόμων εὐναιεταόντων,ἵκετο δ' ἐς Πείραιον, ὅ μιν πρόϕρων ὑπέδεκτο.μνηστῆρες δ' ἄρα πάντες ἐς ἀλλήλους ὁρόωντεςΤηλέμαχον ἐρέϑιζον, ἐπὶ ξείνοις γελόωντες.ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·"Τηλέμαχ', οὔ τις σεῖο κακοξεινώτερος ἄλλος.οἷον μέν τινα τοῦτον ἔχεις ἐπίμαστον ἀλήτην,σίτου καὶ οἴνου κεχρημένον, οὐδέ τι ἔργωνἔμπαιον οὐδὲ βίης, ἀλλ' αὔτως ἄχϑος ἀρούρης:ἄλλος δ' αὖτέ τις οὗτος ἀνέστη μαντεύεσϑαι.ἀλλ' εἴ μοί τι πίϑοιο, τό κεν πολὺ κέρδιον εἴη·τοὺς ξείνους ἐν νηὶ πολυκλήιδι βαλόντεςἐς Σικελοὺς πέμψωμεν, ὅϑεν κέ τοι ἄξιον ἄλϕοι."ὣς ἔϕασαν μνηστῆρες: ὁ δ' οὐκ ἐμπάζετο μύϑων,ἀλλ' ἀκέων πατέρα προσεδέρκετο, δέγμενος αἰεί,ὁππότε δὴ μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐϕήσει.ἡ δὲ κατ' ἄντηστιν ϑεμένη περικαλλέα δίϕρον,κούρη ᾽Ικαρίοιο, περίϕρων Πηνελόπεια,ἀνδρῶν ἐν μεγάροισιν ἑκάστου μῦϑον ἄκουε.δεῖπνον μὲν γὰρ τοί γε γελώοντες τετύκοντοἡδύ τε καὶ μενοεικές, ἐπεὶ μάλα πόλλ' ἱέρευσαν·δόρπου δ' οὐκ ἄν πως ἀχαρίστερον ἄλλο γένοιτο,οἷον δὴ τάχ' ἔμελλε ϑεὰ καὶ καρτερὸς ἀνὴρϑησέμεναι· πρότεροι γὰρ ἀεικέα μηχανόωντο.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΦΤῇ δ' ἄρ' ἐπὶ ϕρεσὶ ϑῆκε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη,κούρῃ ᾽Ικαρίοιο, περίϕρονι Πηνελοπείῃ,τόξον μνηστήρεσσι ϑέμεν πολιόν τε σίδηρονἐν μεγάροις ᾽Οδυσῆος, ἀέϑλια καὶ ϕόνου ἀρχήν.κλίμακα δ' ὑψηλὴν προσεβήσετο οἷο δόμοιο,εἵλετο δὲ κληῖδ' εὐκαμπέα χειρὶ παχείῃ,καλὴν, χαλκείην· κώπη δ' ἐλέϕαντος ἐπῆεν.βῆ δ' ἴμεναι ϑάλαμον δὲ σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξὶνἔσχατον· ἔνϑα δέ οἱ κειμήλια κεῖτο ἄνακτος,χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος.ἔνϑα δὲ τόξον κεῖτο παλίντονον ἠδὲ ϕαρέτρηἰοδόκος, πολλοὶ δ' ἔνεσαν στονόεντες ὀιστοί,δῶρα, τά οἱ ξεῖνος Λακεδαίμονι δῶκε τυχήσας῎Ιϕιτος Εὐρυτίδης, ἐπιείκελος ἀϑανάτοισι.τὼ δ' ἐν Μεσσήνῃ ξυμβλήτην ἀλλήλοιινοἴκῳ ἐν ᾽Ορτιλόχοιο δαί:ϕρονος. ἦτοι ᾽Οδυσσεὺςἦλϑε μετὰ χρεῖος, τό ῥά οἱ πᾶς δῆμος ὄϕελλε·μῆλα γὰρ ἐξ ᾽Ιϑάκης Μεσσήνιοι ἄνδρες ἄειραννηυσὶ πολυκλήισι τριηκόσι' ἠδὲ νομῆας.τῶν ἕνεκ' ἐξεσίην πολλὴν ὁδὸν ἦλϑεν ᾽Οδυσσεύςπαιδνὸς ἐών· πρὸ γὰρ ἧκε πατὴρ ἄλλοί τε γέροντες.῎Ιϕιτος αὖϑ' ἵππους διζήμενος, αἵ οἱ ὄλοντοδώδεκα ϑήλειαι, ὑπὸ δ' ἡμίονοι ταλαεργοί·αἳ δή οἱ καὶ ἔπειτα ϕόνος καὶ μοῖρα γένοντο,ἐπεὶ δὴ Διὸς υἱὸν ἀϕίκετο καρτερόϑυμον,ϕῶϑ' ῾Ηρακλῆα, μεγάλων ἐπιίστορα ἔργων,ὅς μιν ξεῖνον ἐόντα κατέκτανεν ᾧ ἐνὶ οἴκῳ,σχέτλιος: οὐδὲ ϑεῶν ὄπιν ἠ/δέσατ' οὐδὲ τράπεζαντήν, ἥν οἱ παρέϑηκεν· ἔπειτα δὲ πέϕνε καὶ αὐτόν,ἵππους δ' αὐτὸς ἔχε κρατερώνυχας ἐν μεγάροισι.τὰς ἐρέων ᾽Οδυσῆι συνήντετο, δῶκε δὲ τόξον,τὸ πρὶν μὲν ῥ' ἐϕόρει μέγας Εὔρυτος, αὐτὰρ ὁ παιδὶκάλλιπ' ἀποϑνῄσκων ἐν δώμασιν ὑψηλοῖσι.τῷ δ' ᾽Οδυσεὺς ξίϕος ὀξὺ καὶ ἄλκιμον ἔγχος ἔδωκεν,ἀρχὴν ξεινοσύνης προσκηδέος. οὐ δὲ τραπέζῃγνώτην ἀλλήλων· πρὶν γὰρ Διὸς υἱὸς ἔπεϕνεν῎Ιϕιτον Εὐρυτίδην, ἐπιείκελον ἀϑανάτοισιν,ὅς οἱ τόξον ἔδωκε. τὸ δ' οὔ ποτε δῖος ᾽Οδυσσεὺςἐρχόμενος πόλεμον δὲ μελαινάων ἐπὶ νηῶνᾑρεῖτ', ἀλλ' αὐτοῦ μνῆμα ξείνοιο ϕίλοιοκέσκετ' ἐνὶ μεγάροισι· ϕόρει δέ μιν ἧς ἐπὶ γαίης.ἡ δ' ὅτε δὴ ϑάλαμον τὸν ἀϕίκετο δῖα γυναικῶνοὐδόν τε δρύινον προσεβήσετο, τόν ποτε τέκτωνξέσσεν ἐπισταμένως καὶ ἐπὶ στάϑμην ἴϑυνεν,ἐν δὲ σταϑμοὺς ἄρσε, ϑύρας δ' ἐπέϑηκε ϕαεινάς:αὐτίκ' ἄρ' ἥ γ' ἱμάντα ϑοῶς ἀπέλυσε κορώνης,ἐν δὲ κληῖδ' ἧκε, ϑυρέων δ' ἀνέκοπτεν ὀχῆαςἄντα τιτυσκομένη. τὰ δ' ἀνέβραχεν ἠύτε ταῦροςβοσκόμενος λειμῶνι· τόσ' ἔβραχε καλὰ ϑύρετραπληγέντα κληῖδι, πετάσϑησαν δέ οἱ ὦκα.ἡ δ' ἄρ' ἐϕ' ὑψηλῆς σανίδος βῆ· ἔνϑα δὲ χηλοὶἕστασαν, ἐν δ' ἄρα τῇσι ϑυώδεα εἵματ' ἔκειτο.ἔνϑεν ὀρεξαμένη ἀπὸ πασσάλου αἴνυτο τόξοναὐτῷ γωρυτῷ, ὅς οἱ περίκειτο ϕαεινός.ἑζομένη δὲ κατ' αὖϑι, ϕίλοις ἐπὶ γούνασι ϑεῖσα,κλαῖε μάλα λιγέως, ἐκ δ' ᾕρεε τόξον ἄνακτος.ἡ δ' ἐπεὶ οὖν τάρϕϑη πολυδακρύτοιο γόοιο,βῆ ῥ' ἴμεναι μέγαρον δὲ μετὰ μνηστῆρας ἀγαυοὺςτόξον ἔχουσ' ἐν χειρὶ παλίντονον ἠδὲ ϕαρέτρηνἰοδόκον· πολλοὶ δ' ἔνεσαν στονόεντες ὀιστοί.τῇ δ' ἄρ' ἅμ' ἀμϕίπολοι ϕέρον ὄγκιον, ἔνϑα σίδηροςκεῖτο πολὺς καὶ χαλκός, ἀέϑλια τοῖο ἄνακτος.ἡ δ' ὄτε δὴ μνηστῆρας ἀϕίκετο δῖα γυναικῶν,στῆ ῥα παρὰ σταϑμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖοἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα·ἀμϕίπολος δ' ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερϑε παρέστη.αὐτίκα δὲ μνηστῆρσι μετηύδα καὶ ϕάτο μῦϑον·"κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγήνορες, οἳ τόδε δῶμαἐχράετ' ἐσϑιέμεν καὶ πινέμεν ἐμμενὲς αἰεὶἀνδρὸς ἀποιχομένοιο πολὺν χρόνον· οὐδέ τιν' ἄλληνμύϑου ποιήσασϑαι ἐπισχεσίην ἐδύνασϑε,ἀλλ' ἐμὲ ἱέμενοι γῆμαι ϑέσϑαί τε γυναῖκα.ἀλλ' ἄγετε, μνηστῆρες, ἐπεὶ τόδε ϕαίνετ' ἄεϑλον.ϑήσω γὰρ μέγα τόξον ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο·ὃς δέ κε ῥηίτατ' ἐντανύσῃ βιὸν ἐν παλάμῃσικαὶ διοιὴστεύσῃ πελέκεων δυοκαίδεκα πάντων,τῷ κεν ἅμ' ἑσποίμην νοσϕισσαμένη τόδε δῶμακουρίδιον, μάλα καλόν, ἐνίπλειον βιότοιο,τοῦ ποτε μεμνήσεσϑαι ὀίομαι ἔν περ ὀνείρῳ."ὣς ϕάτο, καί ῥ' Εὔμαιον ἀνώγει, δῖον ὑϕορβόν,τόξον μνηστήρεσσι ϑέμεν πολιόν τε σίδηρον.δακρύσας δ' Εὔμαιος ἐδέξατο καὶ κατέϑηκε·κλαῖε δὲ βουκόλος ἄλλοϑ', ἐπεὶ ἴδε τόξον ἄνακτος.᾽Αντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"νήπιοι ἀγροιῶται, ἐϕημέρια ϕρονέοντες,ἆ δειλώ, τί νυ δάκρυ κατείβετον ἠδὲ γυναικὶϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσιν ὀρίνετον; ᾗ τε καὶ ἄλλωςκεῖται ἐν ἄλγεσι ϑυμός, ἐπεὶ ϕίλον ὤλεσ' ἀκοίτην.ἀλλ' ἀκέων δαίνυσϑε καϑήμενοι, ἠὲ ϑύραζεκλαίετον ἐξελϑόντε, κατ' αὐτόϑι τόξα λιπόντε,μνηστήρεσσιν ἄεϑλον ἀάατον· οὐ γὰρ ὀίωῥηιδίως τόδε τόξον ἐύξοον ἐντανύεσϑαι.οὐ γάρ τις μέτα τοῖος ἀνὴρ ἐν τοίσδεσι πᾶσιν,οἷος ᾽Οδυσσεὺς ἔσκεν· ἐγὼ δέ μιν αὐτὸς ὄπωπα -καὶ γὰρ μνήμων εἰμί -, πάις δ' ἔτι νήπιος ἦα."ὣς ϕάτο, τῷ δ' ἄρα ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσιν ἐώλπεινευρὴν ἐντανύειν διοιὴστεύειν τε σιδήρου.ἤτοι ὀιστοῦ γε πρῶτος γεύσεσϑαι ἔμελλενἐκ χειρῶν ᾽Οδυσῆος ἀμύμονος, ὃν τότ' ἀτίμαἥμενος ἐν μεγάροις, ἐπὶ δ' ὤρνυε πάντας ἑταίρους.τοῖσι δὲ καὶ μετέειϕ' ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο·"ὢ πόποι, ἦ μάλα με Ζεὺς ἄϕρονα ϑῆκε Κρονίων·μήτηρ μέν μοί ϕησι ϕίλη, πινυτή περ ἐοῦσα,ἄλλῳ ἅμ' ἕψεσϑαι νοσϕισσαμένη τόδε δῶμα·αὐτὰρ ἐγὼ γελόω καὶ τέρπομαι ἄϕρονι ϑυμῷ.ἀλλ' ἄγετε, μνηστῆρες, ἐπεὶ τόδε ϕαίνετ' ἄεϑλον,οἵη νῦν οὐκ ἔστι γυνὴ κατ' ᾽Αχαιίδα γαῖαν,οὔτε Πύλου ἱερῆς οὔτ' ῎Αργεος οὔτε Μυκήνης:οὔτ' αὐτῆς ᾽Ιϑάκης οὔτ' ἠπείροιο μελαίνης:καὶ δ' αὐτοὶ τόδε γ' ἴστε· τί με χρὴ μητέρος αἴνου;ἀλλ' ἄγε μὴ μύνῃσι παρέλκετε μηδ' ἔτι τόξουδηρὸν ἀποτρωπᾶσϑε τανυστύος, ὄϕρα ἴδωμεν.καὶ δέ κεν αὐτὸς ἐγὼ τοῦ τόξου πειρησαίμην·εἰ δέ κεν ἐντανύσω διοιὴστεύσω τε σιδήρου,οὔ κέ μοι ἀχνυμένῳ τάδε δώματα πότνια μήτηρλείποι ἅμ' ἄλλῳ ἰοῦσ', ὅτ' ἐγὼ κατόπισϑε λιποίμηνοἷός τ' ἤδη πατρὸς ἀέϑλια κάλ' ἀνελέσϑαι."ἦ καὶ ἀπ' ὤμοιιν χλαῖναν ϑέτο ϕοινικόεσσανὀρϑὸς ἀναί:ξας, ἀπὸ δὲ ξίϕος ὀξὺ ϑέτ' ὤμων.πρῶτον μὲν πελέκεας στῆσεν, διὰ τάϕρον ὀρύξαςπᾶσι μίαν μακρήν, καὶ ἐπὶ στάϑμην ἴϑυνεν,ἀμϕὶ δὲ γαῖαν ἔναξε. τάϕος δ' ἕλε πάντας ἰδόντας,ὡς εὐκόσμως στῆσε· πάρος δ' οὐ πώποτ' ὀπώπει.στῆ δ' ἄρ' ἐπ' οὐδὸν ἰὼν καὶ τόξου πειρήτιζε.τρὶς μέν μιν πελέμιξεν ἐρύσσεσϑαι μενεαίνων,τρὶς δὲ μεϑῆκε βίης, ἐπιελπόμενος τό γε ϑυμῷ,νευρὴν ἐντανύειν διοιὴστεύειν τε σιδήρου.καί νύ κε δή ῥ' ἐτάνυσσε βίῃ τὸ τέταρτον ἀνέλκων,ἀλλ' ᾽Οδυσεὺς ἀνένευε καὶ ἔσχεϑεν ἱέμενόν περ.τοῖς δ' αὖτις μετέειϕ' ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο·"ὢ πόποι, ἦ καὶ ἔπειτα κακός τ' ἔσομαι καὶ ἄκικυς,ἠὲ νεώτερός εἰμι καὶ οὔ πω χερσὶ πέποιϑαἄνδρ' ἀπαμύνασϑαι, ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ.ἀλλ' ἄγεϑ', οἵ περ ἐμεῖο βίῃ προϕερέστεροί ἐστε,τόξου πειρήσασϑε, καὶ ἐκτελέωμεν ἄεϑλον."ὣς εἰπὼν τόξον μὲν ἀπὸ ἕο ϑῆκε χαμᾶζεκλίνας κολλητῇσιν ἐυξέστῃς σανίδεσσιν,αὐτοῦ δ' ὠκὺ βέλος καλῇ προσέκλινε κορώνῃ·ἂψ δ' αὖτις κατ' ἄρ' ἕζετ' ἐπὶ ϑρόνου ἔνϑεν ἀνέστη.τοῖσιν δ' ᾽Αντίνοος μετέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"ὄρνυσϑ' ἑξείης ἐπιδέξια πάντες ἑταῖροι,ἀρξάμενοι τοῦ χώρου, ὅϑεν τέ περ οἰνοχοεύει."ὣς ἔϕατ' ᾽Αντίνοος, τοῖσιν δ' ἐπιήνδανε μῦϑος.Λειώδης δὲ πρῶτος ἀνίστατο, Οἴνοπος υἱός,ὅ σϕι ϑυοσκόος ἔσκε, παρὰ κρητῆρα δὲ καλὸνἷζε μυχοίτατος αἰέν· ἀτασϑαλίαι δέ οἱ οἴῳἐχϑραὶ ἔσαν, πᾶσιν δὲ νεμέσσα μνηστήρεσσιν·ὅς ῥα τότε πρῶτος τόξον λάβε καὶ βέλος ὠκύ.στῆ δ' ἄρ' ἐπ' οὐδὸν ἰὼν καὶ τόξου πειρήτιζεν,οὐ δέ μιν ἐντάνυσε· πρὶν γὰρ κάμε χεῖρας ἀνέλκωνἀτρίπτους ἁπαλάς. μετὰ δὲ μνηστῆρσιν ἔειπεν·"ὦ ϕίλοι, οὐ μὲν ἐγὼ τανύω, λαβέτω δὲ καὶ ἄλλος:πολλοὺς γὰρ τόδε τόξον ἀριστῆας κεκαδήσειϑυμοῦ καὶ ψυχῆς, ἐπεὶ ἦ πολὺ ϕέρτερόν ἐστιτεϑνάμεν ἢ ζώοντας ἁμαρτεῖν, οὗ ϑ' ἕνεκ' αἰεὶἐνϑάδ' ὁμιλέομεν ποτιδέγμενοι ἤματα πάντα.νῦν μέν τις καὶ ἔλπετ' ἐνὶ ϕρεσὶν ἠδὲ μενοινᾷγῆμαι Πηνελόπειαν, ᾽Οδυσσῆος παράκοιτιν·αὐτὰρ ἐπὴν τόξου πειρήσεται ἠδὲ ἴδηται,ἄλλην δή τιν' ἔπειτα ᾽Αχαιιάδων εὐπέπλωνμνάσϑω ἐέδνοισιν διζήμενος: ἡ δέ κ' ἔπειταγήμαιϑ' ὅς κε πλεῖστα πόροι καὶ μόρσιμος ἔλϑοι."ὣς ἄρ' ἐϕώνησεν καὶ ἀπὸ ἕο τόξον ἔϑηκεκλίνας κολλητῇσιν ἐυξέστῃς σανίδεσσιν,αὐτοῦ δ' ὠκὺ βέλος καλῇ προσέκλινε κορώνῃ·ἂψ δ' αὖτις κατ' ἄρ' ἕζετ' ἐπὶ ϑρόνου ἔνϑεν ἀνέστη.᾽Αντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"Λειῶδες, ποῖόν σε ἔπος ϕύγεν ἕρκος ὀδόντων,δεινόν τ' ἀργαλέον τε· νεμεσσῶμαι δέ τ' ἀκούων·εἰ δὴ τοῦτό γε τόξον ἀριστῆας κεκαδήσειϑυμοῦ καὶ ψυχῆς, ἐπεὶ οὐ δύνασαι σὺ τανύσσαι.οὐ γάρ τοι σέγε τοῖον ἐγείνατο πότνια μήτηρ,οἷόν τε ῥυτῆρα βιοῦ τ' ἔμεναι καὶ ὀιστῶν·ἀλλ' ἄλλοι τανύουσι τάχα μνηστῆρες ἀγαυοί."ὣς ϕάτο, καί ῥ' ἐκέλευσε Μελάνϑιον, αἰπόλον αἰγῶν·"ἄγρει δή, πῦρ κῆον ἐνὶ μεγάροισι, Μελανϑεῦ,πὰρ δὲ τίϑει δίϕρόν τε μέγαν καὶ κῶας ἐπ' αὐτοῦ,ἐκ δὲ στέατος ἔνεικε μέγαν τροχὸν ἔνδον ἐόντος,ὄϕρα νέοι ϑάλποντες, ἐπιχρίοντες ἀλοιϕῇ,τόξου πειρώμεσϑα καὶ ἐκτελέωμεν ἄεϑλον."ὣς ϕάϑ', ὁ δ' αἶψ' ἀνέκαιε Μελάνϑιος ἀκάματον πῦρ,πὰρ δὲ ϕέρων δίϕρον ϑῆκεν καὶ κῶας ἐπ' αὐτοῦ,ἐκ δὲ στέατος ἔνεικε μέγαν τροχὸν ἔνδον ἐόντος.τῷ ῥα νέοι ϑάλποντες ἐπειρῶντ'· οὐ δὲ δύναντοἐντανύσαι, πολλὸν δὲ βίης ἐπιδευέες ἦσαν.᾽Αντίνοος δ' ἔτ' ἐπεῖχε καὶ Εὐρύμαχος ϑεοειδής,ἀρχοὶ μνηστήρων· ἀρετῇ δ' ἔσαν ἔξοχ' ἄριστοι.τὼ δ' ἐξ οἴκου βῆσαν ὁμαρτήσαντες ἅμ' ἄμϕωβουκόλος ἠδὲ συϕορβὸς ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο·ἐκ δ' αὐτὸς μετὰ τοὺς δόμου ἤλυϑε δῖος ᾽Οδυσσεύς.ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἐκτὸς ϑυρέων ἔσαν ἠδὲ καὶ αὐλῆς,ϕϑεγξάμενός σϕ' ἐπέεσσι προσηύδα μειλιχίοισι·"βουκόλε καὶ σύ, συϕορβέ, ἔπος τί κε μυϑησαίμην,ἦ αὐτὸς κεύϑω; ϕάσϑαι δέ με ϑυμὸς ἀνώγει.ποῖοί κ' εἶτ' ᾽Οδυσῆι ἀμυνέμεν, εἴ ποϑεν ἔλϑοιὧδε μάλ' ἐξαπίνης καί τις ϑεὸς αὐτὸν ἐνείκαι;ἤ κε μνηστήρεσσιν ἀμύνοιτ' ἢ ᾽Οδυσῆι;εἴπαϑ' ὅπως ὑμέας κραδίη ϑυμός τε κελεύει."τὸν δ' αὖτε προσέειπε βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ·"Ζεῦ πάτερ, αἲ γὰρ τοῦτο τελευτήσειας ἐέλδωρ,ὡς ἔλϑοι μὲν κεῖνος ἀνήρ, ἀγάγοι δέ ἑ δαίμων·γνοίης χ' οἵη ἐμὴ δύναμις καὶ χεῖρες ἕπονται."ὣς δ' αὕτως Εὔμαιος ἐπεύχετο πᾶσι ϑεοῖσινοστῆσαι ᾽Οδυσῆα πολύϕρονα ὅν δὲ δόμον δέ.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τῶν γε νόον νημερτέ' ἀνέγνω,ἐξαῦτίς σϕ' ἐπέεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπεν·"ἔνδον μὲν δὴ ὅδ' αὐτὸς ἐγώ, κακὰ πολλὰ μογήσαςἤλυϑον εἰκοστῷ ἔτειὴ ἐς πατρίδα γαῖαν.γινώσκω δ' ὡς σϕῶιν ἐελδομένοισιν ἱκάνωοἴοισι δμώων· τῶν δ' ἄλλων οὔ τευ ἄκουσαεὐξαμένου ἐμὲ αὖτις ὑπότροπον οἴκαδ' ἱκέσϑαι.σϕῶιν δ', ὡς ἔσεταί περ, ἀληϑείην καταλέξω·εἴ χ' ὑπ' ἔμοιγε ϑεὸς δαμάσῃ μνηστῆρας ἀγαυούς,ἄξομαι ἀμϕοτέροις ἀλόχους καὶ κτήματ' ὀπάσσωοἰκία τ' ἐγγὺς ἐμεῖο τετυγμένα· καί μοι ἔπειταΤηλεμάχου ἑτάρω τε κασιγνήτω τε ἔσεσϑον.εἰ δ' ἄγε δή, καὶ σῆμα ἀριϕραδὲς ἄλλό τι δείξω,ὄϕρά μ' ἔυ γνῶτον πιστωϑῆτόν τ' ἐνὶ ϑυμῷ,οὐλήν, τήν ποτέ με σῦς ἤλασε λευκῷ ὀδόντιΠαρνησόν δ' ἐλϑόντα σὺν υἱάσιν Αὐτολύκοιο."ὣς εἰπὼν ῥάκεα μεγάλης ἀποέργαϑεν οὐλῆς.τὼ δ' ἐπεὶ εἰσιδέτην εὖ τ' ἐϕράσσαντο ἕκαστα,κλαῖον ἄρ' ἀμϕ' ᾽Οδυσῆι δαί:ϕρονι χεῖρε βαλόντεκαὶ κύνεον ἀγαπαζόμενοι κεϕαλήν τε καὶ ὤμους:ὣς δ' αὕτως ᾽Οδυσεὺς κεϕαλὰς καὶ χεῖρας ἔκυσσε.καί νύ κ' ὀδυρομένοισιν ἔδυ ϕάος ἠελίοιο,εἰ μὴ ᾽Οδυσσεὺς αὐτὸς ἐρύκακε ϕώνησέν τε·"παύεσϑον κλαυϑμοῖο γόοιό τε, μή τις ἴδηταιἐξελϑὼν μεγάροιο, ἀτὰρ εἴπῃσι καὶ εἴσω.ἀλλὰ προμνηστῖνοι ἐσέλϑετε, μηδ' ἅμα πάντες,πρῶτος ἐγώ, μετὰ δ' ὔμμες. ἀτὰρ τόδε σῆμα τετύχϑω·ἄλλοι μὲν γὰρ πάντες, ὅσοι μνηστῆρες ἀγαυοί,οὐκ ἐάσουσιν ἐμοὶ δόμεναι βιὸν ἠδὲ ϕαρέτρην·ἀλλὰ σύ, δῖ' Εὔμαιε, ϕέρων ἀνὰ δώματα τόξονἐν χείρεσσιν ἐμοὶ ϑέμεναι· εἰπεῖν δὲ γυναιξὶκληίσσαι μεγάροιο ϑύρας πυκινῶς ἀραρυίας:ἢν δέ τις ἢ στοναχῆς ἠὲ κτύπου ἔνδον ἀκούσῃἀνδρῶν ἡμετέροισιν ἐν ἕρκεσι, μή τι ϑύραζεπροβλώσκειν, ἀλλ' αὐτοῦ ἀκὴν ἔμεναι παρὰ ἔργῳ.σοὶ δέ, Φιλοίτιε δῖε, ϑύρας ἐπιτέλλομαι αὐλῆςκληίσσαι κληῖδι, ϑοῶς δ' ἐπὶ δεσμὸν ἰῆλαι."ὣς εἰπὼν εἰσῆλϑε δόμους εὐναιετάοντας:ἕζετ' ἔπειτ' ἐπὶ δίϕρον ἰών ἔνϑέν περ ἀνέστη.ἐς δ' ἄρα καὶ τὼ δμῶε ἴτην ϑείου ᾽Οδυσῆος.Εὐρύμαχος δ' ἤδη τόξον μετὰ χερσὶν ἐνώμαϑάλπων ἔνϑα καὶ ἔνϑα σέλᾳ πυρός: ἀλλά μιν οὐδ' ὧςἐντανύσαι δύνατο, μέγα δὲ στένε κυδάλιμον κῆρ.ὀχϑήσας δ' ἄρα εἶπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"ὢ πόποι, ἦ μοι ἄχος περί τ' αὐτοῦ καὶ περὶ πάντων.οὔ τι γάμου τοσσοῦτον ὀδύρομαι ἀχνύμενός περ·εἰσὶ καὶ ἄλλαι πολλαὶ ᾽Αχαιίδες, αἱ μὲν ἐν αὐτῇἀμϕιάλῳ ᾽Ιϑάκῃ, αἱ δ' ἄλλῃσιν πολίεσσιν·ἀλλ' εἰ δὴ τοσσόνδε βίης ἐπιδευέες εἰμὲνἀντιϑέου ᾽Οδυσῆος, ὅ τ' οὐ δυνάμεσϑα τανύσσαιτόξον· ἐλεγχείη δὲ καὶ ἐσσομένοισι πυϑέσϑαι."τὸν δ' αὖτ' ᾽Αντίνοος προσέϕη, Εὐπείϑεος υἱός:"Εὐρύμαχ', οὐχ οὕτως ἔσται· νοέεις δὲ καὶ αὐτός.νῦν μὲν γὰρ κατὰ δῆμον ἑορτὴ τοῖο ϑεοῖοἁγνή· τίς δέ κε τόξα τιταίνοιτ'; ἀλλὰ ἕκηλοικάτϑετ'. ἀτὰρ πελέκεάς γε καὶ εἴ κ' εἰῶμεν ἅπανταςἑστάμεν· οὐ μὲν γάρ τιν' ἀναιρήσεσϑαι ὀίωἐλϑόντ' ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος.ἀλλ' ἄγετ', οἰνοχόος μὲν ἐπαρξάσϑω δεπάεσσιν,ὄϕρα σπείσαντες καταϑείομεν ἀγκύλα τόξα·ἠῶϑεν δὲ κέλεσϑε Μελάνϑιον, αἰπόλον αἰγῶν,αἶγας ἄγειν, αἳ πᾶσι μέγ' ἔξοχοι αἰπολίοισιν,ὄϕρ' ἐπὶ μηρία ϑέντες ᾽Απόλλωνι κλυτοτόξῳτόξου πειρώμεσϑα καὶ ἐκτελέωμεν ἄεϑλον."ὣς ἔϕατ' ᾽Αντίνοος, τοῖσιν δ' ἐπιήνδανε μῦϑος.τοῖσι δὲ κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν,κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο,νώμησαν δ' ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν.οἱ δ' ἐπεὶ οὖν σπεῖσάν τε πίον ϑ' ὅσον ἤϑελε ϑυμός,τοῖς δὲ δολοϕρονέων μετέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγακλειτῆς βασιλείης:Εὐρύμαχον δὲ μάλιστα καὶ ᾽Αντίνοον ϑεοειδέαλίσσομ', ἐπεὶ καὶ τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπε,νῦν μὲν παῦσαι τόξον, ἐπιτρέψαι δὲ ϑεοῖσιν·ἠῶϑεν δὲ ϑεὸς δώσει κράτος ᾧ κ' ἐϑέλῃσιν.ἀλλ' ἄγ' ἐμοὶ δότε τόξον ἐύξοον, ὄϕρα μεϑ' ὑμῖνχειρῶν καὶ σϑένεος πειρήσομαι, ἤ μοι ἔτ' ἐστὶνἴς, οἵη πάρος ἔσκεν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσιν,ἦ ἤδη μοι ὄλεσσεν ἄλη τ' ἀκομιστίη τε."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ὑπερϕιάλως νεμέσησανδείσαντες μὴ τόξον ἐύξοον ἐντανύσειεν.᾽Αντίνοος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν·"ἆ δειλὲ ξείνων, ἔνι τοι ϕρένες οὐδ' ἠβαιαί.οὐκ ἀγαπᾷς ὃ ἕκηλος ὑπερϕιάλοισι μεϑ' ἡμῖνδαίνυσαι, οὐδέ τι δαιτὸς ἀμέρδεαι, αὐτὰρ ἀκούειςμύϑων ἡμετέρων καὶ ῥήσιος... οὐδέ τις ἄλλοςἡμετέρων μύϑων ξεῖνος καὶ πτωχὸς ἀκούει.οἶνός σε τρώει μελιηδής, ὅς τε καὶ ἄλλουςβλάπτει, ὃς ἄν μιν χανδὸν ἕλῃ μηδ' αἴσιμα πίνῃ.οἶνος καὶ Κένταυρον, ἀγακλυτὸν Εὐρυτίωνα,ἄασ' ἐνὶ μεγάρῳ μεγαϑύμου Πειριϑόοιο,ἐς Λαπίϑας ἐλϑόνϑ'· ὁ δ' ἐπεὶ ϕρένας ἄασεν οἴνῳ,μαινόμενος κάκ' ἔρεξε δόμον κάτα Πειριϑόοιο.ἥρωας δ' ἄχος εἷλε, δι' ὲκ προϑύρου δὲ ϑύραζεἕλκον ἀναί:ξαντες, ἀπ' οὔατα νηλέι χαλκῷῥῖνάς τ' ἀμήσαντες: ὁ δὲ ϕρεσὶν ᾗσιν ἀασϑεὶςἤιεν ἣν ἄτην ὀχέων ἀεσίϕρονι ϑυμῷ.ἐξ οὗ Κενταύροισι καὶ ἀνδράσι νεῖκος ἐτύχϑη,οἷ δ' αὐτῷ πρώτῳ κακὸν εὕρετο οἰνοβαρείων.ὣς καὶ σοὶ μέγα πῆμα πιϕαύσκομαι, αἴ κε τὸ τόξονἐντανύσῃς: οὐ γάρ τευ ἐπητύος ἀντιβολήσειςἡμετέρῳ ἐνὶ δήμῳ, ἄϕαρ δέ σε νηὶ μελαίνῃεἰς ῎Εχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων,πέμψομεν· ἔνϑεν δ' οὔ τι σαώσεαι. ἀλλὰ ἕκηλοςπῖνέ τε, μηδ' ἐρίδαινε μετ' ἀνδράσι κουροτέροισι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"᾽Αντίνο', οὐ μὲν καλὸν ἀτέμβειν οὐδὲ δίκαιονξείνους Τηλεμάχου, ὅς κεν τάδε δώμαϑ' ἵκηται.ἔλπεαι, αἴ χ' ὁ ξεῖνος ᾽Οδυσσῆος μέγα τόξονἐντανύσῃ χερσίν τε βίηϕί τε ἧϕι πιϑήσας,οἴκαδέ μ' ἄξεσϑαι καὶ ἑὴν ϑήσεσϑαι ἄκοιτιν;οὐδ' αὐτός που τοῦτό γ' ἐνὶ στήϑεσσιν ἔολπε·μηδέ τις ὑμείων τοῦ γ' εἵνεκα ϑυμὸν ἀχεύωνἐνϑάδε δαινύσϑω, ἐπεὶ οὐδὲ μὲν οὐδὲ ἔοικε."τὴν δ' αὖτ' Εὐρύμαχος, Πολύβου παῖς, ἀντίον ηὔδα·"κούρη ᾽Ικαρίοιο, περίϕρον Πηνελόπεια,οὔ τί σε τόνδ' ἄξεσϑαι ὀιόμεϑ'· οὐδὲ ἔοικεν·ἀλλ' αἰσχυνόμενοι ϕάτιν ἀνδρῶν ἠδὲ γυναικῶν,μή ποτέ τις εἴπῃσι κακώτερος ἄλλος ᾽Αχαιῶν·῍ἦ πολὺ χείρονες ἄνδρες ἀμύμονος ἀνδρὸς ἄκοιτινμνῶνται, οὐδέ τι τόξον ἐύξοον ἐντανύουσιν·ἀλλ' ἄλλός τις πτωχὸς ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλϑὼνῥηιδίως ἐτάνυσσε βιόν, διὰ δ' ἧκε σιδήρου. 'ὣς ἐρέουσ', ἡμῖν δ' ἂν ἐλέγχεα ταῦτα γένοιτο."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"Εὐρύμαχ', οὔ πως ἐστιν ἐυκλεῖας κατὰ δῆμονἔμμεναι οἳ δὴ οἶκον ἀτιμάζοντες ἔδουσινἀνδρὸς ἀριστῆος: τί δ' ἐλέγχεα ταῦτα τίϑεσϑε;οὗτος δὲ ξεῖνος μάλα μὲν μέγας ἠδ' εὐπηγής,πατρὸς δ' ἐξ ἀγαϑοῦ γένος εὔχεται ἔμμεναι υἱός.ἀλλ' ἄγε οἱ δότε τόξον ἐύξοον, ὄϕρα ἴδωμεν.ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·εἴ κέ μιν ἐντανύσῃ, δώῃ δέ οἱ εὖχος ᾽Απόλλων,ἕσσω μιν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, εἵματα καλά,δώσω δ' ὀξὺν ἄκοντα, κυνῶν ἀλκτῆρα καὶ ἀνδρῶν,καὶ ξίϕος ἄμϕηκες: δώσω δ' ὑπὸ ποσσὶ πέδιλα,πέμψω δ' ὅππῃ μιν κραδίη ϑυμός τε κελεύει."τὴν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"μῆτερ ἐμή, τόξον μὲν ᾽Αχαιῶν οὔ τις ἐμεῖοκρείσσων, ᾧ κ' ἐϑέλω, δόμεναί τε καὶ ἀρνήσασϑαι,οὔϑ' ὅσσοι κραναὴν ᾽Ιϑάκην κάτα κοιρανέουσιν,οὔϑ' ὅσσοι νήσοισι πρὸς ῎Ηλιδος ἱπποβότοιο·τῶν οὔ τίς μ' ἀέκοντα βιήσεται, αἴ κ' ἐϑέλωμικαὶ καϑάπαξ ξείνῳ δόμεναι τάδε τόξα ϕέρεσϑαι.ἀλλ' εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ' αὐτῆς ἔργα κόμιζε,ἱστόν τ' ἠλακάτην τε, καὶ ἀμϕιπόλοισι κέλευεἔργον ἐποίχεσϑαι. τόξον δ' ἄνδρεσσι μελήσειπᾶσι, μάλιστα δ' ἐμοί· τοῦ γὰρ κράτος ἔστ' ἐνὶ οἴκῳ."ἡ μὲν ϑαμβήσασα πάλιν οἶκον δὲ βεβήκει·παιδὸς γὰρ μῦϑον πεπνυμένον ἔνϑετο ϑυμῷ.ἐς δ' ὑπερῷ' ἀναβᾶσα σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξὶκλαῖεν ἔπειτ' ᾽Οδυσῆα, ϕίλον πόσιν, ὄϕρά οἱ ὕπνονἡδὺν ἐπὶ βλεϕάροισι βάλε γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.αὐτὰρ ὁ τόξα λαβὼν ϕέρε καμπύλα δῖος ὑϕορβός.μνηστῆρες δ' ἄρα πάντες ὁμόκλεον ἐν μεγάροισιν·ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·"πῇ δὴ καμπύλα τόξα ϕέρεις, ἀμέγαρτε συβῶτα,πλαγκτέ; τάχ' αὖ σ' ἐϕ' ὕεσσι κύνες ταχέες κατέδονταιοἶον ἀπ' ἀνϑρώπων, ουἠς ἔτρεϕες, εἴ κεν ᾽Απόλλωνἡμῖν ἱλήκῃσι καὶ ἀϑάνατοι ϑεοὶ ἄλλοι."ὣς ϕάσαν, αὐτὰρ ὁ ϑῆκε ϕέρων αὐτῇ ἐνὶ χώρῃδείσας, οὕνεκα πολλοὶ ὁμόκλεον ἐν μεγάροισι.Τηλέμαχος δ' ἑτέρωϑεν ἀπειλήσας ἐγεγώνει·"ἄττα, πρόσω ϕέρε τόξα· τάχ' οὐκ εὖ πᾶσι πιϑήσεις:μή σε καὶ ὁπλότερός περ ἐὼν ἀγρὸν δὲ δίωμαιβάλλων χερμαδίοισι· βίηϕι δὲ ϕέρτερός εἰμι.αἲ γὰρ πάντων τόσσον, ὅσοι κατὰ δώματ' ἔασι,μνηστήρων χερσίν τε βίηϕί τε ϕέρτερος εἴην·τῶ κε τάχα στυγερῶς τιν' ἐγὼ πέμψαιμι νέεσϑαιἡμετέρου ἐξ οἴκου, ἐπεὶ κακὰ μηχανόωνται."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἐπ' αὐτῷ ἡδὺ γέλασσανμνηστῆρες, καὶ δὴ μέϑιεν χαλεποῖο χόλοιοΤηλεμάχῳ· τὰ δὲ τόξα ϕέρων ἀνὰ δῶμα συβώτηςἐν χείρεσσ' ᾽Οδυσῆι δαί:ϕρονι ϑῆκε παραστάς.ἐκ δὲ καλεσσάμενος προσέϕη τροϕὸν Εὐρύκλειαν·"Τηλέμαχος κέλεταί σε, περίϕρων Εὐρύκλεια,κληίσσαι μεγάροιο ϑύρας πυκινῶς ἀραρυίας:ἢν δέ τις ἢ στοναχῆς ἠὲ κτύπου ἔνδον ἀκούσῃἀνδρῶν ἡμετέροισιν ἐν ἕρκεσι, μή τι ϑύραζεπροβλώσκειν, ἀλλ' αὐτοῦ ἀκὴν ἔμεναι παρὰ ἔργῳ."ὣς ἄρ' ἐϕώνησεν, τῇ δ' ἄπτερος ἔπλετο μῦϑος,κλήισσεν δὲ ϑύρας μεγάρων εὐναιεταόντων.σιγῇ δ' ἐξ οἴκοιο Φιλοίτιος ἆλτο ϑύραζε,κλήισσεν δ' ἄρ' ἔπειτα ϑύρας εὐερκέος αὐλῆς.κεῖτο δ' ὑπ' αἰϑούσῃ ὅπλον νεὸς ἀμϕιελίσσηςβύβλινον, ᾧ ῥ' ἐπέδησε ϑύρας, ἐς δ' ἤιεν αὐτός.ἕζετ' ἔπειτ' ἐπὶ δίϕρον ἰὼν ἔνϑέν περ ἀνέστη,εἰσορόων ᾽Οδυσῆα. ὁ δ' ἤδη τόξον ἐνώμαπάντῃ ἀναστρωϕῶν, πειρώμενος ἔνϑα καὶ ἔνϑα,μὴ κέρα ἶπες ἔδοιεν ἀποιχομένοιο ἄνακτος.ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·"ἦ τις ϑηητὴρ καὶ ἐπίκλοπος ἔπλετο τόξων·ἤ ῥά νύ που τοιαῦτα καὶ αὐτῷ οἴκοϑι κεῖται,ἢ ὅ γ' ἐϕορμᾶται ποιησέμεν, ὡς ἐνὶ χερσὶνωμᾷ ἔνϑα καὶ ἔνϑα κακῶν ἔμπαιος ἀλήτης."ἄλλος δ' αὖτ' εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·"αἲ γὰρ δὴ τοσσοῦτον ὀνήσιος ἀντιάσειεν,ὡς οὗτός ποτε τοῦτο δυνήσεται ἐντανύσασϑαι."ὣς ἄρ' ἔϕαν μνηστῆρες: ἀτὰρ πολύμητις ᾽Οδυσσεύς,αὐτίκ' ἐπεὶ μέγα τόξον ἐβάστασε καὶ ἴδε πάντῃ,ὡς ὅτ' ἀνὴρ ϕόρμιγγος ἐπιστάμενος καὶ ἀοιδῆςῥηιδίως ἐτάνυσσε νέῳ περὶ κόλλοπι χορδήν,ἅψας ἀμϕοτέρωϑεν ἐυστρεϕὲς ἔντερον οἰός,ὣς ἄρ' ἄτερ σπουδῆς τάνυσεν μέγα τόξον ᾽Οδυσσεύς.δεξιτερῇ δ' ἄρα χειρὶ λαβὼν πειρήσατο νευρῆς:ἡ δ' ὑπὸ καλὸν ἄεισε, χελιδόνι εἰκέλη αὐδήν.μνηστῆρσιν δ' ἄρ' ἄχος γένετο μέγα, πᾶσι δ' ἄρα χρὼςἐτράπετο. Ζεὺς δὲ μεγάλ' ἔκτυπε σήματα ϕαίνων·γήϑησέν τ' ἄρ' ἔπειτα πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,ὅττί ῥά οἱ τέρας ἧκε Κρόνου παῖς ἀγκυλομήτεω.εἵλετο δ' ὠκὺν ὀιστόν, ὅ οἱ παρέκειτο τραπέζῃγυμνός: τοὶ δ' ἄλλοι κοίλης ἔντοσϑε ϕαρέτρηςκείατο, τῶν τάχ' ἔμελλον ᾽Αχαιοὶ πειρήσεσϑαι.τόν ῥ' ἐπὶ πήχει ἑλὼν ἕλκεν νευρὴν γλυϕίδας τε,αὐτόϑεν ἐκ δίϕροιο καϑήμενος, ἧκε δ' ὀιστὸνἄντα τιτυσκόμενος, πελέκεων δ' οὐκ ἤμβροτε πάντωνπρώτης στειλειῆς, διὰ δ' ἀμπερὲς ἦλϑε ϑύραζεἰὸς χαλκοβαρής. ὁ δὲ Τηλέμαχον προσέειπε·"Τηλέμαχ', οὔ σ' ὁ ξεῖνος ἐνὶ μεγάροισιν ἐλέγχειἥμενος, οὐδέ τι τοῦ σκοποῦ ἤμβροτον οὐδέ τι τόξονδὴν ἔκαμον τανύων· ἔτι μοι μένος ἔμπεδόν ἐστιν,οὐχ ὥς με μνηστῆρες ἀτιμάζοντες ὄνονται.νῦν δ' ὥρη καὶ δόρπον ᾽Αχαιοῖσιν τετυκέσϑαιἐν ϕάει, αὐτὰρ ἔπειτα καὶ ἄλλως ἑψιάασϑαιμολπῇ καὶ ϕόρμιγγι· τὰ γάρ τ' ἀναϑήματα δαιτός."ἦ καὶ ἐπ' ὀϕρύσι νεῦσεν· ὁ δ' ἀμϕέϑετο ξίϕος ὀξὺΤηλέμαχος, ϕίλος υἱὸς ᾽Οδυσσῆος ϑείοιο,ἀμϕὶ δὲ χεῖρα ϕίλην βάλεν ἔγχειὴ, ἄγχι δ' ἄρ' αὐτοῦπὰρ ϑρόνον ἑστήκει κεκορυϑμένος αἴϑοπι χαλκῷ.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΧΑὐτὰρ ὁ γυμνώϑη ῥακέων πολύμητις ᾽Οδυσσεύς,ἆλτο δ' ἐπὶ μέγαν οὐδὸν ἔχων βιὸν ἠδὲ ϕαρέτρηνἰῶν ἐμπλείην, ταχέας δ' ἐκχεύατ' ὀιστοὺςαὐτοῦ πρόσϑε ποδῶν, μετὰ δὲ μνηστῆρσιν ἔειπεν·"οὗτος μὲν δὴ ἄεϑλος ἀάατος ἐκτετέλεσται·νῦν αὖτε σκοπὸν ἄλλον, ὃν οὔ πώ τις βάλεν ἀνήρ,εἴσομαι, αἴ κε τύχωμι, πόρῃ δέ μοι εὖχος ᾽Απόλλων."ἦ καὶ ἐπ' ᾽Αντινόῳ ἰϑύνετο πικρὸν ὀιστόν.ἤτοι ὁ καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσϑαι ἔμελλε,χρύσεον, ἄμϕωτον, καὶ δὴ μετὰ χερσὶν ἐνώμα,ὄϕρα πίοι οἴνοιο· ϕόνος δέ οἱ οὐκ ἐνὶ ϑυμῷμέμβλετο. τίς κ' οἴοιτο μετ' ἀνδράσι δαιτυμόνεσσιμοῦνον ἐνὶ πλεόνεσσι, καὶ εἰ μάλα καρτερὸς εἴη,οἷ τεύξειν ϑάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα μέλαιναν;τὸν δ' ᾽Οδυσεὺς κατὰ λαιμὸν ἐπισχόμενος βάλεν ἰῷ,ἀντικρὺ δ' ἁπαλοῖο δι' αὐχένος ἤλυϑ' ἀκωκή.ἐκλίνϑη δ' ἑτέρωσε, δέπας δέ οἱ ἔκπεσε χειρὸςβλημένου, αὐτίκα δ' αὐλὸς ἀνὰ ῥῖνας παχὺς ἦλϑεναἵματος ἀνδρομέοιο· ϑοῶς δ' ἀπὸ εἷο τράπεζανὦσε ποδὶ πλήξας, ἀπὸ δ' εἴδατα χεῦεν ἔραζε·σῖτός τε κρέα τ' ὀπτὰ ϕορύνετο. τοὶ δ' ὁμάδησανμνηστῆρες κατὰ δώμαϑ', ὅπως ἴδον ἄνδρα πεσόντα,ἐκ δὲ ϑρόνων ἀνόρουσαν ὀρινϑέντες κατὰ δῶμα,πάντοσε παπταίνοντες ἐυδμήτους ποτὶ τοίχους:οὐδέ πῃ ἀσπὶς ἔην οὐδ' ἄλκιμον ἔγχος ἑλέσϑαι.νείκειον δ' ᾽Οδυσῆα χολωτοῖσιν ἐπέεσσι·"ξεῖνε, κακῶς ἀνδρῶν τοξάζεαι· οὐκέτ' ἀέϑλωνἄλλων ἀντιάσεις: νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεϑρος.καὶ γὰρ δὴ νῦν ϕῶτα κατέκτανες, ὃς μέγ' ἄριστοςκούρων εἰν ᾽Ιϑάκῃ· τῶ σ' ἐνϑάδε γῦπες ἔδονται."ἴσκεν ἕκαστος ἀνήρ, ἐπεὶ ἦ ϕάσαν οὐκ ἐϑέλονταἄνδρα κατακτεῖναι· τὸ δὲ νήπιοι οὐκ ἐνόησαν,ὡς δή σϕιν καὶ πᾶσιν ὀλέϑρου πείρατ' ἐϕῆπτο.τοὺς δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ κύνες, οὔ μ' ἔτ' ἐϕάσκεϑ' ὑπότροπον οἴκαδ' ἱκέσϑαιδήμου ἄπο Τρώων, ὅτι μοι κατεκείρετε οἶκον,δμῳῇσίν δὲ γυναιξὶ παρευνάζεσϑε βιαίως,αὐτοῦ τε ζώοντος ὑπεμνάασϑε γυναῖκα,οὔτε ϑεοὺς δείσαντες, οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,οὔτέ τιν' ἀνϑρώπων νέμεσιν κατόπισϑεν ἔσεσϑαι·νῦν ὕμιν καὶ πᾶσιν ὀλέϑρου πείρατ' ἐϕῆπται."ὣς ϕάτο, τοὺς δ' ἅρα πάντας ὑπὸ χλωρὸν δέος εἷλεν·Εὐρύμαχος δέ μιν οἶος ἀμειβόμενος προσέειπεν·"εἰ μὲν δὴ ᾽Οδυσεὺς ᾽Ιϑακήσιος εἰλήλουϑας,ταῦτα μὲν αἴσιμα εἶπας, ὅσα ῥέζεσκον ᾽Αχαιοί,πολλὰ μὲν ἐν μεγάροισιν ἀτάσϑαλα, πολλὰ δ' ἐπ' ἀγροῦ.ἀλλ' ὁ μὲν ἤδη κεῖται, ὃς αἴτιος ἔπλετο πάντων,᾽Αντίνοος: οὗτος γὰρ ἐπίηλεν τάδε ἔργα,οὔ τι γάμου τόσσον κεχρημένος οὐδὲ χατίζων,ἀλλ' ἄλλα ϕρονέων, τά οἱ οὐκ ἐτέλεσσε Κρονίων,ὄϕρ' ᾽Ιϑάκης κατὰ δῆμον ἐυκτιμένης βασιλεύοιαὐτός, ἀτὰρ σὸν παῖδα κατακτείνειε λοχήσας.νῦν δ' ὁ μὲν ἐν μοίρῃ πέϕαται, σὺ δὲ ϕείδεο λαῶνσῶν· ἀτὰρ ἄμμες ὄπισϑεν ἀρεσσάμενοι κατὰ δῆμον,ὅσσά τοι ἐκπέποται καὶ ἐδήδοται ἐν μεγάροισι,τιμὴν ἀμϕὶς ἄγοντες ἐεικοσάβοιον ἕκαστος,χαλκόν τε χρυσόν τ' ἀποδώσομεν, εἰς ὅ κε σὸν κῆρἰανϑῇ· πρὶν δ' οὔ τι νεμεσσητὸν κεχολῶσϑαι."τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"Εὐρύμαχ', οὐδ' εἴ μοι πατρώια πάντ' ἀποδοῖτε,ὅσσά τε νῦν ὔμμ' ἐστὶ, καὶ εἴ ποϑεν ἄλλ' ἐπιϑεῖτε,οὐδέ κεν ὧς ἔτι χεῖρας ἐμὰς λήξαιμι ϕόνοιοπρὶν πᾶσαν μνηστῆρας ὑπερβασίην ἀποτῖσαι.νῦν ὕμιν παράκειται ἐναντίον ἠὲ μάχεσϑαιἢ ϕεύγειν, ὅς κεν ϑάνατον καὶ κῆρας ἀλύξῃ·ἀλλά τιν' οὐ ϕεύξεσϑαι ὀίομαι αἰπὺν ὄλεϑρον."ὣς ϕάτο, τῶν δ' αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ ϕίλον ἦτορ.τοῖσιν δ' Εὐρύμαχος μετεϕώνεε δεύτερον αὖτις:"ὦ ϕίλοι, οὐ γὰρ σχήσει ἀνὴρ ὅδε χεῖρας ἀάπτους,ἀλλ' ἐπεὶ ἔλλαβε τόξον ἐύξοον ἠδὲ ϕαρέτρην,οὐδοῦ ἄπο ξεστοῦ τοξάσσεται, εἰς ὅ κε πάνταςἄμμε κατακτείνῃ. ἀλλὰ μνησώμεϑα χάρμης:ϕάσγανά τε σπάσσασϑε καὶ ἀντίσχεσϑε τραπέζαςἰῶν ὠκυμόρων· ἐπὶ δ' αὐτῷ πάντες ἔχωμενἁϑρόοι, εἴ κέ μιν οὐδοῦ ἀπώσομεν ἠδὲ ϑυράων,ἔλϑωμεν δ' ἀνὰ ἄστυ, βοὴ δ' ὤκιστα γένοιτο·τῶ κε τάχ' οὗτος ἀνὴρ νῦν ὕστατα τοξάσσαιτο."ὣς ἄρα ϕωνήσας εἰρύσσατο ϕάσγανον ὀξύ,χάλκεον, ἀμϕοτέρωϑεν ἀκαχμένον, ἆλτο δ' ἐπ' αὐτῷσμερδαλέα ἰάχων. ὁ δ' ἁμαρτῇ δῖος ᾽Οδυσσεὺςἰὸν ἀποπροί:ει, βάλε δὲ στῆϑος παρὰ μαζόν,ἐν δέ οἱ ἥπατι πῆξε ϑοὸν βέλος: ἐκ δ' ἄρα χειρὸςϕάσγανον ἧκε χαμᾶζε, περιρρηδὴς δὲ τραπέζῃκάππεσεν ἰδνωϑείς, ἀπὸ δ' εἴδατα χεῦεν ἔραζεκαὶ δέπας ἀμϕικύπελλον· ὁ δὲ χϑόνα τύπτε μετώπῳϑυμῷ ἀνιάζων, ποσὶ δὲ ϑρόνον ἀμϕοτέροισιλακτίζων ἐτίναξε· κατ' ὀϕϑαλμῶν δ' ἔχυτ' ἀχλύς.᾽Αμϕίνομος δ' ᾽Οδυσῆος ἐείσατο κυδαλίμοιοἀντίος ἀίξας, εἴρυτο δὲ ϕάσγανον ὀξύ,εἴ πως οἱ εἴξειε ϑυράων. ἀλλ' ἄρα μιν ϕϑῆΤηλέμαχος κατόπισϑε βαλὼν χαλκήρειὴ δουρὶὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήϑεσϕιν ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών, χϑόνα δ' ἤλασε παντὶ μετώπῳ.Τηλέμαχος δ' ἀπόρουσε λιπὼν δολιχόσκιον ἔγχοςαὐτοῦ ἐν ᾽Αμϕινόμῳ· περὶ γὰρ δίε, μή τις ᾽Αχαιῶνἔγχος ἀνελκόμενον δολιχόσκιον ἢ ἐλάσειεϕασγάνῳ ἀίξας ἠὲ προπρηνέα τύψας.βῆ δὲ ϑέειν, μάλα δ' ὦκα ϕίλον πατέρ' εἰσαϕίκανεν,ἀγχοῦ δ' ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ὦ πάτερ, ἤδη τοι σάκος οἴσω καὶ δύο δοῦρεκαὶ κυνέην πάγχαλκον, ἐπὶ κροτάϕοις ἀραρυῖαν,αὐτός τ' ἀμϕιβαλεῦμαι ἰών, δώσω δὲ συβώτῃκαὶ τῷ βουκόλῳ ἄλλα· τετευχῆσϑαι γὰρ ἄμεινον."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"οἶσε ϑέων, ει εἵως μοι ἀμύνεσϑαι πάρ' ὀιστοί,μή μ' ἀποκινήσωσι ϑυράων μοῦνον ἐόντα."ὣς ϕάτο, Τηλέμαχος δὲ ϕίλῳ ἐπεπείϑετο πατρί,βῆ δ' ἴμεναι ϑάλαμόν δ', ὅϑι οἱ κλυτὰ τεύχε' ἔκεῖτο.ἔνϑεν τέσσαρα μὲν σάκε' ἔξελε, δούρατα δ' ὀκτὼκαὶ πίσυρας κυνέας χαλκήρεας ἱπποδασείας:βῆ δὲ ϕέρων, μάλα δ' ὦκα ϕίλον πατέρ' εἰσαϕίκανεν·αὐτὸς δὲ πρώτιστα περὶ χροὶ: δύσετο χαλκόν.ὣς δ' αὕτως τὼ δμῶε δυέσϑην τεύχεα καλά,ἔσταν δ' ἀμϕ' ᾽Οδυσῆα δαί:ϕρονα ποικιλομήτην.αὐτὰρ ὅ γ', ὄϕρα μὲν αὐτῷ ἀμύνεσϑαι ἔσαν ἰοί,τόϕρα μνηστήρων ἕνα γ' αἰεὶ ᾧ ἐνὶ οἴκῳβάλλε τιτυσκόμενος: τοὶ δ' ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον.αὐτὰρ ἐπεὶ λίπον ἰοὶ ὀιστεύοντα ἄνακτα,τόξον μὲν πρὸς σταϑμὸν ἐυσταϑέος μεγάροιοἔκλιν' ἑστάμεναι, πρὸς ἐνώπια παμϕανόωντα,αὐτὸς δ' ἀμϕ' ὤμοισι σάκος ϑέτο τετραϑέλυμνον,κρατὶ δ' ἐπ' ἰϕϑίμῳ κυνέην εὔτυκτον ἔϑηκεν,ἵππουριν· δεινὸν δὲ λόϕος καϑύπερϑεν ἔνευεν·εἵλετο δ' ἄλκιμα δοῦρε δύω κεκορυϑμένα χαλκῷ.ὀρσοϑύρη δέ τις ἔσκεν ἐυδμήτῳ ἐνὶ τοίχῳ,ἀκρότατον δὲ παρ' οὐδὸν ἐυσταϑέος μεγάροιοἦν ὁδὸς ἐς λαύρην, σανίδες δ' ἔχον εὖ ἀραρυῖαι/.τὴν δ' ᾽Οδυσεὺς ϕράζεσϑαι ἀνώγει δῖον ὑϕορβὸνἑστεῶτ' ἄγχ' αὐτῆς: μία δ' οἴη γίνετ' ἐϕορμή.τοῖς δ' ᾽Αγέλεως μετέειπεν ἔπος πάντεσσι πιϕαύσκων·"ὦ ϕίλοι, οὐκ ἂν δή τις ἀν' ὀρσοϑύρην ἀναβαίηκαὶ εἴποι λαοῖσι, βοὴ δ' ὤκιστα γένοιτο;τῶ κε τάχ' οὗτος ἀνὴρ νῦν ὕστατα τοξάσσαιτο."τὸν δ' αὖτε προσέειπε Μελάνϑιος, αἰπόλος αἰγῶν·"οὔ πως ἔστ', ᾽Αγέλαε Διοτρεϕές: ἄγχι γὰρ αἰνῶςαὐλῆς καλὰ ϑύρετρα, καὶ ἀργαλέον στόμα λαύρης:καί χ' εἷς πάντας ἐρύκοι ἀνήρ, ὅς τ' ἄλκιμος εἴη.ἀλλ' ἄγεϑ', ὕμιν τεύχε' ἐνείκω ϑωρηχϑῆναιἐκ ϑαλάμου· ἔνδον γάρ, ὀίομαι, οὐδέ πῃ ἄλλῃτεύχεα κατϑέσϑην ᾽Οδυσεὺς καὶ ϕαίδιμος υἱός."ὣς εἰπὼν ἀνέβαινε Μελάνϑιος, αἰπόλος αἰγῶν,ἐς ϑαλάμους ᾽Οδυσῆος ἀνὰ ῥῶγας μεγάροιο.ἔνϑεν δώδεκα μὲν σάκε' ἔξελε, τόσσα δὲ δοῦρακαὶ τόσσας κυνέας χαλκήρεας, ἱπποδασείας:βῆ δ' ἴμεναι, μάλα δ' ὦκα ϕέρων μνηστῆρσιν ἔδωκε.καὶ τότ' ᾽Οδυσσῆος λύτο γούνατα καὶ ϕίλον ἦτορ,ὡς περιβαλλομένους ἴδε τεύχεα χερσί τε δοῦραμακρὰ τινάσσοντας: μέγα δ' αὐτῷ ϕαίνετο ἔργον.αἶψα δὲ Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"Τηλέμαχ', ἦ μάλα δή τις ἐνὶ μεγάροισι γυναικῶννῶιν ἐποτρύνει πόλεμον κακὸν ἠὲ Μελανϑεύς."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ὦ πάτερ, αὐτὸς ἐγὼ τόδε γ' ἤμβροτον οὐδέ τις ἄλλοςαἴτιοσή, ὃς ϑαλάμοιο ϑύρην πυκινῶς ἀραρυῖανκάλλιπον ἀγκλίνας: τῶν δὲ σκοπὸς ἦεν ἀμείνων.ἀλλ' ἴϑι, δῖ' Εὔμαιε, ϑύρην ἐπίϑες ϑαλάμοιοκαὶ ϕράσαι, ἤ τις ἄρ' ἐστὶ γυναικῶν ἣ τάδε ῥέζει,ἦ υἱὸς Δολίοιο, Μελανϑεύς, τόν περ ὀίω."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,βῆ δ' αὖτις ϑάλαμον δὲ Μελάνϑιος, αἰπόλος αἰγῶν,οἴσων τεύχεα καλά. νόησε δὲ δῖος ὑϕορβός,αἶψα δ' ᾽Οδυσσῆα προσεϕώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·"Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,κεῖνος δ' αὖτ' ἀίδηλος ἀνήρ, ὃν ὀιόμεϑ' αὐτοί,ἔρχεται ἐς ϑάλαμον. σὺ δέ μοι νημερτὲς ἐνίσπες,ἤ μιν ἀποκτείνω, αἴ κε κρείσσων γε γένωμαι,ἦε σοὶ ἐνϑάδ' ἄγω, ἵν' ὑπερβασίας ἀποτείσῃπολλάς, ὅσσας οὗτος ἐμήσατο σῷ ἐνὶ οἴκῳ."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ἤτοι ἐγὼ καὶ Τηλέμαχος μνηστῆρας ἀγαυοὺςσχήσομεν ἔντοσϑεν μεγάρων, μάλα περ μεμαῶτας:σϕῶι δ' ἀποστρέψαντε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερϑενἐς ϑάλαμον βαλέειν, σανίδας δ' ἐκδῆσαι ὄπισϑε,σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντεκίον' ἀν' ὑψηλὴν ἐρύσαι πελάσαι τε δοκοῖσιν,ὥς κεν δηϑὰ ζωὸς ἐὼν χαλέπ' ἄλγεα πάσχῃ."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίϑοντο,βὰν δ' ἴμεν ἐς ϑάλαμον, λαϑέτην δέ μιν ἔνδον ἐόντα.ἤτοι ὁ μὲν ϑαλάμοιο μυχὸν κάτα τεύχε' ἐρεύνα,τὼ δ' ἔσταν ἑκάτερϑε παρὰ σταϑμοῖσι μένοντε.εὖϑ' ὑπὲρ οὐδὸν ἔβαινε Μελάνϑιος, αἰπόλος αἰγῶν,τῇ ἑτέρῃ μὲν χειρὶ ϕέρων καλὴν τρυϕάλειαν,τῇ δ' ἑτέρῃ σάκος εὐρὺ γέρον, πεπαλαγμένον ἄζῃ,Λαέρτεω ἥρωος, ὃ κουρίζων ϕορέεσκε·δὴ τότε γ' ἤδη κεῖτο, ῥαϕαὶ δ' ἐλέλυντο ἱμάντων·τὼ δ' ἄρ' ἐπαί:ξανϑ' ἑλέτην ἔρυσάν τέ μιν εἴσωκουρίξ, ἐν δαπέδῳ δὲ χαμαὶ βάλον ἀχνύμενον κῆρ,σὺν δὲ πόδας χεῖράς τε δέον ϑυμαλγέι δεσμῷεὖ μάλ' ἀποστρέψαντε διαμπερές, ὡς ἐκέλευσε·σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντεκίον' ἀν' ὑψηλὴν ἔρυσαν πέλασάν τε δοκοῖσι.τὸν δ' ἐπικερτομέων προσέϕης, Εὔμαιε συβῶτα·"νῦν μὲν δὴ μάλα πάγχυ, Μελάνϑιε, νύκτα ϕυλάξεις,εὐνῇ ἔνι μαλακῇ καταλέγμενος, ὥς σε ἔοικεν·οὐδὲ σέγ' ἠριγένεια παρ' ᾽Ωκεανοῖο ῥοάωνλήσει ἀνερχομένη χρυσόϑρονος, ἡνίκ' ἀγινεῖςαἶγας μνηστήρεσσι δόμον κάτα δαῖτα πένεσϑαι."ὣς ὁ μὲν αὖϑι λέλειπτο ταϑεὶς ὀλοῷ ἐνὶ δεσμῷ·τὼ δ' ἐς τεύχεα δύντε, ϑύρην ἐπιϑέντε ϕαεινήν,βήτην εἰς ᾽Οδυσῆα δαί:ϕρονα, ποικιλομήτην.ἔνϑα μένος πνείοντες ἐϕέστασαν, οἱ μὲν ἐπ' οὐδοῦτέσσαρες, οἱ δ' ἔντοσϑε δόμων πολέες τε καὶ ἐσϑλοί.τοῖσι δ' ἐπ' ἀγχίμολον ϑυγάτηρ Διὸς ἦλϑεν ᾽Αϑήνη,Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν.τὴν δ' ᾽Οδυσεὺς γήϑησεν ἰδὼν καὶ μῦϑον ἔειπε·"Μέντορ, ἄμυνον ἀρήν, μνῆσαι δ' ἐτάροιο ϕίλοιο,ὅς σ' ἀγαϑὰ ῥέζεσκον· ὁμηλικίη δέ μοί ἐσσι."ὣς ϕάτ' ὀιόμενος λαοσσόον ἔμμεν' ᾽Αϑήνην.μνηστῆρες δ' ἑτέρωϑεν ὁμόκλεον ἐν μεγάροισι·πρῶτος τήν γ' ἐνένιπε Δαμαστορίδης ᾽Αγέλαος:"Μέντορ, μή σ' ἐπέεσσι παραιπεπίϑῃσιν ᾽Οδυσσεὺςμνηστήρεσσι μάχεσϑαι, ἀμυνέμεναι δὲ οἷ αὐτῷ.ὧδε γὰρ ἡμέτερόν γε νόον τελέεσϑαι ὀίω·ὁππότε κεν τούτους κτέωμεν, πατέρ' ἠδὲ καὶ υἱόν,ἐν δὲ σὺ τοῖσιν ἔπειτα πεϕήσεαι, οἷα μενοινᾷςἕρδειν ἐν μεγάροις: σῷ δ' αὐτοῦ κράατι τείσεις.αὐτὰρ ἐπὴν ὑμέων γε βίας ἀϕελώμεϑα χαλκῷ,κτήμαϑ' ὁπόσσά τοί ἐστι, τά τ' ἔνδοϑι καὶ τὰ ϑύρηϕι,τοῖσιν ᾽Οδυσσῆος μεταμίξομεν· οὐδέ τοι υἷαςζώειν ἐν μεγάροισιν ἐάσομεν, οὐδὲ ϑύγατραςοὐδ' ἄλοχον κεδνὴν ᾽Ιϑάκης κατὰ ἄστυ πολεύειν."ὣς ϕάτ', ᾽Αϑηναίη δὲ χολώσατο κηρόϑι μᾶλλον,νείκεσσεν δ' ᾽Οδυσῆα χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν·"οὐκέτι σοίγ', ᾽Οδυσεῦ, μένος ἔμπεδον οὐδέ τις ἀλκή,οἵη ὅτ' ἀμϕ' ῾Ελένῃ λευκωλένω,/ εὐπατερείῃεἰνάετες Τρώεσσιν ἐμάρναο νωλεμὲς αἰεί,πολλοὺς δ' ἄνδρας ἔπεϕνες ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι,σῇ δ' ἥλω βουλῇ Πριάμου πόλις εὐρυάγυια.πῶς δὴ νῦν, ὅτε σόν γε δόμον καὶ κτήμαϑ' ἱκάνεις,ἄντα μνηστήρων ὀλοϕύρεαι ἄλκιμος εἶναι;ἀλλ' ἄγε δεῦρο, πέπον, παρ' ἔμ' ἵσταο καὶ ἴδε ἔργον,ὄϕρ' εἰδῇς οἷός τοι ἐν ἀνδράσι δυσμενέεσσιΜέντωρ ᾽Αλκιμίδης εὐεργεσίας ἀποτίνειν."ἦ ῥα καὶ οὔ πω πάγχυ δίδου ἑτεραλκέα νίκην,ἀλλ' ἔτ' ἄρα σϑένεός τε καὶ ἀλκῆς πειρήτιζενἠμὲν ᾽Οδυσσῆος ἠδ' υἱοῦ κυδαλίμοιο.αὐτὴ δ' αἰϑαλόεντος ἀνὰ μεγάροιο μέλαϑρονἕζετ' ἀναί:ξασα, χελιδόνι εἰκέλη ἄντην.μνηστῆρας δ' ὤτρυνε Δαμαστορίδης ᾽ΑγέλαοςΕὐρύνομός τε καὶ ᾽Αμϕιμέδων Δημοπτόλεμός τεΠείσανδρός τε Πολυκτορίδης Πόλυβός τε δαί:ϕρων·οἱ γὰρ μνηστήρων ἀρετῇ ἔσαν ἔξοχ' ἄριστοι,ὅσσοι ἔτ' ἔζωον περί τε ψυχέων ἐμάχοντο·τοὺς δ' ἤδη ἐδάμασσε βιὸς καὶ ταρϕέες ἰοί.τοῖς δ' ᾽Αγέλεως μετέειπεν ἔπος πάντεσσι πιϕαύσκων·"ὦ ϕίλοι, ἤδη σχήσει ἀνὴρ ὅδε χεῖρας ἀάπτους:καὶ δή οἱ Μέντωρ μὲν ἔβη κενὰ εὔγματα εἰπών,οἱ δ' οἶοι λείπονται ἐπὶ πρώτῃσι ϑύρῃσι.τὼ νῦν μὴ ἅμα πάντες ἐϕίετε δούρατα μακρά,ἀλλ' ἄγεϑ' οἱ ἓξ πρῶτον ἀκοντίσατ', αἴ κέ ποϑι Ζεὺςδώῃ ᾽Οδυσσῆα βλῆσϑαι καὶ κῦδος ἀρέσϑαι.τῶν δ' ἄλλων οὐ κῆδος, ἐπὴν οὗτός γε πέσῃσιν."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκόντισαν, ὡς ἐκέλευεν,ἱέμενοι· τὰ δὲ πάντα ἐτώσια ϑῆκεν ᾽Αϑήνη.τῶν ἄλλος μὲν σταϑμὸν ἐυσταϑέος μεγάροιοβεβλήκει, ἄλλος δὲ ϑύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν·ἄλλου δ' ἐν τοίχῳ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δούρατ' ἀλεύαντο μνηστήρων,τοῖς ἄρα μύϑων ἦρχε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"ὦ ϕίλοι, ἤδη μέν κεν ἐγὼν εἴποιμι καὶ ἄμμιμνηστήρων ἐς ὅμιλον ἀκοντίσαι, οἳ μεμάασινἡμέας ἐξεναρίξαι ἐπὶ προτέροισι κακοῖσιν."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα πάντες ἀκόντισαν ὀξέα δοῦραἄντα τιτυσκόμενοι. Δημοπτόλεμον μὲν ᾽Οδυσσεύς,Εὐρυάδην δ' ἄρα Τηλέμαχος, ῎Ελατον δὲ συβώτης,Πείσανδρον δ' ἄρ' ἔπεϕνε βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ.οἱ μὲν ἔπειϑ' ἅμα πάντες ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας,μνηστῆρες δ' ἀνεχώρησαν μεγάροιο μυχὸν δέ·τοὶ δ' ἄρ' ἐπήιξαν, νεκύων δ' ἐξ ἔγχε' ἕλοντο.αὖτις δὲ μνηστῆρες ἀκόντισαν ὀξέα δοῦραἱέμενοι· τὰ δὲ πολλὰ ἐτώσια ϑῆκεν ᾽Αϑήνη.τῶν ἄλλος μὲν σταϑμὸν ἐυσταϑέος μεγάροιοβεβλήκει, ἄλλος δὲ ϑύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν·ἄλλου δ' ἐν τοίχῳ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.᾽Αμϕιμέδων δ' ἄρα Τηλέμαχον βάλε χεῖρ' ἐπὶ καρπῷλίγδην, ἄκρην δὲ ῥινὸν δηλήσατο χαλκός.Κτήσιππος δ' Εὔμαιον ὑπὲρ σάκος ἔγχειὴ μακρῷὦμον ἐπέγραψεν· τὸ δ' ὑπέρπτατο, πῖπτε δ' ἔραζε.τοὶ δ' αὖτ' ἀμϕ' ᾽Οδυσῆα δαί:ϕρονα, ποικιλομήτηνμνηστήρων ἐς ὅμιλον ἀκόντισαν ὀξέα δοῦρα.ἔνϑ' αὖτ' Εὐρυδάμαντα βάλε πτολίπορϑος ᾽Οδυσσεύς,᾽Αμϕιμέδοντα δὲ Τηλέμαχος, Πόλυβον δὲ συβώτης:Κτήσιππον δ' ἄρ' ἔπειτα βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνὴρβεβλήκει πρὸς στῆϑος, ἐπευχόμενος δὲ προσηύδα·"ὦ Πολυϑερσείδη ϕιλοκέρτομε, μή ποτε πάμπανεἴκων ἀϕραδίῃς μέγα εἰπεῖν, ἀλλὰ ϑεοῖσιμῦϑον ἐπιτρέψαι, ἐπεὶ ἦ πολὺ ϕέρτεροί εἰσι.τοῦτό τοι ἀντὶ ποδὸς ξεινήιον, ὅν ποτ' ἔδωκαςἀντιϑέῳ ᾽Οδυσῆιὴ δόμον κάτ' ἀλητεύοντι."ἦ ῥα βοῶν ἑλίκων ἐπιβουκόλος: αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςοὖτα Δαμαστορίδην αὐτοσχεδὸν ἔγχειὴ μακρῷ.Τηλέμαχος δ' Εὐηνορίδην Λειώκριτον οὖταδουρὶ μέσον κενεῶνα, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν·ἤριπε δὲ πρηνής, χϑόνα δ' ἤλασε παντὶ μετώπῳ.δὴ τότ' ᾽Αϑηναίη ϕϑισίμβροτον αἰγίδ' ἀνέσχενὑψόϑεν ἐξ ὀροϕῆς: τῶν δὲ ϕρένες ἐπτοίηϑεν.οἱ δ' ἐϕέβοντο κατὰ μέγαρον βόες ὣς ἀγελαῖαι·τὰς μέν τ' αἰόλος οἶστρος ἐϕορμηϑεὶς ἐδόνησενὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τ' ἤματα μακρὰ πέλονται.οἱ δ' ὥς τ' αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, ἀγκυλοχεῖλαι,ἐξ ὀρέων ἐλϑόντες ἐπ' ὀρνίϑεσσι ϑόρωσι·ταὶ μέν τ' ἐν πεδίῳ νέϕεα πτώσσουσαι ἵενται,οἱ δέ τε τὰς ὀλέκουσιν ἐπάλμενοι, οὐδέ τις ἀλκὴγίνεται οὐδὲ ϕυγή· χαίρουσι δέ τ' ἀνέρες ἄγρῃ·ὣς ἄρα τοὶ μνηστῆρας ἐπεσσύμενοι κατὰ δῶματύπτον ἐπιστροϕάδην· τῶν δὲ στόνος ὤρνυτ' ἀεικὴςκράτων τυπτομένων, δάπεδον δ' ἅπαν αἵματι ϑῦε.Λειώδης δ' ᾽Οδυσῆος ἐπεσσύμενος λάβε γούνωνκαί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"γουνοῦμαί σ', ᾽Οδυσεῦ· σὺ δέ μ' αἴδεο καί μ' ἐλέησον·οὐ γάρ πώ τινά ϕημι γυναικῶν ἐν μεγάροισινεἰπεῖν οὐδέ τι ῥέξαι ἀτάσϑαλον· ἀλλὰ καὶ ἄλλουςπαύεσκον μνηστῆρας, ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι.ἀλλά μοι οὐ πείϑοντο κακῶν ἄπο χεῖρας ἔχεσϑαι·τῶ καὶ ἀτασϑαλίῃσιν ἀεικέα πότμον ἐπέσπον.αὐτὰρ ἐγὼ μετὰ τοῖσι ϑυοσκόος οὐδὲν ἐοργὼςκείσομαι· ὣς οὐκ ἔστι χάρις μετόπισϑ' εὐεργέων."τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"εἰ μὲν δὴ μετὰ τοῖσι ϑυοσκόος εὔχεαι εἶναι,πολλάκι που μέλλεις ἀρήμεναι ἐν μεγάροισιτηλοῦ ἐμοὶ νόστοιο τέλος γλυκεροῖο γενέσϑαι,σοὶ δ' ἄλοχόν τε ϕίλην σπέσϑαι καὶ τέκνα τεκέσϑαι·τῶ οὐκ ἂν ϑάνατόν γε δυσηλεγέα προϕύγοισϑα."ὣς ἄρα ϕωνήσας ξίϕος εἵλετο χειρὶ παχείῃκείμενον, ὅ ῥ' ᾽Αγέλαος ἀποπροέηκε χαμᾶζεκτεινόμενος: τῷ τόν γε κατ' αὐχένα μέσσον ἔλασσε.ϕϑεγγομένου δ' ἄρα τοῦ γε κάρη κονίῃσιν ἐμίχϑη.Τερπιάδης δ' ἔτ' ἀοιδὸς ἀλύσκανε κῆρα μέλαιναν,Φήμιος, ὅς ῥ' ἤειδε μετὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ.ἔστη δ' ἐν χείρεσσιν ἔχων ϕόρμιγγα λίγειανἄγχι παρ' ὀρσοϑύρην· δίχα δὲ ϕρεσὶ μερμήριζεν,ἢ ἐκδὺς μεγάροιο Διὸς μεγάλου ποτὶ βωμὸνἑρκείου ἵζοιτο τετυγμένον, ἔνϑ' ἄρα πολλὰΛαέρτης ᾽Οδυσεύς τε βοῶν ἐπὶ μηρί' ἔκηαν,ἦ γούνων λίσσοιτο προσαί:ξας ᾽Οδυσῆα.ὧδε δέ οἱ ϕρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι,γούνων ἅψασϑαι Λαερτιάδεω ᾽Οδυσῆος.ἤτοι ὁ ϕόρμιγγα γλαϕυρὴν κατέϑηκε χαμᾶζεμεσσηγὺς κρητῆρος ἰδὲ ϑρόνου ἀργυροήλου,αὐτὸς δ' αὖτ' ᾽Οδυσῆα προσαί:ξας λάβε γούνωνκαί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"γουνοῦμαί σ', ᾽Οδυσεῦ· σὺ δέ μ' αἴδεο καί μ' ἐλέησον.αὐτῷ τοι μετόπισϑ' ἄχος ἔσσεται, εἴ κεν ἀοιδὸνπέϕνῃς, ὅς τε ϑεοῖσι καὶ ἀνϑρώποισιν ἀείδω.αὐτοδίδακτος δ' εἰμί, ϑεὸς δέ μοι ἐν ϕρεσὶν οἴμαςπαντοίας ἐνέϕυσεν· ἔοικα δέ τοι παραείδεινὥς τε ϑεῷ· τὼ μή με λιλαίεο δειροτομῆσαι.καί κεν Τηλέμαχος τάδε γ' εἴποι, σὸς ϕίλος υἱός,ὡς ἐγὼ οὔ τι ἑκὼν ἐς σὸν δόμον οὐδὲ χατίζωνπωλεύμην μνηστῆρσιν ἀεισόμενος μετὰ δαῖτας,ἀλλὰ πολὺ πλέονες καὶ κρείσσονες ἦγον ἀνάγκῃ."ὣς ϕάτο, τοῦ δ' ἤκουσ' ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο,αἶψα δ' ἑὸν πατέρα προσεϕώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·"ἴσχεο, μηδέ τι τοῦτον ἀναίτιον οὔταε χαλκῷ.καὶ κήρυκα Μέδοντα σαώσομεν, ὅς τέ μευ αἰεὶοἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ κηδέσκετο παιδὸς ἐόντος,εἰ δὴ μή μιν ἔπεϕνε Φιλοίτιος ἠὲ συβώτης,ἠὲ σοὶ ἀντεβόλησεν ὀρινομένῳ κατὰ δῶμα."ὣς ϕάτο, τοῦ δ' ἤκουσε Μέδων πεπνυμένα εἰδώς:πεπτηὼς γὰρ ἔκειτο ὑπὸ ϑρόνον, ἀμϕὶ δὲ δέρμαἕστο βοὸς νεόδαρτον ἀλύσκων κῆρα μέλαιναν.αἶψα δ' ὑπὸ ϑρόνου ὦρτο, βοὸς δ' ἀπέδυνε βοείην·Τηλέμαχον δ' ἄρ' ἔπειτα προσαί:ξας λάβε γούνωνκαί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ὦ ϕίλ', ἐγὼ μὲν ὅδ' εἰμί, σὺ δ' ἴσχεο· εἰπὲ δὲ πατρί,μή με περισϑενέων δηλήσεται ὀξέιὴ χαλκῷ,ἀνδρῶν μνηστήρων κεχολωμένος, οἵ οἱ ἔκειρονκτήματ' ἐνὶ μεγάροις, σὲ δὲ νήπιοι οὐδὲν ἔτιον."τὸν δ' ἐπιμειδήσας προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ϑάρσει, ἐπεὶ δή σ' οὗτος ἐρύσατο καὶ ἐσάωσεν,ὄϕρα γνῷς κατὰ ϑυμόν, ἀτὰρ εἴπῃσϑα καὶ ἄλλῳ,ὡς κακοεργίης εὐεργεσίη μέγ' ἀμείνων.ἀλλ' ἕξελϑόντες μεγάρων ἕζεσϑε ϑύραζεἐκ ϕόνου εἰς αὐλήν, σύ τε καὶ πολύϕημος ἀοιδός,ὄϕρ' ἂν ἐγὼ κατὰ δῶμα πονήσομαι ὅττεό με χρή."ὣς ϕάτο, τὼ δ' ἔξω βήτην μεγάροιο κιόντε.ἑζέσϑην δ' ἄρα τώ γε Διὸς μεγάλου ποτὶ βωμόνπάντοσε παπταίνοντε, ϕόνον ποτιδεγμένω αἰεί·πάπτηνεν δ' ᾽Οδυσεὺς καϑ' ἑὸν δόμον, εἴ τις ἔτ' ἀνδρῶνζωὸς ὑποκλοπέοιτο ἀλύσκων κῆρα μέλαιναν.τοὺς δὲ ἴδεν μάλα πάντας ἐν αἵματι καὶ κονίῃσιπεπτεῶτας πολλούς, ὥς τ' ἰχϑύας, οὕς ϑ' ἁλιῆεςκοῖλον ἐς αἰγιαλὸν πολιῆς ἔκτοσϑε ϑαλάσσηςδικτύῳ ἐξέρυσαν πολυωπῷ· οἱ δέ τε πάντεςκύμαϑ' ἁλὸς ποϑέοντες ἐπὶ ψαμάϑοισι κέχυνται·τῶν μέν τ' ᾽Ηέλιος ϕαέϑων ἐξείλετο ϑυμόν·ὣς τότ' ἄρα μνηστῆρες ἐπ' ἀλλήλοισι κέχυντο.δὴ τότε Τηλέμαχον προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"Τηλέμαχ', εἰ δ' ἄγε μοι κάλεσον τροϕὸν Εὐρύκλειαν,ὄϕρα ἔπος εἴπωμι, τό μοι καταϑύμιόν ἐστιν."ὣς ϕάτο, Τηλέμαχος δὲ ϕίλῳ ἐπεπείϑετο πατρί,κινήσας δὲ ϑύρην προσέϕη τροϕὸν Εὐρύκλειαν·"δεῦρο δὴ ὄρσο, γρηὺ: παλαιγενές, ἥ τε γυναικῶνδμῳάων σκοπός ἐσσι κατὰ μέγαρ' ἡμετεράων·ἔρχεο· κικλήσκει σε πατὴρ ἐμός, ὄϕρά τι εἴπῃ."ὣς ἄρ' ἐϕώνησεν, τῇ δ' ἄπτερος ἔπλετο μῦϑος,ὤιξεν δὲ ϑύρας μεγάρων ἐυναιεταόντων,βῆ δ' ἴμεν· αὐτὰρ Τηλέμαχος πρόσϑ' ἡγεμόνευεν.εὗρεν ἔπειτ' ᾽Οδυσῆα μετὰ κταμένοισι νέκυσσιν,αἵματι καὶ λύϑρῳ πεπαλαγμένον ὥς τε λέοντα,ὅς ῥά τε βεβρωκὼς βοὸς ἔρχεται ἀγραύλοιο·πᾶν δ' ἄρα οἱ στῆϑός τε παρήιά τ' ἀμϕοτέρωϑεναἱματόεντα πέλει, δεινὸς δ' εἰς ὦπα ἰδέσϑαι·ὣς ᾽Οδυσεὺς πεπάλακτο πόδας καὶ χεῖρας ὕπερϑεν.ἡ δ' ὡς οὖν νέκυάς τε καὶ ἄσπετον εἴσιδεν αἷμα,ἴϑυσέν ῥ' ὀλολύξαι, ἐπεὶ μέγα εἴσιδεν ἔργον·ἀλλ' ᾽Οδυσεὺς κατέρυκε καὶ ἔσχεϑεν ἱεμένην περκαί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἐν ϑυμῷ, γρηῦ, χαῖρε καὶ ἴσχεο μηδ' ὀλόλυζε·οὐχ ὁσίη κταμένοισιν ἐπ' ἀνδράσιν εὐχετάασϑαι.τούσδε δὲ μοῖρ' ἐδάμασσε ϑεῶν καὶ σχέτλια ἔργα·οὔ τινα γὰρ τίεσκον ἐπιχϑονίων ἀνϑρώπων,οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσϑλόν, ὅτίς σϕεας εἰσαϕίκοιτο·τὼ καὶ ἀτασϑαλίῃσιν ἀεικέα πότμον ἐπέσπον.ἀλλ' ἄγε μοι σὺ γυναῖκας ἐνὶ μεγάροις κατάλεξον,αἵ τέ μ' ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλίτιδές εἰσι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια·"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληϑείην καταλέξω.πεντήκοντά τοί εἰσιν ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκεςδμῳαί, τὰς μέν τ' ἔργα διδάξαμεν ἐργάζεσϑαι,εἴριά τε ξαίνειν καὶ δουλοσύνην ἀνέχεσϑαι·τάων δώδεκα πᾶσαι ἀναιδείης ἐπέβησαν,οὔτ' ἐμὲ τίουσαι οὔτ' αὐτὴν Πηνελόπειαν.Τηλέμαχος δὲ νέον μὲν ἀέξετο, οὐδέ ἑ μήτηρσημαίνειν εἴασκεν ἐπὶ δμῳῇσι γυναιξίν.ἀλλ' ἄγ' ἐγὼν ἀναβᾶσ' ὑπερώια σιγαλόενταεἴπω σῇ ἀλόχῳ, τῇ τις ϑεὸς ὕπνον ἐπῶρσε."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"μή πω τῆνδ' ἐπέγειρε· σὺ δ' ἐνϑάδε εἰπὲ γυναιξὶνἐλϑέμεν, αἵ περ πρόσϑεν ἀεικέα μηχανόωντο."ὣς ἄρ' ἔϕη, γρηὺ:ς δὲ δι' ἐκ μεγάροιο βεβήκειἀγγελέουσα γυναιξὶ καὶ ὀτρυνέουσα νέεσϑαι.αὐτὰρ ὁ Τηλέμαχον καὶ βουκόλον ἠδὲ συβώτηνεἰς ἓ καλεσσάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ἄρχετε νῦν νέκυας ϕορέειν καὶ ἄνωχϑε γυναῖκας:αὐτὰρ ἔπειτα ϑρόνους περικαλλέας ἠδὲ τραπέζαςὕδατι καὶ σπόγγοισι πολυτρήτοισι καϑαίρειν.αὐτὰρ ἐπὴν δὴ πάντα δόμον διακοσμήσησϑε,δμῳὰς ἐξαγαγόντες ἐυσταϑέος μεγάροιομεσσηγύς τε ϑόλου καὶ ἀμύμονος ἕρκεος αὐλῆς,ϑεινέμεναι ξίϕεσιν τανυήκεσιν, εἰς ὅ κε πασέωνψυχὰς ἐξαϕέλησϑε καὶ ἐκλελάϑωντ' ᾽Αϕροδίτης,τὴν ἄρ' ὑπὸ μνηστῆρσιν ἔχον μίσγοντό τε λάϑρῃ."ὣς ἔϕαϑ', αἱ δὲ γυναῖκες ἀολλέες ἦλϑον ἅπασαι,αἴν' ὀλοϕυρόμεναι, ϑαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσαι.πρῶτα μὲν οὖν νέκυας ϕόρεον κατατεϑνηῶτας,κὰδ δ' ἄρ' ὑπ' αἰϑούσῃ τίϑεσαν εὐερκέος αὐλῆς,ἀλλήλοισιν ἐρείδουσαι· σήμαινε δ' ᾽Οδυσσεὺςαὐτὸς ἐπισπέρχων· ταὶ δ' ἐκϕόρεον καὶ ἀνάγκῃ.αὐτὰρ ἔπειτα ϑρόνους περικαλλέας ἠδὲ τραπέζαςὕδατι καὶ σπόγγοισι πολυτρήτοισι κάϑαιρον.αὐτὰρ Τηλέμαχος καὶ βουκόλος ἠδὲ συβώτηςλίστροισιν δάπεδον πύκα ποιητοῖο δόμοιοξῦον· ταὶ δ' ἐϕόρεον δμῳαί, τίϑεσαν δὲ ϑύραζε.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πᾶν μέγαρον διεκοσμήσαντο,δμῳὰς ἐξαγαγόντες ἐυσταϑέος μεγάροιομεσσηγύς τε ϑόλου καὶ ἀμύμονος ἕρκεος αὐλῆςεἴλεον ἐν στείνει, ὅϑεν οὔ πως ἦεν ἀλύξαι.τοῖσι δὲ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἦρχ' ἀγορεύειν·"μὴ μὲν δὴ καϑαρῷ ϑανάτῳ ἀπὸ ϑυμὸν ἑλοίμηντάων, αἳ δὴ ἐμῇ κεϕαλῇ κατ' ὀνείδεα χεῦανμητέρι ϑ' ἡμετέρῃ, παρά τε μνηστῆρσιν ἴαυον."ὣς ἄρ' ἔϕη, καὶ πεῖσμα νεὸς κυανοπρῴροιοκίονος ἐξάψας μεγάλης περίβαλλε ϑόλοιο,ὑψόσ' ἐπεντανύσας, μή τις ποσὶν οὖδας ἵκοιτο.ὡς δ' ὅτ' ἂν ἢ κίχλαι τανυσίπτεροι ἠὲ πέλειαιἕρκει ἐνιπλήξωσι, τό ϑ' ἑστήκῃ ἐνὶ ϑάμνῳ,αὖλιν ἐσιέμεναι, στυγερὸς δ' ὑπεδέξατο κοῖτος,ὣς αἵ γ' ἑξείης κεϕαλὰς ἔχον, ἀμϕὶ δὲ πάσαιςδειρῇσι βρόχοι ἦσαν, ὅπως οἴκτιστα ϑάνοιεν.ἤσπαιρον δὲ πόδεσσι μίνυνϑά περ, οὔ τι μάλα δήν.ἐκ δὲ Μελάνϑιον ἦγον ἀνὰ πρόϑυρόν τε καὶ αὐλήν·τοῦ δ' ἀπὸ μὲν ῥῖνάς τε καὶ οὔατα νηλέι χαλκῷτάμνον, μήδεά τ' ἐξέρυσαν, κυσὶν ὠμὰ δάσασϑαι,χεῖράς τ' ἠδὲ πόδας κόπτον κεκοτηότι ϑυμῷ.οἱ μὲν ἔπειτ' ἀπονιψάμενοι χεῖράς τε πόδας τεεἰς ᾽Οδυσῆα δόμον δὲ κίον, τετέλεστο δὲ ἔργον·αὐτὰρ ὅ γε προσέειπε ϕίλην τροϕὸν Εὐρύκλειαν·"οἶσε ϑέειον, γρηυ?, κακῶν ἄκος, οἶσε δέ μοι πῦρ,ὄϕρα ϑεειώσω μέγαρον. σὺ δὲ Πηνελόπειανἐλϑεῖν ἐνϑάδ' ἄνωχϑι σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξί·πάσας δ' ὄτρυνον δμῳὰς κατὰ δῶμα νέεσϑαι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια·"ναὶ δὴ ταῦτά γε, τέκνον ἐμόν, κατὰ μοῖραν ἔειπες.ἀλλ' ἄγε τοι χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ' ἐνείκω,μηδ' οὕτω ῥάκεσιν πεπυκασμένος εὐρέας ὤμουςἕσταϑ' ἐνὶ μεγάροισι· νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"πῦρ νῦν μοι πρώτιστον ἐνὶ μεγάροισι γενέσϑω."ὣς ἔϕατ', οὐδ' ἀπίϑησε ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια,ἤνεικεν δ' ἄρα πῦρ καὶ ϑήιον. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςεὖ διεϑείωσεν μέγαρον καὶ δῶμα καὶ αὐλήν.γρηὺ:ς δ' αὖτ' ἀπέβη διὰ δώματα κάλ' ᾽Οδυσῆοςἀγγελέουσα γυναιξὶ καὶ ὀτρυνέουσα νέεσϑαι·αἱ δ' ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι.αἱ μὲν ἄρ' ἀμϕεχέοντο καὶ ἠσπάζοντ' ᾽Οδυσῆα,καὶ κύνεον ἀγαπαζόμεναι κεϕαλήν τε καὶ ὤμουςχεῖράς τ' αἰνύμεναι· τὸν δὲ γλυκὺς ἵμερος ᾕρεικλαυϑμοῦ καὶ στοναχῆς, γίνωσκε δ' ἄρα ϕρεσὶ πάσας.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΨΓρηὺ:ς δ' εἰς ὑπερῷ' ἀνεβήσετο καγχαλόωσα,δεσποίνῃ ἐρέουσα ϕίλον πόσιν ἔνδον ἐόντα·γούνατα δ' ἐρρώσαντο, πόδες δ' ὑπερικταίνοντο.στῆ δ' ἄρ' ὑπὲρ κεϕαλῆς καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπεν·"ἔγρεο, Πηνελόπεια, ϕίλον τέκος, ὄϕρα ἴδηαιὀϕϑαλμοῖσι τεοῖσι τά τ' ἔλδεαι ἤματα πάντα.ἦλϑ' ᾽Οδυσεὺς καὶ οἶκον ἱκάνεται, ὀψέ περ ἐλϑών·μνηστῆρας δ' ἔκτεινεν ἀγήνορας, οἵ ϑ' ἑὸν οἶκονκήδεσκον καὶ κτήματ' ἔδον βιόωντό τε παῖδα."τὴν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"μαῖα ϕίλη, μάργην σε ϑεοὶ ϑέσαν, οἵ τε δύνανταιἄϕρονα ποιῆσαι καὶ ἐπίϕρονά περ μάλ' ἐόντα,καί τε χαλιϕρονέοντα σαοϕροσύνης ἐπέβησαν·οἵ σέ περ ἔβλαψαν· πρὶν δὲ ϕρένας αἰσίμη ἦσϑα.τίπτέ με λωβεύεις πολυπενϑέα ϑυμὸν ἔχουσανταῦτα παρ' ἐξ ἐρέουσα καὶ ἐξ ὕπνου μ' ἀνεγείρειςἡδέος, ὅς μ' ἐπέδησε ϕίλα βλέϕαρ' ἀμϕικαλύψας...οὐ γάρ πω τοιόνδε κατέδραϑον, ἐξ οὗ ᾽Οδυσσεὺςᾤχετ' ἐποψόμενος Κακοί:λιον οὐκ ὀνομαστήν.ἀλλ' ἄγε νῦν κατάβηϑι καὶ ἂψ ἔρχευ μέγαρον δέ.εἰ γάρ τίς μ' ἄλλη γε γυναικῶν, αἵ μοι ἔασι,ταῦτ' ἐλϑοῦσ' ἤγγειλε καὶ ἐξ ὕπνου ἀνέγειρε,τῶ κε τάχα στυγερῶς μιν ἐγὼν ἀπέπεμψα νέεσϑαιαὖτις ἔσω μέγαρον· σὲ δὲ τοῦτό γε γῆρας ὀνήσει."τὴν δ' αὖτε προσέειπε ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια·"οὔ τί σε λωβεύω, τέκνον ϕίλον, ἀλλ' ἔτυμόν τοιἦλϑ' ᾽Οδυσεὺς καὶ οἶκον ἱκάνεται, ὡς ἀγορεύω,ὁ ξεῖνος, τὸν πάντες ἀτίμων ἐν μεγάροισι.Τηλέμαχος δ' ἄρα μιν πάλαι ᾔδεεν ἔνδον ἐόντα,ἀλλὰ σαοϕροσύνῃσι νοήματα πατρὸς ἔκευϑεν,ὄϕρ' ἀνδρῶν τίσαιτο βίην ὑπερηνορεόντων."ὣς ἔϕαϑ', ἡ δ' ἐχάρη καὶ ἀπὸ λέκτροιο ϑοροῦσαγρηὶ περιπλέχϑη, βλεϕάρων δ' ἀπὸ δάκρυον ἧκε·καί μιν ϕωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"εἰ δ' ἄγε δή μοι, μαῖα ϕίλη, νημερτὲς ἐνίσπες,εἰ ἐτεὸν δὴ οἶκον ἱκάνεται, ὡς ἀγορεύεις,ὅππως δὴ μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐϕῆκεμοῦνος ἐών, οἱ δ' αἰὲν ἀολλέες ἔνδον ἔμιμνον."τὴν δ' αὖτε προσέειπε ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια·"οὐκ ἴδον, οὐ πυϑόμην, ἀλλὰ στόνον οἶον ἄκουσακτεινομένων· ἡμεῖς δὲ μυχῷ ϑαλάμων εὐπήκτωνἥμεϑ' ἀτυζόμεναι, σανίδες δ' ἔχον εὖ ἀραρυῖαι,πρίν γ' ὅτε δή με σὸς υἱὸς ἀπὸ μεγάροιο κάλεσσεΤηλέμαχος: τὸν γάρ ῥα πατὴρ προέηκε καλέσσαι.εὗρον ἔπειτ' ᾽Οδυσῆα μετὰ κταμένοισι νέκυσσινἑστεῶϑ'· οἱ δέ μιν ἀμϕί, κραταίπεδον οὖδας ἔχοντες,κείατ' ἐπ' ἀλλήλοισιν· ἰδοῦσά κε ϑυμὸν ἰάνϑης.νῦν δ' οἱ μὲν δὴ πάντες ἐπ' αὐλείῃσι ϑύρῃσινἁϑρόοι, αὐτὰρ ὁ δῶμα ϑεειοῦται περικαλλέςπῦρ μέγα κηάμενος: σὲ δέ με προέηκε καλέσσαι.ἀλλ' ἕπευ, ὄϕρα σϕῶιν ἐυϕροσύνης ἐπιβῆτονἀμϕοτέρω ϕίλον ἦτορ, ἐπεὶ κακὰ πολλὰ πέποσϑε.νῦν δ' ἤδη τόδε μακρὸν ἐέλδωρ ἐκτετέλεσται·ἦλϑε μὲν αὐτὸς ζωὸς ἐϕέστιος, εὗρε δὲ καὶ σὲκαὶ παῖδ' ἐν μεγάροισι· κακῶς δ' οἵ πέρ μιν ἔρεζονμνηστῆρες, τοὺς πάντας ἐτείσατο ᾧ ἐνὶ οἴκῳ."τὴν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"μαῖα ϕίλη, μή πω μέγ' ἐπεύχεο καγχαλόωσα.οἶσϑα γὰρ ὥς κ' ἀσπαστὸς ἐνὶ μεγάροισι ϕανείηπᾶσι, μάλιστα δ' ἐμοί τε καὶ υἱέι, τὸν τεκόμεσϑα·ἀλλ' οὐκ ἔσϑ' ὅδε μῦϑος ἐτήτυμος, ὡς ἀγορεύεις,ἀλλά τις ἀϑανάτων κτεῖνε μνηστῆρας ἀγαυούς,ὕβριν ἀγασσάμενος ϑυμαλγέα καὶ κακὰ ἔργα·οὔ τινα γὰρ τίεσκον ἐπιχϑονίων ἀνϑρώπων,οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσϑλόν, ὅτίς σϕεας εἰσαϕίκοιτο·τὼ δι' ἀτασϑαλίας ἔπαϑον κακόν. αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςὤλεσε τηλοῦ νόστον ᾽Αχαιίδος, ὤλετο δ' αὐτός."τὴν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ϕίλη τροϕὸς Εὐρύκλεια·"τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος ϕύγεν ἕρκος ὀδόντων,ἣ πόσιν ἔνδον ἐόντα παρ' ἐσχάρῃ οὔ ποτ' ἔϕησϑαοἴκαδ' ἐλεύσεσϑαι· ϑυμὸς δέ τοι αἰὲν ἄπιστος.ἀλλ' ἄγε τοι καὶ σῆμα ἀριϕραδὲς ἄλλο τι εἴπω,οὐλήν, τήν ποτέ μιν σῦς ἤλασε λευκῷ ὀδόντι.τὴν ἀπονίζουσα ϕρασάμην, ἔϑελον δὲ σοὶ αὐτῇεἰπέμεν· ἀλλά με κεῖνος ἑλὼν ἐπὶ μάστακα χερσὶνοὐκ ἔα εἰπέμεναι πολυκερδείῃσι νόοιο.ἀλλ' ἕπευ· αὐτὰρ ἐγὼν ἐμέϑεν περιδώσομαι αὐτῆς,αἴ κέν σ' ἐξαπάϕω, κτεῖναί μ' οἰκτίστῳ ὀλέϑρῳ."τὴν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα περίϕρων Πηνελόπεια·"μαῖα ϕίλη, χαλεπόν σε ϑεῶν αἰειγενετάωνδήνεα εἴρυσϑαι, μάλα περ πολύιδριν ἐοῦσαν·ἀλλ' ἔμπης ἴομεν μετὰ παῖδ' ἐμόν, ὄϕρα ἴδωμαιἄνδρας μνηστῆρας τεϑνηότας, ἠδ' ὃς ἔπεϕνεν."ὣς ϕαμένη κατέβαιν' ὑπερώια· πολλὰ δέ οἱ κῆρὥρμαιν', ἢ ἀπάνευϑε ϕίλον πόσιν ἐξερεείνοι,ἦ παρστᾶσα κύσειε κάρη καὶ χεῖρε λαβοῦσα.ἡ δ' ἐπεὶ εἰσῆλϑεν καὶ ὑπέρβη λάινον οὐδόν,ἕζετ' ἔπειτ' ᾽Οδυσῆος ἐναντίον, ἐν πυρὸς αὐγῇ,τοίχου τοῦ ἑτέρου· ὁ δ' ἄρα πρὸς κίονα μακρὴνἧστο κάτω ὁρόων, ποτιδέγμενος εἴ τί μιν εἴποιἰϕϑίμη παράκοιτις, ἐπεὶ ἴδεν ὀϕϑαλμοῖσιν.ἡ δ' ἄνεῳ δὴν ἧστο, τάϕος δέ οἱ ἦτορ ἵκανεν·ὄψει δ' ἄλλοτε μέν μιν ἐνωπαδίως ἐσίδεσκεν,ἄλλοτε δ' ἀγνώσασκε κακὰ χροὶ: εἵματ' ἔχοντα.Τηλέμαχος δ' ἐνένιπεν ἔπος τ' ἔϕατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·"μῆτερ ἐμή, δύσμητερ, ἀπηνέα ϑυμὸν ἔχουσα,τίϕϑ' οὕτω πατρὸς νοσϕίζεαι, οὐδὲ παρ' αὐτὸνἑζομένη μύϑοισιν ἀνείρεαι οὐδὲ μεταλλᾷς...οὐ μέν κ' ἄλλη γ' ὧδε γυνὴ τετληότι ϑυμῷἀνδρὸς ἀποσταίη, ὅς οἱ κακὰ πολλὰ μογήσαςἔλϑοι ἐεικοστῷ ἔτειὴ ἐς πατρίδα γαῖαν·σοὶ δ' αἰεὶ κραδίη στερεωτέρη ἐστὶ λίϑοιο."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"τέκνον ἐμόν, ϑυμός μοι ἐνὶ στήϑεσσι τέϑηπεν,οὐδέ τι προσϕάσϑαι δύναμαι ἔπος οὐδ' ἐρέεσϑαιοὐδ' εἰς ὦπα ἰδέσϑαι ἐναντίον. εἰ δ' ἐτεὸν δὴἔστ' ᾽Οδυσεὺς καὶ οἶκον ἱκάνεται, ἦ μάλα νῶιγνωσόμεϑ' ἀλλήλων καὶ λώιον· ἔστι γὰρ ἥμινσήμαϑ', ἃ δὴ καὶ νῶι κεκρυμμένα ἴδμεν ἀπ' ἄλλων."ὣς ϕάτο, μείδησεν δὲ πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,αἶψα δὲ Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"Τηλέμαχ', ἤτοι μητέρ' ἐνὶ μεγάροισιν ἔασονπειράζειν ἐμέϑεν· τάχα δὲ ϕράσεται καὶ ἄρειον.νῦν δ' ὅττι ῥυπόω, κακὰ δὲ χροὶ: εἵματα εἷμαι,τοὔνεκ' ἀτιμάζει με καὶ οὔ πώ ϕησι τὸν εἶναι.ἡμεῖς δὲ ϕραζώμεϑ' ὅπως ὄχ' ἄριστα γένηται.καὶ γάρ τίς ϑ' ἕνα ϕῶτα κατακτείνας ἐνὶ δήμῳ,ᾧ μὴ πολλοὶ ἔωσιν ἀοσσητῆρες ὀπίσσω,ϕεύγει πηούς τε προλιπὼν καὶ πατρίδα γαῖαν·ἡμεῖς δ' ἕρμα πόληος ἀπέκταμεν, οἳ μέγ' ἄριστοικούρων εἰν ᾽Ιϑάκῃ. τὰ δέ σε ϕράζεσϑαι ἄνωγα."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"αὐτὸς ταῦτά γε λεῦσσε, πάτερ ϕίλε· σὴν γὰρ ἀρίστηνμῆτιν ἐπ' ἀνϑρώπους ϕάσ' ἔμμεναι, οὐδέ κέ τίς τοιἄλλος ἀνὴρ ἐρίσειε καταϑνητῶν ἀνϑρώπων."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"τοὶ γὰρ ἐγὼν ἐρέω, ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα.πρῶτα μὲν ἂρ λούσασϑε καὶ ἀμϕιέσασϑε χιτῶνας,δμῳὰς δ' ἐν μεγάροισιν ἀνώγετε εἵμαϑ' ἑλέσϑαι·αὐτὰρ ϑεῖος ἀοιδὸς ἔχων ϕόρμιγγα λίγειανἡμῖν ἡγείσϑω ϕιλοπαίγμονος ὀρχηϑμοῖο,ὥς κέν τις ϕαίη γάμον ἔμμεναι ἐκτὸς ἀκούωνἢ ἀν' ὁδὸν στείχων ἢ οἳ περιναιετάουσι·μὴ πρόσϑε κλέος εὐρὺ ϕόνου κατὰ ἄστυ γένηταιἀνδρῶν μνηστήρων, πρίν γ' ἡμέας ἐλϑέμεν ἔξωἀγρὸν ἐς ἡμέτερον πολυδένδρεον· ἔνϑα δ' ἔπειταϕρασσόμεϑ' ὅττί κε κέρδος ᾽Ολύμπιος ἐγγυαλίξῃ."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίϑοντο.πρῶτα μὲν οὖν λούσαντο καὶ ἀμϕιέσαντο χιτῶνας,ὅπλισϑεν δὲ γυναῖκες: ὁ δ' εἵλετο ϑεῖος ἀοιδὸςϕόρμιγγα γλαϕυρήν, ἐν δέ σϕισιν ἵμερον ὦρσεμολπῆς τε γλυκερῆς καὶ ἀμύμονος ὀρχηϑμοῖο.τοῖσιν δὲ μέγα δῶμα περιστεναχίζετο ποσσὶνἀνδρῶν παιζόντων καλλιζώνων τε γυναικῶν.ὧδε δέ τις εἴπεσκε δόμων ἔκτοσϑεν ἀκούων·"ἦ μάλα δή τις ἔγημε πολυμνήστην βασίλειαν.σχετλίη, οὐδ' ἔτλη πόσιος οὗ κουριδίοιοεἴρυσϑαι μέγα δῶμα διαμπερές, εἷος ἵκοιτο."ὣς ἄρα τις εἴπεσκε, τὰ δ' οὐκ ἴσαν ὡς ἐτέτυκτο.αὐτὰρ ᾽Οδυσσῆα μεγαλήτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳΕὐρυνόμη ταμίη λοῦσεν καὶ χρῖσεν ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δέ μιν ϕᾶρος καλὸν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα·αὐτὰρ κὰκ κεϕαλῆς χεῦεν πολὺ κάλλος ᾽Αϑήνημείζονά τ' εἰσιδέειν καὶ πάσσονα, κὰδ δὲ κάρητοςοὔλας ἧκε κόμας, ὑακινϑίνῳ ἄνϑει ὁμοίας.ὡς δ' ὅτε τις χρυσὸν περιχεύεται ἀργύρῳ ἀνὴρἴδρις, ὃν ῞Ηϕαιστος δέδαεν καὶ Παλλὰς ᾽Αϑήνητέχνην παντοίην, χαρίεντα δὲ ἔργα τελείει·ὣς μὲν τῷ κατέχευε χάριν κεϕαλῇ τε καὶ ὤμοις:ἐκ δ' ἀσαμίνϑου βῆ δέμας ἀϑανάτοισιν ὁμοῖος:ἂψ δ' αὖτις κατ' ἄρ' ἕζετ' ἐπὶ ϑρόνου ἔνϑεν ἀνέστη,ἀντίον ἧς ἀλόχου, καί μιν πρὸς μῦϑον ἔειπε·"δαιμονίη, περὶ σοίγε γυναικῶν ϑηλυτεράωνκῆρ ἀτέραμνον ἔϑηκαν ᾽Ολύμπια δώματ' ἔχοντες:οὐ μέν κ' ἄλλη γ' ὧδε γυνὴ τετληότι ϑυμῷἀνδρὸς ἀποσταίη, ὅς οἱ κακὰ πολλὰ μογήσαςἔλϑοι ἐεικοστῷ ἔτειὴ ἐς πατρίδα γαῖαν.ἀλλ' ἄγε μοι, μαῖα, στόρεσον λέχος, ὄϕρα καὶ αὐτὸςλέξομαι· ἦ γὰρ τῇ γε σιδήρεον ἐν ϕρεσὶν ἦτορ."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"δαιμόνι', οὔτ' ἄρ τι μεγαλίζομαι οὔτ' ἀϑερίζωοὔτε λίην ἄγαμαι, μάλα δ' εὖ οἶδ' οἷος ἔησϑαἐξ ᾽Ιϑάκης ἐπὶ νηὸς ἰὼν δολιχηρέτμοιο.ἀλλ' ἄγε οἱ στόρεσον πυκινὸν λέχος, Εὐρύκλεια,ἐκτὸς ἐυσταϑέος ϑαλάμου, τόν ῥ'αὐτὸς ἐποίει·ἔνϑά οἱ ἐκϑεῖσαι πυκινὸν λέχος ἐμβάλετ' εὐνήν,κώεα καὶ χλαίνας καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα."ὣς ἄρ' ἔϕη πόσιος πειρωμένη· αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςὀχϑήσας ἄλοχον προσεϕώνεε κέδν' εἰδυῖαν·"ὦ γύναι, ἦ μάλα τοῦτο ἔπος ϑυμαλγὲς ἔειπες.τίς δέ μοι ἄλλοσ' ἔϑῆκε λέχος... χαλεπὸν δέ κεν εἴηκαὶ μάλ' ἐπισταμένῳ, ὅτε μὴ ϑεὸς αὐτὸς ἐπελϑὼνῥηιδίως ἐϑέλων ϑείη ἄλλῃ ἐνὶ χώρῃ.ἀνδρῶν δ' οὔ κέν τις ζωὸς βροτός, οὐδὲ μάλ' ἡβῶν,ῥεῖα μετοχλίσσειεν, ἐπεὶ μέγα σῆμα τέτυκταιἐν λέχει ἀσκητῷ· τὸ δ' ἐγὼ κάμον οὐδέ τις ἄλλος.ϑάμνος ἔϕυ τανύϕυλλος ἐλαίης ἕρκεος ἐντός,ἀκμηνὸς, ϑαλέϑων· πάχετος δ' ἦν ἠύτε κίων.τῷ δ' ἐγὼ ἀμϕιβαλὼν ϑάλαμον δέμον, ὄϕρ' ἐτέλεσσα,πυκνῇσιν λιϑάδεσσι, καὶ εὖ καϑύπερϑεν ἔρεψα,κολλητὰς δ' ἐπέϑηκα ϑύρας, πυκινῶς ἀραρυίας.καὶ τότ' ἔπειτ' ἀπέκοψα κόμην τανυϕύλλου ἐλαίης,κορμὸν δ' ἐκ ῥίζης προταμὼν ἀμϕέξεσα χαλκῷεὖ καὶ ἐπισταμένως, καὶ ἐπὶ στάϑμην ἴϑυνα,ἑρμῖν' ἀσκήσας, τέτρηνα δὲ πάντα τερέτρῳ.ἐκ δὲ τοῦ ἀρχόμενος λέχος ἔξεον, ὄϕρ' ἐτέλεσσα,δαιδάλλων χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἠδ' ἐλέϕαντι·ἐν δ' ἐτάνυσσ' ἱμάντα βοὸς ϕοίνικι ϕαεινόν.οὕτω τοι τόδε σῆμα πιϕαύσκομαι· οὐδέ τι οἶδα,ἤ μοι ἔτ' ἔμπεδόν ἐστι, γύναι, λέχος, ἦέ τις ἤδηἀνδρῶν ἄλλοσ' ἔϑηκε, ταμὼν ὕπο πυϑμέν' ἐλαίης."ὣς ϕάτο, τῆς δ' αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ ϕίλον ἦτορ,σήματ' ἀναγνούσῃ, τά οἱ ἔμπεδα πέϕραδ' ᾽Οδυσσεύς.δακρύσασα δ' ἔπειτ' ἰϑὺς κίεν, ἀμϕὶ δὲ χεῖραςδειρῇ βάλλ' ᾽Οδυσῆι, κάρη δ' ἔκυσ' ἠδὲ προσηύδα·"μή μοι, ᾽Οδυσσεῦ, σκύζευ, ἐπεὶ τά περ ἄλλα μάλισταἀνϑρώπων πέπνυσο· ϑεοὶ δ' ὤπαζον ὀιζύν,οἳ νῶιν ἀγάσαντο παρ' ἀλλήλοισι μένοντεἥβης ταρπῆναι καὶ γήραος οὐδὸν ἱκέσϑαι.αὐτὰρ μὴ νῦν μοι τόδε χώεο μηδὲ νεμέσσα,οὕνεκά σ' οὐ τὸ πρῶτον, ἐπεὶ ἴδον, ὧδ' ἀγάπησα.αἰεὶ γάρ μοι ϑυμὸς ἐνὶ στήϑεσσι ϕίλοισινἐρρίγει, μή τίς με βροτῶν ἀπάϕοιτ' ἐπέεσσινἐλϑών· πολλοὶ γὰρ κακὰ κέρδεα βουλεύουσιν.οὐδέ κεν ᾽Αργείη ῾Ελένη, Διὸς ἐκγεγαυῖα,ἀνδρὶ παρ' ἀλλοδαπῷ ἐμίγη ϕιλότητι καὶ εὐνῇ,εἰ ᾔδη ὅ μιν αὖτις ᾽Αρήιοι υἷες ᾽Αχαιῶνἀξέμεναι οἶκον δὲ ϕίλην ἐς πατρίδ' ἔμελλον.τὴν δ' ἤτοι ῥέξαι ϑεὸς ὤρορεν ἔργον ἀεικές:τὴν δ' ἄτην οὐ πρόσϑεν ἑῷ ἐγκάτϑετο ϑυμῷλυγρήν, ἐξ ἧς πρῶτα καὶ ἡμέας ἵκετο πένϑος.νῦν δ', ἐπεὶ ἤδη σήματ' ἀριϕραδέα κατέλεξαςεὐνῆς ἡμετέρης, τὴν οὐ βροτὸς ἄλλος ὀπώπει,ἀλλ' οἶοι σύ τ' ἐγώ τε καὶ ἀμϕίπολος μία μούνη,᾽Ακτορίς, ἥν μοι δῶκε πατὴρ ἔτι δεῦρο κιούσῃ,ἣ νῶιν εἴρυτο ϑύρας πυκινοῦ ϑαλάμοιο,πείϑεις δή μευ ϑυμόν ἀπηνέα περ μάλ' ἐόντα."ὣς ϕάτο, τῷ δ' ἔτι μᾶλλον ὑϕ' ἵμερον ὦρσε γόοιο·κλαῖε δ' ἔχων ἄλοχον ϑυμαρέα, κέδν' εἰδυῖαν.ὡς δ' ὅτ' ἂν ἀσπάσιος γῆ νηχομένοισι ϕανήῃ,ὧν τε Ποσειδάων εὐεργέα νῆ' ἐνὶ πόντῳῥαίσῃ, ἐπειγομένην ἀνέμῳ καὶ κύματι πηγῷ·παῦροι δ' ἐξέϕυγον πολιῆς ἁλὸς ἤπειρον δὲνηχόμενοι, πολλὴ δὲ περὶ χροὶ: τέτροϕεν ἅλμη,ἀσπάσιοι δ' ἐπέβαν γαίης, κακότητα ϕυγόντες:ὣς ἄρα τῇ ἀσπαστὸς ἔην πόσις εἰσοροώσῃ,δειρῆς δ' οὔ πω πάμπαν ἀϕίετο πήχεε λευκώ.καί νύ κ' ὀδυρομένοισι ϕάνη ῥοδοδάκτυλος ᾽Ηώς,εἰ μὴ ἄρ' ἄλλ' ἐνόησε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη.νύκτα μὲν ἐν περάτῃ δολιχὴν σχέϑεν, ᾽Ηῶ δ' αὖτεῥύσατ' ἐπ' ᾽Ωκεανῷ χρυσόϑρονον, οὐδ' ἔα ἵππουςζεύγνυσϑ' ὠκύποδας, ϕάος ἀνϑρώποισι ϕέροντας,Λάμπον καὶ Φαέϑονϑ', οἵ τ' ᾽Ηῶ πῶλοι ἄγουσι.καὶ τότ' ἄρ' ἣν ἄλοχον προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γύναι, οὐ γάρ πω πάντων ἐπὶ πείρατ' ἀέϑλωνἤλϑομεν, ἀλλ' ἔτ' ὄπισϑεν ἀμέτρητος πόνος ἔσται,πολλὸς καὶ χαλεπός, τὸν ἐμὲ χρὴ πάντα τελέσσαι.ὣς γάρ μοι ψυχὴ μαντεύσατο Τειρεσίαοἤματι τῷ, ὅτε δὴ κατέβην δόμον ῎Αιδος εἴσω,νόστον ἑταίροισιν διζήμενος ἠδ' ἐμοὶ αὐτῷ.ἀλλ' ἔρχευ, λέκτρον δ' ἴομεν, γύναι, ὄϕρα καὶ ἤδηὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ ταρπώμεϑα κοιμηϑέντε."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"εὐνὴ μὲν δὴ σοίγε τότ' ἔσσεται, ὁππότε ϑυμῷσῷ ἐϑέλῃς, ἐπεὶ ἄρ σε ϑεοὶ ποίησαν ἱκέσϑαιοἶκον ἐυκτίμενον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν·ἀλλ' ἐπεὶ ἐϕράσϑης καί τοι ϑεὸς ἔμβαλε ϑυμῷ,εἴπ' ἄγε μοι τὸν ἄεϑλον, ἐπεὶ καὶ ὄπισϑεν, ὀίω,πεύσομαι, αὐτίκα δ' ἐστὶ δαήμεναι οὔ τι χέρειον."τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"δαιμονίη, τί τ' ἄρ' αὖ με μάλ' ὀτρύνουσα κελεύειςεἰπέμεν; αὐτὰρ ἐγὼ μυϑήσομαι οὐδ' ἐπικεύσω.οὐ μέν τοι ϑυμὸς κεχαρήσεται· οὐδὲ γὰρ αὐτὸςχαίρω, ἐπεὶ μάλα πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστε' ἄνωγενἐλϑεῖν, ἐν χείρεσσιν ἔχοντ' εὐῆρες ἐρετμόν,εἰς ὅ κε τοὺς ἀϕίκωμαι, οἳ οὐκ ἴσασι ϑάλασσανἀνέρες, οὐδέ ϑ' ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν·οὐδ' ἄρα τοὶ γ' ἴσασι νέας ϕοινικοπαρῄους,οὐδ' εὐήρε' ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται.σῆμα δέ μοι τόδ' ἔειπεν ἀριϕραδές, οὐδέ σε κεύσω·ὁππότε κεν δή μοι ξυμβλήμενος ἄλλος ὁδίτηςϕήῃ ἀϑηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ ϕαιδίμῳ ὤμῳ,καὶ τότε μ' ἐν γαίῃ πήξαντ' ἐκέλευσεν ἐρετμόν,ἕρξανϑ' ἱερὰ καλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι,ἀρνειὸν ταῦρόν τε συῶν τ' ἐπιβήτορα κάπρον,οἴκαδ' ἀποστείχειν, ἕρδειν ϑ' ἱερὰς ἑκατόμβαςἀϑανάτοισι ϑεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,πᾶσι μάλ' ἑξείης. ϑάνατος δέ μοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷἀβληχρὸς μάλα τοῖος ἐλεύσεται, ὅς κέ με πέϕνῃγήρᾳ ὕπο λιπαρῷ ἀρημένον· ἀμϕὶ δὲ λαοὶὄλβιοι ἔσσονται. τὰ δέ μοι ϕάτο πάντα τελεῖσϑαι."τὸν δ' αὖτε προσέειπε περίϕρων Πηνελόπεια·"εἰ μὲν δὴ γῆράς γε ϑεοὶ τελέουσιν ἄρειον,ἐλπωρή τοι ἔπειτα κακῶν ὑπάλυξιν ἔσεσϑαι."ὥς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·τόϕρα δ' ἄρ' Εὐρυνόμη τε ἰδὲ τροϕὸς ἔντυον εὐνὴνἐσϑῆτος μαλακῆς, δαί:δων ὕπο λαμπομενάων.αὐτὰρ ἐπεὶ στόρεσαν πυκινὸν λέχος ἐγκονέουσαι,γρηὺ:ς μὲν κείουσα πάλιν οἶκον δὲ βεβήκει,τοῖσιν δ' Εὐρυνόμη ϑαλαμηπόλος ἡγεμόνευενἐρχομένοισι λέχος δέ, δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσα·ἐς ϑάλαμον δ' ἀγαγοῦσα πάλιν κίεν. οἱ μὲν ἔπειταἀσπάσιοι λέκτροιο παλαιοῦ ϑεσμὸν ἵκοντο·αὐτὰρ Τηλέμαχος καὶ βουκόλος ἠδὲ συβώτηςπαῦσαν ἄρ' ὀρχηϑμοῖο πόδας, παῦσαν δὲ γυναῖκας,αὐτοὶ δ' εὐνάζοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα.τὼ δ' ἐπεὶ οὖν ϕιλότητος ἐταρπήτην ἐρατεινῆς,τερπέσϑην μύϑοισι, πρὸς ἀλλήλους ἐνέποντε,ἡ μὲν ὅσ' ἐν μεγάροισιν ἀνέσχετο δῖα γυναικῶν,ἀνδρῶν μνηστήρων ἐσορῶσ' ἀίδηλον ὅμιλον,οἳ ἕϑεν εἵνεκα πολλά, βόας καὶ ἴϕια μῆλα,ἔσϕαζον, πολλὸς δὲ πίϑων ἠϕύσσετο οἶνος:αὐτὰρ ὁ Διογενὴς ᾽Οδυσεύς, ὅσα κήδε' ἔϑηκενἀνϑρώποις ὅσα τ' αὐτὸς ὀιζύσας ἐμόγησε,πάντ' ἔλεγ'· ἡ δ' ἄρ' ἐτέρπετ' ἀκούουσ', οὐδέ οἱ ὕπνοςπῖπτεν ἐπὶ βλεϕάροισι πάρος καταλέξαι ἅπαντα.ἤρξατο δ' ὡς πρῶτον Κίκονας δάμασ', αὐτὰρ ἔπειταἦλϑεν Λωτοϕάγων ἀνδρῶν πίειραν ἄρουραν·ἠδ' ὅσα Κύκλωψ ἕρξε, καὶ ὡς ἀπετίσατο ποινὴνἰϕϑίμων ἑτάρων, ουἠς ἤσϑιεν οὐδ' ἐλέαιρεν·ἠδ' ὡς Αἰόλον ἵκεϑ', ὅ μιν πρόϕρων ὑπέδεκτοκαὶ πέμπ', ου 'δέ πω αἶσα ϕίλην ἐς πατρίδ' ἱκέσϑαιἤην, ἀλλά μιν αὖτις ἀναρπάξασα ϑύελλαπόντον ἐπ' ἰχϑυόεντα ϕέρεν βαρέα στενάχοντα·ἠδ' ὡς Τηλέπυλον Λαιστρυγονίην ἀϕίκανεν,οἳ νῆάς τ' ὄλεσαν καὶ ἐυὴκνήμιδας ἑταίρους.καὶ Κίρκης κατέλεξε δόλον πολυμηχανίην τε,ἠδ' ὡς εἰς ᾽Αίδεω δόμον ἤλυϑεν εὐρώεντα,ψυχῇ χρησόμενος Θηβαίου Τειρεσίαο,νηὶ πολυκλήιδι, καὶ εἴσιδε πάντας ἑταίρουςμητέρα ϑ', ἥ μιν ἔτικτε καὶ ἔτρεϕε τυτϑὸν ἐόντα·ἠδ' ὡς Σειρήνων ἁδινάων ϕϑόγγον ἄκουσεν,ὥς ϑ' ἵκετο Πλαγκτὰς πέτρας δεινήν τε ΧάρυβδινΣκύλλην ϑ', ἣν οὐ πώποτ' ἀκήριοι ἄνδρες ἄλυξαν·ἠδ' ὡς ᾽Ηελίοιο βόας κατέπεϕνον ἑταῖροι·ἠδ' ὡς νῆα ϑοὴν ἔβαλε ψολόεντι κεραυνῷΖεὺς ὑψιβρεμέτης, ἀπὸ δ' ἔϕϑιϑεν ἐσϑλοὶ ἑταῖροιπάντες ὁμῶς, αὐτὸς δὲ κακὰς ὑπὸ κῆρας ἄλυξεν·ὥς ϑ' ἵκετ' ᾽Ωγυγίην νῆσον Νύμϕην τε Καλυψώ,ἣ δή μιν κατέρυκε λιλαιομένη πόσιν εἶναιἐν σπέεσι γλαϕυροῖσι, καὶ ἔτρεϕεν ἠδὲ ἔϕασκεϑήσειν ἀϑάνατον καὶ ἀγήρων ἤματα πάντα·ἀλλὰ τοῦ οὔ ποτε ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσιν ἔπειϑεν·ἠδ' ὡς ἐς Φαίηκας ἀϕίκετο πολλὰ μογήσας,οἳ δή μιν περὶ κῆρι ϑεὸν ὣς τιμήσαντοκαὶ πέμψαν σὺν νηὶ ϕίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσϑῆτά τε δόντες.τοῦτ' ἄρα δεύτατον εἶπεν ἔπος, ὅτε οἱ γλυκὺς ὕπνοςλυσιμελὴς ἐπόρουσε λύων μελεδήματα ϑυμοῦ.ἡ δ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησε ϑεὰ γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·ὁππότε δή ῥ' ᾽Οδυσῆα ἐέλπετο ὃν κατὰ ϑυμὸνεὐνῆς ἧς ἀλόχου ταρπήμεναι ἠδὲ καὶ ὕπνου,αὐτίκ' ἀπ' ᾽Ωκεανοῦ χρυσόϑρονον ἠριγένειανὦρσεν, ἵν' ἀνϑρώποισι ϕόως ϕέροι. ὦρτο δ' ᾽Οδυσσεὺςεὐνῆς ἐκ μαλακῆς, ἀλόχῳ δ' ἐπὶ μῦϑον ἔτελλεν·"ὦ γύναι, ἤδη μὲν πολέων κεκορήμεϑ' ἀέϑλωνἀμϕοτέρω, σὺ μὲν ἐνϑάδ' ἐμὸν πολυκηδέα νόστονκλαίουσ'· αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺς ἄλγεσι καὶ ϑεοὶ ἄλλοιἱέμενον πεδάασκον ἐμῆς ἀπὸ πατρίδος αἴης.νῦν δ' ἐπεὶ ἀμϕοτέρω πολυήρατον ἱκόμεϑ' εὐνήν,κτήματα μέν, τά μοί ἐστι, κομιζέμεν ἐν μεγάροισι,μῆλα δ', ἅ μοι μνηστῆρες ὑπερϕίαλοι κατέκειραν,πολλὰ μὲν αὐτὸς ἐγὼ ληίσσομαι, ἄλλα δ' ᾽Αχαιοὶδώσουσ', εἰς ὅ κε πάντας ἐνιπλήσωσιν ἐπαύλους.ἀλλ' ἤτοι μὲν ἐγὼ πολυδένδρεον ἀγρὸν ἄπειμι,ὀψόμενος πατέρ' ἐσϑλόν, ὅ μοι πυκινῶς ἀκάχηται·σοὶ δέ, γύναι, τάδ' ἐπιτέλλω πινυτῇ περ ἐούσῃ·αὐτίκα γὰ ϕάτις εἶσιν ἅμ' ἠελίῳ ἀνιόντιἀνδρῶν ρ μνηστήρων, ουἠς ἔκτανον ἐν μεγάροισιν·εἰς ὑπερῷ' ἀναβᾶσα σὺν ἀμϕιπόλοισι γυναιξὶνἧσϑαι, μηδέ τινα προτιόσσεο μηδ' ἐρέεινε."ἦ ῥα καὶ ἀμϕ' ὤμοισιν ἐδύσετο τεύχεα καλά,ὦρσε δὲ Τηλέμαχον καὶ βουκόλον ἠδὲ συβώτην,πάντας δ' ἔντε' ἄνωγεν ᾽Αρήια χερσὶν ἑλέσϑαι.οἱ δέ οἱ οὐκ ἀπίϑησαν, ἐϑωρήσσοντο δὲ χαλκῷ,ὤιξαν δὲ ϑύρας, ἐκ δ' ἤιον· ἦρχε δ' ᾽Οδυσσεύς.ἤδη μὲν ϕάος ἦεν ἐπὶ χϑόνα, τοὺς δ' ἄρ' ᾽Αϑήνηνυκτὶ κατακρύψασα ϑοῶς ἐξῆγε πόληος.
ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΩΕρμῆς δὲ ψυχὰς Κυλλήνιος ἐξεκαλεῖτοἀνδρῶν μνηστήρων· ἔχε δὲ ῥάβδον μετὰ χερσὶκαλὴν, χρυσείην, τῇ τ' ἀνδρῶν ὄμματα ϑέλγει,ὧν ἐϑέλει, τοὺς δ' αὖτε καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει·τῇ ῥ' ἄγε κινήσας, ταὶ δὲ τρίζουσαι ἕποντο.ὡς δ' ὅτε νυκτερίδες μυχῷ ἄντρου ϑεσπεσίοιοτρίζουσαι ποτέονται, ἐπεί κέ τις ἀποπέσῃσινὁρμαϑοῦ ἐκ πέτρης, ἀνά τ' ἀλλήλῃσιν ἔχονται,ὣς αἱ τετριγυῖαι ἅμ' ἤισαν· ἦρχε δ' ἄρά σϕιν῾Ερμείας ἀκάκητα κατ' εὐρώεντα κέλευϑα.πὰρ δ' ἴσαν ᾽Ωκεανοῦ τε ῥοὰς καὶ Λευκάδα πέτρην,ἠδὲ παρ' ᾽Ηελίοιο πύλας καὶ δῆμον ᾽Ονείρωνἤισαν· αἶψα δ' ἵκοντο κατ' ἀσϕοδελὸν λειμῶνα,ἔνϑά τε ναίουσι ψυχαί, εἴδωλα καμόντων.εὗρον δὲ ψυχὴν Πηληιάδεω ᾽Αχιλῆοςκαὶ Πατροκλῆος καὶ ἀμύμονος ᾽ΑντιλόχοιοΑἴαντός ϑ', ὃς ἄριστος ἔην εἶδός τε δέμας τετῶν ἄλλων Δαναῶν μετ' ἀμύμονα Πηλείωνα.ὣς οἱ μὲν περὶ κεῖνον ὁμίλεον· ἀγχίμολον δὲἤλυϑ' ἔπι ψυχὴ ᾽Αγαμέμνονος ᾽Ατρείδαοἀχνυμένη· περὶ δ' ἄλλαι ἀγηγέραϑ', ὅσσαι ἅμ' αὐτῷοἴκῳ ἐν Αἰγίσϑοιο ϑάνον καὶ πότμον ἐπέσπον.τὸν προτέρη ψυχὴ προσεϕώνεε Πηλείωνος:"᾽Ατρείδη, περὶ μέν σε ϕάμεν Διὶ τερπικεραύνῳἀνδρῶν ἡρώων ϕίλον ἔμμεναι ἤματα πάντα,οὕνεκα πολλοῖσίν τε καὶ ἰϕϑίμοισιν ἄνασσεςδήμῳ ἔνι Τρώων, ὅϑι πάσχομεν ἄλγε' ᾽Αχαιοί.ἦ τ' ἄρα καὶ σοὶ πρωὶ παραστήσεσϑαι ἔμελλεΜοῖρ' ὀλοή, τὴν οὔ τις ἀλεύεται, ὅς κε γένηται.ὡς ὄϕελες τιμῆς ἀπονήμενος, ἧς περ ἄνασσες,δήμῳ ἔνι Τρώων ϑάνατον καὶ πότμον ἐπισπεῖν·τῶ κέν τοι τύμβον μὲν ἐποίησαν Παναχαιοί,ἠδέ κε καὶ σῷ παιδὶ μέγα κλέος ἤρα' ὀπίσσω·νῦν δ' ἄρα σ' οἰκτίστῳ ϑανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι."τὸν δ' αὖτε ψυχὴ προσεϕώνεεν ᾽Ατρείδαο·"ὄλβιε Πηλέος υἱέ, ϑεοῖσ' ἐπιείκελ' ᾽Αχιλλεῦ,ὃς ϑάνες ἐν Τροίῃ ἑκὰς ῎Αργεος: ἀμϕὶ δέ σ' ἄλλοικτείνοντο Τρώων καὶ ᾽Αχαιῶν υἷες ἄριστοι,μαρνάμενοι περὶ σεῖο· σὺ δ' ἐν στροϕάλιγγι κονίηςκεῖσο μέγας μεγαλωστί, λελασμένος ἱπποσυνάων.ἡμεῖς δὲ πρόπαν ἦμαρ ἐμαρνάμεϑ'· οὐδέ κε πάμπανπαυσάμεϑα πτολέμου, εἰ μὴ Ζεὺς λαίλαπι παῦσεν.αὐτὰρ ἐπεί σ' ἐπὶ νῆας ἐνείκαμεν ἐκ πολέμοιο,κάτϑεμεν ἐν λεχέεσσι, καϑήραντες χρόα καλὸνὕδατί τε λιαρῷ καὶ ἀλείϕατι· πολλὰ δέ σ' ἀμϕὶδάκρυα ϑερμὰ χέον Δαναοὶ κείροντό τε χαίτας.μήτηρ δ' ἐξ ἁλὸς ἦλϑε σὺν ἀϑανάτῃσ' ἁλίῃσινἀγγελίης ἀίουσα· βοὴ δ' ἐπὶ πόντον ὀρώρειϑεσπεσίη, ὑπὸ δὲ τρόμος ἔλλαβε πάντας ᾽Αχαιούς.καί νύ κ' ἀναί:ξαντες ἔβαν κοίλας ἐπὶ νῆας,εἰ μὴ ἀνὴρ κατέρυκε παλαιά τε πολλά τε εἰδώς,Νέστωρ, οὗ καὶ πρόσϑεν ἀρίστη ϕαίνετο βουλή·ὅ σϕιν ἐυϕρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·'ἴσχεσϑ', ᾽Αργεῖοι· μὴ ϕεύγετε, κοῦροι ᾽Αχαιῶν.μήτηρ ἐξ ἁλὸς ἧδε σὺν ἀϑανάτῃς ἁλίῃσινἔρχεται, οὗ παιδὸς τεϑνηότος ἀντιόωσα.'ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἔσχοντο ϕόβου μεγάϑυμοι ᾽Αχαιοί.ἀμϕὶ δέ σ' ἔστησαν κοῦραι ἁλίοιο γέροντοςοἴκτρ' ὀλοϕυρόμεναι, περὶ δ' ἄμβροτα εἵματα ἕσσαν.Μοῦσαι δ' ἐννέα πᾶσαι ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇϑρήνεον. ἔνϑά κεν οὔ τιν' ἀδάκρυτόν γ' ἐνόησας᾽Αργείων· τοῖον γὰρ ὑπώρορε Μοῦσα λίγεια.ἑπτὰ δὲ καὶ δέκα μέν σε ὁμῶς νύκτάς τε καὶ ἦμαρκλαίομεν ἀϑάνατοί τε ϑεοὶ ϑνητοί τ' ἄνϑρωποι·ὀκτωκαιδεκάτῃ δ' ἔδομεν πυρί, πολλὰ δέ σ' αμϕ/ὶμῆλα κατεκτάνομεν μάλα πίονα καὶ ἕλικας βοῦς.καίεο δ' ἔν τ' ἐσϑῆτι ϑεῶν καὶ ἀλείϕατι πολλῷκαὶ μέλιτι γλυκερῷ· πολλοὶ δ' ἥρωες ᾽Αχαιοὶτεύχεσιν ἐρρώσαντο πυρὴν πέρι καιομένοιο,πεζοί ϑ' ἱππῆές τε· πολὺς δ' ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.αὐτὰρ ἐπεὶ δή σε ϕλὸξ ἤνυσεν ῾Ηϕαίστοιο,ἠῶϑεν δή τοι λέγομεν λεύκ' ὀστέ', ᾽Αχιλλεῦ,οἴνῳ ἐν ἀκρήτῳ καὶ ἀλείϕατι. δῶκε δὲ μήτηρχρύσεον ἀμϕιϕορῆα· Διωνύσοιο δὲ δῶρονϕάσκ' ἔμεναι, ἔργον δὲ περικλυτοῦ ῾Ηϕαίστοιο.ἐν τῷ τοι κεῖται λεύκ' ὀστέα, ϕαίδιμ' ᾽Αχιλλεῦ,μίγδα δὲ Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο ϑανόντος,χωρὶς δ' ᾽Αντιλόχοιο, τὸν ἔξοχα τῖες ἁπάντωντῶν ἄλλων ἑτάρων μετὰ Πάτροκλόν γε ϑανόντα.ἀμϕ' αὐτοῖσι δ' ἔπειτα μέγαν καὶ ἀμύμονα τύμβονχεύαμεν ᾽Αργείων ἱερὸς στρατὸς αἰχμητάωνἀκτῇ ἔπι προὐχούσῃ, ἐπὶ πλατεῖ ῾Ελλησπόντῳ,ὥς κεν τηλεϕανὴς ἐκ ποντόϕιν ἀνδράσιν εἴητοῖς, οἳ νῦν γεγάασι καὶ οἳ μετόπισϑεν ἔσονται.μήτηρ δ' αἰτήσασα ϑεοὺς περικαλλέ' ἄεϑλαϑῆκε μέσῳ ἐν ἀγῶνι ἀριστήεσσιν ᾽Αχαιῶν.ἤδη μὲν πολέων τάϕῳ ἀνδρῶν ἀντεβόλησαςἡρώων, ὅτε κέν ποτ' ἀποϕϑιμένου βασιλῆοςζώννυνταί τε νέοι καὶ ἐπεντύνονται ἄεϑλα·ἀλλά κε κεῖνα μάλιστα ἰδὼν ϑηήσαο ϑυμῷ,οἷ' ἐπὶ σοὶ κατέϑηκε ϑεὰ περικαλλέ' ἄεϑλα,ἀργυρόπεζα Θέτις: μάλα γὰρ ϕίλος ἦσϑα ϑεοῖσιν.ὣς σὺ μὲν οὐδὲ ϑανὼν ὄνομ' ὤλεσας, ἀλλά τοι αἰεὶπάντας ἐπ' ἀνϑρώπους κλέος ἔσσεται ἐσϑλόν, ᾽Αχιλλεῦ·αὐτὰρ ἐμοὶ τί τόδ' ἦδος, ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσα;ἐν νόστῳ γάρ μοι Ζεὺς μήσατο λυγρὸν ὄλεϑρονΑἰγίσϑου ὑπὸ χερσὶ καὶ οὐλομένης ἀλόχοιο."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·ἀγχίμολον δέ σϕ' ἦλϑε διάκτορος ᾽Αργειϕόντηςψυχὰς μνηστήρων κατάγων ᾽Οδυσῆι δαμέντων·τὼ δ' ἄρα ϑαμβήσαντ' ἰϑὺς κίον, ὡς ἐσιδέσϑηνἔγνω δὲ ψυχὴ ᾽Αγαμέμνονος ᾽Ατρείδαοπαῖδα ϕίλον Μελανῆος, ἀγακλυτὸν ᾽Αμϕιμέδοντα·ξεῖνος γάρ οἱ ἔην ᾽Ιϑάκῃ ἔνι οἰκία ναίων.τὸν προτέρη ψυχὴ προσεϕώνεεν ᾽Ατρείδαο·"᾽Αμϕίμεδον, τί παϑόντες ἐρεμνὴν γαῖαν ἔδυτεπάντες κεκριμένοι καὶ ὁμήλικες... οὐδέ κεν ἄλλωςκρινάμενος λέξαιτο κατὰ πτόλιν ἄνδρας ἀρίστους.ἢ ὔμμ' ἐν νήεσσι Ποσειδάων ἐδάμασσενὄρσας ἀργαλέους ἀνέμους καὶ κύματα μακρά,ἦ που ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντ' ἐπὶ χέρσουβοῦς περιταμνομένους ἠδ' οἰῶν πώεα καλά,ἦε περὶ πτόλιος μαχεούμενοι ἠδὲ γυναικῶν;εἰπέ μοι εἰρομένῳ· ξεῖνος δέ τοι εὔχομαι εἶναι.ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε κεῖσε κατήλυϑον ὑμέτερον δῶ,ὀτρυνέων ᾽Οδυσῆα σὺν ἀντιϑέῳ Μενελάῳ῎Ιλιον εἰς ἅμ' ἕπεσϑαι ἐυσσέλμων ἐπὶ νηῶν;μηνὶ δ' ἐν οὔλῳ πάντα περήσαμεν εὐρέα πόντον,σπουδῇ παρπεπιϑόντες ᾽Οδυσσῆα πτολίπορϑον."τὸν δ' αὖτε ψυχὴ προσεϕώνεεν ᾽Αμϕιμέδοντος:"μέμνημαι τάδε πάντα, Διοτρεϕές, ὡς ἀγορεύεις:σοὶ δ' ἐγὼ εὖ μάλα πάντα καὶ ἀτρεκέως καταλέξω,ἡμετέρου ϑανάτοιο κακὸν τέλος, οἷον ἐτύχϑη.μνώμεϑ' ᾽Οδυσσῆος δὴν οἰχομένοιο δάμαρτα·ἡ δ' οὔτ' ἠρνεῖτο στυγερὸν γάμον οὔτ' ἐτελεύτα,ἡμῖν ϕραζομένη ϑάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν,ἀλλὰ δόλον τόνδ' ἄλλον ἐνὶ ϕρεσὶ μερμήριξε·στησαμένη μέγαν ἱστὸν ἐνὶ μεγάροισιν ὕϕαινε,λεπτὸν καὶ περίμετρον· ἄϕαρ δ' ἡμῖν μετέειπε·'κοῦροι, ἐμοὶ μνηστῆρες, ἐπεὶ ϑάνε δῖος ᾽Οδυσσεύς,μίμνετ' ἐπειγόμενοι τὸν ἐμὸν γάμον, εἰς ὅ κε ϕᾶροςἐκτελέσω -- μή μοι μεταμώνια νήματ' ὄληται--Λαέρτῃ ἥρωι ταϕήιον, εἰς ὅτε κέν μινμοῖρ' ὀλοὴ καϑέλῃσι τανηλεγέος ϑανάτοιο,μή τίς μοι κατὰ δῆμον ᾽Αχαιιάδων νεμεσήσῃ,αἴ κεν ἄτερ σπείρου κεῖται πολλὰ κτεατίσσας.'ὣς ἔϕαϑ', ἡμῖν δ' αὖτ' ἐπεπείϑετο ϑυμὸς ἀγήνωρ.ἔνϑα καὶ ἠματίη μὲν ὑϕαίνεσκεν μέγαν ἱστόν,νύκτας δ' ἀλλύεσκεν, ἐπὴν δαί:δας παραϑεῖτο.ὣς τρίετες μὲν ἔληϑε δόλῳ καὶ ἔπειϑεν ᾽Αχαιούς:ἀλλ' ὅτε τέτρατον ἦλϑεν ἔτος καὶ ἐπήλυϑον ὧραι,καὶ τότε δή τις ἔειπε γυναικῶν, ἣ σάϕα ᾔδη,καὶ τήν γ' ἀλλύουσαν ἐϕεύρομεν ἀγλαὸν ἱστόν.ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσε καὶ οὐκ ἐϑέλουσ', ὑπ' ἀνάγκης.εὖϑ' ἡ ϕᾶρος ἔδειξεν, ὑϕήνασα μέγαν ἱστόν,πλύνασ', ἠελίῳ ἐναλίγκιον ἠὲ σελήνῃ,καὶ τότε δή ῥ' ᾽Οδυσῆα κακός ποϑεν ἤγαγε δαίμωνἀγροῦ ἐπ' ἐσχατιήν, ὅϑι δώματα ναῖε συβώτης.ἔνϑ' ἦλϑεν ϕίλος υἱὸς ᾽Οδυσσῆος ϑείοιοἐκ Πύλου ἠμαϑόεντος ἰὼν σὺν νηὶ μελαίνῃ·τὼ δὲ μνηστῆρσιν ϑάνατον κακὸν ἀρτύναντεἵκοντο προτὶ ἄστυ περικλυτόν, ἤτοι ᾽Οδυσσεὺςὕστερος, αὐτὰρ Τηλέμαχος πρόσϑ' ἡγεμόνευε.τὸν δὲ συβώτης ἦγε κακὰ χροὶ: εἵματ' ἔχοντα,πτωχῷ λευγαλέῳ ἐναλίγκιον ἠδὲ γέροντισκηπτόμενον· τὰ δὲ λυγρὰ περὶ χροὶ: εἵματα ἕστο·οὐδέ τις ἡμείων δύνατο γνῶναι τὸν ἐόνταἐξαπίνης προϕανέντ', οὐδ' οἳ προγενέστεροι ἦσαν,ἀλλ' ἔπεσίν τε κακοῖσιν ἐνίσσομεν ἠδὲ βολῇσιν.αὐτὰρ ὁ τέως μὲν ἐτόλμα ἐνὶ μεγάροισιν ἑοῖσιβαλλόμενος καὶ ἐνισσόμενος τετληότι ϑυμῷ·ἀλλ' ὅτε δή μιν ἔγειρε Διὸς νόος αἰγιόχοιο,σὺν μὲν Τηλεμάχῳ περικαλλέα τεύχε' ἀείραςἐς ϑάλαμον κατέϑηκε καὶ ἐκλήισσεν ὀχῆας,αὐτὰρ ὁ ἣν ἄλοχον πολυκερδίῃσιν ἄνωγετόξον μνηστήρεσσι ϑέμεν πολιόν τε σίδηρον,ἡμῖν αἰνομόροισιν ἀέϑλια καὶ ϕόνου ἀρχήν.οὐδέ τις ἡμείων δύνατο κρατεροῖο βιοῖονευρὴν ἐντανύσαι, πολλὸν δ' ἐπιδευέες ἦμεν.ἀλλ' ὅτε χεῖρας ἵκανεν ᾽Οδυσσῆος μέγα τόξον,ἔνϑ' ἡμεῖς μὲν πάντες ὁμοκλέομεν ἐπέεσσιτόξον μὴ δόμεναι, μηδ' εἰ μάλα πόλλ' ἀγορεύοι·Τηλέμαχος δέ μιν οἶος ἐποτρύνων ἐκέλευσεν.αὐτὰρ ὁ δέξατο χειρὶ πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,ῥηιδίως δ' ἐτάνυσσε βιόν, διὰ δ' ἧκε σιδήρου·στῆ δ' ἄρ' ἐπ' οὐδὸν ἰών, ταχέας δ' ἐκχεύατ' ὀιστοὺςδεινὸν παπταίνων, βάλε δ' ᾽Αντίνοον βασιλῆα.αὐτὰρ ἔπειτ' ἄλλοις ἐϕίει βέλεα στονόενταἄντα τιτυσκόμενος: τοὶ δ' ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον.γνωτὸν δ' ἦν ὅ ῥά τίς σϕι ϑεῶν ἐπιτάρροϑος ἦεν·αὐτίκα γὰρ κατὰ δώματ' ἐπισπόμενοι μένειὴ σϕῷκτεῖνον ἐπιστροϕάδην, τῶν δὲ στόνος ὤρνυτ' ἀεικὴςκράτων τυπτομένων, δάπεδον δ' ἅπαν αἵματι ϑῦεν.ὣς ἡμεῖς, ᾽Αγάμεμνον, ἀπωλόμεϑ', ὧν ἔτι καὶ νῦνσώματ' ἀκηδέα κεῖται ἐνὶ μεγάροις ᾽Οδυσῆος:οὐ γάρ πω ἴσασι ϕίλοι κατὰ δώμαϑ' ἑκάστου,οἵ κ' ἀπονίψαντες μέλανα βρότον ἐξ ὠτειλέωνκατϑέμενοι γοάοιεν· ὃ γὰρ γέρας ἐστὶ ϑανόντων."τὸν δ' αὖτε ψυχὴ προσεϕώνεεν ᾽Ατρείδαο·"ὄλβιε Λαέρταο πάι, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,ἦ ἄρα σὺν μεγάλῃ ἀρετῇ ἐκτήσω ἄκοιτιν·ὡς ἀγαϑαὶ ϕρένες ἦσαν ἀμύμονι Πηνελοπείῃ,κούρῃ ᾽Ικαρίου, ὡς εὖ μέμνητ' ᾽Οδυσῆος,ἀνδρὸς κουριδίου. τώ οἱ κλέος οὔ ποτ' ὀλεῖταιἧς ἀρετῆς, τεύξουσι δ' ἐπιχϑονίοισιν ἀοιδὴνἀϑάνατοι χαρίεσσαν ἐχέϕρονι Πηνελοπείῃ,οὐχ ὡς Τυνδαρέου κούρη κακὰ μήσατο ἔργα,κουρίδιον κτείνασα πόσιν, στυγερὴ δέ τ' ἀοιδὴἔσσετ' ἐπ' ἀνϑρώπους, χαλεπὴν δέ τε ϕῆμιν ὀπάσσειϑηλυτέρῃσι γυναιξί, καὶ ἥ κ' εὐεργὸς ἔῃσιν."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,ἑστεῶτ' εἰν ᾽Αίδαο δόμοις, ὑπὸ κεύϑεσι γαίης:οἱ δ' ἐπεὶ ἐκ πόλιος κατέβαν, τάχα δ' ἀγρὸν ἵκοντοκαλὸν Λαέρταο τετυγμένον, ὅν ῥά ποτ' αὐτὸςΛαέρτης κτεάτισσεν, ἐπεὶ μάλα πόλλ' ἐμόγησεν.ἔνϑά οἱ οἶκος ἔην, περὶ δὲ κλίσιον ϑέε πάντῃ,ἐν τῷ σιτέσκοντο καὶ ἵζανον ἠδὲ ἴαυονδμῶες ἀναγκαῖοι, τοί οἱ ϕίλα ἐργάζοντο.ἐν δὲ γυνὴ Σικελὴ γρηὺ:ς πέλεν, ἥ ῥα γέρονταἐνδυκέως κομέεσκεν ἐπ' ἀγρου,῍ νόσϕι πόληος.ἔνϑ' ᾽Οδυσεὺς δμώεσσι καὶ υἱέι μῦϑον ἔειπεν·"ὑμεῖς μὲν νῦν ἔλϑετ' ἐυκτίμενον δόμον εἴσω,δεῖπνον δ' αἶψα συῶν ἱερεύσατε ὅς τις ἄριστος:αὐτὰρ ἐγὼ πατρὸς πειρήσομαι ἡμετέροιο,αἴ κέ μ' ἐπιγνώῃ καὶ ϕράσσεται ὀϕϑαλμοῖσιν,ἠέ κεν ἀγνοιῇσι πολὺν χρόνον ἀμϕὶς ἐόντα."ὣς εἰπὼν δμώεσσιν ᾽Αρήια τεύχε' ἔδωκεν.οἱ μὲν ἔπειτα δόμον δὲ ϑοῶς κίον, αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςἄσσον ἴεν πολυκάρπου ἀλωῆς πειρητίζων.οὐ δ' εὗρεν Δολίον, μέγαν ὄρχατον ἐσκαταβαίνων,οὐδέ τινα δμώων οὐδ' υἱῶν· ἀλλ' ἄρα τοί γεαἱμασιὰς λέξοντες ἀλωῆς ἔμμεναι ἕρκοςᾤχοντ', αὐτὰρ ὁ τοῖσι γέρων ὁδὸν ἡγεμόνευε.τὸν δ' οἶον πατέρ' εὗρεν ἐυκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ,λιστρεύοντα ϕυτόν· ῥυπόωντα δὲ ἕστο χιτῶνα,ῥαπτὸν, ἀεικέλιον, περὶ δὲ κνήμῃσι βοείαςκνημῖδας ῥαπτὰς δέδετο, γραπτῦς ἀλεείνων,χειρῖδάς τ' ἐπὶ χερσὶ βάτων ἕνεκ'· αὐτὰρ ὕπερϑεναἰγείην κυνέην κεϕαλῇ ἔχε, πένϑος ἀέξων.τὸν δ' ὡς οὖν ἐνόησε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεὺςγήραιὴ τειρόμενον, μέγα δὲ ϕρεσὶ πένϑος ἔχοντα,στὰς ἄρ' ὑπὸ βλωϑρὴν ὄγχνην κατὰ δάκρυον εἶβε.μερμήριξε δ' ἔπειτα κατὰ ϕρένα καὶ κατὰ ϑυμὸνκύσσαι καὶ περιϕῦναι ἑὸν πατέρ' ἠδὲ ἕκασταεἰπεῖν, ὡς ἔλϑοι καὶ ἵκοιτ' ἐς πατρίδα γαῖαν,ἦ πρῶτ' ἐξερέοιτο ἕκαστά τε πειρήσαιτο.ὧδε δέ οἱ ϕρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι,πρῶτον κερτομίοις ἐπέεσσιν πειρηϑῆναι.τὰ ϕρονέων ἰϑὺς κίεν αὐτοῦ δῖος ᾽Οδυσσεύς.ἤτοι ὁ μὲν κατέχων κεϕαλὴν ϕυτὸν ἀμϕελάχαινε·τὸν δὲ παριστάμενος προσεϕώνεε ϕαίδιμος υἱός:"ὦ γέρον, οὐκ ἀδαημονίη σ' ἔχει ἀμϕιπολεύεινὄρχατον, ἀλλ' εὖ τοι κομιδὴ ἔχει, οὐδέ τι πάμπαν,οὐ ϕυτόν, οὐ συκῆ, οὐκ ἄμπελος, οὐ μὲν ἐλαίη,οὐκ ὄγχνη, οὐ πρασιή τοι ἄνευ κομιδῆς κατὰ κῆπον.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δὲ μὴ χόλον ἔνϑεο ϑυμῷ·αὐτόν σ' οὐκ ἀγαϑὴ κομιδὴ ἔχει, ἀλλ' ἅμα γῆραςλυγρὸν ἔχεις αὐχμεῖς τε κακῶς καὶ ἀεικέα ἕσσαι.οὐ μὲν ἀεργίης γε ἄναξ ἕνεκ' οὔ σε κομίζει,οὐδέ τί τοι δούλειον ἐπιπρέπει εἰσοράασϑαιεἶδος καὶ μέγεϑος: βασιλῆι γὰρ ἀνδρὶ ἔοικας.τοιούτῳ δὲ ἔοικας, ἐπεὶ λούσαιτο ϕάγοι τε,εὑδέμεναι μαλακῶς: ἡ γὰρ δίκη ἐστὶ γερόντων.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·τεῦ δμώς εἰς ἀνδρῶν; τεῦ δ' ὄρχατον ἀμϕιπολεύεις...καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄϕρ' ἔυ εἰδῶ,εἰ ἐτεόν γ' ᾽Ιϑάκην τήνδ' ἱκόμεϑ', ὥς μοι ἔειπενοὗτος ἀνὴρ νῦν δὴ ξυμβλήμενος ἐνϑάδ' ἰόντι,οὔ τι μάλ' ἀρτίϕρων, ἐπεὶ οὐ τόλμησεν ἕκασταεἰπεῖν ἠδ' ἐπακοῦσαι ἐμὸν ἔπος, ὡς ἐρέεινονἀμϕὶ ξείνῳ ἐμῷ, ἤ που ζώει τε καὶ ἔστιν,ἦ ἤδη τέϑνηκε καὶ εἰν ᾽Αίδαο δόμοισιν.ἐκ γάρ τοι ἐρέω, σὺ δὲ σύνϑεο καί μευ ἄκουσον·ἄνδρά ποτε ξείνισσα ϕίλῃ ἐν πατρίδι γαίῃἡμέτερον δ' ἐλϑόντα, καὶ οὔ πώ τις βροτὸς ἄλλοςξείνων τηλεδαπῶν ϕιλίων ἐμὸν ἵκετο δῶμα·εὔχετο δ' ἐξ ᾽Ιϑάκης γένος ἔμμεναι, αὐτὰρ ἔϕασκεΛαέρτην ᾽Αρκεισιάδην πατέρ' ἔμμεναι αὐτῷ.τὸν μὲν ἐγὼ πρὸς δώματ' ἄγων ἔυ ἐξείνισσα,ἐνδυκέως ϕιλέων, πολλῶν κατὰ οἶκον ἐόντων,καί οἱ δῶρα πόρον ξεινήια, οἷα ἐῴκει.χρυσοῦ μέν οἱ δῶκ' εὐεργέος ἑπτὰ τάλαντα,δῶκα δέ οἱ κρητῆρα πανάργυρον, ἀνϑεμόεντα,δώδεκα δ' ἁπλοί:δας χλαίνας, τόσσους δὲ τάπητας,τόσσα δὲ ϕάρεα καλά, τόσους δ' ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας,χωρὶς δ' αὖτε γυναῖκας ἀμύμονα ἔργ' εἰδυίαςτέσσαρας, εἰδαλίμας, ἃς ἤϑελεν αὐτὸς ἑλέσϑαι."τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα πατὴρ κατὰ δάκρυον εἴβων·"ξεῖν', ἤτοι μὲν γαῖαν ἱκάνεις, ἣν ἐρεείνεις,ὑβρισταὶ δ' αὐτὴν καὶ ἀτάσϑαλοι ἄνδρες ἔχουσι.δῶρα δ' ἐτώσια ταῦτα χαρίζεο, μυρί' ὀπάζων·εἰ γάρ μιν ζωόν γε κίχεις ᾽Ιϑάκης ἐνὶ δήμῳ,τῶ κέν σ' εὖ δώροισιν ἀμειψάμενος ἀπέπεμψεκαὶ ξενίῃ ἀγαϑῇ· ἡ γὰρ ϑέμις, ὅς τις ὑπάρξῃ.ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·πόστον δὴ ἔτος ἐστίν, ὅτε ξείνισσας ἐκεῖνονσὸν ξεῖνον δύστηνον, ἐμὸν παῖδ', εἴ ποτ' ἔην γε,δύσμορον; ὅν που τῆλε ϕίλων καὶ πατρίδος αἴηςἠέ που ἐν πόντῳ ϕάγον ἰχϑύες, ἢ ἐπὶ χέρσουϑηρσὶ καὶ οἰωνοῖσιν ἕλωρ γένετ'· οὐδέ ἑ μήτηρκλαῦσε περιστείλασα πατήρ ϑ', οἵ μιν τεκόμεσϑα·οὐδ' ἄλοχος πολύδωρος, ἐχέϕρων Πηνελόπεια,κώκυσ' ἐν λεχέεσσιν ἑὸν πόσιν, ὡς ἐπεῴκει,ὀϕϑαλμοὺς καϑελοῦσα· τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ ϑανόντων.καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄϕρ' ἔυ εἰδῶ·τίς, πόϑεν εἰς ἀνδρῶν; πόϑι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες...ποῦ δαὶ νηῦς ἕστηκε ϑοή, ἥ σ' ἤγαγε δεῦροἀντιϑέους ϑ' ἑτάρους... ἦ ἔμπορος εἰλήλουϑαςνηὸς ἐπ' ἀλλοτρίης, οἱ δ' ἐκβήσαντες ἔβησαν;"τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"τοὶ γὰρ ἐγώ τοι πάντα μάλ' ἀτρεκέως καταλέξω.εἰμὶ μὲν ἐξ ᾽Αλύβαντος, ὅϑι κλυτὰ δώματα ναίω,υἱὸς ᾽Αϕείδαντος Πολυπημονίδαο ἄνακτος:αὐτὰρ ἔμοιγ' ὄνομ' ἐστὶν ᾽Επήριτος: ἀλλά με δαίμωνπλάγξ' ἀπὸ Σικανίης δεῦρ' ἐλϑέμεν οὐκ ἐϑέλοντα·νηῦς δέ μοι ἧδ' ἕστηκεν ἐπ' ἀγροῦ νόσϕι πόληος.αὐτὰρ ᾽Οδυσσῆι τόδε δὴ πέμπτον ἔτος ἐστίν,ἐξ οὗ κεῖϑεν ἔβη καὶ ἐμῆς ἀπελήλυϑε πάτρης,δύσμορος: ἦ τέ οἱ ἐσϑλοὶ ἔσαν ὄρνιϑες ἰόντι,δεξιοί, οἷς χαίρων μὲν ἐγὼν ἀπέπεμπον ἐκεῖνον,χαῖρε δὲ κεῖνος ἰών· ϑυμὸς δ' ἔτι νῶιν ἐώλπειμίξεσϑαι ξενίῃ ἠδ' ἀγλαὰ δῶρα διδώσειν."ὣς ϕάτο, τὸν δ' ἄχεος νεϕέλη ἐκάλυψε μέλαινα·ἀμϕοτέρῃσι δὲ χερσὶν ἑλὼν κόνιν αἰϑαλόεσσανχεύατο κὰκ κεϕαλῆς πολιῆς, ἁδινὰ στεναχίζων.τοῦ δ' ὠρίνετο ϑυμός, ἀνὰ ῥῖνας δέ οἱ ἤδηδριμὺ μένος προύτυψε ϕίλον πατέρ' εἰσορόωντι.κύσσε δέ μιν περιϕὺς ἐπιάλμενος ἠδὲ προσηύδα·"κεῖνος μέν τοι ὅδ' αὐτὸς ἐγώ, πάτερ, ὃν σὺ μεταλλᾷς,ἤλυϑον εἰκοστῷ ἔτειὴ ἐς πατρίδα γαῖαν.ἀλλ' ἴσχεο κλαυϑμοῖο γόοιό τε δακρυόεντος.ἐκ γάρ τοι ἐρέω· μάλα δὲ χρὴ σπευδέμεν ἔμπης:μνηστῆρας κατέπεϕνον ἐν ἡμετέροισι δόμοισι,λώβην τινύμενος ϑυμαλγέα καὶ κακὰ ἔργα."τὸν δ' αὖ Λαέρτης ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·"εἰ μὲν δὴ ᾽Οδυσεύς γε, ἐμὸς παῖς, ἐνϑάδ' ἱκάνεις,σῆμ δ' v τί μοι νῦν εἰπὲ ἀριϕραδές, ὄϕρα πεποίϑω."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"οὐλὴν μὲν πρῶτον τῆνδε ϕράσαι ὀϕϑαλμοῖσι,τὴν ἐν Παρνησῷ μ' ἔλασεν σῦς λευκῷ ὀδόντιοἰχόμενον· σὺ δέ με προί:εις καὶ πότνια μήτηρἐς πατέρ' Αὐτόλυκον μητρὸς ϕίλον, ὄϕρ' ἀνελοίμηνδῶρα, τὰ δεῦρο μολών μοι ὑπέσχετο καὶ κατένευσεν.εἰ δ' ἄγε τοι καὶ δένδρε' ἐυκτιμένην κατ' ἀλωὴνεἴπω, ἅ μοί ποτ' ἔδωκας, ἐγὼ δ' ᾔτεόν σε ἕκασταπαιδνὸς ἐών, κατὰ κῆπον ἐπισπόμενος: διὰ δ' αὐτῶνἱκνεύμεσϑα, σὺ δ' ὠνόμασας καὶ ἔειπες ἕκαστα.ὄγχνας μοι δῶκας τρεισκαίδεκα καὶ δέκα μηλέας,συκέας τεσσαράκοντ'· ὄρχους δέ μοι ὧδ' ὀνόμηναςδώσειν πεντήκοντα, διατρύγιος δὲ ἕκαστοςἤην· ἔνϑα δ' ἀνὰ σταϕυλαὶ παντοῖαι ἔασιν,ὁππότε δὴ Διὸς ὧραι ἐπιβρίσειαν ὕπερϑεν."ὣς ϕάτο, τοῦ δ' αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ ϕίλον ἦτορ,σήματ' ἀναγνόντος, τά οἱ ἔμπεδα πέϕραδ' ᾽Οδυσσεύς.ἀμϕὶ δὲ παιδὶ ϕίλῳ βάλε πήχεε· τὸν δὲ ποτὶ οἷεἷλεν ἀποψύχοντα πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἔμπνυτο καὶ ἐς ϕρένα ϑυμὸς ἀγέρϑη,ἐξαῦτις μύϑοισιν ἀμειβόμενος προσέειπε·"Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥα ἔτ' ἐστὲ ϑεοὶ κατὰ μακρὸν ῎Ολυμπον,εἰ ἐτεὸν μνηστῆρες ἀτάσϑαλον ὕβριν ἔτισαν.νῦν δ' αἰνῶς δείδοικα κατὰ ϕρένα, μὴ τάχα πάντεςἐνϑάδ' ἐπέλϑωσιν ᾽Ιϑακήσιοι, ἀγγελίας δὲπάντῃ ἐποτρύνωσι Κεϕαλλήνων πολίεσσι."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ϑάρσει· μή τοι ταῦτα μετὰ ϕρεσὶ σῇσι μελόντων.ἀλλ' ἴομεν προτὶ οἶκον, ὃς ὀρχάτου ἐγγύϑι κεῖται·ἔνϑα δὲ Τηλέμαχον καὶ βουκόλον ἠδὲ συβώτηνπρούπεμψ', ὡς ἂν δεῖπνον ἐϕοπλίσσωσι τάχιστα."ὣς ἄρα ϕωνήσαντε βάτην πρὸς δώματα καλά.οἱ δ' ὅτε δή ῥ' ἵκοντο δόμους εὐναιετάοντας,εὗρον Τηλέμαχον καὶ βουκόλον ἠδὲ συβώτηνταμνομένους κρέα πολλὰ κερῶντάς τ' αἴϑοπα οἶνον.τόϕρα δὲ Λαέρτην μεγαλήτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳἀμϕίπολος Σικελὴ λοῦσεν καὶ χρῖσεν ἐλαίῳ,ἀμϕὶ δ' ἄρα χλαῖναν καλὴν βάλεν· αὐτὰρ ᾽Αϑήνηἄγχι παρισταμένη μέλε' ἤλδανε ποιμένι λαῶν,μείζονα δ' ἠὲ πάρος καὶ πάσσονα ϑῆκεν ἰδέσϑαι.ἐκ δ' ἀσαμίνϑου βῆ· ϑαύμαζε δέ μιν ϕίλος υἱός,ὡς ἴδεν ἀϑανάτοισι ϑεοῖς ἐναλίγκιον ἄντην·καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ὦ πάτερ, ἦ μάλα τίς σε ϑεῶν αἰειγενετάωνεἶδός τε μέγεϑός τε ἀμείνονα ϑῆκεν ἰδέσϑαι."τὸν δ' αὖ Λαέρτης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ ᾽Αϑηναίη καὶ ῎Απολλον,οἷος Νήρικον εἷλον, ἐυκτίμενον πτολίεϑρον,ἀκτὴν ἠπείροιο, Κεϕαλλήνεσσιν ἀνάσσων,τοῖος ἐών τοι χϑιζὸς ἐν ἡμετέροισι δόμοισι,τεύχε' ἔχων ὤμοισιν, ἐϕεστάμεναι καὶ ἀμύνεινἄνδρας μνηστῆρας: τῶ κέ σϕεων γούνατ' ἔλυσαπολλῶν ἐν μεγάροισι, σὺ δὲ ϕρένας ἔνδον ἐγήϑεις."ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον.οἱ δ' ἐπεὶ οὖν παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα,ἑξείης ἕζοντο κατὰ κλισμούς τε ϑρόνους τε.ἔνϑ' οἱ μὲν δείπνῳ ἐπεχείρεον· ἀγχίμολον δὲἦλϑ' ὁ γέρων Δολίος, σὺν δ' υἱεῖς τοῖο γέροντος,ἐξ ἔργων μογέοντες, ἐπεὶ προμολοῦσα κάλεσσεμήτηρ, γρηῦς Σικελή, ἥ σϕεας τρέϕε καί ῥα γέρονταἐνδυκέως κομέεσκεν, ἐπεὶ κατὰ γῆρας ἔμαρψεν.οἱ δ' ὡς οὖν ᾽Οδυσῆα ἴδον ϕράσσαντό τε ϑυμῷ,ἔσταν ἐνὶ μεγάροισι τεϑηπότες: αὐτὰρ ᾽Οδυσσεὺςμειλιχίοις ἐπέεσσι καϑαπτόμενος προσέειπεν·"ὦ γέρον, ἷἡζ' ἐπὶ δεῖπνον, ἀπεκλελάϑεσϑε δὲ ϑάμβευς:δηρὸν γὰρ σίτῳ ἐπιχειρήσειν μεμαῶτεςμίμνομεν ἐν μεγάροις, ὑμέας ποτιδέγμενοι αἰεί."ὣς ἄρ' ἔϕη, Δολίος δ' ἰϑὺς κίε χεῖρε πετάσσαςἀμϕοτέρας, ᾽Οδυσεῦς δὲ λαβὼν κύσε χεῖρ' ἐπὶ καρπω,῍/καί μιν ϕωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"ὦ ϕίλ', ἐπεὶ νόστησας ἐελδομένοισι μάλ' ἡμῖνοὐδ' ἔτ' ὀιομένοισι, ϑεοὶ δέ σε ἤγαγον αὐτοί,οὖλέ τε καὶ μέγα χαῖρε, ϑεοὶ δέ τοι ὄλβια δοῖεν.καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄϕρ' ἔυ εἰδῶ,ἢ ἤδη σάϕα οἶδε περίϕρων Πηνελόπειανοστήσαντά σε δεῦρ', ἦ ἄγγελον ὀτρύνωμεν."τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη πολύμητις ᾽Οδυσσεύς:"ὦ γέρον, ἤδη οἶδε· τί σε χρὴ ταῦτα πένεσϑαι;"ὣς ϕάϑ', ὁ δ' αὖτις ἄρ' ἕζετ' ἐυξέστου ἐπὶ δίϕρου.ὣς δ' αὔτως παῖδες Δολίου κλυτὸν ἀμϕ' ᾽Οδυσῆαδεικανόωντ' ἐπέεσσι καὶ ἐν χείρεσσι ϕύοντο,ἑξείης δ' ἕζοντο παραὶ Δολίον, πατέρα σϕόν.ὣς οἱ μὲν περὶ δεῖπνον ἐνὶ μεγάροισι πένοντο·ὄσσα δ' ἄρ' ἄγγελος ὦκα κατὰ πτόλιν ᾤχετο πάντῃ,μνηστήρων στυγερὸν ϑάνατον καὶ κῆρ' ἐνέπουσα.οἱ δ' ἄρ' ὁμῶς ἀί:οντες ἐϕοίτων ἄλλοϑεν ἄλλοςμυχμῷ τε στοναχῇ τε δόμων προπάροιϑ' ᾽Οδυσῆος,ἐκ δὲ νέκυς οἴκων ϕόρεον καὶ ϑάπτον ἕκαστοι,τοὺς δ' ἐξ ἀλλάων πολίων οἶκον δὲ ἕκαστονπέμπον ἄγειν ἁλιεῦσι ϑοῇς ἐπὶ νηυσὶ τιϑέντες:αὐτοὶ δ' εἰς ἀγορὴν κίον ἁϑρόοι, ἀχνύμενοι κῆρ.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἤγερϑεν ὁμηγερέες τε γένοντο,τοῖσιν δ' Εὐπείϑης ἀνά ϑ' ἵστατο καὶ μετέειπε·παιδὸς γάρ οἱ ἄλαστον ἐνὶ ϕρεσὶ πένϑος ἔκειτο,᾽Αντινόου, τὸν πρῶτον ἐνήρατο δῖος ᾽Οδυσσεύς:τοῦ ὅ γε δάκρυ χέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·"ὦ ϕίλοι, ἦ μέγα ἔργον ἀνὴρ ὅδε μήσατ' ᾽Αχαιούς:τοὺς μὲν σὺν νήεσσιν ἄγων πολέας τε καὶ ἐσϑλοὺςὤλεσε μὲν νῆας γλαϕυράς, ἀπὸ δ' ὤλεσε λαούς,τοὺς δ' ἐλϑὼν ἔκτεινε Κεϕαλλήνων ὄχ' ἀρίστους.ἀλλ' ἄγετε, πρὶν τοῦτον ἢ ἐς Πύλον ὦκα ἱκέσϑαιἢ καὶ ἐς ῎Ηλιδα δῖαν, ὅϑι κρατέουσιν ᾽Επειοί,ἴομεν· ἢ καὶ ἔπειτα κατηϕέες ἐσσόμεϑ' αἰεί·λώβη γὰρ τάδε γ' ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυϑέσϑαι,εἰ δὴ μὴ παίδων τε κασιγνήτων τε ϕονῆαςτισόμεϑ'. οὐκ ἂν ἔμοιγε μετὰ ϕρεσὶν ἡδὺ γένοιτοζωέμεν, ἀλλὰ τάχιστα ϑανὼν ϕϑιμένοισι μετείην.ἀλλ' ἴομεν, μὴ ϕϑέωσι περαιωϑέντες ἐκεῖνοι."ὣς ϕάτο δάκρυ χέων, οἶκτος δ' ἕλε πάντας ᾽Αχαιούς.ἀγχίμολον δέ σϕ' ἦλϑε Μέδων καὶ ϑεῖος ἀοιδὸςἐκ μεγάρων ᾽Οδυσῆος, ἐπεί σϕεας ὕπνος ἀνῆκεν,ἔσταν δ' ἐν μέσσοισι· τάϕος δ' ἕλεν ἄνδρα ἕκαστον.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε Μέδων πεπνυμένα εἰδώς:"κέκλυτε δὴ νῦν μευ, ᾽Ιϑακήσιοι· οὐ γὰρ ᾽Οδυσσεὺςἀϑανάτων ἀέκητι ϑεῶν τάδε μήσατο ἔργα·αὐτὸς ἐγὼν εἶδον ϑεὸν ἄμβροτον, ὅς ῥ' ᾽Οδυσῆιἐγγύϑεν ἑστήκει καὶ Μέντορι πάντα ἐῴκει.ἀϑάνατος δὲ ϑεὸς τοτὲ μὲν προπάροιϑ' ᾽Οδυσῆοςϕαίνετο ϑαρσύνων, τοτὲ δὲ μνηστῆρας ὀρίνωνϑῦνε κατὰ μέγαρον· τοὶ δ' ἀγχιστῖνοι ἔπιπτον."ὣς ϕάτο, τοὺς δ' ἄρα πάντας ὑπὸ χλωρὸν δέος ᾕρει.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε γέρων ἥρως ῾ΑλιϑέρσηςΜαστορίδης: ὁ γὰρ οἶος ὅρα πρόσσω καὶ ὀπίσσω·ὅ σϕιν ἐυϕρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·"κέκλυτε δὴ νῦν μευ, ᾽Ιϑακήσιοι, ὅττι κεν εἴπω.ὑμετέρῃ κακότητι, ϕίλοι, τάδε ἔργα γένοντο·οὐ γὰρ ἐμοὶ πείϑεσϑ', οὐ Μέντορι ποιμένι λαῶν,ὑμετέρους παῖδας καταπαυέμεν ἀϕροσυνάων,οἳ μέγα ἔργον ἔρεξαν ἀτασϑαλίῃσι κακῇσι,κτήματα κείροντες καὶ ἀτιμάζοντες ἄκοιτινἀνδρὸς ἀριστῆος: τὸν δ' οὐκέτι ϕάντο νέεσϑαι.καὶ νῦν ὧδε γένοιτο· πίϑεσϑέ μοι ὡς ἀγορεύω·μὴ ἴομεν, μή που τις ἐπισπαστὸν κακὸν εὕρῃ."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ἄρ' ἀνήιξαν μεγάλῳ ἀλαλητῷἡμίσεων πλείους. τοὶ δ' ἁϑρόοι αὐτόϑι μεῖναν·οὐ γάρ σϕιν ἅδε μῦϑος ἐνὶ ϕρεσίν, ἀλλ' Εὐπείϑειπείϑοντ'· αἶψα δ' ἔπειτ' ἐπὶ τεύχεα ἐσσεύοντο.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἕσσαντο περὶ χροὶ: νώροπα χαλκόν,ἁϑρόοι ἠγερέϑοντο πρὸ ἄστεος εὐρυχόροιο.τοῖσιν δ' Εὐπείϑης ἡγήσατο νηπιέῃσι·ϕῆ δ' ὅ γε τίσεσϑαι παιδὸς ϕόνον, οὐδ' ἄρ' ἔμελλενἂψ ἀπονοστήσειν, ἀλλ' αὐτοῦ πότμον ἐϕέψειν.αὐτὰρ ᾽Αϑηναίη Ζῆνα Κρονίωνα προσηύδα·"ὦ πάτερ ἡμέτερε, Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων,εἰπέ μοι εἰρομένῃ· τί νύ τοι νόος ἔνδοϑι κεύϑει;ἢ προτέρω πόλεμόν τε κακὸν καὶ ϕύλοπιν αἰνὴντεύξεις, ἦ ϕιλότητα μετ' ἀμϕοτέροισι τίϑησϑα;"τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέϕη νεϕεληγερέτα Ζεύς:"τέκνον ἐμόν, τί με ταῦτα διείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς...οὐ γὰρ δὴ τοῦτον μὲν ἐβούλευσας νόον αὐτή,ὡς ἤτοι κείνους ᾽Οδυσεὺς ἀποτίσεται ἐλϑών;ἕρξον ὅπως ἐϑέλεις: ἐρέω δέ τοι ὡς ἐπέοικεν.ἐπεὶ δὴ μνηστῆρας ἐτίσατο δῖος ᾽Οδυσσεύς,ὅρκια πιστὰ ταμόντες ὁ μὲν βασιλευέτω αἰεί,ἡμεῖς δ' αὖ παίδων τε κασιγνήτων τε ϕόνοιοἔκλησιν ϑέωμεν· τοὶ δ' ἀλλήλους ϕιλεόντωνὡς τὸ πάρος, πλοῦτος δὲ καὶ εἰρήνη ἅλις ἔστω."ὣς εἰπὼν ὤτρυνε πάρος μεμαυῖαν ᾽Αϑήνην,βῆ δὲ κατ' Οὐλύμποιο καρήνων ἀίξασα.οἱ δ' ἐπεὶ οὖν σίτοιο μελίϕρονος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖς ἄρα μύϑων ἦρχε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:"ἐξελϑών τις ἴδοι, μὴ δὴ σχεδὸν ὦσι κιόντες."ὣς ἔϕατ'· ἐκ δ' υἱὸς Δολίου κίεν, ὡς ἐκέλευε·στῆ δ' ἄρ' ἐπ' οὐδὸν ἰών, τοὺς δὲ σχεδὸν εἴσιδε πάντας:αἶψα δ' ᾽Οδυσσῆα ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·"οἷδε δὴ ἐγγὺς ἔασ'· ἀλλ' ὁπλιζώμεϑα ϑᾶσσον."ὣς ἔϕαϑ', οἱ δ' ὤρνυντο καὶ ἐν τεύχεσσι δύοντο,τέσσαρες ἀμϕ' ᾽Οδυσῆ', ἓξ δ' υἱεῖς οἱ Δολίοιο·ἐν δ' ἄρα Λαέρτης Δολίος τ' ἐς τεύχε' ἔδυνον,καὶ πολιοί περ ἐόντες, ἀναγκαῖοι πολεμισταί.αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἕσσαντο περὶ χροὶ: νώροπα χαλκόν,ὤιξάν ῥα ϑύρας, ἐκ δ' ἤιον, ἦρχε δ' ᾽Οδυσσεύς.τοῖσι δ' ἐπ' ἀγχίμολον ϑυγάτηρ Διὸς ἦλϑεν ᾽Αϑήνη,Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν.τὴν μὲν ἰδὼν γήϑησε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς:αἶψα δὲ Τηλέμαχον προσεϕώνεεν ὃν ϕίλον υἱόν·"Τηλέμαχ', ἤδη μὲν τόδε γ' εἴσεαι αὐτὸς ἐπελϑών,ἀνδρῶν μαρναμένων ἵνα τε κρίνονται ἄριστοι,μή τι καταισχύνειν πατέρων γένος, οἳ τὸ πάρος περἀλκῇ τ' ἠνορέῃ τε κεκάσμεϑα πᾶσαν ἐπ' αἶαν."τὸν δ' αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·"ὄψεαι, αἴ κ' ἐϑέλῃσϑα, πάτερ ϕίλε, τῷδ' ἐνὶ ϑυμῷοὔ τι καταισχύνοντα τεὸν γένος, ὡς ἀγορεύεις."ὣς ϕάτο, Λαέρτης δὲ χάρη καὶ μῦϑον ἔειπε·"τίς νύ μοι ἡμέρη η ἧδε, ϑεοὶ ϕίλοι; ἦ μάλα χαίρω·υἱός ϑ' υἱωνός τ' ἀρετῆς πέρι δῆριν ἔχουσι."τὸν δὲ παρισταμένη προσέϕη γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"ὦ ᾽Αρκεισιάδη, πάντων πολὺ ϕίλταϑ' ἑταίρων,εὐξάμενος κούρῃ γλαυκώπιδι καὶ Διὶ πατρί,αἶψα μάλ' ἀμπεπαλὼν προί:ει δολιχόσκιον ἔγχος."ὣς ϕάτο, καί ῥ' ἔμπνευσε μένος μέγα Παλλὰς ᾽Αϑήνη.εὐξάμενος δ' ἄρ' ἔπειτα Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,αἶψα μάλ' ἀμπεπαλὼν προί:ει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλεν Εὐπείϑεα κόρυϑος διὰ χαλκοπαρῄου.ἡ δ' οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός:δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχε' ἐπ' αὐτῷ.ἐν δ' ἔπεσον προμάχοις ᾽Οδυσεὺς καὶ ϕαίδιμος υἱός,τύπτον δὲ ξίϕεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμϕιγύοισι.καί νύ κε δὴ πάντάς τ' ὄλεσαν καὶ ἔϑῆκαν ἀνόστους,εἰ μὴ ᾽Αϑηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,ἤυσεν ϕωνῇ, κατὰ δὲ σχέϑε λαὸν ἅπαντα·"ἴσχεσϑε πτολέμου, ᾽Ιϑακήσιοι, ἀργαλέοιο,ὥς κεν ἀναιμωτί γε διακρινϑῆτε τάχιστα."ὣς ϕάτ' ᾽Αϑηναίη, τοὺς δὲ χλωρὸν δέος εἷλε.τῶν δ' ἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατο τεύχεα,πάντα δ' ἐπὶ χϑονὶ πῖπτε, ϑεᾶς ὄπα ϕωνησάσης:πρὸς δὲ πόλιν τρωπῶντο λιλαιόμενοι βιότοιο.σμερδαλέον δ' ἐβόησε πολύτλας δῖος ᾽Οδυσσεύς,οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τ' αἰετὸς ὑψιπετήεις.καὶ τότε δὴ Κρονίδης ἀϕίει ψολόεντα κεραυνόν,κὰδ δ' ἔπεσε πρόσϑε γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης.δὴ τότ' ᾽Οδυσσῆα προσέϕη γλαυκῶπις ᾽Αϑήνη·"Διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' ᾽Οδυσσεῦ,ἴσχεο, παῦε δὲ νεῖκος ὁμοιίου πολέμοιο,μή πως τοι Κρονίδης κεχολώσεται εὐρύοπα Ζεύς."ὣς ϕάτ' ᾽Αϑηναίη, ὁ δ' ἐπείϑετο, χαῖρε δὲ ϑυμῷ.ὅρκια δ' αὖ κατόπισϑε μετ' ἀμϕοτέροισιν ἔϑηκεΠαλλὰς ᾽Αϑηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν.